Βασίλης Μιχ. Κομπορόζος (βιογραφία)

Ο Βασίλης Μιχ. Κομπορόζος  γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1974. Είναι καθηγητής της  Αγγλικής Γλώσσας στη ΔΕ – Μεταφραστής, Πτυχιούχος του Τμήματος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας Αθηνών, με Μεταπτυχιακό (ΜΑ) στη «Μετάφραση-Μεταφρασεολογία».

Έχει μεταφράσει, μεταξύ άλλων, Κυπριακή ποίηση και πεζογραφία από τα Ελληνικά  στα Αγγλικά και έχει συγγράψει  δοκίμια, χιουμοριστικά έμμετρα παραμύθια  και θεατρικά  έργα με παράλληλο ανέβασμά τους σε μαθητικές θεατρικές παραστάσεις.

Ασχολείται επίσης με τη  μετάφραση κειμένων Middle English  (Αγγλικά του 14-15ου αιώνα) και τη μελέτη της  Λατινικής Γλώσσας.

Ποιητικές συλλογές 

• Από το Συναξάρι των Ονείρων, 2003, 
• Αϋπνίες Ονείρων, εκδ. Γαβριηλίδης 2004, 
• Ο Κιθαρωδός και τα Σκουπίδια, εκδ. Ίβυκος 2007
• Σε λίγους στίχους κουρνιασμένος (ψηφιακές εκδόσεις 24 γράμματα)

καθώς και συνεργασίες  σε λογοτεχνικά περιοδικά και ιστοσελίδες ποίησης.

Πόθοι κουρασμένοι / Κομπορόζος Βασίλης

Πόθους κουρασμένους

περισυλλέγει χρόνος

ναυαγοσώστης

και τους φιλεύει την υπομονή του

και τη νιότη του ήλιου.

Χαραμάδα / Κομπορόζος Βασίλης

Χαραμάδα.
Στα κλεφτά τρυπώνει
ήλιος εωθινός

κι εγώ διάπλατα
την πόρτα τού ανοίγω
και τον κερνώ την καρδιά μου.

Σε λίγους στίχους κουρνιασμένος / Βασίλης Κομπορόζος (ψηφιακές εκδόσεις 24 γράμματα)

http://www.24grammata.com/wp-content/uploads/2013/09/Koborozos-Basilis-piimata-24grammata.som_.pdf

Κίτρινα φύλλα

Βασίλης Κομπορόζος

Κίτρινα φύλλα

στη λίμνη. Μαγιάτικη

τα λικνίζει αύρα.



Από φύλλο σε φύλλο

πηδώντας οι σκέψεις μου

τη χαραμάδα περνούν

του ορίζοντα

για να κουρνιάσουν στον ήλιο.

-----------------

Λάμπα σπασμένη.

Χαράζει. Δρόμος γυμνός.

Μια πεταλούδα.

---

Στα κλαδιά της αυγής

όνειρα μεταξένια

θροϊζει η μέρα.

---

Φύλλα ξερά.

Άνθη σάπια. Μυρωδιά

δόξας ληγμένης.

---

Στην ομίχλη βουτά

ολόγιομο φεγγάρι

η καρδιά μου.

---

Στην ξέπλεκη

κουρνιάζει δροσιά του νερού

γάργαρος ήλιος.

---

Ακινησία.

Κούπα η νύχτα και πίνω

τη γαλήνη της.

---

Στο υδάτινο

ξαποσταίνει πάπλωμα

η μέρα που δύει.

---

Λάμπει το φως των άστρων,

στη μυρωδιά της πασχαλιάς

φιλτραρισμένο,

πάνω στα φτερά

του πουλιού που ποτέ

δεν έπαψε να ραμφίζει

τα κάγκελα του κλουβιού

για τη μέρα κείνη

που λεύτερο θα κουρνιάζει

στις πασχαλιές

υπό το φως των άστρων.

των στιγμών

Τα δάκρυα των στιγμών που ξοδέψαμε για μας
σύνοψη μιας ολόκληρης χρονιάς
και υπενθύμιση από ατσάλι σμιλεμένη
στα χυτήρια της θύμησης
για την καινούργια χρονιά.

Ο ύπνος συνεργός της νοσταλγίας
και υπηρέτης της μοναξιάς
το δάσος τους ποτίζοντας
με αναμνήσεις απ’ τα κρυμμένα του σεντούκια.
Οι καρδιές κόκκινες σαν ιστορία
διηγούμενη με ανεξίτηλο μελάνι
απ’ τους κονδυλοφόρους του χρόνου.
Κι η φεγγαράδα του φωτός
στα πλακόστρωτα της αναμονής
με τη χημεία της προσμονής οδηγό.
Το παιχνίδι των λεπτών με την ώρα
και η αραίωση του χρόνου
με το νερό της αναβολής.

