Προσκλητήριο απόντων / Κώστας Βασιλάκος

Αυτές οι σκιές

που σέρνονται αθόρυβα στις νύχτες μου

δεν με τρομάζουν.

Ακροβολίζονται σε ξεθωριασμένες φωτογραφίες ,

σκονισμένα ημερολόγια , κιτρινισμένες σελίδες .

Τις καλώ μία- μία με ονόματα

που φτερουγάνε στη γραμμή αναφοράς .

Ο ύπνος μου , ένα προσκλητήριο απόντων.

«Λόγια δραπέτες»

Κώστας Βασιλάκος / Άνεμος Εκδοτική

Το χελιδόνι / Βασιλάκος Κώστας

Με ένα χελιδόνι, το ίδιο πάντα,

μου έστελνες -αραιά και πού- ένα μήνυμα κρεμασμένο

από τα φτερά της αποδημίας.

Εγώ ερμήνευα χαμόγελα και πίκρες

κάθε που η οπτική της ψυχής μου

ευθυγράμμιζε χρώματα, σκιές και ουρανό.

Ένα κλαδάκι βασιλικό από τα γήινα αντιγύριζα

να σου θυμίζει του σώματος την ταφή

και της καρδιάς την ευφορία κατά την ύψωση.

Πέρασε καιρός να καρτερώ συννεφιασμένες επισκέψεις,

να αφουγκράζομαι, μάταια,

το πέταγμα της συνήθειας.

Κάποια παιδιά είπαν «πέρασε το καλοκαίρι»

κι εγώ αποκρίθηκα «η αγάπη θα ξανάρθει».

«Το αριστερό μισό του Ήτα»

Κώστας Βασιλάκος/ Εκδόσεις Αγγελάκη

Συνάντηση / Βασιλάκος Κώστας

Οι στίχοι ψάχνουν όμορφες ψυχές

για να κουρνιάσουν τη μοναξιά τους

και αυτές βρίσκουν πάντα

τον τρόπο και τον δρόμο

για να συναντήσουν την ποίηση.

Κώστας Βασιλάκος

Στον κήπο της Εδέμ / Κώστας Βασιλάκος

Δεν άκουσες το θρόισμα των φύλλων
στη σκιά της γερασμένης λεύκας ,
που νανούριζε την ομορφιά σου .
Δε μέθυσες στο κελάηδισμα της καρδερίνας
κάτω από το γιασεμί , που κέρναγε τους λοβούς ,
μελωδικά ερεθίσματα.
Δε γλύκανες με λόγια από χείλη πλανόδιου
γητευτή ψυχών , που έραινε μ΄ άνθη
την εικόνα των παθών.
Έμεινες ο ήχος στους καταρράχτες ,
που ιριδίζουν το φως στο κενό .
Σαν ωριμάσει ο χρόνος και δύσει η ομορφιά ,
τα χρώματα στα ρυτιδωμένα μάτια ,
θα βάφουν με θλίψη τις κόγχες του νου .

" Σκέψεις θραύσματα "
Κώστας Βασιλάκος / Άνεμος Εκδοτική

Επιταγή των καιρών / Κώστας Βασιλάκος

Άφησαν τις πορείες έρημες
από μετάγγιση ιδεών.
Έκρυψαν τις φτωχές ώρες
με λόγια χορτασμένα.
Στέγνωσαν οι αντοχές στον ανήφορο
να κουβαλάνε το χθες.
Κουράστηκαν οι μέρες στην ανέχεια
να καρτεράνε το αύριο.
Χτυπάτε σήμαντρα, ν’ αφυπνιστούμε.
Είναι επιταγή των καιρών.

" Λόγια δραπέτες "

Μονοπάτια
Είμαστε ρόδα κλειστά,
που φυλακίζουν το δάκρυ
της μάνας προσευχής.

Είμαστε βουκαμβίλιες,
που βάφουν τους βολβούς των ματιών
με αποσύνθεση χρωμάτων.

Ψάχνουμε λοξεμένους προορισμούς
μ’ ανθρώπινα καραβάνια
που πέτρωσαν.

Τα βλέμματα σφαλιστά
διαπερνούν τη μέρα.
Τα όνειρα ψαλιδισμένα
μακραίνουν τις ξέρες από το χτες.

Οι οπτασίες, νοτισμένες,
στέκουν βουβές στο παραγώνι.
Πού στάχτη, τέτοιες ώρες, για θαλπωρή!

Η ομίχλη, μαβιά,
βγαίνει γύρα στη ζητιανιά για ένα φιλί.
Μια τελευταία ελπίδα για ξέφωτο.

Ο χειμώνας αδυσώπητος
αποχαιρετά τα λυπημένα καράβια.

Κώστας Βασιλάκος/ Άνεμος Εκδοτική

Το περίγραμμα

Μέσα στον πίνακα σαν μπεις,
φοβάσαι τα θλιμμένα χρώματα
που αλλοιώνουν , καταπώς λες,
τις όψεις που ν΄αληθινές.

Μέσα στη φιλαρέσκεια σαν ζεις ,
μισείς τα χλωμά φεγγάρια ,
που αναδεικνύουν , χωρίς να θες ,
όλες του χρόνου τις φθορές.

Μα έξω από το περίγραμμα 
σαν βγεις , αναρωτιέσαι 
πως ένα έργο με μομφές
είναι του δημιουργού το θαύμα.

" Λόγια δραπέτες "

Κώστας Βασιλάκος / Άνεμος Εκδοτική

Χαθήκαμε

Πάει καιρός που χαθήκαμε.

Τώρα βάζουμε σημάδια με χελιδόνια
στ΄ αποσκερά της αλληλεγγύης,
να συναντήσουμε τον εαυτό μας.

Είναι η αρχή για να ξαναβρεθούμε .

" Λόγια δραπέτες "

Κώστας Βασιλάκος / Άνεμος Εκδοτική