ΜΕ ΤΟ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥ ΑΙΝΕΙΑ: Ποιητική Συλλογή του Κώστα Ριζάκη εκδοθείσα το έτος 1986

θ’ ανατείλεις ξανά

μια οθόνη τα μάτια σου θερινού σινεμά
μια αλάνα σπαρμένη με βρώμικους βώλους
(δες ο ψίθυρος στίχος τη φωνή σου πώς άντεξε
λίγη χλόη και φύτρωνες στην ακλόνητη πίστη
—ά ή ανάσα σου φίλε πολύ με τυράννησε)

μια οθόνη τα μάτια σου να προβάλουν το φόβο
του θανάτου ενδεχόμενα ν’ απειλούν την αλάνα
-το παιδί πού υπήρξα μην πιστέψεις πώς χάθηκε

μεγαλώνει η απόσταση και πετρώνει ο χρόνος
στην καρδιά μου στηρίχτηκε προαιώνιος εχθρός
παγωμένο το αίμα μου άλλα πάλι σου γράφω

νοτισμένο το χώμα μου
θ’ ανατείλεις ξανά!

*

με τον τρόπο του Αινεία

ως και ή ψυχή μου χώνεψε

στα περιγράμματα τους

μια που επιμένω στη θολή του σχήματος ανάγκη
προετοίμασα τον χώρο μου σε δύσκολες στιγμές

ήλιου προσφιλέστερες εκλάμψεις ν’ αναδίνουν
συχνά αγκάλης μητρικής την άχνα να σκορπούν
ολόκληρα ένα χάδι ανέστησα τα πράγματα
έτσι απαλά ν’ αγγίζετε στην ηδονή ριγώντας
της λείας επιφάνειας υποψιασμένοι ασφαλώς
πως μόνη η επαφή αρκεί να ρίχνει στο βυθό μου
βραχνής φωνής στηρίγματα εγκόσμιες ρυτίδες

να ασελγώ στον τύψη σας
να μη γλυτώνω μόνος

*

όσο υπάρχουν μάτια

είδα κι αυτόν τον ποταμό να εκβάλει μες στην άσφαλτο
τον αετό ν’ ακροζυγιάζεται χωρίς
ένα υποψήφιο θύμα
κ’ είδα ξανά την πέτρινη δίχως παλμό συνέχεια
τη μέσα μέσα σιωπή
είδα των ασωμάτων

εντούτοις πάλι πέρασα από σύνορο σε σύνορο
από σταθμό σε νέο σταθμό δε ρήμαξα
δεν έσβησα κοιτώντας

δε ναυαγεί προσπάθεια
όσο υπάρχουν μάτια

Ο ΒΥΘΟΣ ΜΟΥ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ: Ποιητική Συλλογή του Κώστα Ριζάκη εκδοθείσα το έτος 1985

με χρώμα το σκοτάδι

εκεί που σύχναζε σχεδόν τον είχα χάσει
σκάλες τα χρόνια μου δεν έφταναν ν’ ανέβω
κι άρχισα να του ρίχνω πέτρες τις πληγές μου
ώσπου έδυσε στα νέφη ή γαλάζια του έπαρση
πήρε δειλά να κοκκινίζει απ’ τα χτυπήματα
λίγο αργότερα έγινε μαβής
και καταστάλαξε στο γνώριμό μου μαύρο
σκιά τού ύπνου στον εφιάλτη πρόλογος
όχι τυχαία ο ουρανός αφέθηκε στη νύχτα
μπορεί πια να στεγάζει τις ανάγκες μου
να δικαιώνει τη σιωπή πού γέννησε κραυγή

με χρώμα το σκοτάδι να αιτιολογεί
την κάθετή μου πτώση

*

πολύ μόνο το φως

τα μάτια καρφωμένα στις παλάμες μου
ούτε μια χειραψία σου δε χάρηκαν
και ξιφολόγχες χώθηκαν βαθιά στο χώμα
άπλωσαν ρίζες με τα χρόνια τίναξαν κλαριά
λίγο ακόμα και θα βγάλουν φύλλα
λίγο ακόμα και θα δουν ξανά
κι όπως το φως στην πρώτη αίγλη του βουρκώνει
και η μορφή σου χάδι αποζητάει
πρόσεχε μη σκοντάψεις στον κορμό τους
και τυφλωθείς από το χτες που σκουριασμένη
τώρα ξιφολόγχη αγρυπνάει

*

η φωνή μου το χιόνι

μη σας τρομάζει ό,τι ακούτε στη φωνή μου

έχει το ράγισμα απύθμενου βυθού

αφετηρία της την άναρθρη κραυγή

ένα παιδί κλεμμένο βάναυσα να κλαίει

παιδί νύχτα και μέρα οδοιπορώντας

στη δύσβατη της ηλικίας πέτρα

με ματωμένα πέλματα επιστρέφει

την ένθεη μνήμη φέρνοντας στο φως

μη σας τρομάζει ό,τι ακούτε στη φωνή μου

χιόνι που χώνεψε ως τη ρίζα μου λυγμός

παγώνει κάποτε και ξεκουφαίνει

Επιτάφιος: Ποιητική Συλλογή του Κώστα Ριζάκη εκδοθείσα το έτος 2015

Ατλαντίδα 

ψηλά πετά της μνήμης αετός 

τι περιούσια στη στέρηση 
η μακ ορινή του οργή 
-κορμός- 
να επιμένει στη φωνή σου 

της επιφάνειας ναυάγια να λυπάσαι 
θραύσματα του βυθού να κλαις 
φύλλο με φύλλο να δοξάζεις στη σπορά 

τις πιο δικές μου ρίζες

Κώστας Θ. Ριζάκης (μικρή αναφορά)

Ο Κώστας Θ. Ριζάκης γεννήθηκε το 1960 στη Λαμία. 

