ΤΟ ΔΑΚΡΥ / Κεραμίδης Χρήστος

Κι αν την ώρα της γραφής –από τα μάτια τα θολά–, δάκρυ καυτό κυλήσει· εσύ μόνο ξέρεις Ποιητή σε ποια δύναμη της ψυχής σου αντιστοιχεί, που όμως δεν τολμά

ούτε δύναται να μιλήσει..

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ / Κεραμίδης Χρήστος

Ταξίδεψα στα βουνά «Καράντερε» της

Δράμας.

Περιπλανήθηκα στο δάσος της Ερυθράς Ελάτης.

Γνώρισα την άρρητη ζωή των

γιγάντιων δέντρων.

Τους παραπόταμους με τ' αστραφτερά

χρώματα.

Τους βοσκούς, που επιμένουν να δίνουν ονόματα

στα κοπάδια τους.

Το καθαρό τους βλέμμα!

ΙΣΑ ΜΕΡΤΙΚΑ / Κεραμίδης Χρήστος

Κουρσάροι μάτωναν σε ξένους
ταρσανάδες
και σαν τους σατανάδες
έτρεμαν σ' άγριους χορούς.

Κι έκλαιγαν από ντροπή
ραγίζοντας την πελαγίσια μνήμη

Κι ορκίζονταν!

Στα χέρια σφίγγοντας μαχαίρια φονικά
πως σαν θανάτου τη σκιά
τις νύχτες θα γυρίζουν
φρεγάτες που αρμένιζαν στο κύμα
να σκορπίζουν

Μα όταν οι καιροί μπατάρισαν
και βγήκαν οι ψαράδες
αυτούς που οι στρατοκράτες
ονόμασαν ραγιάδες

πάνω στην άμμο γράψανε
τα δίκια της θαλάσσης
τ' αστέρια τ' ουρανού χωρίζοντας
σε ίσα μερτικά.

"ΣΤΑ ΠΕΛΑΓΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ"

ΕΝΑ ΠΟΤΑΜΙ ΦΩΣ : Ποιητική Συλλογή του Χρήστου Κεραμίδη (Εκδόσεις Στοχαστής 2018)

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ 

Την είδε από μακριά. 

Δυο χέρια μόνο 

με κλονισμένη 

αξιοπρέπεια . 

Πάντα με την ίδια 

ευγένεια 

κι ένα παράπονο 

μετέωρο 

που χάνονταν στων 

ματιών της 

την παράξενη λίμνη

ΟΠΤΑΣΙΕΣ 

Συγκρατώντας τα 

δάκρυά του 

γύρισε το βλέμμα 

 στις πεδιάδες των 

ταξιδιών 

που τρέχουν 

πάντα αντίθετα 

και χάνονται.

ΕΚΣΤΑΣΗ

Άγγιζε τις όχθες

των ανάλαφρων βηματισμών.

Εκεί που το φως,

αντιμάχονταν τη νύχτα,

με ατέλειωτες πομπές,

από δαυλούς

και μουσικές παράξενες.

Εκεί που η δύναμη

του ανέμου,

διασταύρωνε τα ρεύματα

στη δίνη του νερού.

Ήταν η ώρα που

πρότεινε τα θεϊκά της

στήθη

κι αναδύθηκε.

ΞΑΦΝΙΑΣΜΑ

Άκουσε φτερουγίσματα

πουλιών.

Πουλιά που πέταξαν απ’ τα δέντρα

περνώντας ξαφνικά

μπροστά του.

Όπως οι παιδικοί

φίλοι, όταν

του σκέπαζαν τα μάτια

για να τον ξαφνιάζουν.

Και χάθηκαν!

Με τους γνώριμους

σχηματισμούς

στους δρόμους της αποδημίας.

Κι έπειτα γονάτισε,

κοιτάζοντας

τους μακρινούς καθρέφτες τ’ ουρανού.

ΕΚΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ

Οι εκτάσεις της ερήμου μοιάζουν

στους ωκεανούς.

Απέραντοι ορίζοντες

και οι λόφοι τα κύματά τους.

