ΑΔΕΙΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ / Διαμαντοπούλου Ιωάννα

Αδειάζουν τις μέρες για να κατοικηθούν αλλιώς,
έτσι που πυκνοκατοικείται ο χρόνος μέρα με τη μέρα,λεπτό το λεπτό,μού λες...ασφυξία.
Φωτογραφίζω δέντρα, σού απαντώ,ένα νεοσύστατο δάσος,
εκεί να μείνεις μέχρι να γεννήσουν τα όνειρα σου.
Γιατί έχεις μια ανἀλαφρη καρδιά, μη σού την πάρει ο αέρας,
γιατί έχεις μιά μετάνοια, μην τη φυλάς για τον Θεό.
Και πέντε δράμια αλήθεια.
Κρύψου στον ίσκιο μιάς λέξης , θα δείς.
Αλλάζουν οι μέρες
και θα κατοικηθούν αλλιώς.

ΣΤΡΑΤΟΣ ΞΥΠΟΛΗΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ : Παρουσίαση της Ποιητικής Συλλογής της Ιωάννας Διαμαντοπούλου την 28η Οκτ 2018

Η ΑΣΤΕΓΗ ΜΕΡΑ (Μικρό απόσπασμα)

Κάποιος στο δρόμο
θέλησε να μου χαρίσει τη μισή του στεναχώρια,
είπα όμως λάθος το όνομα της πόλης όταν μου ζητήθηκε 
και βρέθηκα αλλού.
............
σελ 9

Μια εύπορη σιωπή το καλοκαίρι, 
Με σπήλαια και λιβάδια
που΄ χει ταλέντα κι ένστικτα
και μεταλλάσσεται σε στίχους. 
Ακροβατούν ανάμεσα σε Καλησπέρα και Καλημέρα.
Κατεβαίνει ο ήλιος και τέμνει τους περαστικούς.

............

σελ. 12

Αυτοκαταργήθηκα σε ίσιους τόπους.
Αυτή ήταν εξάλλου η ποινή,
αφού ληστής δεν υπήρξα,
αλλά αντιθέτως εντατικά εργάστηκα, 
έσπασα το ανθρώπινο τσόφλι μου και χύθηκα προς τα έξω. 

-----------

σελ. 19

Ο νους μου μετακόμισε στα πέλματα
και η καρδιά μου άλλαξε θέση.
Τσάμπα πυροβολάτε.
Εδώ δεν κατοικεί κανείς.
Μόνο ένας άνθρωπος φτιαγμένος από πολλά
      μικρά ανθρωπάκια
έρχεται και ποτίζει μια λύπη, φτιαγμένη από πολλές
      μικρές λύπες.
Μα τίποτα δεν μεγαλώνει σωστά.

σελ. 21

Δεν αγαπώ πια. 
Ο τελευταίος που αγάπησα πνίγηκε από κατακλυσμούς
αγάπης. 
..........

σελ. 27

2. Το καλοκαίρι τελείωσε 
για λόγους που τελικώς δεν αφορούσαν κανέναν. 
Όμως μη λέτε τα αγκάθια περιττά
γιατί τα προστατεύει μια κρυφή οδύνη. 

σελ.30

ευχαριστούμε την κα Ιωάννα Διαμαντοπούλου για την αποστολή σε μας της νέας της Ποιητικής Συλλογής

Ιωάννα Διαμαντοπούλου (βιογραφικό)

H Ιωάννα Διαμαντοπούλου γεννήθηκε το 1960 στην Αθήνα. Σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Πατρών και εργάζεται ως μαθηματικός στη Γερμανία.  

Ποιητικό έργο: 

• 1981 “Παραμυθι στέρνο και παράλογο για απογευματινές ώρες “.
• 2014 " Η άστεγη μέρα 

Κατά καιρούς ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και σελίδες του διαδικτύου. Το 1999 δημοσιεύθηκαν ποιήματα της στο περιοδικό Πλανόδιον (Σελ. 618, επτά ποιήματα)

Παραμύθι στερνό και παράλογο για απογευματινές ώρες (Απόσπασμα)

Λεηλασία

 Όταν σου καταμαρτυρούσαν
 πως δε την “αξιώθηκες” αυτή τη πόλη
 είπες μονάχα
 πως είχε πρόσωπο σκληρό
δεν μπόραγες να σε κυττάει κατάματα.
 Πάνω σου σκύβει
κάτι σαν ψάξιμο, σαν αναζήτηση
στο φως έμοιαζε με λεηλασία

Σταθμοί

Κανείς δεν ξέρει τι σημαίνει για μένα
αυτή η επανάσταση.
Εγώ που αύριο θα φύγω
θα τη κουβαλάω στη τσέπη μου,
θα περπατάω αργά από το βάρος της.
Δεν ξέρω τι μπορεί ν’ αλλάξει,
δεν ξέρω πόσους σταδίους απέχει
ο πρώτος σταθμός από δω,
ξέρω μονάχα πως η σειρά που τα περνάμε
δεν είναι ίδια για όλους.

[Παραδόθηκα]

 Παραδόθηκα.
Κι είμαι εδώ με ό,τι ξεβράζει η θάλασσα .
Άοπλη οικονόμος, θλιβερά εξωστρεφής τιμονιέρης να κουμαντάρω τον Λόγο.
Σ ´αχαρτογράφητη περιοχή, στα στέκια του φόβου καθώς
βγαίνει από τα σπήλαια, αθώος μικροπωλητής,
μολύνει την θάλασσα, παγώνει τα μονοπάτια της πραγματικότητας.
Δύσκολο να τα περπατάς με γόβες στιλεττο.

(Σε στενεύουν τα ίδια λόγια χρόνια μετά...)

Σε στενεύουν τα ίδια λόγια χρόνια μετά
κι η πόλη που δεν άνοιξε τα παράθυρα της
με τους αγκώνες στηριγμένους στο πρεβαζι να δούμε μιά παρέλαση .
Να κι η προκαθορισμένη γαλάζια εκδρομή,
πήρες μαζί σου πιο πολύ από τα χρειαζούμενα,
στριμωξες μέσα κι έναν πικρό χειμώνα , για παν ενδεχόμενον.
Αμετανόητες παρελάσεις…

(Φοβάμαι τους ανθρώπους στα σταυροδρόμια....)

Φοβάμαι τους ανθρώπους στα σταυροδρόμια,
κυρίως όταν μου ζητούν να τους πάρω μαζί μου, αυτούς ή παλιές φωτογραφίες τους.
Τούς φοβάμαι κι όταν σκυφτοί στα ποτάμια ξεπλένουν τ ´ άπλυτα τής μνήμης.
Όσο ευάλωτοι κι αν δείχνουν κάτι τέτοιες στιγμές,
εγώ ξέρω,
αυτό είναι κάτι που γρήγορα αλλάζει.
Φοβάμαι και τίς φωνές, τους συρτούς θρήνους, τα τραγούδια τους, που δεν τα κάνεις να σωπάσουν μ´ ενα χάδι
κι αυτό τους κάνει να μη μοιάζουν με σκυλιά.
Εδώ γινόταν κάποτε σύναξη καλοκαιριών.
Βλέπεις τα ίχνη.