Στη ζωή

Α'

Την Αρετή στης πόλης είδα χθες στη μέση,
μαυροντυμένη, σκυθρωπή, γεμάτη θλίψη.
Τι έπαθες; ρώτησα. Κι εκείνη μου είπε: στέκουν
η Τόλμη, η Γνώση, η Φρονιμάδα στις γωνίες,
η Αγνοια κυβερνά κι η Μέθη κι η Δειλία

Β'
Γιατί αποφεύγεις τα καθημερινά, ψυχή μου,
βάσανα; Δεν θα βρεις της αλυπίας την τέχνη.
Θέσπισε ο Πλάστης να 'χει αγκάθια η γη από κάτω
και μύριες έγνοιες η ζωή μας. Βάσταξέ τες.

Ποίημα του βυζαντινού ποιητή μεταγραμμένο από τον Γιώργο Βαρθαλίτη,

Εις την Αποστασίαν

 της Μαρίας Τζιάτζη- Παπαγιάννη


http://media.ems.gr/ekdoseis/ellinika/Ellinika_52_2/ekd_peel_52_2_Papagianni.pdf

Σέ ένα στολισμένο σπαθί

Σπαθί,
γιὰ τοὺς ἐχθρούς μας σιδερένιο
σπαθί,
γιὰ τοὺς δικούς μας χρυσαφένιο
σπαθί,
ἐσὺ τρομερὸ γιὰ τοὺς ἐχθρούς μας
σπαθί,
ἐσὺ ἀρωγὸ γιὰ τοὺς δικούς μας
σπαθί,
ποῦ τὴν καρδιὰ δὲν κόβεις μόνον
σπαθί,
τὸ δίστομό της Ρώμης ξίφος
σπαθί,
τοῦ κράτους τὰ δεινὰ ποὺ κόβεις

( Ὁ τρομερός του νοῦ μου ἔρωτας τυφλώνει-μτφ.Γ.Βαρθαλίτης)

[Κρυβόταν των ερώτων ο δαυλός ]

«Κρυβόταν των ερώτων ο δαυλός εντός του. / Και τώρα τι να κάνω; Δώσε μου όμως, κόρη, / τα χείλη σου να πιω· μα από μακριά με φλέγεις. / Κοντά σου τη φωτιά του πάθους πως θα αντέξω; / Μόνο ένα φάρμακο για αυτή τη δίψα ξέρω: / τον έρωτα έρωτας πιο φλογερός τον σβήνει, / τον πιο μεγάλον έρωτα ένας πιο μεγάλος»

[Αχ ο τοξότης των καρδιών..]

“Αχ ο τοξότης των καρδιών και τώρα πάλι
φωτιάν ανάβοντας μου ρίχνει τα πυρφόρα
τα βέλη τα πικρά και πιο γλυκά από μέλι
τα βέλη τα φριχτά κι αγαπημένα. Μ' έχει
βαριά λαβώσει και δε θέλω να τα βγάλω.
Το ξίφος μπήγω εντός μου, θέλω να πεθάνω,
ποθώ να καώ, να λαβωθώ κι άλλο ακόμα”.