Κατάλογοι. 5 - Η Θεά του Τέλους (απόσπασμα)

Έπασχε από άνθρωπο. Θα μείνει για πάντα εκεί. Όρθια με το κεφάλι πίσω. Με το κεφάλι απροσμέτρητα ψηλά και πίσω. Τα μάτια παρμένα απ' τ' άστρα. Μάτια με μάτια με τ' άστρα. Δεν ακουμπάει πουθενά. Η ράχη της στηρίζεται στην ράχη της. Τα πόδια ανυπόδητα νιώθουν ωμό το χώμα. Σ' αυτά μπορεί να βασιστεί σε ύψος απροσμέτρητο. Φορά το πιο γυμνό φουστάνι. Εκείνο που απέφευγε. Φορούσε όσα την έντυναν. Ολόκληρο το σώμα βρήκε απεριόριστα το σώμα. Αυτή η άσεμνη έκθεση των φλεβών της την καθησυχάζει, η έκρυθμη δήμευση των οστών της, νιώθει πως έφτασε, αυτή η αδιάντροπη ρεύση των νεύρων της, εκεί που πάντα ένιωθε πως ήθελε να φτάσει. Εκεί που έφτασε. Θα πάντα εκεί. Αβλέφαρα κοιτώντας με μάτια εξόφθαλμα στα μάτια τα άστρα. Πανόραση. Δεν έχει πού αλλού και άλλο τίποτα να φτάσει. ... Από τη συλλογή Κατάλογοι 5 - 8, Οι σκηνές του μαρτυρίου (1986)

Το ποίημα...............Κατάλογοι. 4 (απόσπασμα)

...

Το ποίημα.
Το ποίημα μια μπόχα, αλλά το ποίημα, μια απέραντη μπόχα που καίει σπαρτά,
το ποίημα μοναχό του ξεσφίγγει τα μέλη, μέσα στην κρινολίβωση των υγρών,
μέσα στην αχελάτωση των μυών, μέσα στον οστεανισμό των παλμών,
μέσα στη φριχώλαση των δαχτύλων, το ποίημα, μέσα στην πρώκτωση των γλωσσών,
μέσα στη μουναίρεση των συνθημάτων και των εξαγγελιών, μέσα
στην τριχελάτωση των προβλέψεων και των αξιωμάτων, εκεί, το σώμα
σφαγμένο απ' τα σεντόνια και συλημένο απ' τη σιχασιά του,
με την αποφορά να σαπίζει μέσα στο μαξιλάρι
και την καρδιά πεταμένη κάτω από την αναρίθμητη κλωτσιά,
κανένα χέρι, καμιά φωνή, η λευκή σιωπή των τοίχων,
η πορώδης ανάσα των επίπλων,
εκεί, το ποίημα, μοναχό του.

ΤΟ ΦΩΣ αρχίζει πολύ χαμηλά.
Το φως αναθρώσκει από πολύ χαμηλά
και τίποτα δεν φτάνει πιο ψηλά απ' το φως.
Όποιος θέλει το φως, ας πάει εκεί που φτάνει το φως,
και κανείς δεν φτάνει πιο ψηλά από κείνον που φτάνει το φως.
Όποιος θέλει το φως, ας πάει εκεί που φτάνει το φως,
και κανείς δεν φτάνει πιο χαμηλά από κείνον που φτάνει στο φως.
Τόσο χαμηλά δε φτάνουμε ποτέ,
γιατί το φως αρχίζει πιο πάνω απ' όλα,
και τόσο ψηλά δε φτάνουμε ποτέ, γιατί το φως αρχίζει πιο κάτω απ' όλα.
Όποιος θέλει το φως, ας ξεχάσει το φως,
ας κλείσει τα μάτια κι ας το ξεχάσει,
ας γυρίσει τα μάτια ανάποδα κι ας κοιτάξει τα άκρα του,
γιατί αυτά είναι το φως.

