ΑΠ’ ΤΟΝ “ ΚΑΖΑ “ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΔΩΡΙΔΑΣ

 

 

   Συνεχίζουμε  με  τη  δημοσίευση του Δημοτικού Συμβουλίου , των τοπικών  Συμβουλίων  και  των  επιτροπών  του  Δήμου  Δωρίδας  και  στη  συνέχεια  θα  δημοσιεύσουμε τα Δημοτικά  Συμβούλια  του  Δήμου Λιδορικίου καθώς  και  τα  Κοινοτικά Συμβούλια  της  Κοινότητας  Λιδορικίου μέχρι  το 1992 , οπότε  και  έπαψε να  υπάρχει αφού έγινε  πλέον  ο Δήμος  Λιδορικίου .

                           - 6 -

Δήμαρχος

 

ΚΑΠΕΝΤΖΩΝΗΣ  ΓΕΩΡΓΙΟΣ

Αντιδήμαρχοι

ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΠΟ 1. Δημοτικής Ενότητας Τολοφώνος με αρμοδιότητες και ευθύνη: 1.1 Λειτουργίας των δημοτικών υπηρεσιών που είναι εγκατεστημένες στη Δημοτική Ενότητα, 1.2 Παρακολούθησης της εξέλιξης των έργων και των εργασιών που εκτελούνται στη Δημοτική Ενότητα, 1.3 Μέριμνας για την καλή κατάσταση και λειτουργία του εξοπλισμού που βρίσκεται στη Δημοτική Ενότητα, 1.4 Υπογραφής βεβαιώσεων, πιστοποιητικών και λοιπών διοικητικών εγγράφων που εκδίδονται από τις δημοτικές υπηρεσίες που λειτουργούν στα όρια της Δημοτικής Ενότητας, 1.5 Συνεργασίας με τους Προέδρους και τα μέλη των Τοπικών Κοινοτήτων και τους Εκπροσώπους των Τοπικών Κοινοτήτων για την επίλυση των προβλημάτων τους, 1.6 Εποπτεία και έλεγχο για τη διαφύλαξη των εντός των πρώην Δημαρχείων υλικών περιουσιακών στοιχείων.

ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΘ’ ΥΛΗ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΔΗΜΟ 1. Προγραμματισμού, Ανάπτυξης και Οργάνωσης των Διοικητικών Υπηρεσιών, εποπτεία των Νομικών Προσώπων εκτός παιδικών σταθμών, των Κέντρων Εξυπηρέτησης Πολιτών και των e-kep 2. Αποτελεσματικότητα και απόδοση των Διοικητικών Υπηρεσιών και των Νομικών Προσώπων, διασφάλιση της ποιότητας των επί μέρους λειτουργιών τους 3. Εποπτεία και έλεγχο της Οικονομικής Υπηρεσίας, του Γραφείου διαχείρισης υλικού, συντονισμό ελέγχου μετρητών ύδρευσης και είσπραξης ανταποδοτικών τελών 4. Αξιοποίησης της Δημοτικής περιουσίας, παρακολούθηση της λειτουργίας κληροδοτημάτων και αξιοποίηση της περιουσίας τους 5. Ανάπτυξη και παρακολούθηση Μηχανοργάνωσης, Συστημάτων Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών, νέων τεχνολογιών, καινοτομιών, ζητημάτων Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και Διαφάνειας, καθώς και λειτουργίας αναμεταδοτών του Δήμου 6. Εκπόνηση μελετών και ερευνών για την ανάπτυξη του Δήμου, 7. Σχεδιασμό και παρακολούθηση προγραμμάτων οικονομικής ανάπτυξης, 8. Εποπτεία, έλεγχο και παρακολούθηση αναπτυξιακών προγραμμάτων (ΕΣΠΑ, λοιπών προγραμμάτων συγχρηματοδοτούμενων από την Ευρωπαϊκή Ένωση, προγραμμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Εθνικών προγραμμάτων, κλπ) 9. Επιχειρηματικότητας και οικονομικής ανάπτυξης 10. Τουριστικού σχεδιασμού και υποδομών 11. Τέλεσης πολιτικών γάμων 12. Ενημέρωση και επίλυση θεμάτων των πολιτών σε αιτήματα – αναφορές σε σχέση με το αντικείμενό του (τοπικό και καθ’ ύλη)

ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑΣ

ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΠΟ 1. Δημοτικής Ενότητας Ευπαλίου με αρμοδιότητες και ευθύνη: 1.1 Λειτουργίας των δημοτικών υπηρεσιών που είναι εγκατεστημένες στη Δημοτική Ενότητα, 1.2 Παρακολούθησης της εξέλιξης των έργων και των εργασιών που εκτελούνται στη Δημοτική Ενότητα, 1.3 Μέριμνας για την καλή κατάσταση και λειτουργία του εξοπλισμού που βρίσκεται στη Δημοτική Ενότητα, 1.4 Υπογραφής βεβαιώσεων, πιστοποιητικών και λοιπών διοικητικών εγγράφων που εκδίδονται από τις δημοτικές υπηρεσίες που λειτουργούν στα όρια της Δημοτικής Ενότητας, 1.5 Συνεργασίας με τους Προέδρους και τα μέλη των Τοπικών Κοινοτήτων και τους Εκπροσώπους των Τοπικών Κοινοτήτων για την επίλυση των προβλημάτων τους, 1.6 Εποπτεία και έλεγχο για τη διαφύλαξη των εντός των πρώην Δημαρχείων υλικών περιουσιακών στοιχείων. .

ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΘ’ ΥΛΗ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΔΗΜΟ 1. Περιβάλλοντος 2. Καθαριότητας 3. Ηλεκτροφωτισμού 4. Ύδρευσης – Άρδευσης 5. Αποχέτευσης 6. Συντήρησης δημοτικών δρόμων 7. Συντήρησης κοινοχρήστων χώρων 8. Συντήρησης παιδικών χαρών 9. Κοιμητηρίων 10. Εορταστικού και πανηγυρικού διακόσμου 11. Τέλεσης πολιτικών γάμων 12. Ενημέρωση και επίλυση θεμάτων των πολιτών σε αιτήματα – αναφορές σε σχέση με το αντικείμενό του (τοπικό και καθ’ ύλη)

ΡΑΠΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΠΟ 1. Δημοτικής Ενότητας Βαρδουσίων με αρμοδιότητες και ευθύνη: 1.1 Λειτουργίας των δημοτικών υπηρεσιών που είναι εγκατεστημένες στη Δημοτική Ενότητα, 1.2 Παρακολούθησης της εξέλιξης των έργων και των εργασιών που εκτελούνται στη Δημοτική Ενότητα, 1.3 Μέριμνας για την καλή κατάσταση και λειτουργία του εξοπλισμού που βρίσκεται στη Δημοτική Ενότητα, 1.4 Υπογραφής βεβαιώσεων, πιστοποιητικών και λοιπών διοικητικών εγγράφων που εκδίδονται από τις δημοτικές υπηρεσίες που λειτουργούν στα όρια της Δημοτικής Ενότητας, 1.5 Συνεργασίας με τους Προέδρους και τα μέλη των Τοπικών Κοινοτήτων και τους Εκπροσώπους των Τοπικών Κοινοτήτων για την επίλυση των προβλημάτων τους, 1.6 και έλεγχο για τη διαφύλαξη των εντός των πρώην Εποπτεία Δημαρχείων υλικών περιουσιακών στοιχείων.

ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΘ’ ΥΛΗ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΔΗΜΟ 1. Πολεοδομικού και χωροταξικού σχεδιασμού 2. Γεωργικού σχεδιασμού και υποδομών 3. Κτηνοτροφικού σχεδιασμού και υποδομών 4. Δημοτικών σφαγείων 5. Λατομείων 6. Αλιευτικού σχεδιασμού και υποδομών 7. Χορήγησης αδειών καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος, εμπορίου, λαϊκών αγορών 8. Πολιτικής Προστασίας 9. Δημοτικής αστυνόμευσης 10. Κυκλοφοριακού σχεδιασμού και σήμανσης 11. Εποπτείας και κίνησης δημοτικών αυτοκινήτων και μηχανημάτων και μηχανολογικού εξοπλισμού 12. Συντήρησης αγροτικών δρόμων 13. Συντήρησης δημοτικών κτιρίων 14. Τέλεσης πολιτικών γάμων 15. Ενημέρωση και επίλυση θεμάτων των πολιτών σε αιτήματα – αναφορές σε σχέση με το αντικείμενό του (τοπικό και καθ’ ύλη)

ΤΣΙΛΙΚΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΠΟ 1. Δημοτικής Ενότητας Λιδωρικίου με αρμοδιότητες και ευθύνη: 1.1 Λειτουργίας των δημοτικών υπηρεσιών που είναι εγκατεστημένες στη Δημοτική Ενότητα, 1.2 Παρακολούθησης της εξέλιξης των έργων και των εργασιών που εκτελούνται στη Δημοτική Ενότητα, 1.3 Μέριμνας για την καλή κατάσταση και λειτουργία του εξοπλισμού που βρίσκεται στη Δημοτική Ενότητα, 1.4 Υπογραφής βεβαιώσεων, πιστοποιητικών και λοιπών διοικητικών εγγράφων που εκδίδονται από τις δημοτικές υπηρεσίες που λειτουργούν στα όρια της Δημοτικής Ενότητας, 1.5 Συνεργασίας με τους Προέδρους και τα μέλη των Τοπικών Κοινοτήτων και τους Εκπροσώπους των Τοπικών Κοινοτήτων για την επίλυση των προβλημάτων τους, 1.6 Εποπτεία και έλεγχο για τη διαφύλαξη των εντός των πρώην Δημαρχείων υλικών περιουσιακών στοιχείων.

ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΘ’ ΥΛΗ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΔΗΜΟ 1. Κοινωνικών Υπηρεσιών (Υγείας, Πρόνοιας, Πρόγραμμα Βοήθεια στο Σπίτι, κλπ) 2. Νέας γενιάς, παιδικής φροντίδας, παιδικών σταθμών 3. Ευπαθών ομάδων πληθυσμού 4. Τρίτης ηλικίας 5. Παιδείας 6. Πολιτισμού 7. Αθλητισμού 8. Εύρυθμης λειτουργίας γραφείου αλλοδαπών 9. Ανάπτυξης εθελοντισμού 10. Μεταφορών 11. Τέλεσης πολιτικών γάμων 12. Ενημέρωση και επίλυση θεμάτων των πολιτών σε αιτήματα – αναφορές σε σχέση με το αντικείμενό του (τοπικό και καθ’ ύλη)

Δημοτικό Συμβούλιο

Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου

Ζέτος Παναγιώτης

Μέλη

1. Αντωνόπουλος Κωνσταντίνος του Δημητρίου

2. Ασημάκη Δήμητρα του Γεωργίου

3. Γιαννόπουλος Αντώνιος του Αναστασίου

4. Γκόλφης Γεώργιος του Ανδρέα

5. Ευσταθίου Ανδρέας του Κωνσταντίνου

6. Ζέτος Παναγιώτης του Δημοσθένη

7. Ζωητός Κωνσταντίνος του Παναγιώτη

8. Καλλιαμπέτσος Παναγιώτης του Δημητρίου

9. Καραχάλιος Γεώργιος του Ιωάννη

10. Καραχάλιος Δημήτριος του Παναγιώτη

11. Κατσούδας Αθανάσιος (Θάνος) του Κωνσταντίνου

12. Κοκμοτός Αθανάσιος του Βασιλείου

13. Παπαγεωργίου Παναγιώτης του Αναστασίου

14. Κουτσούμπας Κωνσταντίνος του Θεοχάρη

15. Λώλος Γεώργιος του Χρήστου

16. Μήτρου – Θεοχάρη Βάγια του Μιχαήλ

17. Παγώνης Αναστάσιος του Χαραλάμπους

18. Παλασκώνης Κωνσταντίνος του Ευσταθίου

19. Πλούμη Μαρία του Ιωάννη

20. Ράπτης Ιωάννης του Κωνσταντίνου

21. Σπυροπούλου Παναγιώτα (Πέννυ) του Δημητρίου

22. Τριανταφύλλου Χρήστος του Ιωάννη

23. Τσιακούμης Αλέξανδρος του Κωνσταντίνου

24. Τσιλίκης Χρήστος του Ιωάννη

25. Υφαντής Κωνσταντίνος του Ευθυμίου

26. Φλετούρης Κωνσταντίνος του Βασιλείου

27. Χαραλάμπους Εμμανουήλ του Ευθυμίου

Τοπικά συμβούλια

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΑΜΥΓΔΑΛΙΑΣ

1. Χαϊδεμένος Αθανάσιος του Βασιλείου

2. Κουτονιάς Κωνσταντίνος του Γεωργίου

3. Καμουτσής Γεώργιος του Ευθυμίου

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΑΡΤΟΤΙΝΑΣ

1. Κάππας Βασίλειος του Ιωάννη

2. Μαυραγιάννης Κωνσταντίνος του Μιλτιάδη

3. Κάππας Γεώργιος του Κωνσταντίνου

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΓΛΥΦΑΔΑΣ

1. Καπεντζώνης Παναγιώτης του Ηλία

2. Τρίγκας Παναγιώτης του Επαμεινώνδα

3. Μπίτης Παύλος του Μιλτιάδη

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΔΙΑΚΟΠΙΟΥ

1. Ξηρομάμος Γεώργιος του Ανδρέα

2. Γκυρτής Αθανάσιος του Γεωργίου

3. Γκομόζιας Ιωάννης του Νικολάου

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΕΡΑΤΕΙΝΗΣ

1. Πολίτης Σταύρος του Κωνσταντίνου

2. Κοντάρης Ιωάννης του Χαραλάμπους

3. Πέτσας Αλέξανδρος του Μιλτιάδη

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΕΥΠΑΛΙΟΥ

1. Λακουμέντας Δημήτριος του Σπυρίδωνα

2. Αυγουστινάτου Πολυξένη του Νικολάου

3. Θωμόπουλος Ιωάννης του Αθανασίου

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ

1. Μπάκας Ιωάννης του Παναγιώτη

2. Ζωητός Ευθύμιος του Σπυρίδωνα

3. Κατσίκας Δημήτριος του Γεωργίου

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΣΤΡΑΚΙΟΥ

1. Γεωργακόπουλος Κωνσταντίνος του Μιλτιάδη

2. Ρήγας Παντελεήμονας του Σπυρίδων

3. Μπομποτάς Αθανάσιος του Ιωάννη

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΛΗΜΑΤΟΣ

1. Ηλιόπουλος Κωνσταντίνος του Ιωάννη

2. Μπραούνος Ιωάννης του Γεωργίου

3. Δικμπασάνης Επαμεινώνδας του Μαυροδή

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΛΙΔΩΡΙΚΙΟΥ

1. Πέτρου Χαράλαμπος- Κωνσταντίνος του Ιωάννη

2. Ευσταθίου Κωνσταντίνος του Αθανασίου

3. Κουτσούμπας Κωνσταντίνος του Σπυρίδωνα

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΑΛΑΜΑΤΩΝ

1. Καραδήμας Παναγιώτης του Κωνσταντίνου

2. Αθανασόπουλος Κωνσταντίνος του Αθανασίου

3. Ζαγγανάς Χρήστος του Κωνσταντίνου

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΑΛΑΝΔΡΙΝΟΥ

1. Μανιτάρας Θεοχάρης του Δημητρίου

2. Τριανταφύλλου Ευθύμιος του Γεωργίου

3. Παπαλεξίου Ηλίας του Αλεξάνδρου

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΑΝΑΓΟΥΛΗΣ

1. Καραμπάρμπας Βασίλειος του Παναγιώτη

2. Νίτσος Βασίλειος του Κωνσταντίνου

3. Μπούρμπουλας Δημήτριος του Περικλέους

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΑΡΑΘΙΑ

1. Παγώνης Παύλος του Αθανασίου

2. Αθανασοπούλου Δήμητρα του Κωνσταντίνου

3. Σταμάτης Αριστείδης του Ευθυμίου

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙΟΥ

1. Δημόπουλος Δημήτριος του Κωνσταντίνου

2. Βελαώρα Αγαθή του Οδυσσέα

3. Γκάνος Κωνσταντίνος του Ιωάννη

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΠΕΝΤΑΠΟΛΗΣ

1. Γκόλφης Νικόλαος του Γεωργίου

2. Υφαντής Δημήτριος του Αλεξάνδρου

3. Παπανικολάου Αντώνιος του Κωνσταντίνου

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΠΟΤΙΔΑΝΕΙΑΣ

1. Κατσίκας Μιλτιάδης του Αθανασίου

2. Παπακωνσταντίνου Ιωάννης του Δημητρίου

3. Ρόκκος Αναστάσιος του Χαραλάμπους

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΣΕΡΓΟΥΛΑΣ

1. Λουκόπουλος Ιωάννης του Ηλία

2. Κίκερης Χαράλαμπος του Γεωργίου

3. Σκαντζής Δημήτριος του Γεωργίου

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΟΛΟΦΩΝΟΣ

1. Μάμμαλης Ιωάννης του Χρήστου

2. Κασιδάκης Πέτρος του Παναγιώτη

3. Μαστρογιάννης Νικόλαος του Δημητρίου

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΡΙΚΟΡΦΟΥ

1. Κακογιάννης Σπυρίδων του Γεωργίου

2. Λαλαγιάννης Ιωάννης του Νικολάου

3. Βίτσας Κωνσταντίνος του Αντωνίου

ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΦΙΛΟΘΕΗΣ

1. Καλαντζής Ανδρέας του Δημητρίου

2. Σωτηρόπουλος Αθανάσιος του Γεωργίου

3. Κωσταράς Ιωάννης του Θεοδώρου

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΑΒΟΡΟΥ

Δούκας Ιωάννης του Θωμά

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΑΛΠΟΧΩΡΙΟΥ

Μπρούμας Παναγιώτης του Σπύρου

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΒΡΑΪΛΑΣ

Γεωργουσόπουλος Αθανάσιος του Αναστασίου

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΔΑΦΝΟΥ

Διαμαντής Αθανάσιος του Γεωργίου

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΔΙΧΩΡΙΟΥ

Αδαμόπουλος Παναγιώτης του Μιλτιάδη

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΔΡΟΣΑΤΟΥ

Αλεξανδρής Κωνσταντίνος του Χρήστου

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΔΩΡΙΚΟΥ

Δούκας Χρήστος του Ιωάννη