Μιας χρυσαφένιας μοναξιάς

ατέλειωτη ακτή.

Της άμμου σημάδια ελαφρά·

βήματα γυναικών με μάτια πύρινα.

Κι όταν οι θύελλες

ξεσπούν,

αχνοφέγγουν μακριά,

λίμνες καθάριου νερού.

Παράδεισοι μες

το γυμνό τους ψέμα.

ΜΑΚΡΙΝΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Την είδα να με κοιτά από την όχθη

ενός μακρινού καλοκαιριού.

Κι εγώ,

ευαίσθητος στους κυματισμούς

—στο ρίγος μιας ιδιαίτερης ισορροπίας —

ένιωσα τους φάρους του κόσμου

να περιστρέφονται.

Γνώρισα τη θεϊκή τους λάμψη.

ΤΟ ΑΓΡΙΟΛΟΥΛΟΥΔΟ

Πίστεψα πως έχει

πολλούς ορίζοντες η ζωή.

Κι έτρεχα να φέρω πρώτος

το αγριολούλουδο που ζήτησες.

Ακόμη και τώρα

βλέπω τη σκιά

κάτω απ’ τα βλέφαρά σου.

Την αγαπημένη σου μορφή.

Ποια χέρια άραγε μπορούν να χαράξουν

τη μοναξιά των κοραλλιών;

Ποιοι άνεμοι ικέτες σβήνουν τη μορφή σου;

Κι εκείνο το δώρο

που ποτές δε δέχτηκες…

ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΣΦΥΡΙΓΜΑ

Όταν οι δέσμες από αχνό φως,

πλαγιάσουν πάνω στη σκιερή

επιφάνεια των πεύκων.

Και σύννεφα χρυσά

τρέξουν στις βουνοκορφές.

Όταν το σκοτάδι θα καταργεί

τη λάμψη του ορίζοντα

με ιριδισμούς παράξενους.

Πάντα ένα καράβι

θα γλιστρά απ’ το λιμάνι

χωρίς αποχαιρετισμούς.

Χωρίς δάκρυα.

Μόνο με το δικό του

σφύριγμα.

Το τόσο γνώριμο σε μένα!

ΣΕΡΡΑ

Ένιωσε το σφυγμό της γης

πάνω στο βαρύ του πέλμα.

Καθώς το δοξάρι μάτωνε

την τρίχορδη λύρα,

θυμήθηκε τη μάνα

και τον πατέρα του.

Κι ανασηκώθηκε!

Στης μνήμης τ’ απρόσιτα ύψη.

Και μ’ ένα χορό γιγάντιο

άγγιζε το πονεμένο στήθος

των εξόριστων βηματισμών

ΑΠΟΔΡΑΣΗ

Διευρύνοντας τα όριά μου

ξέφυγα από τις γραμμές

που με κλείνουν.

Ταξίδεψα

πέρα από ορίζοντες βλάσφημους

που σβήνουν τη ζωή

μακριά από τόπους

πλάκες που τους σκεπάζουν

θλιβερές του γρανίτη.

Σ’ ό,τι διασώζει,

σ’ ό,τι με κατανοεί,

σε νέους και λαμπρούς κυματισμούς,

χώρο κέρδισα για να υπάρξω.

Οι συγγραφείς αποκαλύπτουν… τα μυστικά τους

στον Ε. Ιντζέμπελη

Ο Ποιητής αποκαλύπτεται σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση 

Πατήστε επί του συνδέσμου. 

Θα οδηγηθείτε στην εφημερίδα ΗΧΩ της Άρτας

https://ixotisartas.gr/%ce%bf%ce%b9-%cf%83%cf%85%ce%b3%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b5%ce%af%cf%82-%ce%b1%cf%80%ce%bf%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%80%cf%84%ce%bf%cf%85%ce%bd-%cf%84%ce%b1-%ce%bc%cf%85%cf%83%cf%84%ce%b9/?fbclid=IwAR1xPl764TQ8QQQnXlonsPMt6oPAx7brSf1ALC7M2PNYWakvkGAIqhVOk48

ΑΓΓΙΓΜΑ / Κεραμίδης Χρήστος

Τώρα που οι λέξεις χάνουν
την αγωνία τους
αγγίζω τις πέτρες
και δεν τις παρατηρώ·
τις βάζω στο μικρό μου τσεπάκι.

