ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ 1938–1957

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Μάρτυρας του αγώνα των ελληνοκυπρίων για την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού και την Ένωση της Μεγαλονήσου με την Ελλάδα.
Γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1938 στο χωριό Τσάδα, της επαρχίας Πάφου. Μπήκε νωρίς στον αγώνα, από τα μαθητικά του χρόνια κιόλας. Το 1953, σε ηλικία 15 ετών, κατεβάζει και τεμαχίζει την αγγλική σημαία στο Κολέγιο της Πάφου, κατά την ημέρα στέψης της Βασίλισσας Ελισάβετ στο Λονδίνο. Δύο χρόνια αργότερα, συλλαμβάνεται ως μέλος της νεολαίας της ΕΟΚΑ, επειδή συμμετείχε σε παράνομη πορεία.
Στις 18 Δεκεμβρίου 1956 συλλαμβάνεται εκ νέου και κατηγορείται για κατοχή και διακίνηση παράνομου οπλισμού. Η δίκη του ορίζεται για τον Μάρτιο του 1957. Στη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας δεν αφήνει περιθώρια στους δικηγόρους του για να τον υπερασπιστούν. Παραδέχεται την ενοχή του, με αξιοθαύμαστο τρόπο: «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο».
Την επομένη της καταδίκης του Παλληκαρίδη σε θάνατο, ο κόσμος ξεσηκώνεται για να σώσει τον νεαρό μαθητή. Οι εκκλήσεις για την απονομή χάριτος από την Ελλάδα, την Αγγλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες απορρίπτονται από τον άγγλο κυβερνήτη Τζον Χάρντινγκ και την αγγλική διπλωματία.
Ο Βαγορής, όπως ήταν το χαϊδευτικό του, δεν πτοείται. Στο τελευταίο γράμμα του δηλώνει: «Θ' ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να 'ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το καθετί. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα, τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.»
Τα μεσάνυχτα της 13ης Μαρτίου 1957 οδηγείται στην αγχόνη. Τραγουδά τον Εθνικό Ύμνο. Δύο λεπτά αργότερα (14 Μαρτίου) η καταπακτή ανοίγει και ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης περνά στην αιωνιότητα.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/235#ixzz2uVU2Ufie

ΚΟΥΤΣΟΥΚΟΣ ΤΑΣΟΣ , Ο “ ΚΥΡΙΟΣ ΕLITE “

 