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΕΛΑΙΑΣ

Πατρινός Πέτρος του Γεωργίου

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΖΟΡΙΑΝΟΥ

Ανδρεόπουλος Αθανάσιος του Παναγιώτη

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΛΛΙΟΥ

Γεροδήμος Απόστολος του Κωνσταντίνου

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΜΠΟΥ

Καγιάς Ιωάννης του Ευθυμίου

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΡΟΥΤΩΝ

Μούρτος Ιωάννης του Αλεξίου

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΕΡΑΣΙΑΣ

Γκάνος Νικηφόρος του Κωνσταντίνου

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΟΚΚΙΝΟΥ

Σαράφη Νίκη του Νικολάου

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΟΝΙΑΚΟΥ

Μάρκος Νικόλαος του Ιωάννη

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΟΥΠΑΚΙΟΥ

Ζούπας Δημήτριος του Παναγιώτη

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΡΙΑΤΣΙΟΥ

Φλώρος Δημήτριος του Βασιλείου

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΡΟΚΥΛΕΙΟΥ

Μπαρμπούτης Δημήτριος του Αθανασίου

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΛΕΥΚΑΔΙΤΙΟΥ

Κυριαννάκης Δημήτριος του Θεμιστοκλή

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΑΚΡΙΝΗΣ

Αναδιώτης Κωνσταντίνος του Δημητρίου

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΗΛΕΑΣ

Μποτίνης Χαράλαμπος του Δημητρίου

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΠΑΛΑΙΟΞΑΡΙΟΥ

Σταθόπουλος Βασίλειος του Νικολάου

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΠΑΝΟΡΜΟΥ

Φάκος Ευθύμιος του Παναγιώτη

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΠΕΝΤΑΓΙΩΝ

Αρμύρος Κωνσταντίνος του Σπυρίδωνα

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΠΕΡΙΒΟΛΙΟΥ

Κολλίντζα Ευθαλία του Κωνσταντίνου

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΠΕΡΙΘΙΩΤΙΣΣΑΣ

Τσιαμπάς Ευθύμιος του Σταύρου

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΠΥΡΓΟΥ

Σταμάτης Παναγιώτης του Αθανασίου

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΙΛΙΑΣ

Δημητρέλης Ιωάννης του Γεωργίου

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΣΥΚΕΑΣ

Κελαϊδώνης Παναγιώτης του Δημητρίου

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΣΩΤΑΙΝΑΣ

Τσιλίκη Αικατερίνη του Σπυρίδωνος

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ TEIXIOY

Κατέλης Κωνσταντίνος του Ιωάννη

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΡΙΖΟΝΙΩΝ

Μπότης Δημήτριος του Ανδρέα

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΡΙΣΤΕΝΟΥ

Νικολέτος Δημήτριος του Κωνσταντίνου

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΥΨΗΛΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

Βρέττας Γεώργιος του Ιωάννη

Επιτροπές

ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

1. Καπεντζώνης Γιώργος (Δήμαρχος)
2. Αντωνόπουλος Κωνσταντίνος
3. Ευσταθίου Ανδρέας
4. Ράπτης Ιωάννης
5. Τσιλίκης Χρήστος

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

1. Αντωνόπουλος Κωνσταντίνος Αντιδήμαρχος
2. Καραχάλιος Δημήτριος
3. Κοκμοτός Αθανάσιος
4. Χαραλάμπους Εμμανουήλ
5.Κουτσούμπας Κωνσταντίνος
6.Τριανταφύλλου Χρήστος

ΑΝΑΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟΙ
Ευσταθίου Ανδρέας
Γκόλφης Γεώργιος
Φλετούρης Κώστας
Γιαννόπουλος Αντώνιος
Μήτρου-Θεοχάρη Βάγια

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΖΩΗΣ

1.Ράπτης Ιωάννης Αντιδήμαρχος
2.Γκόλφης Γεώργιος
3.Παπαγεωργίου Παναγιώτης
4.Τσακούμης Αλέξανδρος
5.Ζωητός Κωνσταντίνος

ΑΝΑΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟΙ
Τσιλίκης Χρήστος
Ασημάκη Δήμητρα
Λώλος Γεώργιος
Υφαντής Κωνσταντίνος
Μήτρου-Θεοχάρη Βάγια

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ

Εμπορικοί – Επαγγελματικοί σύλλογοι / Οργανώσεις (Ε.Β.Ε.Φ.)
ΜΕΛΙΣΤΑΣ Αθανάσιος (Μαραθιά) ,    Οργάνωση  Επαγγελματιών
ΜΟΛΟΓΙΑΝΝΗΣ Ιωάννης (Μαλανδρίνο),    Οργάνωση Βιοτεχνών – Βιομηχάνων
ΜΑΜΑΛΗΣ Κων/νος (Ερατεινή) ,   Οργάνωση Εμπόρων

Επιστημονικοί Σύλλογοι και Φορείς
ΤΕΜΠΕΛΗΣ Σταύρος ( Αμυγδαλιά) – Πολιτικός Μηχανικός
ΚΑΝΔΡΗΣ Παναγιώτης (Λιδωρίκι) – Δημοδιδάσκαλος
ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ Ντίνα-Μαρία (Λιδωρίκι) – Λυκειάρχης
ΡΟΥΣΣΟΥ Μάρθα (Λιδωρίκι) – Ιατρός

Τοπικές Οργανώσεις εργαζομένων-εργοδοτών
ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ Γεώργιος (Παλαιόκαστρο), Εργολάβος Δημ. και Ιδιωτ. Έργων

Εργαζομένων στο Δήμο και Νομικά του Πρόσωπα
ΜΠΟΜΠΟΤΑ Βασιλική (Ευπάλιο) , Δημοτική Υπάλληλος
ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ Παναγιώτα (Λιδωρίκι), Δημ.Υπ/λος Παιδ.Στ.. Λιδωρικίου
ΚΑΠΕΝΤΖΩΝΗΣ Ιωάννης (Γλυφάδα), Σχολ. Επιτρ. Βμιας Εκπαίδευσης

Σύλλογοι Γονέων – Κηδεμόνων
ΦΡΟΜΟΥΖΟΠΟΥΛΟΣ Νικόλαος ,Ιερεύς(Μαραθιάς), Σύλ.Γον.Κηδ.Γυμν.Ευπαλίου
ΜΑΡΤΙΝΗ Γεωργία (Διακόπι) , Συλ. Γον. Κηδ.Δημ. Σχ. Λιδωρικίου

Αθλητικοί – Πολιτιστικοί Σύλλογοι και Φορείς
ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ Ιωάννης , Αθλ. Σύλλογος ΑΕΤΟΣ Λιδωρικίου
ΠΙΤΤΑΣ Παναγιώτης , Αθλ. Σύλλογος Τολοφώνα Ερατεινή
ΒΛΑΧΟΣ Κων/νος  , Αθλ. Σύλλογος Ένωση Γλυφάδας
ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ Δημήτριος Αθλ. Σύλλογος ΑΠΟΛΛΩΝ Ευπαλίου
ΤΣΙΑΚΑΤΟΥΡΑ Παναγιώτα , Πολιτιστικός Σύλλογος Αλποχωριτών
ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ Αλέκος , Πολιτιστικός Σύλλογος Αμυγδαλιωτών
ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ Χαράλαμπος . Ένωση Ευπαλιωτών Δωρίδος
ΜΠΑΣΤΑ Πολυξένη , Πολιτιστικός Σύλλογος Κλήματος
ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ Ευθυμία , Πολιτ. Συλ. Μαλανδρίνου ’Ο Φύσκος’
ΠΡΩΤΟΠΑΠΠΑΣ Ιωάννης , Πολιτιστ. Συλ. Πενταπολιτών
ΞΥΛΑΓΓΟΥΡΑΣ Ευθύμιος , Πολιτιστ. Σύλλογος Λιδωρικιωτών
ΚΕΒΟΡΓΙΑΝ-ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ Ελένη , Πολιτιστ.Συλ. Τολοφώνας
ΛΙΑΠΗΣ Κων/νος   ,  Δωρική Αδελφότης
ΤΣΙΡΗΣ Γεώργιος ,  Σύλλογος Δωριέων Πάτρας
ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ Ζήσιμος  , Ομοσπ. Σύλλογ. Β.Δ. Δωρίδας
ΜΑΥΡΑΓΑΝΗΣ Ιωάννης , Πολιτιστ. Σύλ. Αρτοτινιωτών
ΤΡΙΓΚΑΣ Ιωάννης  , Πολιτστ. Σύλ. Διακοπίου

Εθελοντικές Οργανώσεις – Κινήσεις Πολιτών
ΚΛΩΣΣΑ Σοφία (Λιδωρίκι) Κίνηση για την Προστασία της Γκιώνας
ΠΑΠΑΠΕΤΡΟΥ Ιωάννης Οικολογικός-Εκπολ. Σύλλ. Σεργούλας

Άλλων Οργανώσεων-Φορέων Κοινωνίας  Πολιτών
ΚΟΥΦΑΚΗ Λαμπρινή (Ευπάλιο) Ένωση Γυναικών Φωκίδος

