ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ “ ΕΚΛΕΨΑΝ “ ΣΤΟΝ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟ

Δημοσιεύθηκε: 13/11/2015 12:31 μμ

Ο 33ος Κλασσικός Μαραθώνιος της Αθήνας πέρασε και μας άφησε πίσω πολλές συμμετοχές, άπειρες φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μπόλικες χαρούμενες στιγμές και κάποιες συγκινήσεις. Οποιοσδήποτε έχει ζήσει τον Μαραθώνιο, είτε από δική του συμμετοχή, είτε παρακολουθώντας τον κόπο κάποιου αγαπημένου του προσώπου, μέχρι εκείνο το πρωινό που πηγαίνει στον Μαραθώνα και μετά από 42 χλμ και 195 μέτρα καταλήγει να τερματίζει στο Καλλιμάρμαρο, γνωρίζει πολύ καλά ότι είναι κάτι δύσκολο και απαιτητικό.

Για το λόγο αυτό μου κάνει τόση αίσθηση και εντύπωση το γεγονός ότι κάποιος μπορεί να θέλει να «κλέψει» σε αυτόν τον αγώνα και να προσποιηθεί ότι κατάφερε να διανύσει αυτή την απόσταση.

Ας πάρω τα πράγματα από την αρχή. Την Κυριακή 8 Νοεμβρίου, την ημέρα του Μαραθωνίου, βρισκόμουν στο στάδιο και περίμενα με ανυπομονησία να δω,κοντινούς μου ανθρώπους να τερματίζουν. Ξαφνικά, πέρασαν από μπροστά μου δύο κοπέλες χωρίς ίχνος ιδρώτα, που βάδιζαν με σταθερό ρυθμό, κανονική ανάσα, και τέλειο χτένισμα. Φευγαλέα αναρωτήθηκα τι συμβαίνει. «Πώς γίνεται να είναι τόσο ξεκούραστες;», σκέφτηκα αρχικά, για να ακολουθήσει η επόμενη σκέψη- δηλητήριο: «αυτές μπόρεσαν να τρέξουν Μαραθώνιο και μάλιστα να τελειώσουν τόσο γρήγορα;», αφού το ρολόι έδειχνε κάτω από 4 ώρες. Γρήγορα, έβγαλα αυτές τις σκέψεις από το μυαλό μου νιώθοντας ενοχές που πήγα να βάλω μία ταμπέλα στις δύο κοπέλες βασισμένη μόνο στην εμφάνιση τους. Άλλωστε, δεν ξέρω τίποτα για αυτές, άρα ποια είμαι εγώ που θα μιλήσω;

Έστρεψα το βλέμμα μου και πάλι στον τερματισμό και περίμενα τους δικούς μου ανθρώπους.

Δεν ξανασκέφτηκα τις δύο κοπέλες μέχρι που ένας φίλος μου, δρομέας, με ενημέρωσε ότι έχει γίνει χαμός στα Forum με δύο κοπέλες που «έκλεψαν». Τον ρώτησα αμέσως, αν είναι δύο ξανθές κοπέλες και μου απάντησε «ναι», στέλνοντάς μου την κατάταξη των γυναικών στα αποτελέσματα. Έκπληκτη είδα τον χρόνο τους. Το ρολόι δεν έγραφε απλά κάτω από 4 ώρες, αλλά κάτω από 3.30 ώρες. Ένα νούμερο που είναι εξωφρενικό, αν αναλογιστεί κανείς ότι η πρώτη γυναίκα αθλήτρια, η Χαγιακάρι Μινόρι, έκανε 2:52:06.

Ο πίνακας με τα πρώτα αποτελέσματα, στον οποίο φαίνεται ότι δύο συμμετοχές δεν έχουν χρόνο στα προηγούμενα «περάσματα», παρά μόνο στο τέλος, κάτι που δείχνει ότι δεν πέρασαν από τα σημεία χρονομέτρησης.

Με σόκαρε αυτό που είδα. Γιατί κάποιος να προσποιηθεί ότι έχει τρέξει τον Μαραθώνιο; Για να βάλει φωτογραφίες του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Για να μπορεί να λέει σε φίλους και γνωστούς ότι το έχει κάνει; Επειδή έχει βάλει κάποιο στοίχημα που πρέπει πάση θυσία να κερδίσει; Επειδή τον απειλούν με κάτι; Κανένας λόγος, εκτός από τον τελευταίο που αποκλείω, δεν θεωρώ αρκετά σημαντικό για να προσποιηθεί κανείς κάτι τέτοιο.

Μπορεί να μην έχω τρέξει ποτέ σε Μαραθώνιο, αλλά έχω δει από κοντά, από πολύ κοντά την προσπάθεια και τις θυσίες που απαιτεί αυτός ο αγώνας, τόσο ψυχικά, όσο και σωματικά. Για τους περισσότερους ανθρώπους ο Μαραθώνιος είναι ένα προσωπικό στοίχημα, ένας στόχος. Όχι, μία ευκαιρία για να αναρτήσουν τις φωτογραφίες τους και να καυχηθούν ότι το έκαναν. Τόσα χρόνια που παρακολουθώ τον συγκεκριμένο αγώνα έχω δει ανθρώπους να τερματίζουν με τα μωρά τους αγκαλιά και να κλαίνε από συγκίνηση, παιδιά να πηδούν μέσα στο στάδιο για να κάνουν τα τελευταία μέτρα χέρι με χέρι με τους γονείς τους, άτομα να λυγίζουν λίγα μέτρα πριν τον τερματισμό και να μην δέχονται την βοήθεια των τραυματιοφορέων, γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι αν περάσουν τη νοητή γραμμή του τερματισμού υποβασταζόμενοι, θα είναι σαν να μην τα έχουν καταφέρει.

Και αυτά είναι τα συνήθη παραδείγματα. Γιατί υπάρχουν και άλλοι, που κάνουν όλο το στάδιο να ριγεί από την προσπάθειά τους. Υπάρχει ο γονιός που τρέχει μαζί με το παιδί του, ένα παιδί με ειδικές ανάγκες. Υπάρχει ο κύριος που τερμάτισε φέτος, σχεδόν τελευταίος, με τις πατερίτσες και δεν τα παράτησε. Υπάρχουν οι τυφλοί αθλητές που έτρεξαν με την βοήθεια κάποιου εθελοντή- οδηγού. Γι' αυτούς ο Μαραθώνιος σημαίνει κάτι. Είναι κάτι που ίσως ονειρεύονταν μια ζωή να κάνουν, ίσως τους είπαν ότι δεν μπορούν να το κάνουν, ίσως το έκαναν γιατί ήθελαν να περάσουν ένα μήνυμα.

Αυτό που δεν είχα δει ποτέ μπροστά μου μέχρι την Κυριακή τουλάχιστον, είναι ανθρώπους να προσπαθούν να κοροϊδέψουν τους άλλους, κοροϊδεύοντας πρώτα από όλα τον ίδιο τους τον εαυτό. Ο νους μου δεν το χωράει, αλλά από επαγγελματική διαστροφή και με την ιδιότητά μου ως ψυχολόγος το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι κάτι θα είχαν στο νου τους οι συγκεκριμένες κοπέλες, όταν το έκαναν αυτό. Κάποια εξήγηση, έστω και περίεργη, θα υπάρχει. Για εμένα και μόνο το γεγονός ότι κάποιος θα ξυπνάει το πρωί και θα βλέπει ένα μετάλλιο για το οποίο χρειάστηκε να πει ψέματα και να κοροϊδέψει είναι αρκετά λυπηρό από μόνο του. Αλλά αυτή είναι, απλά, η δική μου οπτική.