Ποιητικές Συλλογές:

• Ο βυθός μου τα πράγματα (1985), 
• Με τον τρόπο του Αινεία (1986),
• Τα επόμενα πένθη (1997), 
• Χωρίς χρονολογία (2004), 
• Ο κυρίως ναός (2006), 
• Τα τελευταία ονόματα (2010)
• Επιτάφιος Δρόμος (2011) Συγκεντρωτική έκδοση

Μήλο μου της αγάπης / Ριζάκης Κώστας

κι ως δεν υπάρχει λησμονιά μέσα στον εαυτό
ξέπλυνε από τα αίματα καλά το πρόσωπό της
κι ανήσυχη έγειρε και ωχρή
στην ασημένια τής σελήνης αιώρα

σ’ όσα ποιήματα στο άπειρο μέλλεται να γραφούν
θα καίει η κάφτρα μιας σβησμένης αγκαλιάς
η μυρωδιά καπνού στο άστρο δυό σωμάτων

στον ουρανό οι μνήμες μας σαν ψίθυρος σταθμεύουν

την πρόδινε το μυστικό τού φεγγαριού της λίκνισμα

βράδυ κρεμάει στο κάνιστρο τα μήλ’ απορημένη
πριν την αυγή μαζεύει τα κι ούτε ματιά τούς ρίχνει

ας το καλάθι έγερνε να σκόρπιζαν τα μήλα

κι εκειό το κατακόκκινο το γλυκομελωμένο

με την πολλή λαχτάρα της στα δάχτυλα να κλείσει
να ξεθολώνει στ’ όνειρο το πούσι που τυφλώνει

πάνω στο θαλερό καρπό τον κόσμο της να λύσει
να ιδεί βαθύ το δάγκωμα και της δικής μου αγάπης!

έρωτας ναυπηγός / Ριζάκης Κώστας

βγάζει καΐκι στο γιαλό……του ναυτεργάτη ο μόχθος
πικρό πολύ σε θάλασσα……μεσίστιο αρμενίζει
με το μαράζι τού έρωτα……τον πόνο της αγάπης
μα στ’ ανοιχτά κακός καιρός……στον ουρανό θολούρα
κύμα το δέρνει από δεξιά……ζερβά το πιλατεύει
ώσπου βουλιάζει σύψυχο……ναύτες κι ο καπετάνιος
-τι ναυπηγός κι ο έρωτας……σκάρτο σκαρί σκαρώνει
κλαίν’ γράφοντας κ’ οι λέξεις μου……τ’ ωκεανού τον θρήνο
-τι καρυδότσουφλο η καρδιά……στα δυό ραγίζει σπάζει
μ’ αίμα σε κάθε του μισό……διάφανο τ’ όνομά της

ο πόνος της αυγής / Ριζάκης Κώστας

μ’ αρνήθηκες-
κι έβρεχε σήμερα συχνότερ’ από χτες
στάλες δακρύων πορφυρή θολούρα μώρα
στα μάτια μου υγρά που πείνασαν το πώς
στο κρέπι τής απόρριψης φτηνό ζωής κεντίδι
το είδωλό σου έβλεπα διπλά αλλοιωμένο
στην καταχνιά να σήπεται δόξα να ’χει στο φως
στη μαγγανεία τού έρωτα και πάλι απελπισμένο.
κι έτρεξε έτρεξε ρονιά ο πόνος τής αυγής
(το μυστικό μου ράγισμα η στέρνα της αγάπης)
μα ένας αγέρας σάρωνε το αίμ’ από τη γης
-δίλημμα της δειλής στιγμής κακό ’νειρο κι αντάρα-
να μη ριζώνει τ’ άδικο στης αρνησιάς την πίκρα!

Ανέστιος άνεμος / Ριζάκης Κώστας

και τότε η γυναίκα δάκρυσε:
ένας σωρός λευκά
γαρύφαλλα πέσαν στον τάφο
αμέσως σαν κορίτσι γέλασε
(τι γάργαρη πηγή
δρόσισε την πληγή μου)

να με θυμάσαι, λέω, να με νοιάζεσαι
κάθε που θα 'ρχεται βροχή θα 'ρχονται χιόνια
μην περονιάζει το φαρμάκι ό,τι ποθήσαμε

και κυπαρίσσι ο λόγος μου κυρτός
κάτω απ' τον άνεμο πάνω στο χώμα

από το χώμα ξεπηδώ
ανέστιος άνεμος
(τα κουκουνάρια μάζεψε κορίτσι)
να με θυμάσαι να με νοιάζεσαι - μην κλαις

κούρνιασα σε μια στάλα ουρανό!

τα επόμεα πένθη (απόσπασμα) / Ριζάκης Κώστας

Σφηνωμένα στα πόρτα τα πλοία μου

πυρπολούν τις ελπίδες τους

βιδωμένος σε φλόγες αδούλωτες

βλέπω πως:

μένει μόνο η ζωή καραβόπανο

σημαδεύει η αρμύρα τής θάλασσας

πόσο λίγο ταξίδεψα-

πόσο μάταια με κρύβει

των χεριών μου το μπάλωμα

τα τελευταία ονόματα (απόσπασμα) / Ριζάκης Κώστας

να αιχμαλωτίσω από τον ήλιο τόσο φώς
όσο να ζέσταινα κλωσσόπουλα τις λέξεις
να τιναχτεί πλήρες φτερών το ποίημα
λάλο να σαγηνέψει τον καιρό
σαν μια παλέτα να χυθώ στα αίματα
και σαγιτεύοντας ξανά τ’ άσπρο χαρτί

μες την καρδιά να βράδυνα το βράδυ.