Τοπικών Συμβουλίων Νέων
ΥΦΑΝΤΗΣ Παναγιώτης (Πεντάπολη)      τ.Δήμου Λιδωρικίου

Δημότες
ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Θεμιστοκλής – Λιδωρίκι
ΠΑΝΑΓΟΣ Νικόλαος – Λιδωρίκι
ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ Ανδρέας – Τρίκορφο
ΚΛΗΜΟΓΙΑΝΝΗΣ Βασίλειος Μανάγουλη
ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ Ευθύμιος – Ερατεινή
ΤΣΙΩΤΑΣ Ιωάννης – Μαλανδρίνο
ΑΣΗΜΑΚΗΣ Απόστολος – Πενταγιοί
ΜΑΡΚΟΣ Λάμπρος – Κονιάκου
ΚΑΛΑΤΖΗΣ Γεώργιος – Φιλοθέη
ΚΑΤΣΑΡΟΣ Χαράλαμπος – Ευπάλιο
ΚΩΣΤΑΡΑΣ Παναγιώτης – Μοναστηράκι
ΚΡΙΚΕΛΑΣ Ιωάννης – Λιδωρίκι
ΤΣΑΦΑΛΟΠΟΥΛΟΣ Αλέξιος – Μοναστηράκι
ΠΕΤΣΑΣ Αλέξανδρος -Ερατεινή
ΤΑΓΚΑΛΟΣ Ιωάννης – Τρίκορφο
ΜΠΡΟΥΜΑΣ Γεώργιος – Αλποχώρι

Σ υ ν ε χ ί ζ ε τ α ι ……

ΛΙΔΟΡΙΚΙ : ΑΠ’ ΤΟΝ “ ΚΑΖΑ “ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ , ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΔΩΡΙΔΑΣ

- 5 -

Έτσι λοιπόν απ’ το 1912 , το Λιδορίκι ανακηρύχθηκε σε Κοινότητα που κράτησε μέχρι το 1992 , τότε με το Προεδρικό Διάταγμα υπ’ αριθ. 265 που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 143 – Τεύχος πρώτο 25 Αυγούστου 1992 , αναγνωρίστηκε ως Δήμος , με την ονομασία “ Δήμος Λιδορικίου “ και με έδρα φυσικά το Λιδορίκι .

Το τελευταίο Κοινοτικό Συμβούλιο είχε την παρακάτω σύνθεση :

…και το πρώτο Δημοτικό Συμβούλιο :

Στη συνέχεια έγινε Καποδιστριακός Δήμος , με την ίδια ονομασία και από 1- 1 – 2011 , με την εφαρμογή του “ Καλλικράτη “ έγινε πλέον Δήμος Δωρίδας , με τη συνένωση των Δήμων : Ευπαλίου , Τολοφώνας , Βαρδουσίων και φυσικά Λιδορικίου .

Έτσι , με το όνομα “ Δήμος Λιδορικίου “ λειτούργησε μέχρι 31.12. 2010 , και συνεχίζει ως Δήμος Δωρίδας μέχρι σήμερα .

Παρά τις άπειρες δυσκολίες , αφού δεν υπάρχει μηχανοργάνωση στο Δήμο , θα προσπαθήσουμε να σας έχουμε τα Δημοτικά Συμβούλια του Δήμου Λιδορικίου , καθώς και του Δήμου Αιγιτίου , όσα βέβαια στοιχεία μπορέσουμε και συγκεντρώσουμε και βέβαια και το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Δωρίδας .

Αυτά βέβαια απ’ το επόμενο

Καλό σας βράδυ ….Κ.Κ.-

ΛΙΔΟΡΙΚΙ : ΑΠ’ ΤΟΝ “ ΚΑΖΑ “ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΟ “ ΔΗΜΟ ΔΩΡΙΔΑΣ “..

                               - 4 -

   Όπως έχουμε προαναφέρει , με  το Β.Διάταγμα της  30 Οκτωβρίου 1836 , που  δημοσιεύτηκε στο υπ’ αριθ . 63 ΦΕΚ της 5 Νοεμβρίου 1836 , που  ακύρωνε  το από 8  Απριλίου 1835  Β. Διάταγμα , η  Επαρχία  Δωρίδας περιλάμβανε από το  1836 μέχρι το  έτος  1869 , τους  παρακάτω  Δήμους :      Αιγιτίου , Κροκυλείου , Ποτιδανείας και Τολοφώνος  .

   Ο Δήμος  Αιγιτίου σχηματίστηκε  απ’ τους  μέχρι τότε  Δήμους Αιγιτίου , Υαίας και  Κόρακα και  είχε  σαν  έδρα  του  το  Λιδορίκι , από το  1836  μέχρι  το  1869 , περιλάμβανε  δε τα  χωριά : Λιδορίκι , Γρανίτσα , Άνω Κλήμα , Λούτσοβος , Άνω Μουσουνίτσα , Κάτω  Μουσουνίτσα , Συκιά , Κονιάκος , Τριβίδι , Σκαλούλα , Καρούτανι , Στρούζα , Σεβεδίκος , Άβορος  και  Λευκαδίτι .

   Τα  χωριά Άνω και  Κάτω  Μουσουνίτσα υπαχθήκαν στο  Δήμο Κυτινίων της  Επαρχίας  Παρνασσίδας , με το από 30 Αυγούστου 1840 Β. Διάταγμα ( ΦΕΚ 22 της 18 Δεκεμβρίου 1840 ).

   Με το Β.Δ της  16 Δεκεμβρίου  1869 ( ΦΕΚ 57 / 31 Δεκεμβρίου 1869 ) σχηματίστηκαν , ο Δήμος Υαίας  από διαίρεση  του  Δήμου  Αιγιτίου , ο Δήμος Βωμέας από  διαίρεση  του Δήμου  Κροκυλείου και  ο Δήμος  Οινεώνος από  διαίρεση  του  Δήμου Ποτιδανείας . Ο Δήμος Οινεώνος μετονομάστηκε  σε  Δήμο  Ευπαλίου , με  το  Β.Δ 31 / 31 Ιανουαρίου 1886 ( ΦΕΚ 35/6 Φεβρουαρίου 1886 .

   Μετά  απ’ τις παραπάνω τροποποιήσεις η  διοικητική  διαίρεση  της  Επαρχίας  Δωρίδας , από το  1869 μέχρι  το  1912 περιλαμβάνει πλέον τους  παρακάτω Δήμους : Ποτιδανείας  , Οινεώνος ή  Ευπαλίου , Υαίας , Κροκυλείου , Βωμέας , Τολοφώνος και Αιγιτίου .

   Ο  Δήμος  Αιγιτίου , με  πρωτεύουσα το  Λιδορίκι περιλάμβανε τα  χωριά : Λιδορίκι , Σκαλούλα , Καρούταις , Λευκαδίτι , Συκιά , Άβορο , Σεβεδίκο , Στρούζα , Βραίλα  και  Μαλανδρίνο .

   Με το ΝΔΖ ( υπ’ αριθ.4057 ) Νόμο της  10 Φεβρουαρίου  1912 ( ΦΕΚ 58  Α’ της 14  Φεβρουαρίου 1912 ) και  με  την ισχύ των  άρθρων 1-18 και  210 του  Νόμου  αυτού , που  αφορούσαν στη  σύσταση των  Δήμων  και  Κοινοτήτων του  Κράτους , με  το από 30  Απριλίου 1912 Β.Δ ( ΦΕΚ 132 Α’ της  4 Μαίου 1912 ) , καταργήθηκαν οι  προαναφερθέντες  Δήμοι και συστήθηκαν στην Επαρχία  Δωρίδας οι  παρακάτω  Κοινότητες , που  αναγνωρίστηκαν με  το από 29  Αυγούστου 1912 Β.Δ ( ΦΕΚ 261 Α’ της 31 Αυγούστου 1912 .

   Κοινότητες του  τέως  Δήμου  Αιγιτίου .

Λιδορίκιον ( με  τους συνοικισμούς Βραίλα , Λεύκα , Παλαιόκαστρο και  Χάνια  Στενού ) Άβορος , Καρούταις , Λευκαδίτι , Μαλανδρίνο , Σεβεδίκος , Σκαλούλα , Στρούζα και  Συκιά .

   Έτσι λοιπόν  έχουμε  πια την Κοινότητα  Λιδορικίου , που αναγνωρίστηκε με το Β.Δ της 29-8-1912 , ΦΕΚ 261 Α’ 1912 , που  πειλαμβάνει και  τον  οικισμό “  Χάνια  Στενού “ . μέχρι  τότε περιλάμβανε και  τους  οικισμούς : Βραίλα , Λεύκα και  Παλαιόκαστρο .

   Ο συνοικισμός Λεύκα αποσπάστηκε και  προσαρτήθηκε  στην  Κοινότητα  Στρούζας , Β.Δ της 23 – 12 – 1915 – ΦΕΚ 476 Α’ 1915 . Ο συνοικισμός  Βραίλα αποσπάστηκε και  αναγνωρίστηκε σε Κοινότητα με  το Β.Δ της 30-4-1919 ΦΕΚ 95Α’ 1919 και ο  συνοικισμός Παλαιόκαστρο υπήχθη στην  Κοινότητα  Σκαλούλας .

   Να  σημειώσουμε  εδώ , πως  με απόφαση του  Συμβουλίου Τοπωνυμιών , από 11-4-1955 , διορθώθηκε  η  γραφή  του  ονόματος από Λιδωρίκι σε Λιδορίκι , όπως  επίσης το  ίδιο  Συμβούλιο με  απόφασή του , από 23 – 7 1958 , μετονόμασε τον συνοικισμό Χάνια  Στενού σε Στενό .