---

Με το μαγικό φακό του αιχμαλώτισε για πάντα το λαμπερό χαμόγελο της Αλίκης, το γοητευτικό βλέμμα του Στέλιου, τα πανέμορφα μάτια της Τζένης. Τα φλας του Τάσου Κουτσούκου άστραφταν για δεκαετίες ολόκληρες πάνω σε λαμπερές προσωπικότητες του θεάτρου, του πάλκου και του κινηματογράφου. Από το ιστορικό φωτογραφείο του, που λειτουργούσε επί 62 χρόνια στον αριθμό 2 της οδού Θήρας στην Κυψέλη, είχαν περάσει κατά καιρούς από τον Κάρολο Κουν, τη Σοφία Βέμπο και την Ελένη Ζαφειρίου έως τον Αλέκο Αλεξανδράκη, τον Κώστα Χατζηχρήστο και τη διεθνούς φήμης υψίφωνο Μαρκέλλα Χατζιάνο.
Ολοι αυτοί, και πλήθος ακόμη μεγάλων μορφών, όπως ο Κώστας Μουσούρης, ο Νικηφόρος Νανέρης και ο Ανδρέας Βουτσινάς, του έδωσαν το παρατσούκλι που έμελλε να γίνει τελικά συνώνυμο με τις αθάνατες φωτογραφίες του. Τον είπαν «κύριο Elite» και με αυτό το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο ο ίδιος υπέγραφε τα φωτογραφικά έργα τέχνης του. Ο Τάσος Κουτσούκος έζησε έντονα, αλλά «έφυγε» αθόρυβα…
Τον Μάιο του 2011 το φωτογραφείο «Φωτό Elite», τους τοίχους του οποίου κοσμούσαν πορτρέτα της Βουγιουκλάκη, του Καζαντζίδη, του Παπαμιχαήλ, της Λαμπέτη και άλλων θρυλικών προσωπικοτήτων της τέχνης, κατέβασε ρολά για πάντα. Σε ηλικία 96 ετών, ο μεγάλος ‘Ελληνας Φωτογράφος των σταρ «έφυγε» για πάντα.
Ο Τάσος Κουτσούκος γεννήθηκε το 1915 στην Κωνσταντινούπολη και ήταν ο μικρότερος από τα πέντε αδέλφια του. Η μοίρα τού έστειλε σημάδι πως θα διαγράψει φωτεινή τροχιά στον χώρο της καλλιτεχνικής φωτογραφίας όταν ήταν οκτώ χρονών. Τότε τον πήγε ο μεγάλος του αδελφός να δουλέψει για ένα καλοκαίρι σε ένα από τα γνωστότερα στούντιο της Πόλης, των Σεμπάχ και Ζοαγιέ στην πλατεία Ταξίμ. Παρ’ όλα αυτά, το παιδικό όνειρο του Τάσου ήταν να γίνει πιανίστας.
Στην Πόλη φοίτησε σε γαλλικό σχολείο, από το οποίο τον σταμάτησαν οι δικοί του όταν ο Γάλλος Διευθυντής του, που κατάλαβε το ταλέντο του, τους πρότεινε να τον στείλει για σπουδές στο Παρίσι με δικά του έξοδα, υπό την προϋπόθεση να προσχωρήσει στον καθολικισμό. Το 1930 η οικογένεια μετακόμισε στην Αθήνα και ο Τάσος έπιασε δουλειά στο στούντιο του Ιωάννη Ξανθάκη, από τον οποίο έμαθε την τέχνη του καλού φωτογράφου πορτρετίστα αλλά και τις τεχνικές, τις οποίες διατήρησε και εμπλούτισε κατά τη διάρκεια της δικής του επαγγελματικής πορείας.
Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο υπηρέτησε στο μέτωπο ως έφιππος ταχυδρόμος και την περίοδο της Κατοχής εργάστηκε ως βοηθός υδραυλικού για να καταφέρει να επιβιώσει. Μετά το τέλος του πολέμου, ανέλαβε το στούντιο του δασκάλου του

Ι. Ξανθάκη, καθώς εκείνος είχε πλέον πεθάνει. Την ίδια περίοδο παντρεύτηκε τη γυναίκα του Ειρήνη, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά. Το χρυσό κεφάλαιο, πάντως, στην καριέρα του ξεκίνησε το 1949, όταν νοίκιασε τον χώρο στην Κυψέλη, ο οποίος είχε κατασκευαστεί ως είσοδος θερινού κινηματογράφου, που όμως δεν λειτούργησε ποτέ. Αυτό το μικρό στούντιο έγινε το μαγικό εργαστήρι του.
‘Εχοντας ως πελάτες τα περισσότερα θέατρα πρόζας της εποχής και παίρνοντας την αποκλειστικότητα των φωτογραφίσεων του Εθνικού και του Θεάτρου Τέχνης, κατάφερε με το πέρασμα των χρόνων να γίνει από τους πιο ονομαστούς και περιζήτητους του είδους του. Ως επαγγελματία τον χαρακτήριζαν η γρήγορη ματιά του και η αισθαντικότητα που έδειχνε στους ανθρώπους που φωτογράφιζε. Με πολλούς διατηρούσε φιλική σχέση και εκτός δουλειάς, ο ίδιος ήταν πάντα χαμηλών τόνων και απείχε γενικότερα από τα καλλιτεχνικά κυκλώματα προτιμώντας να περνάει τις ώρες του στον σκοτεινό θάλαμο του φωτογραφείου του κάνοντας θαύματα με τις τεχνικές που εφάρμοζε, τυπώνοντας ασπρόμαυρες και αργότερα έγχρωμες φωτογραφίες.
 πίσω στα παλιά

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΖΕΡΒΟΣ ( 1908–1982 )

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

 

Ο δημοφιλής ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου και του κινηματογράφου Παντελής Ζερβός γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1908 στο Λουτράκι. Σπούδασε στη σχολή Θεάτρου Τέχνης του Κάρολου Κουν και πρωτοεμφανίστηκε το 1935 στη Λαϊκή Σκηνή με την Ερωφίλη.