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1 - 4 (1980)

Κατάλογοι. 3 (απόσπασμα)........................ Το αίμα είναι ο προορισμός τής γαλήνης

Το αίμα είναι ο προορισμός τής γαλήνης,
το αίμα είναι ο ανθρωπώδης προορισμός.
Η γαλήνη δεν είναι ανθρωπώδης.
Το κεφάλι συντρίβεται στα πλακάκια, το σπέρμα βγαίνει σα δέσμη από ξυράφια
και κόβει τη σάρκα εκεί που πονά περισσότερο,
πολύ μέσα, στο πολύ τού μέσα, στο πιο πολύ.
Η ανθρωπώδης απειλή, τα άγουρα ρόδια, γιατί το κακό είναι ανθρωπώδες,
γιατί τίποτα πιο πάνω από τον άνθρωπο,
γιατί ο άνθρωπος είναι η ανθρωπωδία του άλλου ανθρώπου
και απ' αυτό δεν υπάρχει γλιτωμός.
Το ταξίδι συνεχίζεται με αλλεπάλληλες σφαγές.
Οι στάσεις εν είδει τιμωρίας.
Το ανθρωπώδες σκυφτό, βουβό και ανήμπορο,
μονάχο σαν το έγκλημά του, μονάχο σαν τις προφάσεις του,
σαν τις προθέσεις του, σαν τις ορμές και τα τινάγματά του,
μονάχο το ανθρωπώδες σαν ανθρωπώδες,
υπάκουο, αντιστρεψόδικο, βαθύτατα αφουγκραστικό και παθομανές
το πολύχορδο
το ασθενικό το ιόπληκτο το ανάποδο
το αιωνίως ανάποδο,
το ανθρωπώδες δονούμενο από το άλλο ύψος
από το ύψος του άλλου
προσκυνώντας το, εικονίζοντάς το, τον καπνό του προσφέροντας,
μέσα στην αδιάλειπτη αποκάλυψη του λάθους και της αποτυχίας,
υποταγμένο, δεμένο, οχιάζοντας ποτέ και ναιόμενο αέναα,
κρεμασμένο από το μεσαίο δέντρο του κήπου
και τα παιδιά από κάτω με καλάμια να το κεντρίζουν
χαράζοντας στη φτέρνα του τα ανομήματά του σαν κραυγές μετανοούντων,
ματώνοντας την εφησυχασμένη σάρκα του, σαρκάζοντας τους σπασμούς του,
αδειάζοντας το αίμα του μέχρι κάτω στα χόρτα και στα λουλούδια,
πίνοντας το χώμα το αίμα του, με τις φωνές των παιδιών
που χαλάνε τον κόσμο,
τα καλάμια μέσα στα αίματα, το ανθρωπώδες μετέωρο σαν ανθρωπώδες
και το αίμα του σαν κρεμάλα,
το κάλεσμα μέσα από τα χόρτα και το αίμα σαν προορισμός της γαλήνης,
η λαγνεία μέσα από τα χόρτα,
το ανθρωπώδες μονάχο, σαν το αίμα του, σαν τον προορισμό του.
Γιατί το ανθρωπώδες δεν έχει γαλήνη. Το ανθρωπώδες
είναι ο προορισμός του ανθρώπου
και η γαλήνη ο προορισμός του αίματος.
Δεν υπάρχει γλιτωμός απ' αυτό.

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1 - 4 (1980)

Μια άλλη νύχτα................Κατάλογοι. 3 (απόσπασμα)

Πάλι χόρτα.
Ένα ξέφρενο κυνηγητό, άγρια χτυπήματα στα κέντρα του σώματος,
χωρίς λόγο, θανάσιμα ίσως, ο άνθρωπος σαν άνθρωπος,
πιστός στον άνθρωπο,
χτυπήματα ανθρωπώδη, ανθρωπώδεις κλωτσιές, ανθρωπώδεις νυχιές.
Όλα στον άνθρωπο είναι ανθρωπώδη, ο άνθρωπος είναι ανθρωπώδης.
Ο άνθρωπος και τίποτε άλλο.
Ο άνθρωπος είναι η δικαιοσύνη του θεού.
Η πρώτη νύχτα. Το μυαλό
δεν μπορεί ακόμα να πιάσει τις δύο άκρες της κλωστής που κεραυνώνεται,
η άλλη νύχτα όμως είναι μέσα στην πρώτη νύχτα,
τα ίδια δέντρα, η ίδια ησυχία μες στα μεγάλα σκοτεινά δέντρα,
η ίδια λαγνεία, η έλξη,
το αίμα είναι πάντα εκεί, το πάντα αίμα,
ένα αφάνταστο μετάξι αρωματισμένο, κατεβαίνει χρυσοκόκκινο
μέσα από τη σμίλη της ψυχής του ουρανού των αντανακλάσεων,
λικνίζεται γύρω απ' τα μικρά σώματα με την άγνοια του σπέρματος,
με την άγνοια της σφαγιαστικής αιχμής του σπέρματος,
γυναίκες που είναι η ζωή,
γυναίκες που η ζωή χωρίς αυτές αφαιρείται,
μέσα στο αφάνταστο μετάξι που λικνίζεται κατεβαίνοντας αρωματισμένο,
μέσα στη δροσιά της θάλασσας των δέντρων,
στη μυρωδιά του τριμμένου χόρτου,
στο ίδιο χόρτο επάνω η μία άκρη, στο ίδιο χόρτο και η άλλη
της κλωστής που πάει να σπάσει κεραυνωμένη,
σώματα μικρά με την άγνοια της σημασίας του χρυσοκόκκινου λικνίσματος,
γυναίκες
που δε θα πεθάνουν ποτέ αλλά που αυτές θα πεθάνουν
για να διαψευστεί η πανάρχαια πίστη.
Οι γυναίκες.

