Όλη η Ελλάδα στο φωτογραφείο

Σε μια στροφή της σκάλας η επιγραφή

τους οδηγεί σωστά.

«Το φωτογραφείον επάνω»

γραμμένο με διάφορα χρώματα ζωηρά.

Ουράνιο τόξο στη φτώχεια τους,

η μπόρα περνάει…

Κάτω απ’ την επιγραφή ένα τόξο,

που την χωριάτικη καρδιά τρυπάει.

Χιλιάδες ανεβαίνουν μέρα τη μέρα.

Όλ’ η Ελλάδα στο φωτογραφείο επάνω

Διαβατήριο και μετανάστες όπου νάναι

- Οι ξένοι, οι ξένοι κατέλαβαν τη γη-

Για να πουλήσουν την πείνα τους

όσο όσο στις ξένες φάμπρικες.

Αχ μην τους φωνάζετε πίσω.

Δεν βλέπουν παρά καράβια μπρος τους.

Δεν ακούνε παρά σφυρίγματα βαποριών

ν’ αρμενίζουν σ’ ωκεανούς.

Δεν βουρκώνουν όσα μαντήλια

κι αν ανεμίσουν από το πάτριον έδαφος.

Όσο μένουν οι ξένοι…

Αντί για μας, η Ποίηση

Ό,τι δεν μπορέσαμε να ζήσουμε
τόζησε τελικά η Ποίησή μας.
Ό,τι ακριβό και σπάνιο
δε μπορέσαμε να ζήσουμε
- ή δεν ήμασταν ικανοί να ζήσουμε-
τ' αφήσαμε σε Κείνη
Το πιο σίγουρο καταφύγιο
της καρδιάς είναι η Ποίηση
Ω Ποίηση!
Μαυσωλείο μεγάλων ονείρων!
Άνοιξε στο μέλλον τις πύλες σου
για να βρούνε τους πόνους μας
και τα πανάρχαια συναισθήματα
που γίναν ρυθμός, εικόνες, μουσική
σε στιγμές απελπισίας και μάχης.

ο χειρότερος θάνατος

Όσοι γλίτωσαν,
από τις σφαίρες του πολέμου,
τα βασανιστήρια, τις εξορίες
και την αβάσταχτη πείνα,
βρήκαν -οι πιο πολλοί!-
χειρότερο θάνατο.
Τα ονόματά τους:
Στο κοιμητήρι του χρήματος.

Μας ήρθε μια καινούργια εργάτρια

Μας ήρθε μια καινούργια εργάτρια.
Είναι 16 χρονών κι οι ώρες της ζωής της
θα γίνουν σκληρά μεροκάματα.
Την έφερε ο πατέρας της ωραία και ντροπαλή,
σαν να την πήγαινε περίπατο στη θάλασσα.
Κορδέλες στα μαλλιά και πηδήματα…
Θα φτιάχνει 40.000 κουτιά τη βδομάδα,
για να μπορεί ν’ αγοράσει ένα φουστάνι
με τριαντάφυλλα κι ανεμώνες.
Τώρα μπορούν να τη φωνάζουν οι φίλες τις Κυριακές.
Μας ήρθε μια καινούργια εργάτρια,
είναι 16 χρονών κι άφησε τη γειτονιά της,
τ’ ανυπόμονα διαλείμματα του σχολείου της,
για να σηκώνεται χαράματα νυσταγμένη
πεζοπορώντας να φυτοζωήσει.
Σήμερα φέρτε μια χειραψία απ’ τον κόσμο της,
μην ταραχτεί και μας πεθάνει
κάτω από τ’ άψυχα βογκητά των μηχανών
μια μικρή εργάτρια 16 χρονών.

ποιοι φοβούνται τα πλήθη

Απόψε έλα να δεις ποιοι φοβούνται τα πλήθη.
Κανείς δεν είπε πως θα βγει ν' απειλήσει,
κι όμως από νωρίς τις γωνιές δεν τις έχουν αφήσει.
Μηχανοκίνητες φάλαγγες πηγαινοέρχονται,
μ' αυτές δε φτάνουν να κυκλώσουν το φόβο τους.
Διαταγές, διαταγές και σήματα που λένε πως σ' όλη
την πόλη, όσο βραδιάζει, την καταχτά η σιωπή.
Σήματα που θέλουν να πουν πως μόνο η σελήνη
έριξε τ' ασήμι της στη λεωφόρο
και τους πλημμύρισε με καημούς.

Απόψε έλα να μάθεις ποιοι φοβούνται τα πλήθη.
Των λαών τα παράπονα δεν είν' παραμύθι...