O ΣΕΓΑΣ, φυσικά, και θα ακυρώσει την συμμετοχή τους, αλλά είμαι σίγουρη, ότι για αυτές τις δύο κοπέλες, κάτι τέτοιο δεν θα έχει σημασία. Αρκεί που έβγαλαν φωτογραφίες με το μετάλλιο και τις έβαλαν κάτω από το hashtag #athensmarathon2015.

http://www.huffingtonpost.gr/

O MAΡΑΘΩΝΟΔΡΟΜΟΣ ΠΟΥ “ ΑΝΕΣΤΗΣΕ “ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 

Εάν κάποιος δυσκολεύεται να πιστέψει στην δύναμη του μαραθωνίου αλλά και του ανθρώπου αρκεί μόνο να διαβάσει την ιστορία του Στέλιου Κυριακίδη. Ζωή σαν μύθος που είναι όμως πέρα για πέρα αληθινή
Κωστής Χριστοδούλου
Νοέμβριος 08 2015 08:34
1896. Ο Σπύρος Λούης καταγράφεται ως ο μαραθωνοδρόμος που θα τερματίσει πρώτος στους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες. Πενήντα χρόνια αργότερα, το 1946 ο Στέλιος Κυριακίδης θα κόψει το νήμα στον  μαραθώνιο της Βοστώνης και θα περάσει στην ιστορία ως μία από τις πλέον εμβληματικές μορφές του αγωνίσματος παγκοσμίως. Δεν είναι μόνο ότι κέρδισε τον 50ο μαραθώνιο της πόλης, που του χάρισε ένα μοναδικό μετάλλιο, διακοσμημένο με διαμάντι. Είναι ότι με την νίκη του αυτή κατάφερε να κάνει γνωστό στον λαό της Αμερικής το πρόβλημα υποσιτισμού στην Ελλάδα, να κινητοποιήσει Αμερικάνους και ομογενείς ώστε να συγκεντρωθούν τεράστιες ποσότητες τροφίμων και ρουχισμού που έσωσαν στην πραγματικότητα την ζωή χιλιάδων ανθρώπων στην χώρα. Με αφορμή την διεξαγωγή του Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας του οποίου χορηγός επικοινωνίας είναι το sport24.gr το WEπαρουσιάζει την εντυπωσιακή ζωή του.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννημένος στον Στατό της Πάφου στις 15 Ιανουαρίου του 1910, γιος αγροτών δεν έχανε ευκαιρία να τρέχει. Ήταν πάντα πρόθυμος να μεταφέρει ένα μήνυμα από τον Στατό σε χωριά που απείχαν 15 με 20 χιλιόμετρα. Ο μαραθώνιος έγινε τρόπος ζωής από τα εφηβικά του χρόνια. Γυμνάσιο πήγε στην Πάφο όπου και κατέκτησε τα πρώτα του μετάλλια στους σχολικούς αγώνες. Το 1930 γράφτηκε στον Γυμναστικό Σύλλογο Ολύμπια Λεμεσού τον οποίο δεν εγκατέλειψε, μέχρι και το τέλος της αθλητικής του σταδιοδρομίας . Για ένα διάστημα εργάστηκε ως υπάλληλος του Δήμου Λεμεσού.

Το 1936, τον βρίσκει στην Αθήνα να δουλεύει στην ΔΕΗ – τότε “Ηλεκτρική Εταιρεία” – να «μετράει τα ρολόγια» και να εισπράττει τους λογαριασμούς στο Χαλάνδρι όπου και εγκαταστάθηκε. Χρονιά ολυμπιακή το 1936 και η συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς του Βερολίνου, αλλά και η «μανία» του να συλλέγει και να αρχειοθετεί, έμελλε να σώσει την δική του ζωή αλλά και αρκετών αγωνιστών στην Κατοχή.
Το 1943 στο Χαλάνδρι, συνελήφθη από Γερμανούς μαζί με άλλα 49 άτομα εξαιτίας ενός φόνου Γερμανού στρατιώτη. Όλοι οι υπόλοιποι εκτελέστηκαν. Ο Γερμανός αξιωματικός υπηρεσίας ήταν μαραθωνοδρόμος και όταν βρήκε στο πορτοφόλι του την ταυτότητά του και την κάρτα διαπίστευσης των Ολυμπιακών Αγώνων του 1936 στο Βερολίνο, τον άφησε ελεύθερο. Ο γιος του Δημήτρης Κυριακίδης ανέφερε: «Μια άλλη φορά, όταν οι Γερμανοί εισέβαλαν στο σπίτι μας, βρήκαν ένα άλμπουμ με φωτογραφίες από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου. Στην πρώτη σελίδα ήταν ο Χίτλερ.“Χάιλ Χίτλερ!” είπαν και εξαφανίστηκαν. Έτσι δόθηκε εντολή να μην πηγαίνει κανείς στο σπίτι του Κυριακίδη. Από τότε ο πατέρας μου έκρυβε στο υπόγειό μας τους συμμάχους που έπεφταν με τα αλεξίπτωτα και έφευγαν αργότερα στην Αίγυπτο».
Στο δρόμο για την Βοστώνη
Σύμφωνα με την μαρτυρία του γιου του Δημήτρη: « Το 1940 σταμάτησε η αθλητική καριέρα του Στέλιου Κυριακίδη λόγω πολέμου. Από το 1940 έως και το 1946 δεν προπονήθηκε και δεν έτρεξε πουθενά. Το 1945 έχοντας την εμπειρία της κατοχής και αργότερα του εμφυλίου πολέμου: την πείνα, την κακουχία, το να βλέπει τους συναθλητές του της μεγάλης σχολής της δεκαετίας του '30 να πεθαίνουν, είτε από πείνα, είτε από αρρώστιες, είτε από τον κατακτητή, αποφασίζει να δραστηριοποιηθεί. Σκέφτεται λοιπόν πως μπορεί σαν αθλητής να κάνει κάτι για την Ελλάδα. Αποφασίζει έτσι να πάει στην Βοστώνη. Ήδη ο μαραθώνιος της Βοστώνης ήταν ο μεγαλύτερος στον πλανήτη. Όντας στην Αμερική σκέφτηκε ότι μπορεί να ξυπνήσει τους Αμερικάνους να γνωρίσουν την πραγματική κατάσταση της Ελλάδας και να ζητήσει βοήθεια.
Προπονήθηκε λίγο, και με την βοήθεια των γειτόνων που του έδιναν ότι είχαν και αυτοί από το υστέρημα τους σε τρόφιμα, αποφασίζει να πάει στην Αμερική. Δεν υπήρχαν όμως χρήματα για το εισιτήριο του. Δεν υπήρχε ούτε ΣΕΓΑΣ, ούτε κράτος, ούτε οικονομία, τίποτα. Έτσι λοιπόν πουλάει τα μισά έπιπλα του σπιτιού αλλά και πάλι δεν έφταναν τα χρήματα για να βγάλει το εισιτήριο μονής κατεύθυνσης. Ζητάει βοήθεια από την “Ηλεκτρική Εταιρεία” και με τα λεφτά που συμπλήρωσε παίρνει το πρώτο αεροπλάνο για την Αμερική».
Εδώ πρέπει να αναφέρουμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ο Στέλιος Κυριακίδης θα έτρεχε στον Μαραθώνιο της Βοστώνης. Είχε προσπαθήσει ξανά το 1938, όμως τα παπούτσια που του είχαν προσφέρει ομογενείς, τον πρόδωσαν. Πλήγωσαν από τα πρώτα χιλιόμετρα τα πόδια του με αποτέλεσμα να εγκαταλείψει.

Ο αγώνας της ζωής του
Με το που φθάνει στην Αμερική ο Κυριακίδης στην Αμερική γίνεται αντικείμενο αγάπης και θαυμασμού των ομογενών οι οποίοι φρόντισαν για την άνετη διαμονή και την διατροφή του. Παρόλο που η φυσική του κατάσταση βελτιώνονταν σταθερά, ο γιατρός που εξέταζε τους αθλητές το πρωί πριν την διοργάνωση, αρνήθηκε να δώσει την έγκριση του, κρίνοντας ότι ο Κυριακίδης ήταν ιδιαίτερα αδύναμος και ότι θα κινδύνευε ακόμη και η ζωή του. Ο Έλληνας αθλητής στην προοπτική να μην τρέξει υπογράφει ότι παίρνει επάνω του την ευθύνη και οδεύει προς την αφετηρία.

