Για τις λέξεις του / Κατίνα Βλάχου

Για τις λέξεις του
Το ξύλινο μολύβι
Ζει και πεθαίνει

Χαρά του και βάσανο
Μια σιδερένια ξύστρα

Έλα… / Κατίνα Βλάχου

Θ’ αγαπηθούμε
σ’ αυτό το εδώ που ρημάζει απελπισμένο
Οι δύο μας ένας
Το τώρα μας με έρωτα μεθυσμένο
άλλος κανένας ας μην αφήσουμε να το ορίζει
Μέσα στον άρρωστο κόσμο μας που τρίζει
θα κρατηθούμε ζωντανοί σαν δυο παιδιά
που δίνουν όρκους και μιλούν την ίδια γλώσσα
Στο ελάχιστο τα θέλω μας
μα τα ωραία που προσδοκούμε τόσα
Έλα…
Το σώμα μας
-η πιο μικρή πατρίδα-
θα λάμψει ως θαύμα σε σκοτεινούς καιρούς
Είμαστε η μόνη ελπίδα κι ας μας προδίνει ο νους
Δεν έχουμε άλλο κάτι πέρα από εμάς
Μ’ ακούς;
Είμαστε όλο κι όλο μας το βιός
Ο έρωτάς μας είναι ο θεός
και η αγάπη μας το μέγα του έλεος
Έλα…

4
2oς ποιητικός διαγωνισμός της ιστοσελίδας eyelands
Ποιητικό ημερολόγιο «έρως-κρίση» 2014

 

Κατίνα Βλάχου(Bιογραφικό Σημείωμα)

Η Κατίνα Βλάχου γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Σπούδασε αρχιτεκτονική στη Γαλλία και εργάστηκε στην Κολωνία, την Αθήνα και την Κέρκυρα, όπου ζει από το 1988.

Ποιητικές Συλλογές:

• Ατάκτως Ειρημένα, ποιήματα, (Λοράνδου 2012) 
• Το τέμπο των καιρών, ποιήματα, (Περισπωμένη 2015)

Αφηγήματα:

•  Έρως Ημίεργος, αφήγημα, δίγλωσση έκδοση, (Ακρωτήρι 2005 και Λοράνδου 2011), 
• Ο Χρόνος της Ελευθερίας, αφήγημα, (Λοράνδου 2013) 

Μυθιστορήματα:

• Η Υπόθεση των Νημάτων, σπονδυλωτό μυθιστόρημα,  ( Έψιλον 1996 και σε επανέκδοση με τον τίτλο Νήματα, Διώνη 2015), 
• Το Πέταγμα του Γλάρου, ( Έψιλον 1996), 
• Οι Ψίθυροι στους Τοίχους, μυθιστόρημα, (Ροές 2009)

Διηγήματα:

• Η λιτάνευση του ιχθύος, διηγήματα, (Φιλύρα 2017)

To αφήγημα Έρως Ημίεργος εκδόθηκε στα αλβανικά, (Dituria  2012) και Η Υπόθεση των Νημάτων επίσης (Νeraida 2013).

Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί στα λογοτεχνικά περιοδικά Καταφύγιο, Πόρφυρας και Νέα Εστία καθώς και στο διαδίκτυο και άρθρα της στον κερκυραϊκό περιοδικό τύπο.

Σώπα λιγάκι / Κατίνα Βλάχου

Άλλα είχες υποσχεθεί στον εαυτό σου
κι άλλα πράττεις
Κατάντησες να καπηλεύεσαι την ευκολία
στων λέξεων το παιχνίδι
και στων νοημάτων τη γοητεία να υποκύπτεις
Ενώ εκεί έξω άλλοι
ιδρώνουν και εγκυμονούν το στίχο τους για χρόνια
Μα δεν κατάλαβες ακόμα επιτέλους
πως ήρθε η ώρα να σκύψεις στη σιωπή σου
με σεμνότητα;
Και τι σε ωφελεί αυτή η αέναη πασαρέλα
της επίδειξης; Τι σου προσφέρει;

Σώπα λιγάκι ν’ ανασυγκροτήσεις την αλήθεια σου
και πάψε να φοβάσαι το κενό
Δε θα σε καταπιεί η ενδοσκόπηση

αντιθέτως
από την υπερέκθεσή σου κινδυνεύεις
Το βρήκες θεραπεία εύκολη να μηρυκάζεις λόγια
Πόσο έχεις πέσει στου ναρκισσισμού την πλάνη
και ξοδεύεσαι…
Να λες να λες να πληθωρίζεις
κι από την άλλη υποκριτικά
να κόπτεσαι για της ποιήσεως την αυθεντική διαδικασία
και τη λιτότητα
Να πάψεις! Ναι, να πάψεις επιτέλους απαιτώ!
Γιατί αλλιώς θα χάσεις την εκτίμηση που σου ’χω
Καλύτερη είναι η ζωή σε τόνους άρρητης σεμνότητας
κι ο καλός στίχος μες στη σιωπή ωριμάζει και ανδρώνεται
Και μην ξεχνάς
κάποτε θα ‘ρθει η ώρα του απολογισμού σου
Τότε να δω πόσα ποιήματα θα σκίσεις μετά βδελυγμίας 