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1 - 4 (1980)

Κατάλογοι. 2 (απόσπασμα)..............Κανείς δε θα γλιτώσει από το διωγμό του λάθους

Κανείς δε θα γλιτώσει από το διωγμό του λάθους
γιατί το λάθος είναι ο διωγμός
κι ο διωγμός η κατεύθυνση του ανθρώπου.
Κανείς δε θα γλιτώσει απ' την κατεύθυνση του ανθρώπου.
Ο άνθρωπος είναι η κατεύθυνση του ανθρώπου
κι αυτό δεν έχει παρηγοριά. Καθετί που έρχεται,
δε φέρνει την παρηγοριά, φέρνει την κατεύθυνση του ανθρώπου,
και ο άνθρωπος δε θα γλιτώσει ποτέ απ' τον άνθρωπο.
Γιατί ο άνθρωπος είναι το λάθος του ανθρώπου.
Όποιος επιχειρήσει να βγει απ΄το λάθος,
θα εισχωρήσει βαθύτερα μέσα στο λάθος,
κι όποιος επιχειρήσει να διώξει το λάθος,
θα διώξει τον άνθρωπο εισχωρώντας βαθύτερα μέσα στον άνθρωπο.
Γιατί όποιος επιχειρήσει να βγει απ' το λάθος,
θα διώξει τον εαυτό του στο πρόσωπο του άλλου,
μέσα στη λάσπη και στα βρεμένα δέντρα,
από πλανήτη σε πλανήτη.

Δάση του ανθρώπινου μυαλού πριν γίνετε μαύρη πέτρα,
εξιστορήστε τώρα εσείς
τη στάχτη του πάθους
που δέχτηκε την απαγόρευση σε μια αυτογνωσία.

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1 - 4 (1980)

Κατάλογοι. 2 (απόσπασμα)..........Πρέπει να συντριβεί η δύναμη του ανθρώπου

Πρέπει να συντριβεί η δύναμη του ανθρώπου.
Πρέπει να συντριβεί ανηλεώς. Το έλεος ας επακολουθήσει.
Ας πρώτα όμως συντριβεί ανηλεώς.
Πρέπει ο άνθρωπος να χάσει,
να δει τον εαυτό του να ρίχνει τα ζάρια
και να πιάνει περισσότερα ο άλλος,
ο άλλος να πιάνει περισσότερα,
και τότε να σηκωθεί
και να τα δώσει όλα και να μείνει
μόνο με τα κόκαλά του, μόνο με τα κόκαλά του,
μόνο με τα κόκαλά του,
και να ξανακουμπήσει το άδειο χέρι του στο χώμα
και να ξανανιώσει τη δύναμη του χώματος
πιο μεγάλη απ' τη δική του
που δε θα είναι πια δύναμη
αλλά παραδοχή μιας άλλης.
Πρέπει ο άνθρωπος να συντριβεί
και να πεινάσει όσο δεν πείνασε ποτέ
για να διατηρήσει το νέο χορτασμό του
που θα διατηρεί την πείνα του ατόφια.
Γιατί ο άνθρωπος είναι προς συντριβήν
κι αυτό δεν ξεχνιέται.
Όση νιότη κι αν κοσμεί τα κόκαλα.


Μα τώρα ο λόγος για έναν έρωτα.


