Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι

Φτιάχνουν απόψε με κουρέλια και σανίδια
έναν συνοικισμό αυτόνομο
Αυτοί που ψάχνουν για διαμάντια στα σκουπίδια
και στον υπόνομο

Κι εσυ που ψάχνεις το κουκί και το ρεβίθι
στο τέλμα αυτό που βυθιζόμαστε
Φτιάξε μαζί τους το δικό σου παραμύθι
γιατί χανόμαστε

Μες το δικό σου παραμύθι ξαναβρές το
το ξεχασμένο μονοπάτι σου
Και ξαναχάσ'το, ξαναβρές τo, ξαναπές το
το τραγουδάκι σου

Ξελεύθερώνω την ωραία πεταλούδα
από τη σφραγισμένη γυάλα της
Να σου δανείσει τα φτερά της τα βελούδα
και τα μεγάλα της

Κι αντί να ψάχνεις τριαντάφυλλα στα στήθη
αυτών που χάμω τα πετάξανε
Φτιάξε καρδιά μου
το δικό σου παραμύθι
αλλιώς τη βάψαμε

Φτιάχνω απόψε με κουρέλια και σανίδια
έναν συνοικισμό αυτόνομο
Μ'αυτούς που ψάχνουν για διαμάντια στα σκουπίδια
και στον υπόνομο

Κι αντί να ψάχνω το κουκί και το ρεβύθι
στο τέλμα αυτό που βυθιζόμαστε
Φτιάχνω μαζί σας το δικό μας παραμύθι
γιατί χανόμαστε

Μες το δικό μας παραμύθι ξαναβρές το
το ξεχασμένο μονοπάτι σου
Και ξαναχάσ'το, ξαναβρές το, ξαναπές το
το τραγουδάκι σου

παιδί των ξωτικών

Μ' έλεγες παιδί των ξωτικών, μ' έλεγες καρδιά σου στο κρεβάτι
Πώς με καταπρόδωσες λοιπών μ' ένα τεχνοκράτη
έφυγες να πας στη σιγουριά που θα σου αγόρασε το χρήμα
όλα να τα καις σε μια βραδιά είναι τόσο κρίμα

Δεν τη λυπήθηκες τόση αγάπη,τόσα φιλιά, τόσα όνειρα στράφι
μ'έλεγες παιδί των ξωτικών, μ' έλεγες σαββατογεννημένο
να που ξαναγύρισες λοιπόν με το πρώτο τρένο
κι όλα θες να φτιάξουν μαγικά μα το παραμύθι έχει τελειώσει

Δεν πιστεύω πια στα ξωτικά, έχω μεγαλώσει
δεν τη λυπήθηκες τόση αγάπη, τόσα φιλιά, τόσα όνειρα στράφι
μ' έλεγες παιδί των ξωτικών, μ' έλεγες καρδιά σου στο κρεβάτι
πώς με καταπρόδωσες λοιπόν μ' ένα τεχνοκράτη

το σ' αγαπώ μπορεί

Μη μου δικαιολογηθείς μη μου εξηγείς
πες μου σ' αγαπώ τίποτα άλλο,
τίποτα άλλο μη μου πεις για να ξαναρθείς
μόνο ένα απλό σ' αγαπώ

Τι θες ν' ακούσω πια
τώρα που καμιά,καμιά συγγνώμη δε φτάνει
το σ' αγαπώ μπορεί, μόνο αυτό μπορεί
μες στην καρδιά να μπει να τη ζεστάνει

Μη μου δικαιολογηθείς μη μου εξηγείς
ένα σ' αγαπώ θέλω μόνο
τίποτα άλλο μη μου λες, κλείνει τις πληγές
μόνο ένα απλό σ' αγαπώ

Τι θες ν' ακούσω πια
τώρα που καμιά, καμιά συγγνώμη δε φτάνει
το σ' αγαπώ μπορεί, μόνο αυτό μπορεί
μες στην καρδιά να μπει να τη ζεστάνει...

το άρωμα

Θυμάμαι που σ' αγκάλιασα μια μέρα
χειμώνας ήταν τότε σκοτεινός
και γέμισαν λουλούδια τον αέρα
τα ρούχα σου που μύριζαν αλλιώς.

Τα βράδια που δε γύριζες σε μένα
ξημέρωνε και μ' έβρισκε το φως
με δάκρυα να πλένω ένα-ένα
τα ρούχα σου που μύριζαν αλλιώς.

Είναι γλυκιά η μυρωδιά της προδοσίας
το άρωμά της ανοιξιάτικη πνοή
είναι βιολέτες με χρυσόσκονη γαζίας
και μια σταγόνα γιασεμί

Γερνάμε πλάι-πλάι και ξεχνάμε
αλλά ο ίδιος πόνος ο παλιός
με πιάνει πάντα όποτε θυμάμαι
τα ρούχα σου που μύριζαν αλλιώς

τσάι γιασεμιού

Σου 'φερνα στρείδια απ' το ασπρονήσι,
σου 'φτιαχνα τσάι γιασεμιού,
Μα εσένα σ' είχαν συνηθίσει
σε φασολάδες και τουρλού.

Πάω πίσω λοιπόν στη μαμά μου,
στην κάμαρά μου την παιδική,
μήπως βρω το χρυσό πρίγκηπά μου
που τον εψάχνω εδώ και μια ζωή.