Μέσα από τζάμια θολά
βλέπω προβλήτες καραβιών
χερόδετα αφημένα παραγάδια
και πάνω τους
τυραννισμένα χέρια από πληγές·
ίσως είναι τα χέρια του πατέρα!

Απροστάτευτος πλέον
αγγίζω τους βράχους
χαράζοντας προσευχές και ονόματα

από την ποιητική  συλλογή "ο Αύγουστος που περιμένω"

ΦΥΛΑΞΟΥ / Χρήστος Κεραμίδης

Φυλάξου από τους γραμματικούς
που στη ζωή
δεν έγραψαν ποτέ τους ένα στίχο
από τους μαρκήσιουςτης μικρόνοιας,
από τους θεωρούς της διχόνοιας,
από τους διατρέχοντες για το συμφέρον τα πέρατα
από τους ποιούντες σημεία και τέρατα
Φυλάξου
από των υποκριτών την ανάξια ικεσία,
από τους τιμωρούς των "ανόμων",
από τους βοηθούς των "αθώων",
από τους ειδικούς των ψυχώσεων.
από τους λογιστές των εκπτώσεων

Φυλάξου

από την ποιητική συλλογή "Τελευταία υπόσχεση"

Ταξιδευτές: Ποιητική Συλλογή του Χρήστου Κεραμίδη εκδοθείσα το 1995

Η ΑΙΩΝΙΑ ΑΔΕΛΦΗ

Πανέμορφη αναδύθηκες απ' του αντίπλωρου καιρού
το κύμα
με μια αδιάλειπτη πανάρχαια απορία
για το σκληρό και άδικο της μοίρας σου κυκλώνα.
Κι εγώ περίτρομος σε τέτοιους κραδασμούς
απόστρεψα το πρόσωπο απ' της νοτισμένης σου θωριάς τον άγριο τυφώνα.
"Ζει ο Μέγας ο Βασιλιάς Αλέξαντρος;"
ρώτησες στη γλώσσα την Ελληνική
με τα άλικα τα θείκά σου χείλη!
Όχι , τον τάφο του στην Αίγυπτο ψάχνουνε να βρουν
οι περιώνυμοι εχθροί και φίλοι...
ψιθύρισα μέσα στην απρόβλεπτη του νου παραφροσύνη...
Καίρια όμως προλαβαίνοντας
μιας τέτοιας πλάνης την οδύνη
βροντοφώναξα με όση κρατούσα δύναμη
"Ζει και βασιλεύει..."
Και τότε, γαντζωμένος από το πιο ανυπόκριτο
χαμόγελο γυναίκας,
μάταια σ' αναζήτησα στην αχαλίνωτη του πόντου
σοροκάδα
Γιατί, ναι, εσύ ήσουν- η αιώνια αδελφή-που ξόρκισε τους δαίμονες καιρούς,
πρυμίζοντας το καράβι στου μπάτη την ολόδροση αύρα.


ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ



Με βήματα βαριά προχώρησες στο πράσινο φανάρι
του μώλου.
Σήμερα ο πράκτορας το ίδιο παραμύθι είπε
με λόγια ακατανόητα
που σε ανάγκασαν να πνίξεις σε ποτήρια αλκοόλ
ταξίδια επιβίωσης και όνειρα.
Κι έβρισες...
αποκαλύπτοντας στα μπράτσα που παραλύουν
χαραγμένα με το μαχαίρι σου σχήματα γοργόνας.
Και κοίταξες πάλι τη Χριστίνα
με τα φτηνά ρούχα της πρόκλησης
σ' ενός ψεύτικου παράδεισου ανοίγοντας μιαν είσοδο
Παράξενα ακούγονται οι τριγμοί των κάβων
σ' εκείνα τα σιωπηρά μουράγια των ναυαγίων...
Μοιάζουν με ξεσπάσματα μιας άκαρπης οργής
που σφιχτοδένεται σε αδειανές προβλήτες ερειπίων
Καταραμένη εγκατάλειψη!
Σπάζεις ραχοκοκαλιές!
Φορτώνεις στους ναυτικούς ατέρμονα
την πίκρα τη μεγάλη
Κουράγιο Καπετάνιε!
Αύριο μπορεί
στα πρώτα των πλοίων αρμενίσματα
να βρεθεί μια ευκαιρία άλλη..

