Γυναίκα η νύχτα

Γυναίκα, αγαπημένη μες τη νύχτα
Κράτησαν το κορμί σου οι καθρέφτες
κι ο άνεμος νανούρισε τα όνειρα σου
Γέλιο γυναίκας λατρεμένης
σμίλεψε τον αγέρα η φωνή σου
και πέφτουν τ’ αγάλματα βροχή στη σιγαλιά
Γυναίκα φιλημένη μες τον ύπνο
Τα όνειρα διχάζουν την προσταγή σου
Γυναίκα αγαπημένη μες τη νύχτα
Χίλιες κινήσεις, λόγια μαρμαρωμένα
Η απουσία σου
έλαμψε φωτεινό το όραμα σου
Φτάνει!
Γλυκά σε λίγο θ’ ανατείλει το κορμί σου. 


Από την συλλογή “Ένα παιδί του Καρλ Μαρξ και της Κόκα-Κόλα” (1987).

Ελοΐς (απόσπασμα)

Είμαι μια μάσκα φρίκης

που κοιμάται

Παρακαλώ, μη με ξυπνάτε

Τραγούδα σιγανά καλομοίρα μου

*

Ροδαυγή και γλυκοχάραμα

το στόμα σου να φιλήσω

Εσύ

Ένα μικρό καταπράσινο φυλλαράκι

στην απέραντη, τεράστια έρημο.

*

Το μικρό εργαστήρι φωταγωγούσε θαύματα

χρώματα, νότες, λέξεις διαυγείς σκορπίζονταν

Ήλιος μαγιάτικος τελετουργούσε στη σκηνή

που ο άντρας και η γυναίκα στο βωμό

αντίκρυ κάθονταν τον ειδωλολατρικό

Εκείνη, με τη λαμπρότητα της σάρκας της

τυλιγμένη στο μεταξωτό χιτώνα της,

αυτός με τις μνήμες από τα βιβλία που διάβασε

τους τόπους που ταξίδεψε, τις γυναίκες, που φίλησε.

Το μέλλον ερχόταν καταπάνω αφρίζοντας

κύματα τεράστια το φτηνό και περιττό να καταργήσουν

και νέες μορφές και οράματα και πράξεις

και λέξεις νέες και ονόματα, παρθενικά

να χαράξουν στον ορείχαλκο

στολισμένα με όργια από αγγεία τουΧοραμσάρ και της Νισαπούρ.

Το βλέμμα της σπάθισε βαθιά στα μάτια του

σαν γεράκι που ορμά πάνω σε νιογέννητο πουλί.

- Όχι αντιμίλησε η Ιστάρ,

ένα φύλλο πυκνογραμμένο χαρτί φυλλορρόησε

στη θέση της.

Ένα Παιδί του Καρλ Μαρξ και της Κόκα-Κόλα ...απόσπασμα

Αυτή π' ολόψυχα αγαπώ

αυτό το τραγούδι

ας μη της ταράξει τον ύπνο

και οι γαρυφαλένιοι κάλυκες

ας μη βαστάξουν άλλα δάκρυα

*

Σε μακρινούς θεούς

ας φέρουμε αγάπη μου την προσφορά μας

συμπόνοια και θάμπος κι υπέρβαση

γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει

χωρίς να βλέπει την καινούργια μέρα

με παρθένο μάτι

*

Μείνε ακίνητη

μη μιλάς

πάνω στα νερά

το ανήσυχο πνεύμα σου συγκινημένο

παρατηρεί την αβεβαιότητα των εκστασιασμένων

ονείρων

*

Κι ω Θεέ μου

Αν είσαι καλός

φέρνω τα σημάδια της μοχθηρίας σου

*

Μη μιλήσεις!

Απαιτώ τη σιωπή σου

Αυτή θα χει τόσα να πει!

*

Στους υπόγειους χώρους της ψυχής μας

στήνουμε ο καθένας ένα οχυρό

ενάντια στη μαζικοποίηση,

στον εξαμερικανισμό, στο μακιαβελισμό

Ανατολής και Δύσης.

Ας μαζευτούμε σφιχτά

ο ένας δίπλα στον άλλο

μια γυμνή θέληση

μια άοπλη σάρκα

Δε θα μας φάνε τα κοράκια

που εξηγούν τα πάντα στο όνομα της αυθεντίας

των έτοιμων ιδεών

των πηγαινοερχόμενων αντιλήψεων

*

Εδώ που σταματάμε

άλλοι φεύγουν

Κι εκεί που φύγαμε

άλλοι φτάνουν

(Μυτιλήνη, 26.4.81)

*

Που σε πήγαινε το όνειρο

όταν σ' έπαιρνε ο έρωτας

*

Ξέρεις,

τα μυστικά προδίδονται

σαν τ' αγνοήσεις

Ομόνοια

Το μικρό εργαστήρι φωταγωγούσε θαύματα
χρώματα, νότες, λέξεις διαυγείς σκορπίζονταν
Ήλιος μαγιάτικος τελετουργούσε στη σκηνή
που ο άντρας και η γυναίκα στο βωμό
αντίκρυ κάθονταν τον ειδωλολατρικό
Εκείνη, με τη λαμπρότητα της σάρκας της
τυλιγμένη στο μεταξωτό χιτώνα της,
αυτός με τις μνήμες από τα βιβλία που διάβασε
τους τόπους που ταξίδεψε, τις γυναίκες, που φίλησε.
Το μέλλον ερχόταν καταπάνω αφρίζοντας
κύματα τεράστια το φτηνό και περιττό να καταργήσουν
και νέες μορφές και οράματα και πράξεις
και λέξεις νέες και ονόματα, παρθενικά
να χαράξουν στον ορείχαλκο
στολισμένα με όργια από αγγεία του
Χοραμσάρ και της Νισαπούρ.
Το βλέμμα της σπάθισε βαθιά στα μάτια του
σαν γεράκι που ορμά πάνω σε νιογέννητο πουλί.
- Όχι αντιμίλησε η Ιστάρ,
ένα φύλλο πυκνογραμμένο χαρτί φυλλορρόησε
στη θέση της.

(Ο Κήπος)

Ροδαυγή και γλυκοχάραμα
το στόμα σου να φιλήσω
Εσύ
Ένα μικρό καταπράσινο φυλλαράκι
στην απέραντη, τεράστια έρημο.

.....Μέσα στους υάκινθους.....

Μέσα στους υάκινθους
τους μενεξέδες
τους πανσέδες
και τα μανουσάκια του μπαξέ σου
Κρίνος ολόλευκος
στην ξανθή,
χαίτη σου να ήμουν,
στις ευωδιές σου,
κάθε βράδυ
να μαραίνομαι
και ολόφρεσκος
κάθε πρωί να ξανανθίζω.

Ένα παιδί του Καρλ Μαρξ και της Κόκα-Κόλα (Αποσπάσματα)

Κι ω Θεέ μου

Αν είσαι καλός

φέρνω τα σημάδια της μοχθηρίας σου

*

Λέξεις, ηφαίστειες λέξεις

δροσίζουν την καρδιά σου

τη φτιαγμένη από αλάβαστρο και δροσοφωλιές.

*

Του στήθους σου την οξύτονη κραυγή

ανεπαίσθητα κουρσεύει του φωτός η χάρη

κι ο άγιος καθρεφτίζει το πρόσωπο του

στο βαθύ φως της σάρκας σου.
Ο ήλιος θα βγει για μια άλλη μέρα

και δεν έχει ούτ’ ανατολή ούτε δύση αυτός

και πάντα μεσουρανεί τα μεσημέρια.