Πάθος παράνομο, ντυμένο στα κουρέλια, τα πόδια ανήμπορα να τρέξουν άλλο,
όλο το σώμα πληγωμένο από τ' αγκάθια,
τα χέρια εξουσιασμένα απ' το πείσμα των νεύρων και των κλειδώσεων,
πάθος λαχανιασμένο, μελανιασμένο,
αναζητώντας κρυψώνες μέσα στα φτερά των εντόμων,
μέσα στις κοιλιές των ερπετών,
στα δαιδαλώδη πετάγματα των πουλιών, στις μυθικές αποδημίες τους,
μες στους καρπούς και μέσα στους κορμούς,
στη σιωπή του χόρτου, στην απόκοσμη απομόνωση της ρίζας,
πάθος που χαράζει τη γραμμή του για ν' αφήνει το σημάδι του
και τα 'χει όλα εναντίον του και είναι εναντίον όλων
και λέει τ' όνομά του και πνίγεται μες στ' όνομά του και δεν υποχωρεί
και φτάνει ως εκεί που φτάνει το τέλος εκείνου που το κυνηγάει,
για ν' αρχίσει από κει τη δική του ζωή,
ζωή μιας άλλης ζωής που τίποτε δεν κυνηγάει.

Το πάθος που,
όταν χτίστηκε ο κόσμος αυτός,
παραμερίστηκε ως άλλου κόσμου.
Από σήμερα,
ό,τι ο κόσμος αυτός αρνείται,
είναι ζωή.

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1 - 4 (1980)

Κατάλογοι. 1 (απόσπασμα)

Α, πότε θα σταματήσει αυτό το λαχάνιασμα,
το ατέλειωτο πέρασμα ατέλειωτων συνόρων, πότε θα τελεστεί
το άγγιγμα της ακάθεκτης ροής του λόγου,
να μην κρύβεσαι πίσω απ' την καρδιά σου,
να μην κλειδώνεσαι έξω απ' την πόρτα σου, να μην αποφεύγεις
τη θέρμη της άλικης ουσίας σου, να παραδίνεσαι, να δέχεσαι,
να δέχεσαι να πεθάνεις από την πείνα χορτασμένος κι αχόρταγος
από την καταβύθιση στο στόμα της πείνας σου,
φορώντας χωρίς ντροπή τους ιλίγγους σου, δείχνοντας τα ματωμένα χέρια
από αλογάριαστα εγκλήματα τελειωμένα μέσα στο ενδοκρανιακό αλώνι,
πότε επιτέλους θα γίνεις άνθρωπος;
Πότε επιτέλους θα γίνεις άνθρωπος;

Ο άνθρωπος είναι το κλείσιμο του κύκλου του ανθρώπου.
Δεν προλαβαίνουν οι άνθρωποι. Η ζωή,
έλεγε εκείνος ο ανώνυμος που είχε γυρίσει απ' όλες τις εκστρατείες,
δε μας αφήνει να φτάσουμε η ζωή αυτό που ξεκινάμε.
Το φτάνουμε έξω από τη ζωή. Κι αυτό είναι η ζωή.
Γιατί η ζωή είναι παράλειψη.
Ο άνθρωπος αρχίζει πέρα από τη ζωή και πέρα από το θάνατο.
Κι αυτό είναι ο άνθρωπος. Γιατί ο άνθρωπος είναι παράλειψη.

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1 - 4 (1980)

Κατάλογοι. 1 (απόσπασμα)