Στα πέλαγα τ' ονείρου: Ποιητική Συλλογή του Χρήστου Κερμαίδη εκδοθείσα το 1996

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Σε είδα...
την ώρα που ανέβαζες τα ύψη των μεγάρων
του εαυτού σου για να κρύψεις το μεγάλο διασυρμό
ακολουθώντας του αλήτη το σκληρό βηματισμό
στη σιωπή των λιμανιών και των χαμένων φάρων.

Σε είδα ένα βράδυ Κυριακής...
τότε που μια παλιά εκράταγες φωτογραφία
κι ήταν σα ν' άγγιζες
τη νοσταλγία μιας ολόκληρης ζωής
κι ενός μακρινού έρωτα την προδοσία.

Κι έκλαψες....
στην κεφαλή τυλίγοντας τα χέρια
Μη και σε δει κανείς!

Δρόμοι της βροχής: Ποιητική Συλλογή του Χρήστου Κεραμίδη εκδοθείσα το 1998 (ένα ποίημα)

Δημαγωγοί


Τον λαό πάλι γοήτευσαν
και είπαν:
Καμιά του κόσμου θεωρία δεν είναι
προσταγή.
Πάνω στων δογμάτων τους τροχούς
ματώνει η ιστορία.
Για μας:
Το φως, τα όνειρα, η ζωή.

Και ξεχείλισαν της ευτυχίας οι κρατήρες
Και με γλώσσα ρητόρων εμίλησαν
Πόρπες χρυσές φορώντας και στέμματα


ΟΜΟΡΦΙΑ ΑΓΓΕΛΟΥ

Κοιμάται.
Κι είναι ανυποψίαστο.
Για της ζωής το άδικο Για το αβάσταχτο μετά.
Το βλέπω που ονειρεύεται
και που χαμογελά.
Και παίρνει το μουτράκι του
την ομορφιά αγγέλου.


ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ 

Κι ύστερα....
τις πλώρες κοιτάξαμε των καραβιών
ακυβέρνητες να τις χτυπά η στεφάνη των κυμάτων.
Και κρύψαμε το δάκρυ στην άκρη των ματιών

Γιατί ήμασταν άνθρωποι κι εμείς
σκληροί από την γέννα μας κι αδύναμοι.

Κι ήταν η παλάμη της πατρίδας που μας πέταξε
σε τόπους ξένους κι αφιλόξενους
που δεν είχανε χώμα και γραφή.
Και μείναμε μόνοι μας εκεί
Στ' αγκυροβόλια του πιο αργού θανάτου.

Τελευταία Υπόσχεση: Ποιητική Συλλογή του Χρήστου Κεραμίδη από τις εκδόσεις Στοχαστής / 2001 (απόσπασμα)

ΓΕΝΕΘΛΙΟΙ ΤΟΠΟΙ

Στη μνήμη του Γ. Χειμώνα

Τόποι της αβύσσου

οι γενέθλιοι.

Εκεί, το παιχνίδι των σωμάτων,

η αδυσώπητη αμφισημία,

ο ιερόσυλος τεμαχισμός.

Και μέσα του

τόση μεγάλη θλίψη

τόση αγάπη

για ’κείνη την απερίγραπτη φράση.

ΝΑΥΑΓΙΑ

Πάλι θ' ανέβουνε τα ρυμουλκά
το ρεύμα της παλίρροιας
ναυάγια πλοία οδηγώντας.
Και θα σβήσουν όλα
με των εντίμων τις γραφτές αναφορές.