20 Απριλίου 1946, 12 το μεσημέρι. Οι 135 δρομείς βρίσκονται βρίσκονται στην αφετηρία του μαραθωνίου της Βοστώνης και περιμένουν την εκκίνηση. Ο Κυριακίδης μη έχοντας τρέξει μαραθώνια διαδρομή για περισσότερα από έξι χρόνια ξεκινάει κάνοντας οικονομία δυνάμεων έως το μέσο της διαδρομής. Εκεί είναι που αισθάνεται ότι έχει τις δυνάμεις να πετύχει τον στόχο του. Περνούσε τον έναν αθλητή μετά τον άλλο.
Πριν τον αγώνα ο Στέλιος Κυριακίδης είχε ζητήσει από έναν Έλληνα να βρίσκεται σε ένα συγκεκριμένο σημείο ώστε να τον ενημερώσει για την θέση που βρίσκεται. Ο ηλικιωμένος αυτός ομογενής δεν κατάφερε να είναι πιστός στο ραντεβού του με αποτέλεσμα ο Κυριακίδης να μην ξέρει σε τι θέση βρίσκεται και πως να διαχειριστεί τις δυνάμεις του. Λίγο αργότερα έχοντας πάρει το αυτοκίνητο ο ηλικιωμένος προλαβαίνει τον Έλληνα αθλητή μερικά χιλιόμετρα πριν τον τερματισμό. Τραβώντας τα μαλλιά του, και χωρίς να δώσει τις πληροφορίες που ήθελε ο Κυριακίδης, θα του φωνάξει μόνο:«Για την Ελλάδα Στέλιο μου, για τα παιδιά σου».

Στο 40ο χιλιόμετρο ο Κυριακίδης καταφέρνει να πιάσει τον Τζονι Κέλι (σ.σ. στις φωτογραφίες ο αθλητής με τον αριθμό Νο 1 στην φανέλα), που ήταν πρωταθλητής Αμερικής και νικητής του προηγούμενου μαραθωνίου. Στα επόμενα δύο χιλιόμετρα μία περνούσε ο ένας μπροστά, μία ο άλλος. Από τις αφηγήσεις του πατέρα του ο Δημήτρης Κυριακίδης αναφέρει: «Σε κάποιο σημείο, όταν ήταν δεύτερος, ένας Έλληνας θεατής του φωνάζει: “Στέλιο μου, έστω και δεύτερος”. Αυτό τον έκανε να πει: “Γιατί δεύτερος; Θα βγω πρώτος”. Πήρε μία ανάσα, ξεπερνάει τον Κέλι και τον κερδίζει με δύο λεπτά διαφορά».
Κόβοντας το νήμα ο Στέλιος Κυριακίδης, πετυχαίνοντας την καλύτερη επίδοση της εποχής και πανευρωπαϊκό ρεκόρ (2.29.27΄΄) θα φωνάξει: «Για την Ελλάδα».
Αμέσως μετά τον τερματισμό οι πρώτοι που πλησίασαν τον Κυριακίδη ήταν οι τζογαδόροι. Άνθρωποι που είχαν ποντάρει στην νίκη του στην «κούρσα» και βγήκαν κερδισμένοι. Και μάλιστα με σημαντικό κέρδος μιας και δεν ήταν ανάμεσα στα φαβορί. Του πρόσφεραν δολάρια για να τον ευχαριστήσουν. Ο Κυριακίδης τα αρνήθηκε. «Δεν ήρθα για τα λεφτά. Ήρθα για να κερδίσω».
Λίγο πιο πίσω οι δημοσιογράφοι θα ρωτούσαν τον Αμερικάνο πρωταθλητή για την ήττα του. «Πως μπορείς να νικήσεις αυτό τον άνθρωπο; Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου και αυτός για έναν ολόκληρο λαό».

Η επίσκεψη στον Λευκό Οίκο
Με το που τελείωσε τον αγώνα του ο Κυριακίδης δεν σταμάτησε να ξεκουραστεί. Ο Έλληνας που έγινε πρωτοσέλιδο σε όλες τις μεγάλες εφημερίδες της Αμερικής, ξεκίνησε τον αγώνα για τον οποίο είχε φθάσει ως την Βοστώνη. Να κάνει γνωστή την τραγική κατάσταση των Ελλήνων και να ευαισθητοποιήσει τους Αμερικάνους. Μασαχουσέτη, Σικάγο, Βοστώνη, Νέα Υόρκη ήταν μόνο μερικοί από τους σταθμούς του. Σε αυτούς κατάφερε να συγκεντρώσει το ποσό των 250.000 δολαρίων που σε σημερινά χρήματα αντιστοιχούν σε αρκετές δεκάδες εκατομμύρια. Η κινητοποίηση του Κυριακίδη παίρνει διαστάσεις και φθάνει μέχρι τους επιτελείς του προέδρου Τρούμαν, ο οποίος όταν έμαθε για την περίπτωση άνοιξε τις πόρτες του Λευκού Οίκου στον Έλληνα πρωταθλητή.
Όταν τελείωσε η συνάντηση, η αμερικανική κυβέρνηση ανακοίνωσε μια έκτακτη βοήθεια προς τον ελληνικό λαό, το οποίο ονομάστηκε «Πακέτο Κυριακίδη». Το πακέτο περιελάμβανε βασικά τρόφιμα (σιτάρι, αλεύρι, γάλα σκόνη, κονσέρβες), σκηνές, ρουχισμό, φάρμακα κ.α. Το υλικό που είχε συγκεντρωθεί μεταφέρθηκε με έξι πλοία Liberty που διέθεσε η οικογένεια Λιβανού.
Σύμφωνα με αμερικανικές πηγές η δημοσιότητα που έλαβε το γεγονός ήταν ο λόγος που ένα χρόνο αργότερα τον Μάιο του 1947 η Ελλάδα έλαβε 400 εκατ. δολάρια βοήθεια από το 1,4 δισ. που μοιράστηκε σε όλη την δοκιμαζόμενη Ευρώπη.

Υποδοχή ήρωα
H Ελλάδα που σπαράζονταν από τον εμφύλιο πόλεμο και διψούσε για μία καλή είδηση, ξεχύθηκε στους δρόμους της Αθήνας στις 25 Μαϊου για να υποδεχθεί τον ήρωα που έφερε την χώρα ξανά στο φως. Οι αρχές υπολογίζουν τον κόσμο σε ένα 1 εκατομμύριο και ας μην έφθανε ο πληθυσμός της πρωτεύουσας να καλύψει αυτό τον αριθμό. Άνθρωποι με με κάθε μέσο έφθασαν από όλη την Ελλάδα για να δουν από κοντά τον ζωντανό θρύλο. Για χάρη του φωταγωγήθηκε για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο η Ακρόπολη. Στην ομιλία του ο Κυριακίδης σε μία πολύ εύθραυστη περίοδο θα καλέσει τους Έλληνες να αφήσουν τις έριδες και να μονιάσουν.
Τα επόμενα χρόνια θα κυλήσουν μέσα στον αθλητισμό για τον Στέλιο Κυριακίδη. Παρόλο που θα μπορούσε να εκμεταλλευθεί την δόξα του για να αποκτήσει περιουσία δεν το έκανε ποτέ. Αντίθετα ξόδευε από τα προσωπικά του χρήματα για να δημιουργήσει τον «Αθλητικό Σύλλογο Φιλοθέης», να βοηθήσει άπορους και παιδιά που ήθελαν να μπουν στον αθλητισμό. Ο Στέλιος Κυριακίδης «έφυγε» στις 10 Δεκεμβρίου του 1987, στη Αθήνα και τάφηκε στον Πύργο Κορινθίας, όπου είχε το εξοχικό του.
O θρύλος του Κυριακίδη
Υπήρξε ο πρώτος μη Αμερικανός αθλητής που κέρδισε τον Μαραθώνιο της Βοστώνης. O Γερμανός Paul de Bruyn που είχε κερδίσει το 1932 είχε προηγούμενος πολιτογραφηθεί ως Αμερικανός. Επόμενη σημαντική στιγμή για διεθνή αθλητή ήταν το 1951 με την νίκη του Sigeki Tanaka.

