Δημήτρης Πιστικός (βιογραφικό)

Ο Δημήτρης Πιστικός, δικηγόρος, ποιητής και δοκιμιογράφος, γεννήθηκε στο Παναιτώλιο Αιτωλοακαρνανίας το 1948.

Σπούδασε Νομικά και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στον Πειραιά, όπου και δικηγόρησε μέχρι τη πρόσφατη συνταξιοδότηση του.

Ως λογοτέχνης ασχολείται κυρίως με την ποίηση και το δοκίμιο. Παράλληλα έγραψε θέατρο, μεταφράζει αρχαίους Έλληνες ποιητές και συνεργάζεται με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά όπου δημοσιεύει ποιήματα και δοκίμια.

Ποιήματά του βραβεύτηκαν και μεταφράστηκαν στα Ιταλικά, Γαλλικά, Αγγλικά και Ισπανικά και Ρουμάνικα, περιλαμβάνονται σε πολλές ανθολογίες και μελοποιήθηκαν από γνωστούς Έλληνες συνθέτες.

 Πρωτοδημοσίευσε μαθητής στο περιοδικό "Διαλεκτική" του Αγρινίου. Το 1991 εξέδωσε την ποιητική συλλογή "Ανάγνωση" και το 1992 την ποιητική σύνθεση "Ηλιοπαιδεία", που του χάρισε το Α΄ Βραβείο Ποίησης της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών (Βραβείο Αρώνη). Το 1997 εξέδωσε την ποιητική σύνθεση "Η ενάτη σταυροφορία", έκδοση "Δωδώνη". Έχει συνεργαστεί με λογοτεχνικά περιοδικά δημοσιεύοντας ποιήματα και δοκίμια. Είναι μέλος του Δ.Σ. του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, στο οποίο διετέλεσε Πρόεδρος της Καλλιτεχνικής του Επιτροπής. 

(2007)	Εκ του συστάδην, Δωδώνη Εκδοτική ΕΠΕ
(2005)	Οι χαιρετισμοί της Χίου, Δωδώνη Εκδοτική ΕΠΕ
(2005)	Τα υφαντά της νύχτας, Δωδώνη Εκδοτική ΕΠΕ
(2002)	Εκ των προτέρων, Ίβυκος
(1997)	Η ενάτη σταυροφορία, Δωδώνη Εκδοτική ΕΠΕ

Πρέπει να λυπηθούμε

                                                                     
                                                                                         Στον Γιάννη Πανούση 

Ήρθε ο καιρός που πρέπει να συμπονέσουμε
κάποιους απαρηγόρητους αριστερούς
που βρίσκεται σε άδεια η συνείδησή τους
στα μεγάλα και τα ζόρικα
που κλαίνε όταν πτωχεύσει κάποια Τράπεζα
μήπως χάσουν το μισθό τους
τους δυστυχείς ιερωμένους
που τρομάζουν όταν έρχεται η τελευταία ώρα
και δε βιάζονται να πάνε στον Παράδεισο

και τους ρεμπέτες - αμάν αδερφάκι μου -
που ακούνε μπαγλαμά και ξεπλένονται στην Όπερα .

Πρέπει να ελεήσουμε επίσης
τους γιάπηδες που θέλουνε για πάρτη τους
ακόμα και το βρώμικο αγέρα μας
και βρίσκεται σε νάρκη η συνείδησή τους
στων ανθρώπων τα παθήματα
κι αλυσοδένουν τον ίσκιο τους στον Παρθενώνα
να μην τους πάρει σβάρνα ο άνεμος της αναμονής
ξέροντας πως δεν πάει παραπέρα .

Πρέπει να λυπηθούμε
κάποιους απαρηγόρητους δεξιούς
που έχουν την αλήθεια στο τσεπάκι τους
που τρέμουν στην ιδέα πως το αίμα είναι κόκκινο
που είναι παλικάρια στα καλά και συμφέροντα
και νοιάζονται για την πατρίδα - ποια πατρίδα; -
που χτυπιέται για τα παιδιά της - ποια παιδιά της ;
με μαύρα δάκρυα
( πατρίδα δίχως πατριώτες και δίχως νόημα
πολίτες χωρίς κατεύθυνση και δίχως μνήμη )

τους ποιητές που πέφτουν , ακούσια , μέσα στις λέξεις
και πνίγονται στο βυθό τους μουρμουρίζοντας .