Συνεργάστηκε με τη Μαρίκα Κοτοπούλη, το Θέατρο Τέχνης, το Κρατικό Θεσσαλονίκης, την Ελληνική Σκηνή, και διακρίθηκε σε ρόλους κλασσικού και νεοελληνικού ρεπερτορίου (Αλκηστις, Βυσσινόκηπος, Αγριόπαπια, Βολπόνε, Μάκμπεθ, Θεσμοφοριάζουσες, Φιλάργυρος, Αντιγόνη, Ο Βασιλικός, Πλούτος κ.ά.)

Στον κινηματογράφο, τον οποίο υπηρέτησε για περίπου 40 χρόνια, συμμετείχε σε περισσότερες από 70 ταινίες. Ξεχωρίζουν: Πικρό ψωμί (1951), Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας (1955), Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες (1960), Ζητείται Ψεύτης (1961), Ο Ατσίδας (1962), Λόλα (1964), Ο μεθύστακας του λιμανιού (1967), Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά (1969), Η Μαρία της σιωπής (1973).

Για τη θεατρική του προσφορά τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου Α’, ενώ το 1960, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, πήρε το Βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία Μανταλένα του Ντίνου Δημόπουλου.

Πέθανε στις 23 Ιανουαρίου του 1982.

http://www.sansimera.gr/biographies/62#ixzz2rBqX7EYm

KΩΣΤΑΣ ΓΙΑΝΝΙΔΗΣ

 

Από τη Βικιπαίδεια,
Σαν  σήμερα  το  1984 έφυγε  ο  πολύπλευρος συνθέτης  μας  Γιάννης  Κωνσταντινίδης , που  χρησιμοποιούσε  το  ψευδώνυμο Κώστα  Γιαννίδης .
ΑΦΙΕΡΩΜΑ


Ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε ο πολύπλευρος συνθέτης Γιάννης Κωνσταντινίδης του Γεωργίου, (1903-1984) για να ξεχωρίσει την δραστηριότητά του ως τραγουδοποιού. Ως Κώστας Γιαννίδης, ήταν ένας από τους διακεκριμένους Έλληνες μουσικοσυνθέτες, μαέστρους και πιανίστες, ιδίως του ελαφρού τραγουδιού.
Γεννήθηκε στη Σμύρνη τον Αύγουστο του 1903. Καταγόταν από εύπορη οικογένεια που λίγο πριν τη καταστροφή της Σμύρνης ήλθε στην Ελλάδα και συνέχισε σπουδές στη Γερμανία σε πιάνο και σύνθεση στην Ανώτατη Μουσική Ακαδημία του Βερολίνου και στο Ωδείο Στερν (1923-1931). Στη συνέχεια επέστρεψε στην Ελλάδα και εργάστηκε στο ελληνικό μουσικό θέατρο ως μαέστρος και συνθέτης την περίοδο 1932-1950 όπου και παρουσιάστηκε με το ψευδώνυμο Κώστας Γιαννίδης μετατρέποντας τη σειρά του ονοματεπωνύμου του.
Ο Κώστας Γιαννίδης παρουσίασε πολλά έργα , οπερέτες, περίπου 50, μουσικές κωμωδίες και πολλές επιθεωρήσεις. Διετέλεσε Διευθυντής του τμήματος ελαφράς μουσικής του ΕΙΡ την περίοδο 1946-1952, καθώς και μουσικός διευθυντής στην ΥΕΝΕΔ την περίοδο 1952-1960.
Έχει γράψει συμφωνικά έργα , κομμάτια για πιάνο, μουσική δωματίου, και πολλά τραγούδια. Είχε πάρει μέρος σε επιτροπές κρίσης διαφόρων φεστιβάλ ελαφρού τραγουδιού όπως στη Θεσσαλονίκη 1962-1967, στο Σπλιτ το 1968, Βουλγαρίας 1971-1975, Λουμπλιάνας 1974, κ.α. Τιμήθηκε με το Α’ Βραβείο του Φεστιβάλ Μεσογειακού Τραγουδιού της Βαρκελώνης με το εξαίρετο τραγούδι του «Ξύπνα αγάπη μου» (1960) που ερμήνευσε η Νανά Μούσχουρη, με το Γ’ Βραβείο του επόμενου έτους με το τραγούδι «Τα δυο σου γκρίζα ματάκια» που ερμήνευσε η Άτζελα Ζήλεια, καθώς και με το Α’ Βραβείο στο 1ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με το τραγούδι «Αλυσίδες» (1962) που ερμήνευσε η Καίτη Μπελίντα . Στον ελληνικό κινηματογράφο είχε επίσης αναλάβει τη μουσική επένδυση σε 7 ταινίες μεταξύ των οποίων στη «Προσφυγοπούλα», «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», «Ο μεθύστακας» κ.ά.
Ο Κώστας Γιαννίδης υπήρξε μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων και της Ένωσης Μουσουργών Ελλάδος. Μιλούσε γαλλικά και γερμανικά, και ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών. Πέθανε στην Αθήνα στις 17 Ιανουαρίου του 1984
Σημαντικότερα από τα 100 περίπου τραγούδια του που είχαν σχεδόν όλα μεγάλη επιτυχία είναι τα: «Συγγνώμη σου ζητώ, συγχώρεσέ με», «Κάποιο μυστικό», «Καλό σου ταξίδι», «Θάρθω μια νύχτα με φεγγάρι», «Λίγα λουλούδια αν θέλεις στείλε μου», «Λες και ήταν χτες», «Σπιτάκι μου παλιό», «Σαν κι απόψε», «Ερι-Ερήνη», «Το τραγούδι της Μαρίνας», «Λες και δεν είν' αλήθεια», «Όταν γυρίζουν τα χελιδόνια», που υπήρξε και σπουδαία θεατρική παράσταση στο θέατρο Βέμπο, «Τα δικά σου τα μάτια», «Πάμε σαν άλλοτε», «Για σένα μονάχα», «Εκείνοι που δεν κλάψανε», "Πόσο λυπάμαι τα χρόνια που πήγαν χαμένα", «Βαρκαρόλα», "Κοιμήσου", "Όλο μου λες πως πια δε μ' αγαπάς", "Μη φύγεις", "Πέρσι τέτοιο καιρό", "Ας σταματήσουμε ως εδώ", «Θα σε πάρω, θα με πάρεις», «Ζητώ να σε ξεχάσω», «Σ' αγαπώ» , «Ο Γιάννος κι η Παγώνα» , «Του Γιάννου η φλογέρα», «Mια γυναίκα», «Έτσι είν' η ζωή μωρό μου», «Ο κουμπάρος κι η κουμπάρα», κ.λπ. Έγραψε επίσης μουσική για 7 ταινίες, μεταξύ των οποίων: «Προσφυγοπούλα» (1938), "Τελευταία αποστολή", "Οι Γερμανοί ξανάρχονται", "Ο μεθύστακας", κ.λπ. Τέλος, έγραψε κι ένα τουλάχιστον ρεμπέτικο, το περίφημο "Το τάβλι" ή "Τα νέα της Αλεξάντρας", σε δικούς του στίχους.

AΛΚΗΣ ΑΛΚΑΙΟΣ

 

Έφυγε  αθόρυβα  όπως  έζησε , ο  σεμνός αλλά  μεγάλος  ποιητής  και  στιχουργός μας Άλκης  Αλκαίος κατά  κόσμον  Βαγγέλης  Λιάρος και  κηδεύτηκε  στην  πατρίδα  του  Πάργα .

  Σεμνός  και  ταπεινός , μακριά  απ’ τα  ΜΜΕ και  τις  φανφάρες  της  δημοσιότητας , ήταν  ο  πιο ..γνωστός  άγνωστος  στο  χώρο  των  γραμμάτων

 

Ο   Άλκης Αλκαίος  Έλληνας ποιητής και στιχουργός. Γεννήθηκε κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα και από μικρή ηλικία πολιτογραφήθηκε κάτοικος Πάργας.

Στα Ελληνικά Γράμματα εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1967, με την έκδοση ενός μικρού δοκιμίου πάνω στον ποιητή Κ.Γ. Καρυωτάκη. Το 1983 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΕΤ.ΝΕ.Μ., ιδρυτής της οποίας ήταν ο Θάνος Μικρούτσικος, το βιβλίο του Εμπάργκο - Ποιήματα, απ' όπου και το εμβληματικό ποίημα "Πρωινό τσιγάρο", αφιερωμένο στη μνήμη του τότε πρόωρα χαμένου Μάνου Λοΐζου.

