ΧΑΘΗΚΑΜΕ / Ξύστρας Δημήτρης

------------

Χαθήκαμε στο πέλαγο

με ομίχλη, γυρνάμε

σαν αδέσποτα σκυλιά,

και οι ώρες μόνες

αρμενίζουν

ταξίδι για το πουθενά.

Έτσι χλωμά κατηφορίζουν

απρόθυμα τα δειλινά

κι οι νύχτες μοναχά

γνωρίζουν

πότε θα κάνει ξαστεριά.

Χάλασε απόψε

κι’ η πυξίδα

αλλού μας δείχνει

τον Βορρά

πάνω στη πλώρη μας

το κύμα,

έρχεται απ’ άγνωστη

μεριά.

**ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΦΑΤΝΗ** Δημήτ.Ξύστρα

Στα αδέσποτα.

Φιλαράκι που πας

με' στη νύχτα,

με βρεγμένη βελέντζα

τη βροχή δεν φοβάσαι,

χαμηλόβλεπα μάτια,

ποια ψυχή σου έχει κάνει

τη ζωή σου ρημάδια.

Τα αθώα σου μάτια

στη ψυχή μου κοιτάζουν

μου προτείνεις το χέρι

και η καρδιά μου σκιρτά,

δίχως σπίτι κι' αφέντη

ποιοί σ' εξόρισαν τώρα

και μονάχο σ' αφήσαν

τ' ουρανού συντροφιά.

Πλάσμα υπέρτατο μοιάζεις,

ταπεινό σαν τη φτώχεια

μπρος στην άσκεπη μοίρα,

του Θεού είσαι μέλος

και της πλάσης φροντίδα

όμως τώρα ποιόν νοιάζει

αν πεινάς κι' αν διψάς.

Εργαλείο δεν είσαι

έχεις νόηση και γέλιο

και στ' αθώα σου μάτια

τη ψυχή σου κρατάς.

Την ψυχή που δεν είχαν

και γι αυτό σε πετάξαν

στων ανέμων την τύχη...

να ζηλεύεις τη ζέστα

την φροντίδα των άλλων

μες τους δρόμους αλήτης

μοναχός να γυρνάς.

Απο φόβο γαυγίζεις

στην υπέροχη νύχτα

και χωρίς προσκεφάλι

το φεγγάρι κοιτάς.

Της απάρνησης μοιάζεις

ξαγρυπνάς για το χάδι,

του Χριστού το στεφάνι

στο κεφάλι φοράς.

Η κατάρα θα δώσει

προς τη μοίρα

και σ' όλους,

με τη γνώση γροθιά,

για να δούνε τριγύρω,

που γυρεύεις μονάχο

του Χριστού την ελπίδα,

που γυρεύεις μια φάτνη

της ψυχής σου φωλιά.

Ώχ... αλίμονο φίλε

της καρδιάς το μαράζι

άμα γίνει κραυγή

του θεού η κατάρα

θα δαγκώσει τη γη.

Αλληγορία / Δημήτρης Ξύστρας

Μη με ρωτάς για το θεό

αν ψάχνω να τον βρω.

Μην με ρωτάς για ποίηση,

δεν ξέρω τι να πω...

Ίσως θα πρέπει να σου πω:

πολύχρωμα γεράνια

π` ανεβοκατεβαίνουνε

ψηλά στον ουρανό..;

Ίσως θα πρέπει να σου πω:

και για χλωμά φεγγάρια

που πλέκουν τα μεσάνυχτα

με το δικό τους φως..;

Μα δεν γνωρίζω να σου πω

σταμάτα να ζητάς

ατίθαση απάντηση,

με γέλιο ή με δάκρυ,

λόγια που βάζουνε

φραγμούς στη ποίηση

και άκρη..!

Εκεί που κοντανάσαινα

στης ξενιτιάς τη στράτα,

δίψασα και μου φέρανε

νερό να δροσιστώ.

Δίψασε όμως κι η ψυχή

κι εζήτησε να έχει

κάτι κι αυτή να "δροσιστεί".

Και σφύριξαν τα χείλη μου

ένα γλυκό σκοπό και ήπιε

και ξεδίψασε, που εβρέθηκε

μονάχη ,εκεί στην έρμη

ξενιτιά μακριά από το θεό.

Μια νύχτα που σαλεύανε

του φεγγαριού τα φώτα

πάνω στο τζάμι,

εφαίνονταν, διπλά

και τρίδιπλά...

κι όταν το έκανα γραφή,

έγινε σαν το ποίημα

και ήπιε πάλι η ψυχή,

μ`αυτή την αφορμή.

Όπως με παίρνουν

οι ρυθμοί,

σαν άνεμοι ανταληγείς,

κόντρα

στους άλλους τους καιρούς,

θα τρέχουν οι καημοί.

Είναι σαν άπειρο,σαν φως..;

Το κάθε τι με τον καιρό..;

Μη με ρωτάς η ποίηση

αν είναι ωραία λόγια,

μη με ρωτάς για το θεό

δεν ξέρω να σου πω