Πρόσεχες πάντα στα πλακάκια
κάθε σκουπίδι και λεκέ,
και είχα στο βάζο λουλουδάκια
που δεν τα πρόσεξες ποτέ.

Πάω πίσω λοιπόν στη μαμά μου,
στην κάμαρά μου την παιδική,
μήπως βρω το χρυσό πρίγκηπά μου
που τον εψάχνω εδώ και μια ζωή.

Μια ευκαιρία τελευταία
που είχε απομείνει πια για μας,
κι αυτή την έχασες μοιραία
για να μη χάσεις ένα ματς.

Πάω πίσω λοιπόν στη μαμά μου,
στην κάμαρά μου την παιδική,
μήπως βρω το χρυσό πρίγκηπά μου
που τον εψάχνω εδώ και μια ζωή.
Κι όταν μπω στα γαλάζια σεντόνια,
ο πρίγκηπάς μου θα είναι εκεί,
θα φοράει τη δικιά σου κολόνια
και θα φιλάει, όπως φιλάς εσύ,
όπως φιλάς εσύ, όπως φιλάς εσύ.

ΣΑΜΠΟΤΑΖ

Το τρένο με τις κούκλες των ενοχών
και των αραχνιασμένων παραμυθιών
το λένε Happy-End-Express για καμουφλάζ
ΣΑΜΠΟΤΑΖ! Θα του κάνουμε ΣΑΜΠΟΤΑΖ!

Οι κούκλες καθισμενες ζευγαρωτά
κρατώντας χαλασμένα ζαχαρωτά
μέσα σε ροζ και χρυσαφένια αμπαλάζ
ΣΑΜΠΟΤΑΖ! Θα τους κάνουμε ΣΑΜΠΟΤΑΖ!

Κι αν αντί για το τρένο εκτροχιαστούμε εμείς
ας πούμε πως ακόμα για μας είναι νωρίς
Ίσως να'ρθουν άλλα παιδιά
με μάτια λέιζερ και μαλλιά τιρκουάζ
και να κάνουνε ΣΑΜΠΟΤΑΖ!

Ζευγάρια κουρδισμένα, μηχανικά
συμβόλαια κρατώντας ερωτικά
χαμογελάνε πίσω απ΄ τ'άσπρα βουαλάζ*
ΣΑΜΠΟΤΑΖ! Θα τους κάνουμε ΣΑΜΠΟΤΑΖ!

Το τρένο με τις κούκλες των ενοχών
και των αραχνιασμένων παραμυθιών
μέσα μας εχει χαραχτεί σαν τατουάζ
ΣΑΜΠΟΤΑΖ! Θα του κάνουμε ΣΑΜΠΟΤΑΖ!

Παραιτούμαι

Παραιτούμαι, δεν αντέχω άλλο
για τα πάντα να σε συγχωρώ
και μπορώ με δράκους να τα βάλω
όμως με το ψέμα δεν μπορώ

Και να το παλέψω τι θ' αλλάξει
άλλη μια φορά θα πληγωθώ
κράτα τη ζωή που σου 'χω φτιάξει
κι άσε με να φύγω να σωθώ

Παραιτούμαι, απ' τη ζωή σου παραιτούμαι
απ' όσα ζήσαμε και ζούμε παραιτούμαι
χωρίς απαίτηση για ό,τι δικαιούμαι

Παραιτούμαι, απ' τη ζωή σου παραιτούμαι
απ' την ελπίδα να τα βρούμε
παραιτούμαι
και τίποτα άλλο πια δεν έχουμε να πούμε
Παραιτούμαι.....

Για ποια σχέση θες να προσπαθήσω
τσάμπα και χωρίς προοπτική
με τι όπλα πια να πολεμήσω
όταν η αγάπη δεν αρκεί

Παραιτούμαι, απ' τη ζωή σου παραιτούμαι
απ' όσα ζήσαμε και ζούμε παραιτούμαι
χωρίς απαίτηση για ό,τι δικαιούμαι

Παραιτούμαι, απ' τη ζωή σου παραιτούμαι
απ' την ελπίδα να τα βρούμε
παραιτούμαι
και τίποτα άλλο πια δεν έχουμε να πούμε
Παραιτούμαι.....

Αρτεσιανό μου φρέαρ

Μες το κανάλι του Σουέζ
εκεί να ρίξεις της καρδιάς σου τους σεφντάδες
Δευτέρες Τρίτες και Παρασκευές
κάθε που πιάνει ντόκο
κάθε που πιάνει ντόκο στους αραμπάδες

φιδίσια σώματα φελλάχες στρουμπουλές
φρούτα εξωτικά και α να να να νάδες
πάρε σήμα εμένανε και δες
πως ξέχασα για πάντα
πως ξέχασα για πάντα τις κυκλαδες

Αρτεσιανό μου φρέαρ
της καρδιάς μου το έαρ

Στης Αλεξάνδρειας τις τροπικές ακτές
στα σπίτια τα μικρά με τις περικοκλάδες
κάτι ήξερε και ο Φαρούκ που λες
που πέθανε διακόσιες δυο
που πέθανε διακόσιες δυο οκάδες

Αρτεσιανό μου φρέαρ
της καρδιάς μου το έαρ