Και στους μώλους των ανέμων
σκιές ανθρώπων θα κλείσουνε το στόμα
... και καμιόνια μεγάλα θα ουρλιάζουν στις γραμμές,
σκεπάζοντας την αλήθεια, που αστράφτει,
του τ υ φ ώ ν α.


ΑΟΡΑΤΟΙ ΣΤΟΧΟΙ

Των αστεριών έσκιζαν τη σιωπή
μιαν άλλη γυρεύοντας πατρίδα
Ήταν η τελευταία τους ελπίδα
για ό,τι έχαναν σ' εκείνη τη ζωή

Και τα όπλα έστρεψαν στους ουρανούς
εχθρούς αόρατους για να χτυπήσουν
Πίσω τους δεν είχαν τίποτα ν' αφήσουν
ερείπια μόνο και ψεύτες αρχηγούς


ΚΟΚΚΙΝΟ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ

 Θα σου γράψω
όταν σιγήσουν οι αυλοί.
Όταν δεν θα 'χω άλλο τρόπο να μιλήσω.

Θα σου γράψω
όταν τ' ακροδάχτυλα
κόκκινο αποτύπωμα
θ' αφήνουν στο χαρτί.

ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΔΗΛΩΣΗ

Εμείς
οι εγγεγραμμένοι ως ανυπόληπτοι πολίτες
κι όσοι ακόμα υποκύπτουν
σε τεχνάσματα υποβολής
επιδεικνύοντες την ανάλογη ευαισθησία

Δηλώνουμε κατηγορηματικά:

Οι κανόνες που μας υπέδειξαν
εφαρμόζονται πιστά
αναιρούνται όμως δια βοής

καθ' εκάστην εσπέρα.

Ο ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΩ: Ποιητική Συλλογή του Χρήστου Κεραμίδη από τις Εκδόσεις Στοχαστής (2016) (ένα ποίημα)

ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ

Πάντα θα θυμάσαι τη νύχτα εκείνη

που γύρευες να βρεις

κομμάτια από το χαμένο σου εαυτό.

Τους φάρους τους μακρινούς,

τα πλοία που έμπαιναν

φωταγωγημένα στο λιμάνι.

Την ομίχλη

που σκέπαζε βαριά

τα λησμονημένα όνειρα.

ΗΤΑΝ Η ΝΥΧΤΑ

Έτρεχε αμίλητη

πάνω από τους γυμνούς κρατήρες
πάνω από τα κάστρα και τους βραχίονες των ισχυρών
Κι ήταν η νύχτα
που τύλιγε το σώμα της
με τον λυγμό της πόρνης.

Ήταν η νύχτα
που τις αφύλακτες καρδιές ενώνει.
Η μαύρη θεά
Η απρόσιτη.


ΑΔΥΝΑΜΟΙ ΛΥΧΝΟΙ 

Κωπηλατώ
στη μέση του γαλάζιου
Πίσω μου
οι αδύναμοι λύχνοι
Πρόσωπα
στη στάση του αποχωρισμού
Σκιές
που βιάστηκαν να λησμονήσουν
Μετέωρες!

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Επιστρέφω
εξαντλημένος απ' ό,τι έφτιαξα και χάρηκα
απ' ό,τι με βόλευε για να κρυφτώ. Επιστρέφω
... ρωτώντας το πλοία που μένουν
ακίνητα
λίγο πιο πριν
λίγο πιο μετά
... από την ανυπόμονη ώρα.
Εξ άλλου η ετυμηγορία μου
θα είναι σύμφωνη με τις μαρτυρίες
σε μια διαρκή επανάληψη
διαφημιστική

Χρήστος Κεραμίδης (μικρό βιογραφικό)

Ο Χρήστος Κεραμίδης γεννήθηκε στην Καβάλα από γονείς πρόσφυγες του Πόντου. Τελείωσε την Αριστοτέλειο Σχολή Υπομηχανικών Θεσσαλονίκης. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα περιοδικά και σελίδες του διαδικτύου.