Σ υ ν ε χ ί ζ ε τ α ι………

ΛΙΔΟΡΙΚΙ : “ ΑΠ’ ΤΟΝ “ ΚΑΖΑ “ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΔΩΡΙΔΑΣ “ .

 

                     -  3  -

    ΠΕΡΙΟΔΟΣ  ΜΕΤΑ  ΤΗ  ΣΥΣΤΑΣΗ  ΤΟΥ  ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ  ΚΡΑΤΟΥΣ .

   Για  πρώτη  φορά , από τη σύσταση του  Ελληνικού  Κράτους , με  διάταγμα του “ ελέω Θεού “ Βασιλέως  των  Ελλήνων Όθωνος , που  εκδόθηκε την  3 Απριλίου 1833 και δημοσιεύτηκε εις  το υπ’ αριθ 12 της  6 Απριλίου 1833 ΦΕΚ , ορίστηκαν οι Νομοί του  Βασιλείου σε  δέκα ( 10 ) , μεταξύ των οποίων και ο Νομός Φωκίδας και Λοκρίδας και  οι  Επαρχίες  σε  σαράντα  δύο ( 42 ) .

   Με  το άρθρο 9 , του  πιο πάνω Β. Δ/τος , ο Νομός  Φωκίδας  και Λοκρίδας περιλάμβανε τις  μέχρι  τότε Επαρχίες : Ζητουνίου , Πατρατσικίου , Λιδορικίου , Μαλανδρίνου , Ταλαντίου  , Βουδουνίτσας , Σαλώνων και  Γαλαξιδίου και  διαιρέθηκε στις  εξής  Επαρχίες .

  1. Φθιώτιδα : Αποτελούμενη απ’ τις  μέχρι τότε Επαρχίες : Ζητουνίου και  Πατρατσικίου . Πρωτεύουσα Ζητούνι ( Λαμία ) .

   2. Δωρίδα : Αποτελούμενη απ’ τις  μέχρι  τότε Επαρχίες : Λιδορικίου και  Μαλανδρίνου . Πρωτεύουσα  Λιδορίκι .

   3. Λοκρίδα : Αποτελούμενη  απ’ τις μέχρι  τότε  Επαρχίες Ταλαντίου και  Βουδουνίτσας . Πρωτεύουσα Ταλάντιον ( Αταλάντη ) .

   4. Παρνασσίδα : Αποτελούμενη απ’ τις  μέχρι  τότε Επαρχίες Σαλώνων και Γαλαξιδίου . Πρωτεύουσα Σάλωνα ( Άμφισσα ) .

   Με  το πιο πάνω  Β.Δ/γμα ορίσθηκε μητρόπολη ( Πρωτεύουσα ) του Νομού  Φωκίδας  και Λοκρίδας η πόλη  Σάλωνα ( Άμφισσα ) και  με  το από 23 Απριλίου 1833 Β.Δ ( ΦΕΚ 16 της  28 Απριλίου 1833 ) διορίστηκε  για  πρώτη  φορά Νομάρχης Φωκίδας  και  Λοκρίδας , ο Ιωάννης Αμβροσιάδης .

   Με Β.Δ/γμα της  14 Μαίου 1833 ( ΦΕΚ  20 της 29  Μαίου 1833 – άρθρ.7 ) διορίστηκαν οι  πρώτοι  Έπαρχοι των  γμα Επαρχιών του Νομού  Φωκίδας και Λοκρίδας : Π.Λιδωρίκης Φθιώτιδας , Π.Καψάλης Δωρίδας και Α. Μόστρας Λοκρίδας . Επίσης , με  ταυτόχρονο  Β.Δ ( ΦΕΚ 20 ΤΗς  29 Μαίου 1833 – άρθρα 1 και 2 ) διορίστηκε ο πρώτος Δ/ντής  Νομαρχίας Φωκίδας  και  Λοκρίδας , Δρόσος Μανσόλας και ο πρώτος γραμματέας της  Νομαρχίας αυτής Δ. Βυζάντιος .

   Μετά από  αυτά , έγινε  η  ίδρυση των  Δημοσίων  Υπηρεσιών του νεοσυγκροτηθέντος Ελληνικού  Κράτους και  έτσι εις  το Νομό  Φωκίδας και  Λοκρίδας ( περιφέρεια  του τωρινού Νομού  Φωκίδας ) ιδρύθηκαν  για  πρώτη  φορά , α) ο Νομός Η επισκοπή  Φωκίδας , περιέχουσα τις  Επαρχίες Παρνασσίδας  και  Δωρίδας , με το από 20 Νοεμβρίου 1833 Β.Διάταγμα ( ΦΕΚ 38 της 27 Νοεμβρίου 1833 ) , β) Το  Πρωτοδικείον Φωκίδας και Λοκρίδας με  έδρα  την Άμφισσα , με  το  από 16 Οκτωβρίου 1834 Β.Διάταγμα ( ΦΕΚ 38 της  5 Νοεμν=βρίου 1834 ) , γ) Το  Ελληνικό Σχολείο  Άμφισσας , με  το από 25 Μαρτίου 1835 Β.Διάταγμα ( ΦΕΚ 12 της 5 Απριλίου 1835 ) και δ) το Ταμείο Φωκίδας , που  περιλάμβανε τις  Επαρχίες Παρνασσίδας και Δωρίδας με  έδρα  την  Άμφισσα , με το από 29 Ιουλίου 1836 Β.Δ ( ΦΕΚ 38 της 1  Αυγούστου 1836 ).

   Με το  από 20 Ιουνίου  1836 Β.Δ ( ΦΕΚ 28 της  21 Ιουνίου 1836 ) ιδρύθηκαν οι Διοικήσεις Φωκίδας  και  Φθιώτιδας . Η Διοίκηση Φωκίδας περιλάμβανε τις  Επαρχίες Παρνασσίδας  και Δωρίδας  με έδρα  την  Άμφισσα .

   Με το ίδιο  Β.Δ ιδρύθηκε και η Υποδιοίκηση Δωρίδας , με  έδρα  το Λιδορίκι .

   Με το από 8 Ιουνίου 1838 Β.Δ  ( ΦΕΚ 24 της  23 Ιουνλιου  1838 ) τροποποιήθηκε το πιο  πάνω Β.Δ και  καταργήθηκε η  Υποδιοίκηση Δωρίδας .

   Με  τον ΚΕ’ Νόμο της  5 Δεκεμβρίου 1845 ( ΦΕΚ 32 της  8 Δεκεμβρίου 1845 ) ακυρώθηκε το  από 20 Ιουνίου  1836 Β.Δ , η δε  Επικράτεια διαιρέθηκε σε  10  Νομούς και  49  Επαρχίες , αφού  καταργήθηκαν οι Διοικήσεις και Υποδιοικήσεις . Με το Νόμο  αυτό συστήθηκε ο Νομός Φθιώτιδας και Φωκίδας και ορίσθηκε έδρα του  Νομάρχου η Λαμία ( Ζητούνι ) και των  Επάρχων Παρνασσίδας η Άμφισσα ( Σάλωνα ) , Δωρίδας  το  Λιδορίκι και  Λοκρίδας η Αταλάντη .

   Με το άρθρο 1 του ΑΦΞΑ’ Νόμου της  27 Μαίου 1887 ( ΦΕΚ 216 της 7 Αυγούστου 1887 ) καταργήθηκε η διαλιρεση του  Κράτους  σε  Επαρχίες και  οι Νομοί πλέον διοικούντο αμέσως από τον  Νομάρχη .                

   Με το Νόμο ΒΧΔ’ της  6 Ιουλίου 1899 ( ΦΕΚ 136 8 Ιουλίου 1899 ) ο Νομός  Φθιώτιδας  και  Φωκίδας αποτέλεσε πλέον δύο Νομούς α) Φθιώτιδας , με  έδρα  τη Λαμία , που περιελάμβανε τις  Επαρχίες Φθιώτιδος , Λοκρίδος και  Δομοκού ( η Επαρχία Δομοκού αποσπάστηκε απ’ το Νομό Λάρισας ) και β)  Φωκίδας , με  έδρα  την Άμφισσα που  περιλάμβανε τις  Επαρχίες  Παρνασσίδας και  Δωρίδας .

   Με  το Νόμο ΓΥΛΔ’ ( υπ’ αριθ. 3434  ) της  16 Νοεμβρίου 1909 ( ΦΕΚ 282 της Δεκεμβρίου 1909 , επανασυστήθηκε ο Νομός  Φθιώτιδας και  Φωκίδας , με  έδρα  τη  Λαμία , με  τη σύμπτυξη των  Νομών Φθιώτιδας  και  Φωκίδας και αποτελούμενος απ’ τις  Επαρχίες Φθιώτιδας , Λοκρίδας , Παρνασσίδας  και  Δωρίδας , ενώ  η  ΔΕπαρχία  Δομοκού επανήλθε  στο  Νομό  Λάρισας . Η Επαρχία επανήλθε στο  Νομό Φθιώτιδας  και  Φωκίδας με το ΓΩΜΔ’ ( υπ’ αριθ.3844 ) Νόμο της  23  Ιουλίου 1911 ( ΦΕΚ 198 της  28 Ιουλίου  1911 )

   Με το από  19 Φεβρουαρίου 1942 ( ΦΕΚ 55Α’ της 19  Μαρτίου 1942 ) Διάταγμα , συστήθηκαν στο Νομό Φθιώτιδας  και  Φωκίδας Γραφεία Επάρχων  α) Δωρίδας , με  έδρα  το Λιδορίκι και β) Παρνασσίδας με  έδρα  την Άμφισσα .