Άγαλμα που τον απεικονίζει στο πλευρό του Σπύρου Λούη βρίσκεται στο πρώτο χιλιόμετρο του Μαραθωνίου της Βοστώνης. Αντίγραφο του βρίσκεται στον Μαραθώνα όπου στο μουσείο μαραθωνοδρόμων φυλάσσονται όλα τα προσωπικά του ήδη και το αρχείο του, όπως και το μετάλλιο που κέρδισε στον Μαραθώνιο της Βοστώνης.
Έχοντας διαπρέψει ήδη σε Βαλκανικό επίπεδο (10 φορές χρυσός βαλκανιονίκης) και έχοντας σπάσει το ρεκορ που κατέχει ο Σπύρος Λούης για τέσσερις δεκαετίες ο τελευταίος τον είχε δεχθεί στο σπίτι του στο Μαρούσι.Ο Λούης φέρεται να του είπε : «Παιδί μου Στέλιο, να τρέχεις πάντα, γιατί εμείς οι Έλληνες γεννηθήκαμε για να τρέχουμε. Μόνο έτσι καταφέραμε να ζήσουμε τόσους αιώνες».

Το 1941, μετά την είσοδο ναζιστικών γερμανικών δυνάμεων στην Αθήνα παντρεύτηκε την Ιφιγένεια με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά. Για τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, ο ίδιος δήλωσε πως το γαμήλιο δώρο του ήταν ένα ψωμί, και αυτό μισό.
Μετά την νίκη του στον μαραθώνιο της Βοστώνης, του έγινε πρόταση να παραμείνει στην Αμερική και να γίνει επαγγελματίας αθλητής και ηθοποιός, προτάσεις που αρνήθηκε γιατί ήθελε να επιστρέψει στην Ελλάδα.
Η ζωή του Κυριακίδη έγινε ντοκιμαντέρ από το αμερικανικό δίκτυο ΝBC, το οποίο απέσπασε βραβείο Emmy, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες ετοιμάζεται ταινία από την Disney για την νίκη του στον Μαραθώνιο της Βοστώνης.

Όταν στην Βοστώνη το 1946 του πρόσφεραν τιμητικά, ως Έλληνα μαραθωνοδρόμο, τον αριθμό Νο 1 για να φορέσει στην φανέλα του, αυτός ζήτησε για τύχη τον αριθμό 77. Πέθανε σε ηλικία 77 ετών.
Διαβάστε ακόμα: 12+1 Μοναδικοί Μαραθώνιοι
http://news247.gr/

H IΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΥ ΔΡΟΜΟΥ

 

Η είσοδος του Λούη στο Ολυμπιακό στάδιο, το 1896

43

Αγώνισμα δρόμου μεγάλης αποστάσεως (42.195 χλμ.), που περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων από την πρώτη διοργάνωση το 1896 στην Αθήνα. Μαζί με τα 100 μ. είναι τα δύο πιο δημοφιλή αγωνίσματα του στίβου.

Στην αρχαιότητα ο Μαραθώνιος δεν υπήρχε ως άθλημα, ούτε και κάποιο παρόμοιο αγώνισμα. Η ιδέα για την καθιέρωσή του ανήκει στον γάλλο φιλόλογο Μισέλ Μπρεάλ (1832-1915), ο οποίος έπεισε τον φίλο του Πιερ ντε Κουμπερντέν να το συμπεριλάβει στο πρόγραμμα των Α' Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, σε ανάμνηση της νίκης των Ελλήνων κατά των Περσών στον Μαραθώνα (490 π.Χ.), την οποία ανήγγειλε στους Αθηναίους ο ημεροδρόμος Φειδιππίδης με την κραυγή «Νενικήκαμεν», προτού αφήσει την τελευταία του πνοή και αφού είχε διανύσει  τρέχοντας την απόσταση από το πεδίο της μάχης στον Μαραθώνα στην Αθήνα.

Ο πρώτος Μαραθώνιος δρόμος έγινε στις 10 Μαρτίου 1896, κατά τη διάρκεια των Α' Πανελληνίων Αγώνων Στίβου και ήταν αγώνας πρόκρισης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Νικητής αναδείχθηκε ο Χαρίλαος Βασιλάκος με 3 ώρες και 18 λεπτά, ενώ ο μετέπειτα νικητής των Ολυμπιακών Αγώνων, ο θρυλικός Σπύρος Λούης τερμάτισε πέμπτος. Ο 23χρονος νερουλάς από το Μαρούσι πήρε τη ρεβάνς λίγες ημέρες αργότερα, στις 29 Μαρτίου, όταν κέρδισε τον πρώτο Μαραθώνιο των Ολυμπιακών Αγώνων με επίδοση 2 ώρες, 58 λεπτά και 50 δευτερόλεπτα.

Από τότε, ο Μαραθώνιος άρχισε να κερδίζει συνεχώς σε δημοτικότητα και σήμερα είναι ένα από τα δημοφιλέστερα αθλήματα του στίβου. Αγώνες Μαραθωνίου δρόμου διεξάγονται όχι μόνο στο πλαίσιο των μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων, αλλά και μεμονωμένοι, με μαζική συμμετοχή αθλουμένων (Μαραθώνιος Βοστώνης, Λονδίνου, Αθήνας κλπ).

Η διαδρομή του Μαραθωνίου δεν ήταν από την αρχή σταθερή. Οι μαραθωνοδρόμοι στην Αθήνα έτρεξαν γύρω στα 40 χιλιόμετρα, όπως και στους επόμενους αγώνες. Το 1924 η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή καθιέρωσε την απόσταση των 42.195 μέτρων, δηλαδή τη διαδρομή που διέτρεξαν οι δρομείς από τη βασιλική εξέδρα μέχρι το στάδιο κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 1908.

Το αγώνισμα του Μαραθωνίου διεξάγεται σε δημόσιο ασφαλτοστρωμένο δρόμο. Επίσημα εθνικά ή παγκόσμια ρεκόρ δεν αναγνωρίζονται από την IAAF, διότι το αγώνισμα διεξάγεται σε διαφορετικές εδαφολογικές συνθήκες. Την καλύτερη επίδοση στους άνδρες έχει σημειώσει ο κενυάτης Γουίλσον Κίπσανγκ με 2 ώρες, 3 λεπτά και 23 δευτερόλεπτα (28 Σεπτεμβρίου 2013), ενώ στις γυναίκες η επίδοση της βρετανίδας Πόλα Ράντκλιφ με 2 ώρες, 15 λεπτά και 25 δευτερόλεπτα αντέχει από το 2003. Τα αντίστοιχα ελληνικά ρεκόρ κατέχουν ο Σπύρος Ανδριόπουλος (ΑΠΣ Πάτραι) με 2:12.04 (9 Οκτωβρίου 1988) και η Μαρία Πολύζου (Πανελλήνιος ΓΣ) με 2:33.40 (23 Αυγούστου 1998). Την καλύτερη επίδοση στην ιδιαίτερα δύσκολη κλασική διαδρομή (Τύμβος Μαραθώνα - Παναθηναϊκό Στάδιο) κατέχει ο Ιταλός Στέφανο Μπαλντίνι με 2:10:55 από τους Ολυμπιακούς της Αθήνας το 2004. Στους ίδιους αγώνες σημειώθηκε και η κορυφαία γυναικεία επίδοση από τη γιαπωνέζα Μιζούκι Νογκούτσι με 2:26:20.