Άγιοι των αναπότρεπτων αμβλώσεων,
Άγιοι των βεβηλώσεων της δημιουργίας,
Μάρτυρες των πνιγμών, των στερήσεων και των κατατρεγμών ακατάπαυστα,
Μαρτυρολόγιο των εγκλωβισμένων,
αυτών που ανασαίνουν με το στόμα τους μέσα στο ίδιο τους το στόμα,
αυτών που κλαίνε άσαρκοι και οστεοφρυγμένοι
γερά κρατώντας το αέρινο λουρί της διφυλίας
που κάνει να κοιτάζονται τα μάτια τους
σαν αντιμέτωποι εχθροί έξω απ' το κρανίο.
Μαρτυρολόγιο αυτών
που είδαν ζωντανοί το μέσα μέρος του κορμιού τους, που
ένιωσαν τον κόσμον όλο να γίνεται βόλι
και να τινάζει τα μυαλά τους στον αέρα, αυτών
που πόθησαν τον πόθο πέρα απ' την αντοχή του πόθου τους
και πέρασαν στο θάνατο με προσευχές για την αθανασία των σωμάτων
που πόθος του πόθου κανείς δεν μπορεί να τα χαρεί σα σώματα στη θέρμη,
αυτών που έζησαν τη ζωή τους κυριολεκτώντας με το αίμα τους.
Αίμα των ανθρώπων που εξοντώθηκαν μιλώντας με το αίμα τους.
Αίμα όλων εκείνων που βρήκαν τη λατρεία μες στο αίμα τους και χάθηκαν.
Οι Ιεροί Κατάλογοι ανθρώπινων άρθρων ως τη συντέλεια της ιεροσυλίας
κι ως την επαναφορά του άλλου βλέμματος που θα ξαναπλάσει τα άγια ερείπια.
Η Εκκλησία των νέων εξευτελισμένων.
Η Εκκλησία των νέων απορφανισμένων που πεθαίνουν χωρίς απογόνους.
Η Εκκλησία των νέων δολοφόνων
που θα κυκλοφορούν ντυμένοι
τις άδειες φλέβες των αναρίθμητων θυμάτων τους.
Η Εκκλησία των νέων εκδικητών
που θα δικαιώνονται με την πυρπόληση του σύμπαντος,
λουσμένοι στη γόνιμη τέφρα του,
μ' ένα όνειρο σαν καταρράκτη στα μάτια.
Η Εκκλησία των απύθμενων σφαγιαστών,
αυτών που έχουν εκτίσει όλες τις ποινές
και έχουν γαζωθεί από όλες τις εκτελέσεις και έχουν ζήσει
όλους τους θανάτους, η Εκκλησία των κυκλώπειων εκσκαφέων
με την ανεξάληπτη ανιδιοτέλεια από γεννησιμιού, τα αβυσσαλέα πάθη,
τους άνομους πόθους και τα φεγγερά μάτια που χαράζουν σαν αιώνες.

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1 - 4 (1980)

Παρουσίαση

Ετών εικοσιεννιά.
Απόκληρος.
Μόνιμος ταξιδιώτης της φαντασίας
μονίμως ιχνηλάτης
ένθερμος εραστής της αμφισβήτησης
κι επιμελέστατα διαμελισμένος.
Κυρίες και κύριοι
Χαίρετε.

Δημοσιευμένο στο περιοδικό περίπλους, τεύχος 3 (φθινόπωρο 1984)

περί ελευθερίας

Τι είναι ελευθερία;
Μια τρύπα στο συρματόπλεγμα
ο γλάρος Ιωνάθαν
η βόλτα στη βροχή
ό,τι χωρίς αντάλλαγμα
το χιόνι
το χνώτο του μικρού Σταύρου
τα φεγγαρόφωτα του νου
ο λύκος της στέπας
το ουρλιαχτό της ζωής και του θανάτου.

Πάθος κατατρεγμένο, κυνηγημένο μέσα στη λάσπη........Κατάλογοι. 2 (απόσπασμα)