   Τέλος με  το  υπ’ αριθ 2230 της 9 Μαρτίου 1943 , Ν. Διάταγμα ( ΦΕΚ 72Α’ της  31 Μαρτίου 1943 ) συστήθηκε ο Νομός  Φωκίδας , με  έδρα την Άμφισσα , ο οποίος  αποτελούνταν απ’ τις  Επαρχίες  Δωρίδας  και  Παρνασσίδας , τα  δε Γραφεία  Επάρχων Δωρίδας  και  Παρνασσίδας  καταργήθηκαν .

Σ υ ν ε χ ί ζ ε τ α ι ……

ΛΙΔΟΡΙΚΙ : ΑΠ’ ΤΟΝ “ ΚΑΖΑ “ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ “ ΔΩΡΙΔΑΣ “ ΤΟ 2011 .

                               - 2 -

  Έτσι  λοιπόν το  1833 τελείωσε άδοξα , μετά από  μια  χιλιετία  περίπου ,  ο “ βίος “ της  Επισκοπής  Λιδορικίου , με  τελευταίο επίσκοπο τον  Διονύσιο , ανιψιό  του     Ιωαννίκιου .

   Το διάστημα μετά  τον  9ο μ. Χ αιώνα , που  γίνεται  η  πρώτη  αναφορά της  επισκοπής  Λιδορικίου , μέχρι την  Τουρκοκρατία , το  Λιδορίκι αναφέρεται  συχνά  , ειδικά  στο ημερολόγιο του ιερομονάχου  Ευθυμίου  Πενταγιώτου , το  γνωστό “ Χρονικό  του  Γαλαξειδίου , που βρήκε και  δημοσίευσε ο Γαλαξειδιώτης  ιστοριοδίφης Κων. Σάθας και το  οποίο έχουμε  δημοσιεύσει επανειλημμένως και  μπορείτε  να  το  βρείτε στο  φάκελο “ Ιστορία της  Δωρίδας “.

  Εμείς “ ψάχνοντας “ τη  θέση  του  Λιδορικιού στο  αυτοδιοικητικό  σύστημα  της  Τουρκοκρατίας , ξεκινάμε  απ’ την διοικητική  διαίρεση της  Δωρίδας .

                                               *   *    *
Η Δωρίδα κατά την Τουρκοκρατία ήταν χωρισμένη σε δύο καζάδες ( διοικητικές και δικαστικές περιφέρειες του Οθωμανικού κράτους ) , του Λιδορικίου και του Μαλανδρiνου . Ο καζάς , υποδιαίρεση του σαντζακίου ( διοικητική και στρατιωτική περιφέρεια ευρύτερου χώρου και δικαιοδοσίας της Τούρκικης διοίκησης , που επικεφαλής ήταν πασάς ) αντιστοιχούσε , άλλοτε προς τους σημερινούς νομούς κι' άλλοτε προς τις επαρχίες . Ο διοικητής του , ως τον 17ο αιώνα , ονομαζόταν Σούμπασης , ενώ κατοπινά επικράτησε το όνομα Βοεβόδας η Βοϊβόντας , και ήταν επιφορτισμένος με το γενικότερο έλεγχο της περιοχής , αρμόδιος για τη μίσθωση , εκμίσθωση η παραχώρηση δημοσίων και σουλτανικών , συχνά δε και των βακούφικων ( μοναστηριακών κυρίως ) εκτάσεων
( καλλιεργήσιμων η βοσκοτόπων ) και για την είσπραξη των φόρων .

    Συμπαραστάτης του , και δεύτερος ιεραρχικά , ο καδής ( ιεροδικαστής ) αρμόδιος σε θέματα δικαιοσύνης που απασχολούσαν τον καζά , που δεν μπορούσε να παραμείνει στην ίδια περιοχή περισσότερο από είκοσι μήνες , ενώ ο βοεβόδας είχε την δυνατότητα να παραμείνει στον ίδιο καζά χρόνια , ανάλογα με τις προσβάσεις που είχε στην Πύλη και στην προτίμηση του πασά που διαφέντευε το σαντζάκι στο οποίο υπαγόταν ο καζάς .
Ας δούμε τους δύο αυτούς καζάδες , όπως τους περιγράφει ο Ιωάννης Γ. Γιαννόπουλος :
" Καζάς Λιδορικίου . Από της κατακτήσεως ( 1393 ) το Λιδορίκιον προφανώς υπήχθη εις το σαντζάκιον Τρικάλων . Το 1466/7 απετέλει ένα των ναχιγιέδων του σαντζακίου τούτου . Από της κατακτήσεως όμως της Ναυπάκτου ( 1499 ) και της οργανώσεως του ομωνύμου σαντζακίου , το Λιδορίκιον , ως εγγύς της Ναυπάκτου ευρισκόμενον και μακράν των Τρικάλων , υπήχθη αναμφιβόλως εις το νέον σαντζάκιον . Ήδη εις το κατάστιχον του 1569/70 αναφέρεται ως εις των ναχιγιέδων τούτου . Μεταξύ των καζάδων του σαντζακίου κατατάσσεται και υπό του Χατζή Κάλφα .
Περισσοτέρας πληροφορίας έχομεν εκ της δευτέρας περιόδου της Τουρκοκρατίας .
Είς Οθωμανικόν , εν μεταφράσει , έγγραφον του 1701 αναφέρεται καζάς Λιδορικίου υπαγόμενος , ως συνάγεται εκ του περιεχομένου του εγγράφου , εις το σαντζσάκιον Ναυπάκτου . Κατ' εκείνο το έτος ο καδής της περιφερείας ωνομάζετο Χασάν .Έγγραφα οθωμανικά , εν μεταφράσει , των ετών 1734 , 1749 , 1752 , 1757 , 1760 , 1766 , 1767 και 1788 πείθουν περί της υπάρξεως του καζά τούτου . Το 1749 ο καδής ωνομάζετο Μουσταφά , το 1757 Μεχμέτ , το 1788 Χαφούζ Μεχμέτ . Βοεβόδας διοικητής του καζά αναφέρεται το 1733 , τι 1752 , το 1760 ο Χατζή Χαλίλ αγάς , το 1788 ο Χατζή Αρήφ αγάς . Ο εκάστοτε βοεβόδας , ως προκύπτει εκ των εγγράφων , εμίσθωνε κατ' αποκοπήν τας ετησίας προσόδους του καζά Λιδορικίου . Το 1788 αναφέρεται και κεχαγιάς ( δήμαρχος ) Λιδορικίου ο Αλή αγάς υιός του Εμπού Μπεκίρ . Εκ του αυτού εγγράφου συνάγεται , ότι οι χριστιανοί κάτοικοι του καζά εκπροσωπούνται ενώπιον των Οθωμανικών δικαστηρίων υπό των κοτσαμπάσηδων . Κατά την τελευταίαν περίοδον της Τουρκοκρατίας , ως ήδη ελέχθη , ο καζάς Λιδορικίου υπήχθη εις το σαντζάκιον Ευρίπου . Αλλά και ο καζάς ούτος κατά τα έτη της επιρροής και κυριαρχίας του Αλή πασά εις την Στερεάν Ελλάδα ανήκεν ουσιαστικώς εις το < κράτος > του .

   Το 1806 ο Βοεβόδας του Λιδορικίου Φεράτ αγάς ήτο υιός του ντιβάν εφέντη του Αλή πασά , δηλαδή πρόσωπον του αμέσου εμπίστου περιβάλλοντός του . Τα όρια του καζά Λιδορικίου συμπίπτουν με τα της σημερινήε επαρχίας Δωρίδος , εκτός του ΝΑ τμήματος αυτής , το οποίον απετέλει τον καζάν Μαλανδρίνου . Εξαίρεσιν αποτελούν χωρία τινά πλησίον του νοτιωτάτου σημείου του Μόρνου υπαγόμενα εις τον καζάν Ναυπάκτου .

   Ο Pouqueville μας δίνει στοιχεία γιa τα χωριά της επαρχίας Λιδορικίου και Μαλανδρίνου , όπως χαρακτηρίζει τις δύο αυτές περιοχές της Δωρίδας . Ωστόσο την περίοδο αυτή οι δύο περιοχές αποτελούν καζάδες ( διοικητικές περιφέρειες ) , που πιθανόν να ταυτίζονται με τις επαρχίες .Ανεξάρτητα απ' την ταύτηση η όχι καζά και επαρχίας , όπως αποκαλύπτεται από τους πίνακες που παραθέτει , το βιλαέτι του Λιδορικίου έχει 44 χωριά με 1.156 οικογένειες και πληθυσμό 5.780 κατοίκους Ας δούμε αναλυτικά τα χωριά και τον αριθμό των οικογενειών τους , ενώ θα  πρέπει να  τονίσουμε  πως  για  τον  υπολογισμό του  πληθυσμού  σε  άτομα , θα  πρέπει να  πολλαπλασιάσουμε τον αριθμό  των  οικογενειών , που  είναι  στην παρένθεση , με  τον  αριθμό 5 , που  ήταν  κατά  μέσο  όρο τα  άτομα  κάθε  οικογένειας .