Ο πρώτος διεθνής μαραθώνιος επί της κλασικής διαδρομής έγινε στις 2 Οκτωβρίου 1955, αν και η απόφαση προϋπήρχε από το 1938. Ο αγώνας έγινε με τη συμμετοχή 21 αθλητών (12 Έλληνες, 4 Αιγύπτιοι, 2 Γιουγκοσλάβοι και από ένας Ιταλός, Γερμανός και Φινλανδός) και νικητής αναδείχθηκε ο φιλανδός Βέικο Κάρβονεν με 2:27:30.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/696#ixzz2vXtCTtJ0

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ , Ο ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΟΣ ΗΡΩΑΣ ΤΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΥ ΤΗΣ ΒOΣΤΩΝΗΣ

Μια απίθανη ιστορία, το 1946, που δόξασε τα γαλανόλευκα χρώματα και επηρέασε ακόμη και το περίφημο «σχέδιο Μάρσαλ»

«Πως θα μπορούσα να κερδίσω ποτέ έναν τέτοιον αθλητή; Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου κι αυτός για μια ολόκληρη πατρίδα».
Τζόνι Κέλι (μαραθωνοδρόμος)
Ο Στέλιος Κυριακίδης ήταν αθλητής δρόμων ημιαντοχής και αντοχής, με ιδιαίτερη έφεση στον μαραθώνιο. Έγινε παγκοσμίως γνωστός, όταν κέρδισε τον διάσημο Μαραθώνιο της Βοστόνης, το 1946, χρησιμοποιώντας αυτήν την περιφανή νίκη ως όχημα ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης για την δραματική κατάσταση της Ελλάδος. Γεννήθηκε στις 4 Μαΐου 1910 στο χωριό Στατός της Πάφου στην Κύπρο. Ήταν γιος των αγροτών Γιάννη και Ελένης Κυριακίδη. Από μικρός είχε το μικρόβιο το τρεξίματος, καθώς οι συχωριανοί του τον θυμόνταν να τρέχει με την παραμικρή αιτία κι αφορμή. Συνήθως «πεταγόταν» μέχρι το απέναντι χωριό που απείχε 15-20...χιλιόμετρα. Έβγαλε το Γυμνάσιο στην Πάφο κι από την εφηβική του ηλικία άρχισε να παίρνει μέρος σε αγώνες· αρχικά σε αγώνες ως αθλητής του χωριού του και στην συνέχεια, από το 1930, ως αθλητής του Γυμναστικού Συλλόγου «Ολύμπια» της Λεμεσού· σύλλογο τον οποίο δεν εγκατέλειψε, μέχρι και το τέλος της αθλητικής του σταδιοδρομίας, παρ' ότι σύντομα, θα μετακομίσει και θα εγκατασταθεί στην Αθήνα, έχοντας εργαστεί προηγουμένως, για ένα διάστημα, σαν υπάλληλος του Δήμου Λεμεσού.
Στην Ελλάδα και στην Αθήνα, θα εργαστεί ως υπάλληλος (εισπράκτορας) της Ηλεκτρικής Εταιρείας (Δ.Ε.Η.), χωρίς να εγκαταλείψει τον αθλητισμό και τις μεγάλες αποστάσεις. Θα σαρώσει τα μετάλλια σε Ελλάδα και Βαλκάνια με τα χρώματα της Ελλάδος, όπου για αρκετά χρόνια ήταν ο αδιαμφισβήτητος πρωταθλητής. Ο Κυριακίδης ήταν αυτός που κατέρριψε την πανελλήνια επίδοση του Σπύρου Λούη στον Μαραθώνιο· μια επίδοση τεσσάρων περίπου δεκαετιών. Ο Λούης μάλιστα, φέρεται να υποδέχεται τον Κυριακίδη στο σπίτι του στο Μαρούσι και χαμογελώντας να του λέει: «Παιδί μου Στέλιο, να τρέχεις πάντα, γιατί εμείς οι Έλληνες γεννηθήκαμε για να τρέχουμε. Μόνο έτσι καταφέραμε να ζήσουμε τόσους αιώνες».
Λίγο μετά την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα, το 1941, ο Στέλιος Κυριακίδης θα νυμφευθεί την σύντροφό του Ιφιγένεια και μαζί θ' αποκτήσουν τρία παιδιά: Την Ελένη, την Μαίρη και τον Δημήτρη. Τα χρόνια της Κατοχής, θα είναι δύσκολα για τον Στέλιο Κυριακίδη, όπως και για όλους τους Έλληνες. Όπως έλεγε κι ίδιος, το γαμήλιο δώρο του ήταν ένα ψωμί (κι αυτό μισό), ενώ λόγω της σχετικής αναγνωρισιμότητάς του, κατάφερνε να εξασφαλίζει που και και που, μερικά λαχανικά. Η αθλητική ιδιότητα, θα του σώσει την ζωή, όταν συνελήφθη απ' τους Γερμανούς στο Χαλάνδρι, το 1943, με άλλα 49 άτομα ως αντίποινα για τον φόνο ενός Γερμανού. Ο Γερμανός αξιωματικός υπηρεσία -που συμπτωματικά ήταν κι ο ίδιος μαραθωνοδρόμος-, θα τον αφήσει ελεύθερο, όταν θα διαπιστώσει ότι ο Κυριακίδης έχει συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 στο Βερολίνο (για καλή του τύχη, είχε στο πορτοφόλι του που το έψαξαν, εκτός από την ταυτότητά του και την κάρτα διαπίστευσης στους αγώνες). Οι υπόλοιποι εκτελέστηκαν... Όπως αναφέρει ο γιος του, Δημήτρης Κυριακίδης, «Μια άλλη φορά, όταν οι Γερμανοί εισέβαλαν στο σπίτι μας, βρήκαν ένα άλμπουμ με φωτογραφίες από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου. Στην πρώτη σελίδα ήταν ο Χίτλερ.“Χάιλ Χίτλερ!” είπαν και εξαφανίστηκαν. Έτσι εδόθη εντολή να μην πηγαίνει κανείς στο σπίτι του Κυριακίδη. Από τότε ο πατέρας μου έκρυβε στο υπόγειό μας τους συμμάχους που έπεφταν με τα αλεξίπτωτα και έφευγαν αργότερα στην Αίγυπτο».
Στον δρόμο για την Βοστόνη μετ' εμποδίων
Το 1946, κι ενώ η Ελλάδα μαστίζεται από φτώχεια κι ανέχεια· συνέπειες της γερμανικής Κατοχής που έληξε το 1944 και του Εμφυλίου Πολέμου, που ακολουθεί αμέσως μετά, ο Κυριακίδης αποφασίζει να συμμετάσχει στον πεντηκοστό -και περίφημο- Διεθνή Μαραθώνιο της Βοστόνης στις Η.Π.Α., στις 20 Απριλίου 1956, μετά από τιμητική πρόσκληση των διοργανωτών. Τα κίνητρά του όμως, δεν είναι μόνο αθλητικά. Θέλει με την συμμετοχή του να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο και την διεθνή κοινή γνώμη για το ελληνικό δράμα. Οι δυσκολίες και τα εμπόδια αρκετά. Ο Κυριακίδης έχει να αγωνιστεί σε Μαραθώνιο σχεδόν 5 χρόνια· είναι σχεδόν απροπόνητος, αδύναμος και υποσιτισμένος. Τα τελευταία δε, φρόντιζε να του τα υπενθυμίζει και η σύζυγός του: «Είσαι τρελός; Έτσι κοκαλιάρης όπως είσαι θα πεθάνεις!». Αυτός όμως το έχει βάλει σκοπό και ξεκινάει τις προπονήσεις ακόμη και μέσα στο χιόνι, φτάνοντας στο σημείο κάποια στιγμή να λιποθυμήσει απ' την εξάντληση.
Οι πρώτες δυσκολίες θα προκύψουν, όταν ο ΣΕΓΑΣ θα δηλώσει αδυναμία να ταχυδρομήσει την απαραίτητη βεβαίωση με την οποία πιστοποιούνταν ότι ο Κυριακίδης ήταν ερασιτέχνης αθλητής, καθώς δεν υπήρχαν χρήματα ούτε για γραμματόσημα! Ο Κυριακίδης προσπαθεί να αποκτήσει βίζα. Η απάντηση όμως θα τον απογοητεύσει: Βίζα λαμβάνουν μόνο οι Αμερικανοί υπήκοοι. Τελικώς, ο Κυριακίδης θα εκμεταλλευτεί την γνωριμία του με τον πρόξενο κι αφού εξασφαλίσει και την απαραίτητη ενυπόγραφη συγκατάθεση της συζύγου του, θα αποκτήσει την πολυπόθητη βίζα. Σύντομα όμως θα έρθει αντιμέτωπος με άλλο πρόβλημα. Συνειδητοποιεί, πως αν ταξιδέψει με πλοίο, θα χάσει πολλές και αναγκαίες προπονήσεις, ενώ δεν αποκλείεται να χάσει και τον ίδιο τον αγώνα. Η λύση είναι μία: Να μεταβεί αεροπορικώς από το Παρίσι. Το ποσό όμως τεράστιο: 575 δολάρια, όταν ο μισθός του ήταν μόλις 50. Όπως έλεγε ο Κυριακίδης, «Όταν άκουσα το ποσόν τρελάθηκα. Εκείνη την ημέρα θα πήγα 30 φορές πάνω κάτω την οδό Σταδίου». Αποφασίζει να πουλήσει την ηλεκτρική του κουζίνα και το ραδιόφωνο. Σκοντάφτει όμως στις αντιρρήσεις της συζύγου του, που δεν ήταν καθόλου διατεθειμένη να αποχωριστεί την κουζίνα της και δεν πείστηκε καθόλου από τις υποσχέσεις του, ότι θα της πάρει καινούργια όταν επιστρέψει από την Αμερική. Τα χρήματα όμως, έτσι κι αλλιώς, και πάλι δεν θα ήταν αρκετά για να καλύψουν το κόστος των εισιτηρίων. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια στρέφεται στην Ηλεκτρική Εταιρία, η οποία του είχε ήδη κάνει δώρο δυο μήνες άδεια και 200 δολάρια. Μετά από ικεσίες, ο Κυριακίδης, κατορθώνει να πάρει μια επιταγή των 1.000 δολαρίων. Η «οδύσσειά» του όμως δεν τελείωσε εδώ, καθώς η τράπεζα αρνήθηκε να του δώσει συνάλλαγμα. Αγανακτισμένος ο Κυριακίδης πάει στον διευθυντή και του λέει: «Τρέχω για την Ελλάδα από το 1933· αγωνίζομαι για τη γαλανόλευκη· δεν είμαι κανένας τυχοδιώκτης». Τελικά, με τα πολλά, ξεπεράστηκε κι αυτό το εμπόδιο, ο Κυριακίδης πήρε τα χρήματα και στις 4 Απριλίου 1946, σε ηλικία 36 ετών, επιβιβάστηκε για πρώτη φορά στη ζωή του σε αεροπλάνο, για να πετάξει για την Αμερική...
Εκεί, οι γιατροί θα εκφράσουν τις αντιρρήσεις τους για την συμμετοχή του στον αγώνα, καθώς ήταν εξαιρετικά αδύναμος και καχεκτικός και υπήρχαν φόβοι πως δεν θα μπορέσει να αντέξει την εξαντλητική διαδρομή. Οι αντιρρήσεις θα καμφθούν με την παρέμβαση της αθλητικής ομοσπονδίας. Οι ομογενείς τον υποδέχονται σαν ήρωα. Ο Κυριακίδης είχε ξανατρέξει, πριν τον πόλεμο, στον Μαραθώνιο της Βοστόνης του 1930, αλλά εγκατέλειψε γιατί τον πλήγωσαν τα καινούργια αθλητικά υποδήματα που φορούσε. Αυτή τη φορά όμως ήταν αποφασισμένος. Δίνει υπόσχεση, πως δεν θα εγκαταλείψει αυτή το φορά. Έχει κι έναν επιπλέον λόγο όμως: «ΗΡΘΑ ΝΑ ΤΡΕΞΩ ΓΙΑ ΕΦΤΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ», θα δηλώσει κατά την παραμονή του στην Αμερική. Οι ομογενείς τον βοηθούν όπως μπορούν στην μεγαλειώδη του προσπάθεια, με πρώτον και καλύτερον έναν εκ των μαγείρων του ξενοδοχείου όπου διέμεινε καθ' όλη την διάρκεια της παραμονής του μέχρι τον αγώνα. Ο μάγειρας, ο οποίος τύχαινε να είναι και Έλληνας, φρόντισε να κάνει ότι μπορεί για να...δυναμώσει τον χλωμό και «κοκαλιάρη» Κυριακίδη. Και δεν τα κατάφερε κι άσχημα... Πέντε κιλά πήρε μέσα σε λίγες ημέρες... Ακόμη όμως και την ημέρα του αγώνα οι γιατροί θα εκφράσουν και πάλι τις αντιρρήσεις τους, κάτι που οδηγεί τον Κυριακίδη να υπογράψει υπεύθυνη δήλωση, πως είναι απόλυτα ενήμερος για τους κινδύνους, αναλαμβάνοντας όλη την ευθύνη.
Ο μεγάλος θρίαμβος
Η έναρξη του αγώνα θα δοθεί στις 12 το μεσημέρι της 20ής Απριλίου 1946. Στο χέρι του κρατά διπλωμένο ένα χαρτάκι που του έδωσε κάποιος πριν τον αγώνα, με την υπόσχεση να το διαβάσει λίγο πριν την έναρξη. Το χαρτάκι γράφει από την μια πλευρά «Ή ταν ή επί τας» και στην άλλη «Νενικήκαμεν»... Ο Κυριακίδης τρέχει με μεγάλα ονόματα της εποχής: Τον Άγγλο Κένεθ Μπέιλι, τον Αμερικανό Τζόνι Κέλι -παλιό νικητή της διαδρομής-, τον Καναδό Κοτέ κ.ά. Παίρνοντας τον αριθμό 77 (θεωρούσε τον αριθμό 7, ως τον τυχερό αριθμό των Ελλήνων· άρα με το 77, δυο φορές τυχερός), ξεκινά τον αγώνα επιφυλακτικά. Ακολουθώντας την τακτική που ακολουθούσε πάντοτε, φροντίζει να μην σπαταλήσει δυνάμεις από την αρχή. Δεν κοιτάζει πίσω, μόνο μπροστά, γιατί πιστεύει πως «όταν ένας μαραθωνοδρόμος κοιτάζει πίσω του, δίνει φτερά στον αντίπαλο». Αποφασίζει να επιταχύνει από το μέσον της διαδρομής (όπως έλεγε κι ίδιος, είχε βάλει σαν «σημάδια» διάφορα κτήρια και τοποθεσίες, αλλά και τα...παντελονάκια ων συναγωνιστών του).
Προσπερνά τους αντιπάλους του έναν έναν και στα τελευταία χιλιόμετρα της διαδρομής, προπορεύεται με τον Τζόνι Κέλι. Οι ομογενείς αλλά και οι Αμερικανοί που παρακολουθούν με αγωνία τον αγώνα, προσπαθούν να τον ενθαρρύνουν. Ένας ομογενής, θέλοντας να τον βοηθήσει, του προσφέρει ένα πορτοκάλι, τον χτυπά ενθαρρυντικά στην πλάτη και μπερδεύεται στα πόδια του, κάνοντας τον να χάσει τον ρυθμό του και πολύτιμο έδαφος. Δεν το βάζει όμως κάτω και συνεχίζει προσπερνώντας τους αντιπάλους του. Ένας άλλος Έλληνας σε κάποια στιγμή του λέει: «Καλά πας, Στέλιο! Έστω δεύτερος...». Ο Κυριακίδης πεισμώνει και ξεχύνεται μπροστά. Λίγο παρακάτω, ένας Αμερικανός δημοσιογράφος που παρακολουθεί τον αγώνα με αυτοκίνητο, τον πληροφορεί πως «ο Κέλι «έσπασε"» και πως «είναι ώρα να φύγει». Και πράγματι φεύγει, προσπερνώντας τον -έκπληκτο- Κέλι. Τότε θα συμβεί και κάτι, που ο ίδιος ο Κυριακίδης θυμόταν πάντα με συγκίνηση... Ένας ηλικιωμένος Έλληνας θα πεταχτεί μπροστά του και σχεδόν ικετεύοντάς τον, θα του φωνάξει: «ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΕΛΙΟ ΜΟΥ! ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ!»... Αυτή η ικεσία-έκκληση θα βάλει φτερά στα πόδια του Στέλιου Κυριακίδη που θα τα δώσει όλα για να θωρακίσει και να κατακτήσει την νίκη. Και την κατάκτησε, τερματίζοντας πρώτος με χρόνο 2:29:27, φωνάζοντας στον τερματισμό «ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!» (For Greece). Χρόνος που αποτέλεσε καλύτερη πανευρωπαϊκή επίδοση και ταυτόχρονα πανελλήνια που κράτησε για 22 χρόνια (ο ίδιος μάλιστα, ήταν κριτής, όταν καταρρίφθηκε η επίδοσή του από τον Δημήτρη Βούρο).
Ήταν πλέον γεγονός... Ο «νέος Φειδιππίδης» όπως τον ονόμασαν οι Αμερικανοί, ήταν ο μεγάλος νικητής, σκορπίζοντας ρίγη συγκινήσεως στους απανταχού Έλληνες. Μια από τις πρώτες ερωτήσεις που δέχθηκε ο Κυριακίδης μετά τον θρίαμβό του ήταν: «Τι θα ήθελες να κάνουμε για σένα;». Ο Κυριακίδης, απαντώντας λακωνικά, είπε: «Για μένα τίποτα. Μόνο για την Ελλάδα...»., ενώ δεν παρέλειπε να λέει σε όσους πήγαιναν να τον συγχαρούν: «Σας παρακαλώ, μην ξεχάσετε τη χώρα μου». Ο μεγάλος του αντίπαλος, Τζόνι Κέλι σε μια επίδειξη ευγενούς άμιλλας, όταν ρωτήθηκε γιατί δεν κατάφερε να κερδίσει τον αγώνα -όντας ως ο επικρατέστερος υποψήφιος για την νίκη- και τον Κυριακίδη, απάντησε: «Πως θα μπορούσα να κερδίσω ποτέ έναν τέτοιον αθλητή; Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου κι αυτός για μια ολόκληρη πατρίδα». Ο Στέλιος Κυριακίδης, δεν θα παραλείψει να ενημερώσει την Ηλεκτρική Εταιρεία, με τα χρήματα της οποίας βρέθηκε στην Αμερική, μ' ένα τηλεγράφημα: «Ενίκησα με δεύτερον τον Κέλι και τρίτον τον Κοτέ. Αγών σκληρός. Ευτυχής διότι ενίκησα».