Ποιητικές Συλλογές:

• Ταξιδευτές (1995), 
• Στα πέλαγα του ονείρου (1996), 
• Δρόμοι της βροχής (1998), 
• Τελευταία υπόσχεση (2001). 
• Ο Αύγουστος που περιμένω (2016)

Νοσταλγία

Νοστάλγησες την άπειρη σιωπή
των ταξιδιών και της θάλασσας
Την κυρίαρχη τέχνη να σε υπακούει
ένα καράβι

Χρήστος Κεραμίδης

Δέσμευση

Και για τους ηττημένους!
Όχι, δεν θα τους εγκαταλείψουμε
Θα αναγνώσουμε μεγαλόφωνα
τα ονόματά τους
Εξάλλου
υπάρχει μια ηθική δέσμευση γι αυτό..

Χρήστος Κεραμίδης

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Φτωχέ και ασήμαντε ποιητή!...
Πως να σε περιγράψω έτσι στερεότυπα!
Ποιό είναι το όνομά σου;
Απο που έρχεσαι;,
Που γεννήθηκες;
Μόνο εσύ γνώριζες την πορεία σου
στη μεγάλη πολιτεία
τα μεγάλα και τραγικά λάθη σου...
τις προσδοκίες που διάτρυτες σκορπούσες στον αγέρα.
Έγραψες:
Είναι οι καρδιές μας
όμοιες με τα γεράκια του βουνού
που πέφτουν πληγωμένα
απ' τις σφαίρες γελοίου κυνηγού.
Είπες:
ότι πληγώθηκες όταν ήσουνα μικρός
με επαναληπτικά πυγμάχων κτυπήματα
και μέσα σ' εκείνα
όλα του πόνου τ' ατυχήματα
επέμενες να ζεις!
Για ποιούς όμως;...
Ποιός άραγε φίλος βλέπει το δάκρυ σου
την ώρα τούτη της γραφής..

Από την ποιητική συλλογή " Ταξιδευτές"

[Ίσως χρειαστεί...]

Ίσως χρειαστεί
ν' απομείνω γυμνός
εξουσιοδοτημένος από τη θλίψη
της πιο μεγάλης απώλειας.

Ίσως χρειαστεί
να κάψω όλα μου τα πρόσωπα
κλέβοντας το σχήμα του ανέμου
... που θα τρέχει
μέσα από χιλιάδες ερείπια.

Που θα μαστιγώνει και θα μαστιγώνεται
που θα πληγώνει και θα πληγώνεται.

[Ήταν όμορφη...]

Ήταν όμορφη
και ράγιζε στο φως

Εκεί, στην άκρη του αδιάβατου δρόμου.
Βλέπεις, μου είπε, τις απέναντι σκιές; Στη θλίψη τους δεν θέλω να γυρίσω.
Την ψυχή μου θα κόβω κομμάτια
και τη ζωή μου θα σβήνω με ψέμματα
Τι κι αν σ' αγαπώ!

Και χάθηκε...
μ' ενός τσιγάρου την πίκρα στο στόμα.

από την ποιητική συλλογή "Δρόμοι της βροχής"

εξομολόγηση

Έτσι μεγάλωσα εγώ!
Σκυφτός ρακοσυλλέκτης...
Πρόθυμος σε υποκλίσεις υποταγής και πάντα το ψέμα κρύβοντας στους όρκους της τιμής.

Έτσι μεγάλωσα...
Βαθαίνοντας το χρώμα τ' ουρανού
και σβήνοντας το φως του φεγγαριού
... σε αποβάθρες λιμανιών
που αδυσώπητα μακραίνουν.
Κι άλλοτε- εκεί ήταν το αστείο! -
του υπερόπτη έπαιρνα τις πόζες , ο αχρείος,
δίπλα στων ηρώων τις γκρίζες προτομές.

Λοιπόν, έτσι μεγάλωσα!
Χωρίς να βλέπω των πουλιών τις άγιες διαδρομές!

από την ποιητική συλλογή "Δρόμοι της βροχής"