Στον καζά Λιδορικίου έχουμε : Ομέρ Εφέντης ( 25 ) , Απάνω Λόγγος ( 25 ) , Σουλαίοι και Σουλέι ( 15 ) , Μαγούλα-Μοναστήρι του Αη Γιάννη ( 2 ) , Απάνω Κλήμα ( 55 ) , Κάτω Κλήμα ( 15 ) , Μεραγιές ( 10 ) , Καράμπασι ( 8 ) , Άγιος Νικόλαος ( 12 ) , Καρδάρι ( 10 ) , Ζαραβέλι ( 16 ) , Βλαχοκατούνα ( 15 ) , Κάτω Καρυά ( 30 ) , Απάνω Καρυά ( 20 ) , Βαρνάκοβα- μοναστήρι ( 30 ) , Γκουμαίοι ( 18 ) , Λυκοχώρι ( 25 ) , Κάτω Παλαιοξάρι ( 30 ) , Απάνω Παλαιοξάρι ( 40 ) , Ιτιά ( 10 ) , Ζουριάνος ( 30 ) , Αλεποχώρι ( 25 ) , Κουπάκι ( 16 ) , Παλαιοκατούνα ( 60 ) , Πενταγιοί ( 50 ) , Τρίσταινα ( 12 ) , Νούτζομπρος
( 10 ) , Σουρούστι ( 20 ) , Κριάτσι ( 10 ) , Αρτοτίνα ( 80 ) , Κοστάριτσα ( 40 ) , Ζερβούλα
( 30 ) , Βοστινίτσα ( 30 ) , Γρανίτσα ( 40 ) , Κλήμα ( 36 ) , Γκάβα ( 16 ) , Λιδορίκι ( 180 ) , Τραγουδάκι ( 12 ) , Σκαλούλα ( 5 ) , Καλαντζά ( 18 ) , Κακούρι ( 6 ) , Παραδείσι ( 4 ) .

   Σ υ ν ε χ ί ζ ε τ α ι ……..

ΛΙΔΟΡΙΚΙ : ΑΠ’ ΤΟΝ “ ΚΑΖΑ “ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ , ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΔΗΜΟ ΔΩΡΙΔΑΣ ..

 

     ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ  ΣΤΟ..ΠΑΡΕΛΘΟΝ  ΜΑΣ

   Το  Λιδορίκι , έπαιξε  πάντα  σημαντικό  ρόλο στα “ αυτοδιοικητικά πράγματα “ της Επαρχίας  Δωρίδας , της  οποίας  και ήταν  πάντα  πρωτεύουσα , στην  Τουρκοκρατία ήταν ένας  απ’ τους  δύο “ καζάδες “ της , και  στη  συνέχεια μετά  την  απελευθέρωση έγινε έδρα  του Δήμου Αιγιτίου ( 1835 ) και  συνέχισε  τον  πρωταγωνιστικό του  ρόλο στη Δωρίδα  και  τη  Φωκίδα γενικότερα .

    Αλλά για  να φτάσουμε  εκεί , θα  πρέπει  να γυρίσουμε  στο μακρύτερο παρελθόν , ανιχνεύοντας  τα πρώτα , καταγραμμένα , βήματα του  Λιδορικίου , που  πρωτοαναφέρεται ιστορικά  τον 9ο μ.Χ αιώνα , όταν  Αυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν  ο Λέων Στ’ ο Σοφός ( 865-912 μ.Χ ) και  μάλιστα  σαν  έδρα Επισκοπής , κάτι  που  φυσικά  μας  κάνει  να  πιστεύουμε πως η  ύπαρξή  του , θα πρέπει  να τοποθετείται πολύ  νωρίτερα , γιατί  λογικό  είναι να  πέρασαν πολλά  χρόνια  απ’ την  ίδρυσή του , μέχρι  να γίνει  έδρα  επισκοπής .

   Ξεκινάμε  λοιπόν με  αφετηρία την εποχή  εκείνη που  αναφέρεται η  Επισκοπή  Λιδορικίου , με  μια ολοζώντανη  αναφορά – έρευνα απ’ το βιβλίο  του Γιώργου  Καψάλη ….    “  ΔΩΡΙΔΑ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ...” που  κυκλοφόρησε  την δεκαετία  του  1980 .