Kαι τέλος να συμπονέσουμε εκείνους
που πριν τα πράγματα γίνουν ιστορία
τα τιμωρούν μνησίκακα και λυσσασμένα
και τα καταδικάζουν , αμετάκλητα
συνεπαρμένοι απ' το θυμό τους
στην πιο μεγάλη τιμωρία : τη ζοφερή αφάνεια .

Η διαδήλωση των ποιητών

Οι ποιητές διαδηλώνουν
φτάνοντας ως την Πρεσβεία της Αδικίας.
Ακούγονται στον αέρα στεντόρεια συνθήματα.
Κάθε πανό ένα ποίημα, κάθε πλακάτ ένας στίχος.
Κάθε τους λέξη ένα πέταγμα προς τον ουρανό.
Ανοίγουν κεφάλια
για να μπει μέσα τους ένας ρυθμός χαμένος,
μια ξεχασμένη από χρόνια μουσική
σπάζουν βιτρίνες καταστημάτων, τζαμαρίες σπιτιών,
παραβιάζονται πόρτες
για να επανέλθουν στα γονικά τους τα εξορισμένα όνειρα.
Η αστυνομία απαντά με καταιγιστική ρίψη στίχων·
πετά δακρυγόνα αισθήματα.
Κάποτε γενικεύονται οι συρράξεις, ρίχνονται χημικά αέρια.
Φυσάει από παντού ένας αντάρτης άνεμος δικαιοσύνης.
«Εμείς θα κυβερνήσουμε το σύμπαν, λένε οι φωνές
«Κάτω της ασχήμιας ο φασισμός» διαδηλώνει η σιωπή τους.
Διαδηλωτές συλλαμβάνονται στις οδούς και τις παρόδους
αθώοι ή ένοχοι
προσάγονται αμέσως για εξακρίβωση επιδράδεων
και μηνυμάτων
μετά σιδηροδέσμιοι οδηγούνται στα αναλόγια να εκτίσουν την ποινή τους
απαγγγέλλοντας
άλλων ποιήματα.
Κουκουλοφόροι κριτικοί και δυνάμεις καταστολής δραστηριοποιούνται
αναπτύσσοντας σκληρές αντιδράσεις.
Η διαδήλωση όμως πάντοτε προχωράει σαν το ποταμι:
πολίτες συλλαμβάνουν πολίτες
οι αστυνομικοί ξεσχίζουν τα ρούχα τους·
σρα πεζοδρομια ρέει άφθονος, ζεστός δεκαπεντασύλλαβος
βγαινουν περίστροφα ποιήματα, πέφτουν φωτοβολίδες
οι διαδηλωτές τραγουδούν ρυθμικά
«πότε θα ’ρθει ο Μόσκοβος να φέρει το σεφέρι»
«Όμηρε, Όμηρε εσύ μας οδηγείς»
«Ψωμί, παιδεία, ρυθμοκρατία»
«Κάλβος και Σολωμός, ιδού ο λυτρωμός».
Όταν κοπάσει ο θόρυβος και φύγει ο φουρτουνιασμένος όχλος,
μόλις οι οργισμένοι χαθούνε στον ορίζοντα
έρχονται με περισκεψη οι οδοκαθαριστές αναγνώστες
σηκώνουν τις σκούπες τους σε στάση προσοχης
κ΄’ανουν το στευρό τους και ετοιμάζοντια να καθαρίσουν
σοκακια και πεζοδρόμια.
Νεκροί ποιητες, τσαλακωμένα ποιήματα, σβησμένοι στίχοι
άψυχοι κριτικοί , με πολιτικά ή φορώντα την υπηρεσιακη στολή τους
παντού σπαρμένοι σε δρόμους και πλατείες
όλοι υπόκεινται στη μοίρα τους.
Κάπου μακριά
μια μουσική θεσπέσια από ουράνια κλειδοκύμβαλα
σαν μια ογκώδης ανθολογία, σκεπάζει τη σκοτεινή σιωπή τους
εδώ, στο επέκεινα, στο άγνωστο πεπρωμένο ή απλά, στο πουθενά