Πάθος κατατρεγμένο, κυνηγημένο μέσα στη λάσπη και στα βρεμένα δέντρα,
από χωριό σε χωριό,
κυκλωμένο από κοφτερή πέτρα,
με τις κάλτσες ξεσχισμένες από τ’ αγκάθια και τις άγριες ρίζες,
σάρκα μωλωπισμένη, αβάσταχτα τυραννισμένη
από τα μαστιγώματα των σκέψεων και τα γαυγίσματα της καρδιάς,
κατεβαίνοντας απόκρημνες χαράδρες, ρεματιές, ρουμάνια,
γλιστερά βράχια, ανήλιαγα φαράγγια, ράχες σαν ανθρώπινες πλάτες,
πάθος απαγορευμένο που δέχτηκε την απαγόρευση σαν μια αυτογνωσία
και στάθηκε εκεί απ’ όπου κοιτάζοντας
αναπτύσσεται το μιασμένο καβάλο των νόμων.
Πρέπει να χτυπηθεί η γέννα στη ρίζα της
για να γεννηθεί μια νέα γέννα.
Πρέπει να ανατραπεί η παρούσα πίστη
για το μέσα του κρανίου
ώστε να μετατραπεί η τρύπα των βόθρων
σε μήτρα θαυμάτων, σε ρήτρα εξαγνιστικών δραμάτων, σε κόσμο κοσμημένο αλλιώς.
Σε κόσμο κοσμημένο αλλιώς.
Αυτός ο άνθρωπος είναι ακόμα εκτός κόσμου.
Όποιος σήμερα είναι εκτός κόσμου,
αυτός ανήκει στον μέλλοντα κόσμο,
σ’ αυτόν που θα ’ρθει ανατρέποντας με κλάματα και πένθη,
φέρνοντας και την ανατροπή του.
Γιατί σε κάθε κόσμο υπάρχει πάντα
ένας άνθρωπος που είναι εκτός κόσμου.
Όποιος σήμερα είναι εκτός κόσμου,
αυτός μόνο θα μιλήσει για ν’ ακουστεί απ’ όλους,
θα μιλήσει όπως δε μίλησε ποτέ κανείς.
Όποιος σήμερα είναι εκτός κόσμου,
αυτός θα δοξαστεί και θα κερδίσει την άλλη όραση
που μόνη αυτή σώζει
από το εκτελεστικό θέαμα των ανθρώπων.
Πρέπει να χτυπηθεί στη ρίζα η ίδια η ζωή
για να γεννηθεί μια νέα ζωή.
Η ζωή είναι προς ζωήν θανάτου.
Γιατί η ζωή
κυνηγά σαν πάθος απαγορευμένο τη ζωή,
με βίτσες, λογχοφόρους και συντάγματα ιππέων,
συμμορίες εκτραχηλισμένων αλητών,
φυλάκων και αξιωματούχων
που κρατούν στα χέρια τους γερά τα ψίχουλα
της εξουσίας που ανήκει σε άλλους,
με πολύπλοκες παγίδες,
εξοντωτικές διαπομπεύσεις, εξευτελισμούς και ορκισμένο μίσος,
από χωριό σε χωριό,
δεν την αφήνει να πιει από κανένα πηγάδι,
μαντρώνει τα δέντρα, ξαμολά τα σκυλιά της
δείχνοντάς την απ’ όλες τις μεριές με το δάχτυλο,
σπέρνοντας μέσα της την τύψη
και τον αξερίζωτο τρόμο του φαντάσματος με το άσβηστο αίμα επάνω του,
εξαπολύει όλο τον ευπρεπή πληθυσμό
που δεν ξέρει από ζωή
και που την κυνηγά σα θάνατο.
Η ζωή είναι προς ζωήν του θανάτου,
αυτή όμως η ζωή, αυτή που κυνηγά τη ζωή,
αυτή που δεν αφήνει σε ησυχία τη ζωή και την απαγορεύει,
αυτήν που δέχτηκε την απαγόρευση σαν μια αυτογνωσία.
Ένα σαρωτικό τρεχαλητό πίσω απ’ το κατατρεγμένο πάθος,
από ξηρά και θάλασσα, σμήνη πολυκέφαλων αερικών να οργώνουν τα ύψη,
εκστρατευτικές επιχειρήσεις απ’ όλες τις μονιές της γης,
σκάβοντας τις ερήμους, ισοπεδώνοντας τις κορυφές,
λειαίνοντας τα δάση, ζεύοντας τους λαούς με τον εκτραχηλισμό,
Να χτυπηθεί ο εχθρός ίσια στο κέντρο της αναπαραγωγής του,
στην καρδιά της ανακύκλισης του σπέρματός του,
εκεί που είναι γλυκιά η μυρωδιά της βαθιάς μασχάλης,
εκεί που τα λόγια του έρωτα σπέρνονται σα σώματα στο σώμα,
εκεί που τρώγεται ο άνθρωπος από αγάπη,
εκεί που η επίπεδη εικόνα του μυαλού γκρεμίζεται
και βασιλεύει η θέα των πύρινων σωματώσεων,
Να διαμελιστεί, να αποτεφρωθεί, να σκορπιστεί
στις ριπές των ανέμων που αναστατώνουν τους ωκεανούς,
αλλά ποιος κοίταξε μέσα του,
οι ίδιος μέσα του, και είπε  Το δέχομαι;
Ποιος τόλμησε ν’ ακούσει την άφατη σιγαλιά,
την ανήκουστη απουσία που κάνει τόσο ελλιπείς τις παρουσίες;

Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980) του Δημήτρη Δημητριάδη