Χαράζει η μέρα και η πόλη έχει ρεπό
στη γειτονιά μας καπνίζει ένα φουγάρο
κι εγώ σε ζητάω σαν πρωινό τσιγάρο
και σαν καφέ πικρό και σαν καφέ πικρό
*****
Άδειοι οι δρόμοι δε φάνηκε ψυχή
και το φεγγάρι μόλις χάθηκε στη Δύση
και γω σε γυρεύω σαν μοιραία λύση
και σαν Ανατολή και σαν Ανατολή
*****
Βγήκε ο ήλιος το ράδιο διαπασών
μ' ένα χασάπικο που κλαίει για κάποιον Τάσο
κι εγώ σε ποντάρω κι ύστερα πάω πάσο
σ' ένα καρέ τυφλών σ' ένα καρέ τυφλών

*****

Μουσική: Νότης Μαυρουδής

Ερμηνεία: Χορωδία Ομίλου Πατραικής Μαντολινάτας και μικτής χορωδίας

 

Στην όχθη της καρδιάς μου - 1984

Από τα τέλη της δεκαετίας του '70 χρονολογείται η γνωριμία του με τον συνθέτη Θάνο Μικρούτσικο, η οποία και οδήγησε σε μία από τις μακροβιότερες και σπουδαιότερες συνεργασίες δημιουργών στο ελληνικό τραγούδι, με δίσκους ορόσημα όπως το Εμπάργκο (1982) και Στου Αιώνα Την Παράγκα (1996). Στο χώρο της δισκογραφίας, άλλες σημαντικές συνεργασίες του υπήρξαν εκείνες σε δίσκους του Νότη Μαυρουδή, του Σωκράτη Μάλαμα, του Μίλτου Πασχαλίδη, του Μάριου Τόκα κ.ά.

 

13000 μέρες - 1998

Δημιουργός αποτραβηγμένος από τα ΜΜΕ και τις δημόσιες εμφανίσεις, θεωρείται από τους σημαντικότερους ποιητές του ελληνικού τραγουδιού, εξαρχής αποδεικνύοντας ένα υψηλό επίπεδο γραφής, ωστόσο παραμένοντας σχετικά ολιγογράφος.

ΠΗΓΗ

Με μια πιρόγα φεύγεις και γυρίζεις
τις ώρες που αγριεύει η βροχή
στη γη των Βησιγότθων αρμενίζεις
και σε κερδίζουν κήποι κρεμαστοί
μα τα φτερά σου σιγοπριονίζεις
*****
Σκέπασε αρμύρα το γυμνό κορμί σου
σου 'φερα απ' τους Δελφούς γλυκό νερό
στα δύο είπες πως θα κοπεί η ζωή σου
και πριν προλάβω τρις να σ' αρνηθώ
σκούριασε το κλειδί του παραδείσου
*****
Το καραβάνι τρέχει μες στη σκόνη
και την τρελή σου κυνηγάει σκιά
πώς να ημερέψει ο νους μ' ένα σεντόνι
πώς να δεθεί η Μεσόγειος με σχοινιά
αγάπη που σε λέγαμ' Αντιγόνη
*****
Ποια νυχτωδία το φως σου έχει πάρει
και σε ποιο γαλαξία να σε βρω
εδώ είναι Αττική φαιό νταμάρι
κι εγώ ένα πεδίο βολής φτηνό
που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι

*****

 

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Ερμηνεία: Μανώλης Μητσιάς

Εμπάργκο - 1982

 