Στην εφημερίδα της Βοστόνης «Boston Sunday Post», στις 21 Απριλίου 1946, ο δημοσιογράφος Άρθουρ Ντάφι, σ' ένα άρθρο του με τίτλο «Η νίκη ανήκει σε δύο έθνη» («Victory Belongs To Two Nations»), θα γράψει: «Έχω ξαναδεί πολλούς αθλητές να κλαίνε είτε από χαρά για το θρίαμβό τους είτε από λύπη για την ήττα τους. Αυτός ο Αθηναίος με τα ευγενή αισθήματα δάκρυσε αληθινά, με δάκρυα που έβγαιναν μέσα από τη δυνατή ελληνική καρδιά του. Μια καρδιά που δεν τον πρόδωσε στα 26 μίλια που διήνυσε, αλλά που κόντεψε να σπάσει όταν έφτασε στο τέρμα, τόσο από περηφάνια για τη νίκη του όσο και από θλίψη για τις κακουχίες που περνούσε η πατρίδα του».
Το «Πακέτο Κυριακίδη» και η επιστροφή στην Ελλάδα
Ο συγκινητικός αγώνας και η ανιδιοτελής νίκη του Κυριακίδη, προκάλεσε ένα κύμα συμπάθειας στους Αμερικανούς και πολύ περισσότερο στους Έλληνες ομογενείς. Ο Στέλιος Κυριακίδης, μετά την νίκη του, παρέμεινε για σχεδόν έναν μήνα στην Αμερική, με μοναδικό σκοπό να προκαλέσει την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης και την συγκέντρωση βοήθειας για την δοκιμαζόμενη Ελλάδα. Οι Αμερικανοί θέλησαν να τον κάνουν επαγγελματία αθλητή, προσφέροντάς του χρήματα, ενώ δεν έλειψαν και οι προτάσεις να γίνει ηθοποιός στο Χόλιγουντ. Ο Κυριακίδης αρνήθηκε κάθε πρόταση. Δεν είχε σκοπό να μείνει στην Αμερική. Ήθελε να πάρει βοήθεια και να επιστρέψει στην Ελλάδα. Και τα κατάφερε αρκετά καλά. Συγκεντρώθηκε ένα σεβαστό ποσό της τάξεως των 250.000 δολαρίων, ενώ κατάφερε να γεμίσει και δύο πλοία -προσφορά της οικογένειας Λιβανού- με είδη πρώτης ανάγκης, όπως τρόφιμα, ρούχα και φάρμακα, τα οποία αποτέλεσαν μια μικρή ανάσα εκείνη την εποχή για τους εξαθλιωμένους Έλληνες. Η βοήθεια αυτή που κατάφερε να συγκεντρώσει ο Κύπριος αθλητής, ονομάστηκε «Πακέτο Κυριακίδη». Εξαιτίας μάλιστα, της δημοσιότητας που έδωσε ο Κυριακίδης για την τραγική κατάσταση στην Ελλάδα, έναν χρόνο αργότερα (Μάιος 1947), επισπεύσθηκε και επίδοση 400.000 δολαρίων ως μέρος της αμερικανικής οικονομικής βοήθειας (επί συνόλου 1,4 εκατομμυρίου δολαρίων), γνωστής ως «Σχέδιο Μάρσαλ».
Στην Ελλάδα επέστρεψε στις 23 Μαΐου 1946. Εκείνη την ημέρα ο Στέλιος Κυριακίδης ήταν ολόκληρη η Ελλάδα. Σχεδόν 1 εκατομμύριο κόσμος τον περίμενε για να τον αποθεώσει, να τον τιμήσει και να τον ευχαριστήσει, όταν πάτησε και πάλι το πόδι στην Ελλάδα, αποβιβαζόμενος από το αμερικανικό αεροπλάνο «Ακρόπολις». Η μεγαλειώδης πομπή, ξεκίνησε από το αεροδρόμιο, πέρασε από τον Άγνωστο Στρατιώτη, την Βουλή των Ελλήνων και το Δημαρχείο Αθηναίων. Η επίσημη τελετή έγινε στους Στύλους του Ολυμπίου Διός. Ο Κυριακίδης θα μιλήσει με λόγια συγκινητικά, που θα φέρει δάκρυα σε όσους τον ακούνε. Ένα κορίτσι, θα του προσφέρει μια ανθοδέσμη εκ μέρους του σχολείου της· Ο Κυριακίδης ευχαριστεί ξεσπώντας σε κλάματα, ενώ σε κάθε στιγμή δεν σταματά να δηλώνει «Είμαι υπερήφανος που είμαι Έλλην»... Ο συγκεντρωμένος κόσμος τον φιλούσε, τον χειροκροτούσε και ζητωκραύγαζε σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής. Είναι χαρακτηριστικό, ότι χρειάστηκε 8 ώρες για να φτάσει μέχρι το σπίτι του στην Φιλοθέη. Για πρώτη φορά μάλιστα, μετά την Κατοχή, φωταγωγήθηκε προς τιμήν του και η Ακρόπολη.
Τιμές και διακρίσεις
ο Στέλιος Κυριακίδης τιμήθηκε πολλές φορές από διάφορους φορείς για την προσφορά του, όπως με τον «Μεγαλόσταυρο του Φοίνικος», από τον βασιλιά των Ελλήνων, καθώς και με άλλες διακρίσεις από διάφορους δήμους (Αθηνών, Πειραιώς, Φιλοθέης, Πατρών κ.ά.), από τον κυβερνήτη της πολιτείας της Μασαχουσέτης (ΗΠΑ), από την Επιτροπή των Ολυμπιακών Αγώνων κ.ά. Στο αθλητικό μουσείο της Μασαχουσέτης των Η.Π.Α., υπάρχει μόνιμη έκθεση προς τιμήν του Στέλιου Κυριακίδη, με ονομασία «Στυλιανός Κυριακίδης - Τρέχοντας για την ανθρωπότητα». Ο δήμος του Χόπκιντον στη Μασαχουσέτη, έχει τοποθετήσει ένα γλυπτό που παρουσιάζει τον Στέλιο Κυριακίδη να τρέχει και δίπλα του τον Σπύρο Λούη να του δείχνει τον δρόμο προς την νίκη, κοντά στο σημείο εκκίνησης του Μαραθωνίου της Βοστόνης. Ένα αντίγραφο του ίδιου γλυπτού έχει τοποθετηθεί και στον «αδελφό» δήμο Μαραθώνα, στην Ελλάδα.
Ο Στέλιος Κυριακίδης, κατά την διάρκεια της αθλητικής του σταδιοδρομίας, εκτός από το χρυσό μετάλλιο στον Μαραθώνιο της Βοστόνης, έχει να παρουσιάσει:
1 χρυσό στα 1.000 μέτρα, στο Παγκύπριο Πρωτάθλημα.
1 χρυσό (1934) και 1 αργυρό μετάλλιο (1935) στα 1.500 μέτρα στο Παγκύπριο Πρωτάθλημα.
6 χρυσά μετάλλια στα 5.000 μέτρα: 3 στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα (1934, 1936, 1937, 1938) και 2 στο Παγκύπριο Πρωτάθλημα (1934, 1935).
8 χρυσά μετάλλια στα 10.000 μέτρα: 4 στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα (1934, 1936, 1937, 1938), 1 στο Παγκύπριο Πρωτάθλημα (1935), 2 στους Βαλκανικούς Αγώνες (1934, 1936) και 1 στους Ελληνο-Αιγυπτιακούς Αγώνες (1938).
9 χρυσά μετάλλια σε μαραθώνιους αγώνες: 3 στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα (1933, 1934, 1936), 2 στο Παγκύπριο Πρωτάθλημα (1934, 1935) και 4 στους Βαλκανικούς Αγώνες (1934, 1936, 1937, 1939).
Σημείωσε συνολικά 36 εθνικές επιδόσεις, ενώ με τα χρώματα της ελληνικής εθνικής ομάδας είχε συμμετάσχει και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου (1936) και του Λονδίνου (1948), τερματίζοντας ενδέκατος και δέκατος όγδοος αντίστοιχα.
Ο ίδιος, μέχρι το τέλος της ζωής του, δεν σταμάτησε να ασχολείται με τον αθλητισμό, πότε ως προπονητής και πότε ως διοικητικός παράγοντας. Ο Στέλιος Κυριακίδης, δεν σταμάτησε ούτε το φιλανθρωπικό του έργο, όταν κόπασε ο θόρυβος γύρω του. Ειδικά μετά την απόσυρσή του από τους αγωνιστικούς χώρους, δεν σταμάτησε να βοηθά όπως μπορούσε, όσους αναξιοπαθείς είχαν ανάγκη, ενώ δεν σταματούσε να προτρέπει τα παιδιά να στραφούν στον αθλητισμό. Δημιούργησε το γυμναστήριο και τον «Αθλητικό Όμιλο Φιλοθέης», ενώ ασχολήθηκε και με τον προσκοπισμό.
Ο Στέλιος Κυριακίδης πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου του 1987, στη Αθήνα κι ετάφη στον Πύργο Κορινθίας, όπου είχε το εξοχικό του.
http://portal.kathimerini.gr