Δάκρυα στάλες σαν ακούραστο κύμα
ή σπασμένο ρολόϊ.
Στάλες καθρεπτιζόμενες στα δάκρυα
κάτοπτρο της γέφυρας από τα περασμένα στα ερχόμενα
και τροχονόμος η μνήμη
που αποξεχνιέται στις αναμνήσεις της.
Στάλες που υπενθυμίζουν:

Τα όνειρα μην τα νηστεύεις.

απροστάτευτος

Προστατευμένος
από το φως του ήλιου
μέσα στους τέσσερεις μεγάλους τοίχους
με τα κάδρα

τραπέζια, φρούτα, θάλασσες, βουνά, βροχή ένα θέατρο
κι ένας ήλιος

ανασαίνουν ελεύθερα
μες στα κάδρα
και μαζί τους κι εγώ.

Το λευκό χρώμα στους τοίχους
εκτελεί σωστά το καθήκον του
να φωτίζει.

Έξω στο δρόμο
βλέπω έναν άνθρωπο να βαδίζει
απροστάτευτος
μέσα στη λευκή φωτοδρομία του ήλιου.

Και στις σταγόνες του ιδρώτα του να διαχέεται
σαν σιωπηλή διαδήλωση
η μυρωδιά του ακύμαντου ουρανού
εκείνης της καλοκαιρινής μέρας.

Γυρίζει
με κοιτά
και συνεχίζει.

Και η θάλασσα

Κι αυτές τις μέρες
είμαστε θάλασσα
κι άνεμος μαζί
κι ο κόσμος όλος
ένας πηλός
δικός μας.

Τα δάκρυα ενός παιδιού

Τα δάκρυα ενός παιδιού
λιώνουν το ατσάλι μιας καρδιάς

και το χαμόγελο ενός δρόμου
που έγινε λεωφόρος αγώνα
εξατμίζει το ατσάλι του ερέβους
κι ο ήλιος γίνεται
πάλι Φως.

Γλυκιά απλότητα

Γλυκιά απλότητα

κυνηγημένη

στην αρένα του χρόνου

απ’ τα λιοντάρια

της Ματαιότητας.

Ποίηση

 

Απομονωμένη λέξη

γυμνή

καυτές χαίνουσες πληγές

αίμα ποτάμι

πάνω στα βράχια

της τόλμης

που τα κατασπαράζουν

με το φαρμάκι τους

οι Λερναίες Ύδρες

των κυμάτων

του κόσμου

και παραδίπλα

ένας δαυλός αναμμένος

που δεν τολμάνε

να ζυγώσουν.

D I D G E R I D O O*

Didgeridoo
αρχέγονες ακούστηκαν οι νότες
σα φως αρχέγονο και χαρά βρέφους
didgeridoo παλμός πρωτόλειος
στην ανόθευτη πεδιάδα


didgeridoo θλιμμένα αντιλάλησε
στο σκοτεινό λειμώνα των ευκαλύπτων
μέτρα του παρελθόντος απώτερα
πριν η ιστορία μάθει τη γραφή

και καβάλα στην πλάτη της χρόνο χρόνο
αιώνες διαβαίνει χιλιετίες υπερβαίνει
αφτιασίδωτο αέρα ν’ αγκαλιάσει

didgeridoo ξέθαψε κραυγή και ρίγος
την ιστορία ντύνοντας παράπονο
didgeridoo γονάτισε μπροστά της
απόκρυφα κι απόκοσμα για να μάθει

didgeridoo μια νύχτα κι ένας μουσικός
φθόγγοι σκοτεινοί σα ζούγκλα
και λέξεις σαν τις τρύπες των τερμιτών
στο ακατέργαστο ξύλο

didgeridoo τοιχογραφίες θρύλων
και λανθάνοντα αισθήματα
πέντε αισθήσεις στην αρχική πνοή τους
έξι ήπειροι στα γεννοφάσκια τους
σαν μουσική στο σάστισμα και τη μέθη
των πρώτων σίγουρων βημάτων της
τότε που λίγα ξύλα και μια φωτιά
σκορπούσαν απλόχερα την ευτυχία
τότε που οι άνθρωποι
διάφανες είχαν μνήμες της χώρας
του Γιχών του Φισών του Τίγρη του Ευφράτη
κι επέλεξαν ολότελα να τις διαγράψουν

didgeridoo απόδραση σ’ άλλο παρόν
εκεί που ο καθένας ακούει
τη δικιά του σιωπηλή κι έναστρη μουσική.



(*) Πανάρχαιο μουσικό όργανο των Αβοριγίνων της Αυστραλίας, το οποίο χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα. Κανονικά «ετοιμάζεται» από την ίδια τη φύση: Πρόκειται για ένα μακρόστενο κλαδί ευκαλύπτου στο οποίο έχουν ανοιχθεί τρύπες από τους τερμίτες, Έπειτα οι Αβορίγινες ζωγραφίζουν πάνω του διάφορες παραστάσεις.