ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ...- Ποίηση: Πρεσβυτέρα Καλυψώ Δημητριάδη

Κόσμε, είσαι πολύ μικρός,

ΑΓΑΠΗ τέτοια

να χωρέσεις!

Γι' αυτό 

και τηνε πρόδωσες...

Και νόμιζες

θα την φονεύσεις!

Δεν είχες μάτια

για να δεις

ούτε μυαλό

να ακολουθήσεις!

Καρδιά είχες

δολοφονική

και σταύρωσες

των πάντων Κτίστη!

Κι απάντησε

από τον Σταυρό,

πως πάντα

θα σε περιμένει...

ΑΓΑΠΗ γίναν

και οι πληγές,

που Του έκανε

όλη η οικουμένη!

Όλοι τον πρόδωσαν!

Κι εσύ!

Ψυχή μου,

το καταλαβαίνεις;

Και συνεχίζεις...

Πώς μπορείς

στις αμαρτίες σου

να εμμένεις;;;

Κάθε αμαρτία 

και πληγή

καινούργια

μέσα στην καρδιά Του!

Το πλάσμα Του

πώς το μπορεί

Να φτύνει έτσι

τον Βασιλιά του;

Τον έφτυσες,

Τον ξέσκισες

και συνεχίζεις

να το κάνεις!

Ούτε μια μέρα

δεν μπορείς,

ψυχρή ψυχή

μην αμαρτάνεις;

Μην πεις ξανά

πως αγαπάς,

αν δεν πας 

στο Σταυρό

να κλάψεις...

Στην "κατακόμβη,"

ή σπίτι σου.

Την αίρεση 

να την ξεγράψεις!

Και μείνε εκεί γονατιστή,

απόψε Στ' άγια Του

τα πάθη

και πες Του

πως Τον κάρφωσες

για ηδονές

και για το χρήμα...

Ένα "συγγνώμη" 

είν' αρκετό,

για να σου σβήσει

κάθε κρίμα!!

Πολλά ζητάει 

ω, ψυχή;;

Άντε λοιπόν,

ψάξε και βρες Τον!

Μάζεψε 

τα κομμάτια σου

κι απ' την 

καρδιά σου

μέσα πες το...

"Συγχώρεσέ με Κύριε,

εγώ Σε σταύρωσα...

το ξέρεις!

Για με ματώνεις συνεχώς...

Για μένα τόσο υποφέρεις...

Φτώχυνα 

από εγωισμό...

Δώσε μου

τον σταυρό 

στον ώμο...

Βοήθησέ με Κύριε,

μήπως

και ξαναβρώ 

το δρόμο...

Το δρόμο

της θυσίας Σου!

Μόνο αυτός είναι ΑΓΑΠΗ!

ΠΡΟΣΚΥΝΩ ΑΓΙΕ ΛΥΤΡΩΤΗ

και φέτος

τ' άγια Σου τα Πάθη

μήπως

και την αλήθεια δω,

ο Αντίχριστος

πριν να με φτάσει...

Σου καταθέτω

την ψυχή...

Προστάτευσέ τηνε 

Εσύ,

ποτέ ξανά

να μην ξεχάσει,

πως την προσμένεις

να την πας,

στο θρόνο Σου!

Αχ! Το ξεχνάει...

Συγχώρεσέ την Κύριε,

μάθε την

πώς να Σ' αγαπάει,

γιατί ήταν ανεπίδεκτη,

όλα αυτά που ζει

τα χρόνια...

"Συγγνώμη" θέλει

να σου πει,

να δείξει Σου

λίγη συμπόνια...

Δέξου 

Αγαπημένε μου,

το δάκρυ απόψε

της καρδιάς της...

Μια ευκαιρία 

σου ζητά...

Να βρει ξανά

τον Βασιλιά της..."

ΕΧΕΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΦΡΑΓΜΟΥΣ;; - Πρεσβυτέρα Καλυψώ Δημητριάδη

ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ! Πρεσβυτέρα Καλυψώ Δημητριάδη

ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΝΕΚΡΟΙ - Πρεσβυτέρα Καλυψώ Δημητριάδη

«ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ» ΜΑΡΤΥΡΕΣ - Πρεσβυτέρα Καλυψώ Δημητριάδη

ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΓΕΝΝΙΕΣΑΙ ΚΥΡΙΕ ;... - Πρεσβυτέρα Καλυψώ Δημητριάδη

" Στις κατακόμβες! " - Ομολογιακό τραγούδι

H πιο μικρή θυσία - ποίημα: Πρεσβυτέρα Καλυψώ Δημητριάδη

Ματωμένος έλεγχος -Ποίημα : Πρεσβυτέρα Καλυψώ Δημητριάδη

Στον Άγιο Ιωάννη τον Καλυβίτη - Ιερομόναχος Ευφρόσυνος Σαββαΐτης - Πρεσβ...

*ΕΚΟΥΣΙΑ ΣΤΑΥΡΩΣΗ!*Ποίημα Πρεσβυτέρα Καλυψώ Δημητριάδη

Περνούν οι μέρες,

περνούν τα χρόνια,

η ζωή μας φεύγει

σαν το νερό,

και μεις πιστεύουμε,

έχουμε ακόμα 

και ευκαιρίες

μα και καιρό!

