από το λαθος στο ορθό

Στην αρχή γέμιζα με λαδιές
τις μπλούζες μου και τα πουκάμισα μου,
μετά δεν ξέρω πως έγινε και λάδωσα
το ολοκαίνουργιο πουλόβερ του Αλέκου
του παλαβού όπως τον λέγαν.
Του το είχε φέρει ο αδελφός του,
ο ξενιτεμένος από παιδί
σαράντα χρόνια στην μακρινή Αυστραλία,
στεναχωρέθηκα πολύ, δεν τον περίμενα,
Οι άλλοι στον καφενέ χαχάνιζαν και τον πειράζανε,
¨Σύρε μωρέ" στην χήρα τη Σταυρούλα να στο πλύνει...
Το βλέμμα του,χαμένο μακρινό
και κάποιο δάκρυ αργοκυλούσε,
τότε τον πήρα απο το χέρι
πέρασαμε από τη μάννα
πήραμε τα σαπούνια
και πηγαμε πέρα στην πηγή.
Μόνοι το πλύναμε
μόνοι το άπλωσαμε στον ήλιο
μόνοι χαχάνισαμε
μέχρι που λύθηκαν τα γόνατα μας
και ξανάγιναμε παιδιά
έστω για λίγο...

Ήχος οργασμικός

Οι χορδές πάλλονται,
ένωση στην ανυπαρξία,
ατάραχη η κουρτίνα
γουργουρίζει τους ήχους,
αφήνει στο φως
το κρυφοκοίταγμα,
τα ενδύματα ασάλευτα,
μόνο τα παραμελημένο σεντόνι
επανέρχεται δειλά δειλά
και αποκαθιστά κάπως
την προτεραία κατάσταση...

Ανοιχτά παράθυρα

Χτυπούν τα παραθυρόφυλλα,
ψάχνω το μεγάλο κλειδί
κάτω από την μεγάλη πέτρα,
δίπλα στη φραγκοσυκιά,
τι να έγινε;
Εκεί το αφήνει ο παππούς,
κάθε που φεύγει για ταξίδι,
δεν ξαναγύρισε.
Δεν το βρίσκω,
με τη μεγάλη πέτρα τα σφαλνώ,
και έρχομαι δίπλα σου,
στο αναμμένο τζάκι
που τριζοβολούν τα κούτσουρα,
και άσε τον άνεμο να αγριεύει
να λυσσομανά..