Οι μεγάλες αντάρες

 Μαρία Αλμπανίδου

Ποιος αγέρας σε πήρε μακριά μου

και σε άφησε σε χολωμένα λιβάδια

γεμάτα μνησίκακα και αφηνιασμένα άλογα;

Ποιον καβαλάρη πήρες στο κατώπι

και τράβηξες μαζί του;

Ποιες φωνές άκουσες να λαλούν από μακριά

και τις ακολούθησες;

Ποιες αρματωσιές φορτώθηκες

στο ταξίδι για το πεπρωμένο;

΄Εχωσες τα δυο σου δάχτυλα στο χώμα

κι έβγαλες δυο μεγάλα φτερά

σαν αυτά των αγγέλων.

Και τα στήριξες στην άμμο

στα πετρώματα

στα δέντρα

στις φυλλωσιές

στα κλωνάρια.

΄Εχασκαν τα πουλιά

έχασκαν τα τοπία.

΄Εχασκα κι εγώ.

Μετεωρίστηκα για λίγο

μεταξύ κενού και μνήμης

και μετά επανήλθα.

΄Εχασα για λίγο τις αισθήσεις μου

και μετά ξαναγύρισα στα πεπραγμένα.

Δυο μάτια με διακατείχαν

κι αυτά γεμάτα απόγνωση.

Γεμάτη εικόνες

καρτερούσα δυο θραύσματα αγάπης

μέσα στους μεγάλους ύπνους.

Θανάτους κι ωκεανούς είδα

και μεγάλωσα σε ξένες πόρτες

αγκαλιά μ΄έναν άγγελο.

Πέρασαν οι μέρες

πέρασαν οι νύχτες

κι ήρθαν οι μεγάλοι θυμοί

οι μεγάλες αντάρες.

Πόσες ευχές

και πόσες απουσίες

μετράμε μέχρι να ξαναβρεθούμε;

ΟΝΕΙΡΑ

Μαρία Αλμπανίδου

Μετατράπηκε η νύχτα σε μέρα

και η μέρα σε νύχτα.

Μικρές επαναστάσεις

και μικρά όνειρα

ξέφυγαν από το χαρτί.

Ανοιχτά οδηγούνται

και πλέουν στα πελάγη.

Δεινοπαθούν πότε πότε από τους ανθρώπους.

Μοιράζονται άνθη και συνθήματα

σαν να ΄ναι σε αρένες.

Ποδοπατούνται.

Μεμψιμοιρούν καμιά φορά.

Αντικαθιστούν το κενό.

Δεν έχω το κουράγιο

να τα κάνω όπλα

να πολεμήσω.

Δεν έχω το κουράγιο

να τα κάνω είδωλα

να τα λατρέψω.

Δεν αντέχω τη βία τους

και την άνοιξή τους.

ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

Μαρία Αλμπανίδου

Διαδρομές άνευ ορίων

ανάμεσα σε ανήλια σοκάκια

γεμάτα ψέματα των άλλων

και δικά μας.

Αχ πόσο δικά μας!

Πόσοι ξεχασμένοι θνητοί δεν αγαπήθηκαν

εις βάρος άλλων;

Πόσοι δεν απόμειναν σε γρανάζια μηχανών

γεμάτοι λάθρα βλέμματα

γοητευμένα από μια άλλη ζωή

μια άλλη πατρίδα

ένα άλλο ιερό χρέος

μια άλλη θρησκεία

μια άλλη Κοίμηση της Θεοτόκου.

[Το κράτος μοιράζει τα κουφάρια]

Μαρία Αλμπανίδου

Το κράτος μοιράζει τα κουφάρια

που σπέρνει στους δρόμους

κι εγώ κοιτάζω το αίμα

που χύνεται στα ρυάκια.

Δυο δρασκελιές δρόμο

και δεν αντέξαμε να τον περπατήσουμε.

Φέραμε εδώ τους μεγάλους

να μας οδηγήσουν.

Φέραμε τους "πολυτάλαντους"

και πολυεκατομμυριούχους

κι εμείς οι πολυπαθείς και πολυπληθείς

καθήσαμε στην άκρη

και κλαίμε πάνω από τα πτώματα

που πέφτουν απ΄τις ταράτσες.

Και δεν αντιδρούμε στη μοίρα μας

που τη φτιάξαμε με τα ίδια μας τα χέρια

επιτρέποντας στους λαούς να πεθαίνουν

στην άγνοια και τη λεηλασία

να μας κατατρώει

και το βόλεμα να μας χτυπάει την πόρτα.

Πόσο αξίζει ένας θυμός;

΄Ενα δράμι, μία λίρα, μία δραχμή;

Τα δαπανήσαμε όλα στο όνομα της κορεσμένης αγάπης

και φτιαχτήκαμε.

Πλουτίσαμε,ομορφύναμε, χοντρύναμε, ψηλώσαμε.

Και αφήσαμε τους άλλους

να πεθαίνουν ακαριαία

χωρίς δισταγμό τους σκοτώσαμε

και μετά τους πήραμε και τα λεφτά.

Δυνάμεις πολλές έρχονται προς το μέρος μου

Δυνάμεις πολλές έρχονται προς το μέρος μου
μα εγώ ντρέπομαι ακόμα
ναοί χτίζονται για χάρη μου
μα εγώ αρνούμαι ακόμα
μονοπάτια σύριζα στον γκρεμό περπάτησα
μα ορθό λόγο δεν ελάλησα
βουνά τα στήθια μου γίναν για κάποιους
μα νερό και αίμα ραντίστηκα
πόνους πολλούς εβρόντησα στο κορμί μου
μα πηγή δεν άνοιξε
Κι εσύ με τι μάτια βλέπεις ακόμα;