Ίσως δεν έχουμε

ούτε μία μέρα,

ούτε μία ώρα,

ούτε λεπτό…

Ξέρουμε αν έρχεται 

ο Ταξιάρχης 

με το σπαθί του 

το κοφτερό,

για να μας κόψει 

της ζωής το νήμα,

κι αύριο να ‘μαστε 

μέσα στο μνήμα;;

Μήπως μας κούρασε

η κατάσταση όλη

και αδρανήσαμε

για προσευχή;

Μήπως γογγύσαμε

μ’ αυτά που ήρθαν;

Μήπως δεν έχουμε 

υπομονή;

*Πότε σκεφτήκαμε

πόση ο Χριστός μας,

κάνει για όλους μας

υπομονή,*

και περιμένει

το όπλο να πιάσουμε

που όλα τα νήματα

της γης κινεί;

Είναι το μόνο 

που δεν σπουδάζεται,

παρά βιώνεται 

πνευματικά,

μας γιγαντώνει,

μας υποχρεώνει,

*να ζούμε μόνο 

θυσιαστικά,*

με ένα τρόπο 

πολύ παράξενο,

*όπως η Σταύρωση 

του Ιησού!*

*Πάσχουμε αγόγγυστα*

*και τους νικάμε

όλους τους αόρατους

γύρω εχθρούς!*

Ποιο είναι το όπλο;;

Είναι η αγάπη!

Όποιος αγαπάει αληθινά,

*με προθυμία

πολλή σταυρώνεται*

*και θυσιάζεται ειλικρινά!*

*Η εκούσια Σταύρωση

είναι ψυχή μου,

το εισιτήριο 

του Παραδείσου!

Χωρίς αυτήν 

ούτε αγάπη,

ούτε Ανάσταση 

θα’χεις… θυμήσου!*

Κι αν ο Αντίχριστος

στα χρόνια που ήρθαν

τώρα την πάγωσε

κάθε αγάπη 

και τη σκοτώνει,

υπάρχουν κάποιοι

που αντιστέκονται,

που δεν τους νοιάζουν

κόποι και πόνοι.

Κρατούν το λάβαρο

ψηλά της Πίστης,

γι’αυτό σε λίγο

θα τους υψώσει

πολύ ο Κτίστης,

και τον Αντίχριστο

μα και τα πιόνια του

θα τα νικήσει,

γιατί δεν πιάσαν 

ποτέ τους όπλο,

*αφού κανέναν

ποτέ δεν είχανε 

αυτοί αγαπήσει!!*

Θαρσείτε αδέλφια!

Χαρά να έχουμε,

μην μας πλακώνει 

θλίψη βαρειά,

*γιατί εμάς

ο Κύριος διάλεξε,

της Πίστης να’μαστε

η μικρή η ζύμη

και η μαγιά!*

Ψυχή μου χαίρε

μα και αγάλλου,

η νίκη σου είναι 

μοναδική!

*Είσαι βασίλισσα 

ενός κόσμου άλλου,

που σε προσμένει

ψηλά εκεί!!*

Η αιωνιότητα 

δεν έχει χρόνο!

Γι’ αυτό και γεύεσαι

τόση χαρά,

αφού ήδη βρίσκεσαι

στα χέρια Εκείνου

που με λαχτάρα

σε καρτερά!

Ζεις από τώρα

του Παραδείσου 

το πανηγύρι!

Μόνο κρατήσου

απ’ την ταπείνωση

και να ζητάς μονάχα ένα:

*Την χάρη Του ο Ύψιστος

απ’ την καρδιά σου,

μην αποσύρει!*

Αυτό αν κάνεις,

δεν έχεις τίποτα 

να φοβηθείς!

*Αφού τη νοιώθεις,

την Βασιλεία Του,

μες στην καρδιά σου

ήδη την ζεις!!*

Αν δεν ποθούμε

και δεν πιστεύουμε

*με σιγουριά*

ότι θα βρούμε

οι πιστοί Παράδεισο,

η αμφιβολία μας

είναι επικίνδυνη

και να μας ρίξει 

μπορεί στην άβυσσο!

*Με τέλεια πίστη 

γι’ αυτό ας βαδίζουμε

και θα μας βγάλει

όπου ποθούμε 

μονάχα εμείς 

κι όχι όπου θέλουν

να πάμε οι άλλοι!!*

*ΟΙ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

ΑΠΟΔΕΙΧΤΗΚΑΝΕ

ΟΤΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝΕ

ΠΟΤΕ ΠΙΣΤΟΙ

ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΠΕΣΑΝ

Σ’ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΛΑΝΗ

ΤΗΝ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ

Α Ν Ε Π Ι Σ Τ Ρ Ε Π Τ Ι !!!*

ποίημα // Φωνή του Θείου Αίματος - πρεσβυτέρα Καλυψώ Δημητριάδη

ποίημα // Το λιοντάρι και οι λαγοί - πρεσβυτέρα Καλυψώ Δημητριάδη