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

 

Ο αφανής εθνικός ήρωας του Μαραθωνίου των Αθηνών

 

Την Κυριακή 11 Νοεμβρίου η Αθήνα θα φιλοξενήσει τον 30ό Κλασσικό Μαραθώνιο αγώνα, έναν αγώνα που πλέον χαίρει διεθνούς προβολής και κάθε χρονιά προσελκύει ολοένα και περισσότερες συμμετοχές.
Στο πλαίσιο αυτής της αξιοθαύμαστης προσπάθειας, όλων των συντελεστών της, που συγκεντρώνει τους προβολείς των διεθνών ΜΜΕ στη χώρα μας, ιδίως σε μια τόσο δύσκολη περίοδο όσο αυτή που διάγουμε, ελάχιστοι είναι οι Έλληνες που γνωρίζουν πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε στην μεταπολεμική Ελλάδα ένας αφανής εθνικός ήρωας: ο Στέλιος Κυριακίδης.
Ένας άνθρωπος με το όνομα του οποίου θα έπρεπε να συσχετισθεί ο Μαραθώνιος των Αθηνών.
Ο Στέλιος Κυριακίδης, ένας σπουδαίος πρωταθλητής αλλά πάνω απ’ όλα ένας σπουδαίος άνθρωπος, κατάφερε από το πουθενά, το 1946, να βοηθήσει έναν ολόκληρο λαό, τον χειμαζόμενο τότε από το λιμό ελληνικό λαό. Με το μοναδικό του κατόρθωμα, να κερδίσει στον φημισμένο Μαραθώνιο της Βοστώνης, έστρεψε πάνω του τα φώτα των αμερικανικών ΜΜΕ, έγινε δεκτός από τον Αμερικανό Πρόεδρο Τρούμαν για να τιμηθεί και ζήτησε βοήθεια για την λιμοκτονούσα Ελλάδα. Όπερ και εγένετο, με το «πακέτο Κυριακίδη»  όπως είναι γνωστό.
Το ηρωικό κατόρθωμα του Στέλιου Κυριακίδη, που ουσιαστικά έσωσε τον ελληνικό λαό, έτυχε της απόλυτης αναγνώρισης στις ΗΠΑ (!), όπου έχουν γράψει σχετικά βιβλία, έχουν γυρίσει βραβευμένα ντοκιμαντέρ (NBC), ενώ ετοιμάζουν και μια ταινία από την Disney με παραγωγούς τους Mark Ciardi και Gordon Gray, αλλά δυστυχώς στην πατρίδα μας ουδέποτε έτυχε της ανάλογης προβολής.
Ακόμα και σήμερα αυτός ο ήρωας  παραμένει άγνωστος στους περισσοτέρους από εμάς και κυρίως στα παιδιά.
Με την ευκαιρία λοιπόν της διοργάνωσης του 30ου Κλασσικού Μαραθωνίου της Αθήνας, οι αρμόδιοι θα πρέπει να εκμεταλλευτούν την ιστορία αυτού του μοναδικού Έλληνα και έστω και αργά να τον τιμήσουν αναλόγως. Ταυτίζοντας τον Μαραθώνιο της πρωτεύουσας της Ελλάδας με τον Ήρωα του αγωνίσματος …
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr