AΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ

Πολλά απομεινάρια
από τη ζωή που πέρασε, μάζεψες
πάρα πολλά
Άρα
δεν επιβίωσες απλά
Έζησες....

Σίγουρα δεν είχες μόνο λύπες
ήττες και απώλειες
αλλά και στιγμές ευτυχίας
ικανοποίησης, αντοχής

Τώρα που άλλα τελείωσαν
άλλα καταλάγιασαν
άλλα χάθηκαν

Θα πάρεις τη στάχτη τους
θα ανέβεις στο βράχο
θα τη σκορπίσεις στη θάλασσα

Μη δακρίσεις όμως
μην παραπονεθείς
μη λυγίσεις

Μόνο κοίτα τη θάλασσα
κοίτα πόσο μεγάλη είναι
πόσο πλατιά, απέραντη, γεμάτη
ανθεκτική στους ανέμους,
την οξείδωση, την αλμύρα

Κοίτα τη θάλασσα
πάρε δύναμη
συνέχισε το ταξίδι
Άνοιξε τα πανιά
λείανε τους βράχους, απέναντι
νίκησέ τους

H ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Η παράσταση έλαβε τέλος
έπεσε η αυλαία
ακούστηκε το τελευταίο χειροκρότημα
οι θεατές σηκώθηκαν
τα φώτα χαμήλωσαν
η αίθουσα έμεινε άδεια
μόνο εγώ περιμένω ακόμα
παρότι τα φαινόμενα με διαψεύδουν οικτρά

Περιμένω γιατί πίστεψα
ενώ οι άλλοι, έγκαιρα διαπίστωσαν
ότι όλα ήταν ένα θεατρικό παιχνίδι
μια παράσταση
ότι η υπόθεση
οι διάλογοι
οι πρωταγωνιστές
δεν είχαν καμιά απολύτως σχέση
με την πραγματικότητα, με την αλήθεια

Όλα ήταν ένα καλοστημένο σκηνικό

ΘΑΛΑΣΣΙΝΑ ΤΑΞΙΔΙΑ

Έπεσα στη θάλασσα, στα γαλανά νερά της
((ταξίδεψε με)) την παρακάλεσα
((κουράστηκα τόσο καιρό, εδώ μόνη))
Πρόθυμα με πήρε στην αγκαλιά της και χαθήκαμε στο βυθό

Μου έδειξε τις σπηλιές της γεμάτες θησαυρούς
Κοράλλια, μαργαριτάρια,όστρακα, τεράστια απαλά σφουγγάρια
ηφαιστιακά πετρώματα και χρυσοστόλιστα αγγεία,νομίσματα ,αγάλματα
από παμπάλαια,αρχαία ναυάγια
Συνεχίσαμε το ταξίδι ακολουθούμενοι από γελαστά δελφίνια,ερωτευμένες
φάλαινες,μικρούς ιππόκαμπους και αλλοπαρμένες γοργόνες

Μου έδειξε τα εκατοντάδες διάσπαρτα νησιά της με τα παρθένα δάση,
τους βουερούς χειμάρρους και τα ιαματικά φυτά
οι παμπουίνοι πετούσαν με δύναμη από δέντρο σε δέντρο
βγάζοντας άναρθρες κραυγές, ενώ τεράστια πράσινα ερπετά
στέκονταν για ώρες ακίνητα, έτοιμα πάντα για αιφνιδιασμό

Με πήγε παντού η θάλασσα μου αποκάλυψε όλα τα μυστικά της
τις ενοχές της για τους πνιγμούς, τη χαρά της για την τροφή
που πρόσφερε στους ανθρώπους, τα ταξίδια των ναυτικών,
τις ανακαλύψεις των θαλασσοπόρων

Στο τέλος κατάκοπες καθίσαμε στον αγαπημένο της βράχο
εκείνη άναψε το φάρο,έβαλε τα γλαροπούλια να ξεκουραστούν
με πήρε στην αγκαλιά της και μου ψιθύρισε γλυκά σαν μάνα
((Μη νομίζεις και εγώ μόνη είμαι, όλοι παίρνουν από μένα
λίγοι δίνουν))

Δάκρυσε, δάκρυ πικρό με φίλησε στο μέτωπο
με άφησε στα νερά να γυρίσω πίσω
((Δύναμη, μου φώναξε, και εγώ μόνο αυτή έχω))

Σήκωσε το κεφάλι της ψηλά και μου έδειξε τη ΣΕΛΗΝΗ.

ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

Άνοιξα τα χέρια,τα έκανα φτερά
πέταξα μακριά, ψηλά
ακολουθώντας το τραγούδι των Σειρήνων
το μεθυστικό
Εφτασα στο δικό σου λιμάνι
στον προορισμό που πάντα
ήθελα να βρω για να αράξω
να δέσω σφιχτά την ψυχή μου
στους κάβους της δικής σου ζωής
να ρίξω ασήκωτη άγκυρα
για αιώνες και αιώνες
Και μπροστά μου, η θάλασσα
να με προκαλεί με το ταξίδι του γυρισμού
και εγώ να μην ενδίδω
 

ΕΠΙΚΛΗΣΗ

Πόσο θα ήθελα να είσαι κοντά μου
αυτό το βράδυ
να μου κρατάς το χέρι
να επιμένεις ότι όλα θα ξαναγίνουν όμορφα
να μου χαιδεύεις τα μαλλιά
να μου τάζεις τα άστρα
να σκουπίζεις το δάκρυ μου
να κοιμηθούμε αγκαλιά
να μοιραστούμε τη θλίψη
να γυρίσουμε πίσω τον χρόνο
και το πρωί όταν ξυπνήσω
να μην είναι όνειρο
να ανασαίνεις απαλά
στο πλευρό μου χαμογελώντας
σαν παιδί

ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΦΟΡΕΜΑ

Το έβγαλες, χρόνια τώρα πενθούσες
τη χαμένη ζωή σου
τον έρωτα που έφυγε για πάντα
την προδοσία
το έκοψες σε πολλές, λεπτές λωρίδες
και μετά τις έκαψες

Αυτό το μαύρο φόρεμα
είχε γίνει ένα με το κορμί σου
σε εμπόδιζε να αναπνεύσεις
σε είχε στοιχειώσει εκεί
στα περασμένα

Άνοιξες την πόρτα
βγήκες έξω στη ζωή
μύρισες φρέσκο αέρα
άκουσες γέλια
κελάηδημα πουλιών

Θα αλλάξω είπες
θα χαμογελάσω στη δυνατότητα
θα την αδράξω
θα ερωτευτώ και πάλι

Προχώρησες
αγόρασες παγωτό, χάρηκες σαν μικρό παιδί
πιο κάτω πήρες λουλούδια
ένα τόσο δα ματσάκι ανεμώνες
και ένα μικρό ανεμόμυλο
να σκορπίσεις τις ελπίδες σου τριγύρω
-Νέο ξεκίνημα-

Όλα πήγαιναν καλά
όπως τα είχες σχεδιάσει, όπως τα ήθελες
-Νέο ξεκίνημα-


Ώσπου πέρασε από μπροστά σου
εκείνο το νεαρό ζευγάρι, αγκαλιασμένο,
το πρόσεξες αμέσως,
τα μάτια του είχαν το ίδιο χρώμα με τα δικά του
συνταρακτικά ίδιο
και το χαμόγελό του όμως,
και ο τρόπος που την κρατούσε
ίδιος και αυτός

Δάκρυσες
αμέσως πήρες το δρόμο της επιστροφής
πέταξες εκείνο το ματσάκι με τις ανεμώνες
και τον ψεύτη ανεμόμυλο

Το μόνο που είχες στο νου σου
ήταν το μαύρο φόρεμα
που τόσο βιαστικά και επιπόλαια
βάλθηκες να καταστρέψεις
ενώ το είχες αποδεχτεί
ότι το πένθος θα ήταν παντοτινό

ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΝΟΗΜΑ

Με περίμενες χρόνια στη γωνία
υπομονετικά, μεθοδικά, ψύχραιμα
διψούσες για εκδίκηση
ήξερες πως θα μετανιώσω
το είχες σίγουρο
και ήθελες να ισοφαρίσεις τον πόνο
από την εγκατάλειψη.

Όταν με είδες να σφαδάζω
αβοήθητη
να με τρυπάνε οι τύψεις
να με συγκλονίζει η μετάνοια
να με αποτελειώνει η συναίσθηση

Άναψες απλά ένα τσιγάρο
και με παρατηρούσες

Στεκόσουν μπροστά μου ήρεμος
δίχως ίχνος ικανοποίησης
αν και η εκδίκηση προέλαυνε,δραπανηφόρα

Μετά σηκώθηκες με προσπέρασες
σκυφτός,σχεδόν συντριμμένος

-Δεν είχε νόημα , τελικά
μου ψιθύρισες

Στο μεγάλο καράβι

Μπήκε αποφασιστικά στο μεγάλο καράβι
με λίγες αποσκευές και μεγάλες προσδοκίες
υλοποιούσε μια δύσκολη απόφαση
να κάνει το μεγάλο ταξίδι προς το Νέο Κόσμο
να φτάσει στην Αμερική.

Έτσι νόμιζε ότι θα απαλλαγεί από εσένα
σε κουβαλούσε χρόνια στη μνήμη του
ασήκωτο βάρος αφού τον είχες αρνηθεί
και εκείνος σε λάτρευε εκτός των μέτρων
εκτός των ορίων,εκτός του κόσμου
των ανθρώπων
Δηλαδή με απελπισία.

Μόλις το καράβι σαλπάρισε
μέσα σε ήχους και καπνούς
στάθηκε ανακουφισμένος στο κατάστρωμα
ελπίζοντας ότι άρχισε η λύτρωση
πήρε βαθιά ανάσα
και χαμογέλασε
ώσπου σε αντίκρισε να στέκεις
σε μικρή απόσταση, αγέρωχη όπως πάντα.

Δεν ήξερε αν ήσουν αληθινή ή αποκύημα
της πάσχουσας φαντασίας του
ήξερε ότι είχε αποτύχει για μια ακόμα φορά
θα ήσουν πάντα μέσα του

Έτσι αυτό ήταν το τελευταίο ταξίδι του
το πήρε απόφαση
τέρμα οι ανεπιτυχείς απόπειρες απόδρασης
Άναψε τσιγάρο λοιπόν κοιτάζοντας την άδεια καρέκλα
που κάθεσαι
ενώ οι γλάροι από πάνω πετούσαν αδιάφοροι.

η βαρκάδα

Ανοιχτήκαμε με το βαρκάκι μας
στο πέλαγος
είχαμε το φως του ήλιου απέναντι
δυνατό,καυτό,ατσάλινο
μας έτσουζε τα μάτια
τόσο φως, τόση λάμψη
τόση αλήθεια, τόση χίμαιρα
πήρες στη χούφτα σου θάλασσα
και μου δρόσισες τα μαλλιά
Σε αγαπάω ψιθύρισες
και μου χάρισες την αθανασία.

πρωινό ξύπνημα

Άραγε σήμερα το ξημέρωμα
με το πρώτο τσιγάρο
και τον βαρύ καφέ
τη θυμήθηκες;
για το κορίτσι λέω
με τα μαύρα,μακριά μαλλιά
που εκείνο το καλοκαίρι
βρήκατε μαζί τα κλειδιά
του παραδείσου
τη θυμήθηκες;
το όνομά της;
το γέλιο της;
το θυμήθηκες σήμερα το ξημέρωμα;
μήπως το άκουσες ξανά;

ΚΥΤΤΑΡΙΤΙΔΑ

Κυτταρίτιδα
Ήταν πολύ λυπημένη τελευταία
σχεδόν εξουθενωμένη
το αντιλήφθηκε αναπάντεχα
δοκιμάζοντας το καινούργιο μαγιό της
μπροστά στον καθρέφτη
τρόμαξε, την είχε πια χτυπήσει και εκείνη
η μάστιγα
εκείνη που ήταν πάντα τόσο σχολαστική
και με τη διατροφή της και με τη σωματική άσκηση
Ε λοιπόν ναι είχε...είχε...είχε
ΚΥΤΤΑΡΙΤΙΔΑ
Από κείνη την ανακάλυψη και μετά, προσπαθώντας
να αντιμετωπίσει την απρόσμενη συμφορά΄,
έτρεχε σε ειδικούς και μη, δεν έτρωγε
χτυπιότανε στα γυμναστήρια και έλιωνε προσπαθώντας
να τη λιώσει, να την πατήσει να την τσακίσει
όπως της είχε τσακίσει της ίδιας την αυτοεκτίμηση
το image
στο μεταξύ στο παρακάτω στενό κάποιος πέθαινε από απόλυτη ένδεια,
όχι του νου βέβαια......