MANOΣ ΛΟΪΖΟΣ

 Από τη Βικιπαίδεια,

 Σαν  σήμερα  πριν  75  χρόνια  γεννήθηκε , ο  Μάνος  Λοϊζος , ένα  απ’τους μεγαλύτερούς  μας  μουσικοσυνθέτες  -  τραγουδοποιούς . Πολλά  και  υπέροχα  τα  τραγούδια  του , που  αγαπήθηκαν  πολύ  απ’ τον  Ελληνικό λαό , για  τη συναισθηματική  τους  καθαρότητα και  τον  αυθεντικό  τους  “ χαρακτήρα “ , κι’ ακόμα  γι’ αυτή , την  ανεπαίσθητη γλυκιά  μελαγχολία  που  αφήνουν πάντα ,  σαν…” γεύση “ τους ..στο  τέλος
  Απολαύστε  σήμερα  μερικά  από  αυτά , αξίζει  να  τα  ακούσετε…


Μάνος Λοΐζος
Πληροφορίες
Ημ. Γέννησης
22 Οκτωβρίου, 1937
Ημ. Θανάτου
17 Σεπτεμβρίου 1982 (44 ετών)
Καταγωγή
Αλεξάνδρεια
Eίδος
Έντεχνο
Ιδιότητες
Τραγουδοποιός
Ο Μάνος Λοΐζος ήταν μουσικός, συνθέτης, στιχουργός και τραγουδιστής. Γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου του 1937 στην Αλεξάνδρεια(ή σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες στη Λάρνακα και λίγο αργότερα μετανάστευσαν οικογενειακώς στην Αίγυπτο προς αναζήτηση καλύτερης ζωής ^[1]) και πέθανε σε νοσοκομείο στη Μόσχα, στις 17 Σεπτεμβρίου 1982.

Βιογραφία

Είχε κυπριακή καταγωγή^[2] (ο πατέρας του, Ανδρέας Λοΐζου, καταγόταν και ήταν κάτοικος των Αγιών Βαβατσινιάς^[3] -χωριό της Λάρνακας Κύπρου- και η μητέρα του, Δέσποινα Μανάκη, καταγόταν από τη Ρόδο). Από μικρή ηλικία ασχολείται με τη μουσική: στην ηλικία των επτά ετών μελετά βιολί, αρχικά ερασιτεχνικά κι έπειτα στο Εθνικό Ωδείο της Αλεξάνδρειας.^[4] Αφού αποφοίτησε από το Αβερώφειο Γυμνάσιο το 1955 ήλθε στην Αθήνα με σκοπό να σπουδάσει. Αρχικά γράφτηκε στην Φαρμακευτική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά στις αρχές του 1956 την εγκαταλείπει με σκοπό να φοιτήσει στην Ανωτάτη Εμπορική. Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα φοιτά στην Σχολή Βακαλό θέλοντας να σπουδάσει ζωγραφική. Το 1960 εγκαταλείπει τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο και εργάζεται περιστασιακά προκειμένου να επιβιώσει: άλλοτε σαν σερβιτόρος, άλλοτε σαν γραφίστας σε διαφημιστικές εταιρείες, άλλοτε σαν μουσικός σε μπουάτ. ^[5] Ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Στα τέλη του 1961 αρχές του 1962 συμμετέχει σε μια πρωτοβουλία συγκρότησης του Συλλόγου Φίλων της Ελληνικής Μουσικής^[6] Την άνοιξη του 1962 χρησιμοποιείται από τον Μίκη Θεοδωράκη σαν διευθυντής της χορωδίας του Συλλόγου Φίλων της Ελληνικής Μουσικής στις παραστάσεις της Όμορφης Πόλης. Ο Μάνος Λοΐζος φιλοξενείται στο σπίτι της πρώην συζύγου του καθηγητή των γαλλικών που είχε στην Αλεξάνδρεια, της Διδώς Πετροπούλου, η οποία εργαζόταν στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας. Αυτή θα συστήσει τον νεαρό μουσικό στον Μίμη Πλέσσα ο οποίος μεσολαβεί στη δισκογραφική εταιρεία Φιντέλιτυ. Το 1962 ηχογραφεί το πρώτο του σαρανταπεντάρι Το τραγούδι του δρόμου σε στίχους Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα και ερμηνεία από τον Γιώργο Μούτσιο^[7] Τον Μάρτιο του 1965 παντρεύεται την πρώτη του σύζυγο Μάρω Λύμνου. Μαζί της αποκτά και μία κόρη, την Μυρσίνη.^[8] Όταν επιβλήθηκε η Χούντα των Συνταγματαρχών έφυγε για την Αγγλία τον Σεπτέμβριο του 1967, για να επιστρέψει πάλι στην Ελλάδα στις αρχές της επόμενης χρονιάς.^[9] Το 1971 γνωρίζει την δεύτερη σύζυγό του την ηθοποιό Δώρα Σιτζάνη. Το 1972 θα αποτελέσει ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Μουσικοσυνθετών και Στιχουργών Ελλάδος (ΕΜΣΕ)^[10], που συστήνεται για την καταπολέμηση της κασετοπειρατείας και της λογοκρισίας. Το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου θα συλληφθεί στο σπίτι του στο Χολαργό και θα κρατηθεί για δέκα ημέρες.^[11] Το 1978 θα παντρευτεί την ηθοποιό Δώρα Σιτζάνη και την ίδια χρονιά θα γίνει πρόεδρος της Ένωσης Μουσικοσυνθετών και Στιχουργών Ελλάδος.^[12] Τον Οκτώβριο του 1981 μπήκε στο Γενικό Κρατικό νοσοσκομείο με περικαρδίτιδα και νεφρική ανεπάρκεια και στο τέλος του χρόνου ταξίδεψε στη Μόσχα για ιατρικές εξετάσεις. Στις 8 Ιουνίου του 1982 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και νοσηλεύεται για ένα μήνα σε νοσοκομείο. Τον Αύγουστο ταξίδεψε για νοσηλεία στη Μόσχα, όπου στις 7 Σεπτεμβρίου υφίσταται δεύτερο εγκεφαλικό επεισόδιο. Πεθαίνει δέκα ημέρες αργότερα στις 17 Σεπτεμβρίου του 1982.
Συνεργάστηκε με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, τον Φώντα Λάδη και τον Γιάννη Νεγρεπόντη και Δημήτρη Χριστοδούλου στους στίχους και με τους ερμηνευτές Στέλιο Καζαντζίδη, Μαρία Φαραντούρη, Χάρις Αλεξίου, Γιώργο Νταλάρα, Γιάννη Καλαντζή, Δήμητρα Γαλάνη κ.ά. Τελευταίος δίσκος του ήταν τα "Γράμματα στην Αγαπημένη" σε στίχους του Τούρκου ποιητή Ναζίμ Χικμέτ με απόδοση στα ελληνικά του Γιάννη Ρίτσου.
To 2007 χαρακτηρίστηκε από το μουσικό χώρο ως έτος Μάνου Λοΐζου τιμώντας τα 70 χρόνια από τη γέννησή του και τα 25 χρόνια από το θάνατό του.