Άτιτλο της Κατίνας Βλάχου

Για κάθε φως που χάνεται στον κόσμο

Ένα άστρο ανάβει στο στερέωμα και λάμπει

Έτσι ομορφαίνουν οι ψυχές το σύμπαν

Σαν ταξιδεύουν πέρα από τη λήθη

Με δόσεις και με τόκο / Βλάχου Κατίνα

Ξεχνούσα να σου πω το ουσιώδες
προτού φύγεις
Κάπου μες στης συνήθειας τη ροή
το πόσο, το γιατί, το πάντα και το τώρα
της αγάπης
έμοιαζαν όλα τόσο δεδομένα…
Τώρα κεντάω με κόμπους μνήμης τα χρωστούμενα
και με τρυπάει στην ψυχή η βελόνα
Έμεινα βλέπεις με ένα χρέος ανεξόφλητο
κυρίως προς τον εαυτό μου
Που χρέος από τούτο δεν υπάρχει πιο βαρύ
Λέω
θα μας το ξεπληρώνω κάθε άνοιξη
με δόσεις και με τόκο
αφού κάθε άνοιξη μου λείπεις πιο πολύ

Γρανάζια / Βλάχου Κατίνα

Με θαρραλέο βήμα στο κενό
ίσως ξεφύγουμε από τα γρανάζια
της καλολαδωμένης μηχανής
που ροκανίζει την ακεραιότητά μας
Θα φτάσουμε στ’ αστέρια
με άλμα πιο μακρύ από το χρόνο μας
Έτσι κι αλλιώς κι εδώ κι εκεί ψηλά
μοίρα μας είναι η μοναξιά
κι ο πόνος η τροφή μας
Κι έχει πολύ τούτος ο κόσμος σήμερα
και μοναξιά και πόνο
για να μας συνοδέψει στο ταξίδι
Τουλάχιστον θα λέμε το όνομά μας με αξιοπρέπεια
εκεί που κατοικούν ψυχές και πνεύματα
αλλοτινών καιρών
που δεν φθαρήκαν

Σημάδια των καιρών· σημεία στίξης / Κατίνα Βλάχου

Ερωτηματικά απεγνωσμένα

που οδηγείται η ζωή σε κάθε βήμα;

Θαυμαστικά μονίμως δακρυσμένα

τόση ομορφιά μέσα στον πόνο άτοπη μοιάζει!

Διαλυτικά που δε χωρούν συμπόνια

διαιρούν μισούν του ξένου πόνου  επιχαίρουν

Αποσιωπητικά του έσω μας κόσμου

παρηγορούν εχέμυθα την ενοχή μας

Άνω τελείες μονίμως σαστισμένες

τι προηγήθηκε τι έπεται αναρωτιούνται

Όλα από  τη σοφή τελεία περιμένουν

με την απόλυτη σιωπή της

την   αγωνία τους  να ανακουφίσει

μ΄ ένα τέλος

Ένα συν ένα / Κατίνα Βλάχου

Ένα συν ένα πάντοτε δεν κάνουν δύο
Ευτυχώς
Κι ας είναι ο κόσμος δύσβατος
στης νόησής μου το ελάχιστο πεδίο
Κι ας απορώ με τον καιρό
που ξεγλιστράει
άλλοτε σύννεφο και άλλοτε βροχή
σαν το νερό
Πεινά η ψυχή
και το κορμί διψάει
Ώσπου η σοφία κάνει ανακωχή
-ένα συν ένα κάνουν ένα-
με παραμύθι κι όνειρο με ξεγελάει
Σοφός αγάπης λόγος μου μιλάει
κι αλλάζει χρώμα ξαφνικά η εποχή

Η έκτη ταχύτητα / Κατίνα Βλάχου

Παλιό κιβώτιο πέντε ταχυτήτων
το σώμα μου όχημα
στα όριά του φθάνει
Ψάχνω την έκτη -της ψυχής-
να προσπεράσω
τα τι τα πως και τα γιατί
Να με οδηγήσει
στου δέους το μεγαλείο
και της άφεσης

Κ.Β. 2015

Πρόσφυγας / Κατίνα Βλάχου

Γεύτηκα της ζωής τα δώρα
Του έρωτα τα μεθυσμένα μέλη
Της ειλικρίνειας το δικαιωμένο βλέμμα
Τη γεύση την αχόρταγη της γνώσης
Τη μυρωδιά της χλωροφύλλης στο λιβάδι
Της θάλασσας το άπατο μυστήριο
και του ουρανού το αναπόδεικτο γαλάζιο
Όλα εδώ θα μείνουν όταν φύγω


Στο διαβατήριο μια λέξη μόνο
θα ‘ναι το σύνθημα για να περάσω
απ’ το εδώ στο αλλού όπως μου πρέπει
Πρόσφυγας


Να ξέρει αυτός που θα με οδηγήσει
Πως διόλου δεν διαφέρω από τους άλλους

Κ.Β. Μάρτης 2016