Δισκογραφία

• 1968 Ο Σταθμός (MINOS)
• 1970 Θαλασσογραφίες (MINOS)
• 1971 Ευδοκία (MINOS) Soundtrack
• 1972 Να χαμε τι να χαμε (MINOS)
• 1974 Καλημέρα ήλιε (MINOS)
• 1974 Τα τραγούδια του δρόμου (MINOS)
• 1975 Τα Νέγρικα (Μαρία Φαραντούρη)
• 1976 Τα τραγούδια μας (ΜΙΝΟS)
• 1979 Πρώτες εκτελέσεις (ΜΙΝΟS)
• 1979 Τα τραγούδια της Χαρούλας (ΜΙΝΟS)
• 1980 Για μια μέρα ζωής (ΜΙΝΟS)
• 1983 Γράμματα στην αγαπημένη (ΜΙΝΟS)
• 1985 Ο δρόμος του Μάνου (ΜΙΝΟS)
• 1985 Αφιέρωμα από το Ολυμπιακό στάδιο
• 1992 Οι μπαλάντες του Μάνου (ΜΙΝΟS)
• 1995 Κάτω από ένα κουνουπίδι (Μεσόγειος)
• 1997 Ενθύμιο Τρυφερότητας
• 2002 Εκτός Σειράς. Σαράντα σκόρπιες ηχογραφήσεις
• 2003 Τα τραγούδια του Σεβάχ
• 2007 Αφιέρωμα στον Μάνο Λοίζο (Χάρις Αλεξίου)

  Καλή  σας  μέρα , ΄καλή  ακρόαση , να  περνάτε  καλά
      Απ’ το  πανέμορφο χωριό  μας  με  αγάπη….Κ.Κ.-