                           *                     *

" Κατ’αρχήν , το « Λιδορίκι » - γιά τους χρόνους που θα εξετάσουμε δεν έπιανε μονάχα τη σημερινή Δωρική κωμόπολη , αλλά όλο τον τόπο , απ’τα λιόφορτα σταχτιά Σάλωνα , ως την καστροστεφανωμένη νύφη της Στερεάς , τον Έπαχτο , και τα τραχειά Κραββαριτοχώρια όσο αγκάλιαζε η γυμνόκορφη Γκιώνα και τα σκιερά Βαρδούσια και κλείνει ο φιδωτός Μόρνος . Η καρδιά , δηλαδή , της Ρούμελης .
Εκκλησιαστικά , απλωνόταν και πάρα πέρα : Εδώ ανήκε « το σεβάσμιον μοναστήριον , το τιμώμενον επ’ονόματι του Γενεσίου της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτίκου , εις χωρίον Δαδί....» !
Με το « Επισκοπή Λιδορικίου » , λοιπόν , αυτή τη γης θα δούμε και ξεχασμένους θρησκευτικούς ηγέτες της θα μνημονεύσουμε .
Οι Επίσκοποι , κληρικοί αξιωματούχοι , αναφέρονται από την εποχή των Αποστόλων , γνωστοί δε είναι – επιστολές Παύλου – οι Τίτος και Τιμόθεος .
Μέχρι τις μέρες του Διοκλητιανού ( 245 – 313 ) δεν χωρίζονταν σε ανώτερους και κατώτερους , όλοι θεωρούνταν ίσοι . Με την καινούργια , όμως , διαίρεση του Κράτους – τότε – αναγκάστηκε κι’η εκκλησία να προσαρμοστεί διοικητικά κι’έτσι , σιγά-σιγά , οι Επίσκοποι , πήραν διάφορους τίτλους και δικαιοδοσία , ανάλογα με τη σημασία πούχε η πόλη της έδρας τους .
Έτσι λοιπόν , Μητροπολίτης λεγόταν εκείνος πού μενε στην πρωτεύουσα της επαρχίας , Αρχιεπίσκοπος , ο ποιμενάρχης σπουδαίας περιοχής , Πατριάρχης , η κεφαλή ευρύτατης Χριστιανικής περιφέρειας και Πάπας , ο προκαθήμενος της Αλεξάνδρειας η της Ρώμης.
Απλός « Επίσκοπος » ήταν , πλέον , ο Αρχιερέας μικρού τμήματος , όπως Λιδορικίου , Βουδουνίτσας , Θαυμακού , Κερνίτσας , κλπ.
Γιά την Επισκοπή Λιδορικίου – οπωσδήποτε αρχαιότερης κατά πολύ της των Σαλώνων - μιά απ’τις παλιότερες πληροφορίες τη δίνει ο Αυτοκράτορας Λέων ΣΤ΄, Ο Σοφός ( 865- 912 ), ο οποίος στον κατάλογο των Επισκοπών που υπάγονταν στη Μητρόπολη της Λάρισας , τη βάζει μαζί με της Λαμίας , των Αγράφων , της Σκοπέλου και άλλες .
Η εξάρτηση απ’τη Θεσσαλική Μητρόπολη – που πότε διευθυνόταν απ’τη Λάρισα και πότε απ’τα Τρίκαλα – κράτησε ως και μετά την απελευθέρωση απ’τους Τούρκους ,αν βγάλουμε μικρή περίοδο που προιστάμενος του Λιδορικιώτη Δεσπότη βρέθηκε ο Μητροπολίτης της Νέας Πάτρας ( Υπάτης ) .
Τον καιρό που βασίλευε , στην Κωνσταντινούπολη , ο Ανδρόνικος Β’ Πλαιολόγος , ο Γέροντας ,( 1282 – 1328 ) , η Επισκοπή Λιδορικίου είχε την 6η θέση ανάμεσα στις 25 της Λαρισινής Μητρόπολης , σειρά που κρατάει και το Σεπτέμβρη του 1371 , στο σιγίλιο γράμμα με το οποίο ο Πατριάρχης Φιλόθεος καθορίζει , κι’αυτός , τις Επισκοπές της Λάρισας . Αργότερα – τον Ι Η ΄ αιώνα – ο Χρύσανθος ο Ιεροσολύμων ,στο « Συνταγμάτιό» του ,την σημειώνει 8η , στις δέκα που απόμειναν .
Η έδρα του Λιδορικιώτη Δεσπότη , εκτός απ’το Λιδορίκι , θα πρέπει ν’αναζητηθεί και στο Βελούχοβο ( Κάλλιο ) .Γιά το δεύτερο , συνηγορούν πιο πολλά , όπως η « πισκοπή »
στα χωράφια π’απλωνόταν η μαρτυρική Καλλίπολη – όπου ξεθάφτηκαν καλοδουλεμένες βάσεις τρανής εκκλησιάς – και το γεροφτιαγμένο κάστρο που φύλαγε τον τόπο , αυτό που γράφεται στον πίνακα των Καταλανικών Φρουρίων , σαν του « Λιδορικίου ».
Ακόμα , σε στιγμές αναταραχής , όταν ξεσηκωμοί λαμπάδιαζαν τη χώρα , τον μαθαίνουμε και στα γύρω χωριά – Γρανίτσα , Κλήμα , Βιτρινίτσα κλπ. – ανάλογα με το από πού ερχόταν ο κίνδυνος , ενώ όπως λέει ο Πουκεβίλ κάποτε , το 1815 , σκεπτόταν να μεταφέρει , μόνιμα , την έδρα στα Τριζόνια .
Τέλος , αν πιαστούμε από μια παράγραφο της αναφοράς , του Συνταγματάρχη των Ενετών Πέτρου Ντάντιτς , στον Γενικό Προβλεπτή ( 8.7.1692 ).. θα πρέπει και τα’αμάλαγα Αμφισσιώτικα τείχη να φιλοξένησαν – για πολύ η λίγο – τον Άγιο Λιδορικίου.
Το πρώτο όνομα Επισκόπου Λιδορικίου , του « Θεοφιλεστάτου Αρχιερέως Νικολάου », μισοφαγώθηκε , χαραγμένο σ’εντοιχισμένη πλάκα του « Θείου κε Ιερού Σταβροπηγιωτικού μοναστηρίου….της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου » της «Αγίας Μονής », όπως το λεν τώρα – που χτίστηκε επί των ημερών του – Σεπτέμβριος του 1198 μ.χ στον Κόκκινο ( Λούτσοβο ) .
Μετά απ’αυτόν , αργεί ν’ακουστεί άλλος ορθόδοξος .
Οι Φράγκοι , εκμεταλλευόμενοι τις αδυναμίες του ανάπηρου Βυζαντινού γίγαντα , μπαινόβγαιναν αναξέλεγκτα στην ηπειρωτική Ελλάδα ,κουβάλησαν παπάδες δικούς τους , έφτιαξαν – μάλιστα – και πολλές Λατινικές Μητροπόλεις , πούπιαναν τον ίδιο χώρο με τις ορθόδοξες .
Η καθολική Επισκοπή Λιδορικίου , ήταν – και πάλι – στην Αρχιεπισκοπή της Λάρισας – μαζί με τις Επισκοπές Γαρδικίου , Δομοκού , Δημητριάδος , Σιδονίας , Ζαγορίτσης , Καλυδώνος , Θηβών και Ζητουνίου – και διατηρήθηκε , τουλάχιστον , ως το 1410 , έτος που σημειώνει ο Wadding , αναφερόμενος σ’ένα δυτικό Επίσκοπο Λιδορικίου που έστειλε , αυτή τη χρονιά , ο Πάπας Ιωάννης .( Με γράμμα μου στο Βατικανό ζήτησα να μάθω περισσότερα για την Καθολική Επισκοπή , η απάντηση , όμως , ήταν απογοητευτική : Με πληροφόρησαν πως δεν έχουν κανένα στοιχείο κι’έδειξαν πως αγνοούν κι’αυτό που σημειώνεται παραπάνω ) .
Με το πάρσιμο της Πόλης ( 1453 ) , ο ρόλος του ιερωμένου πλάτυνε , κι’απ’το κουράγιο και την πνοή του ανάσαιναν οι δύστυχοι σκλάβοι . Σ’αυτόν οι Ρωμιοί αντίκρυζαν τον προστάτη τους , και στο σθένος του χρωστιέται τ’ότι το βάρος κι’η σκιά πέντε αιώνων , δεν έσπασε και δεν μάρανε την εθνική ψυχή του σκορπισμένου στους τέσσερις ανέμους τραγικού Ελληνισμού .
Ο λαός , αγνός και πικραμένος λαός , δέθηκε , συνύφανε τις τύχες του με τον κλήρο , τόσο , όσο σε κανένα άλλο σημείο της γης , σε καμιά ιστορική στιγμή . Και πρόθυμα , λιγόστευε και τη μπουκιά του , ακόμα , για να κρατηθούν ψηλά οι λειτουργοί , η απαντοχή του Γένους . Βοηθούσε , βοηθούσε , έστω κι’ αν – σ’ελάχιστες περιπτώσεις – προδινόταν .
«…..οι κατ’Επαρχίαν εσύναζον εισοδήματα , εξ ών τα μεν ελέγοντο τακτικά , τα δε τυχηρά . Τα τελευταία ταύτα ελαμβάνοντο από τους αγιασμούς , τας λειτουργίας , τας υπανδρείας , χειροτονίας κλπ,ηύξανον δε η ωλιγόστευαν κατά τας περιστάσεις , την κατάστασιν των χριστιανών και τον χαρακτήρα του Αρχιερέως .Ενίοτε , εις τινα μέρη της Ελλάδος , το ποσόν των τυχηρών εισοδημάτων εξισούτο , μάλιστα υπερέβαινε , το των τακτικών . Τα τελευταία ταύτα συνίσταντο εις τα παρά των χριστιανικών οικογενειών από Αρχιερείς , κατ’αρχαίαν συνήθειαν λαμβανόμενα ,ό εστίν 20 παράδες από την αρχηγόν έχουσαν οικογένεια , και 10 από την μη . Αλλά και τα δοσίματα ταύτα κατήντησαν άτακτα , καθότι οι κατά τόπον Αρχιερείς , θεωρούντες ότι αι πλειότεραι των χριστιανικών οικογενειών είχον γεωργικά εισοδήματα εισήξαν , διά το ίδιόν των συμφέρον , την συνήθειαν του να λαμβάνουν κατ’έτος μέρος τι διωρισμένον εκ των εισοδημάτων των οικογενειών αυτών .Αντί λοιπόν , 20 η 10 παράδες , ελάμβανον 11 η 12 οκάδας σίτου η ημίσειαν λίτραν μεταξίου η ποσότητα τινα λαδίου κλπ.
Την αποκάρπωσιν αυτήν ωνόμαζον Σιτείαν , η Ρόγαν , την οποίαν κατά καιρούς ελάμβανον οι Αρχιερείς εις χρήματα η εις είδη , κατά την θέλησίν των .Ενίοτε , ελάμβανον εν ταυτώ και τα χρήματα και τα είδη , κατά την επιρροήν την οποίαν είχον, και κατά την κατάστασιν των συνεισφερόντων .Διά τούτο , οι πλειότεροι εξ αυτών , εσύ – ναζον κατ’έτος τρία γρόσια το πολύ , η 40 περάδες τουλάχιστον , από πάσαν οικογένειαν ».
Αν ταιριάσουμε το παραπάνω απόσπασμα του επίσημου '' Εγγράφου τής Ελληνικής Κυβερνήσεως πρός τούς Αντιπροσώπους τών Συμμάχων Αύλών , δι' ού διευθύνονται αί απαντήσεις είς τά 28 ερωτήματα ", στήν περιοχή Λιδωρικίου , μέ τίς 15-20.000 ψυχές
( 3 - 4.000 φαμελιές ) , τά όσα μάζευε ό Δεσπότης , πλησίαζαν τίς 10 - 12.000 γρόσια - από τά οποία , βέβαια , έδινε 7'500 στόν Μητροπολίτη της Λάρισας , που ήταν και Έξαρχος Θεσσαλίας τη στιγμή που η τιμή των χωραφιών κυμαινόταν στα 10 - 60 γρόσια το στρέμμα .
Αλλά ....τόπαμε ! Σις φυλακισμένες καρδιές των ραγιάδων , φτερούγιζε ο Δικέφαλος και θυσίαζαν το κάθε τι να ξαναζωντανέψουν φευγάτες μέρες , σελίδες δόξας , επιβλητικές παρουσίες τ'αστραποβόλου χτες , στο διαλυμένο , ανήμπορο σήμερα .
Ήθελαν όλα να μοιάζουν στο τότε , ανέπαφα , ανέγγιχτα , λες και η αλλαγή θάφερνε το κακό , θα τα γκρέμιζε . Όπως η εκλογή Αρχιερέων .
Κάθε φορά που χήρευε ένας θρόνος , '' προστάξει του Μητροπολίτου Λαρίσης ", συνάζονταν οι υπ'αυτόν Επίσκοποι πότε στον Άγιο Στέφανο Τρικάλων , πότε στον Τίμιο Πρόδρομο Τυρνάβου η στον Λαρισινό Άγιο Αχίλιο πρότειναν τρεις υποψήφιους κι' η αλάθητη κρίση του διάλεγε τον άριστο.
" Άριστοι " του Λιδωρικίου , όσοι στάθηκε εύκολο να βρεθούν μέχρι τώρα , από μιά όχι αποτελειωμένη έρευνα , ήταν - εκτός του Νικολάου - οι :
Δ ω ρ ό θ ε ο ς : Συναντιέται τ' όνομά του δίχως κανένα στοιχείο , ούτε καν γιά πότε ποιμένεψε .
Ζ α χ α ρ ί α ς : Η υπογραφή του - ως '' Επισκοπος Λεοδορικίου "- είναι μαζί με άλλων Μητροπολιτών , Αρχιεπισκόπων και Επισκόπων , σε βεβαιωτικό εκκλησιαστικό γράμμα του 1542 - όταν Μητροπολίτης Λάρισας ήταν ο Νεόφυτος - σχετικό με τα όρια της Επισκοπής Γαρδικίου .
Χ α ρ ί τ ω ν : Συνυπογράφει , ως " ο ταπεινός Επίσκοπος Λιδωρικίου " - το 1544 - την απόφαση , της "Ιεράς Συνάξεως του Αγίου Όρους " , γιά τη διάθεση μέρους του δάσους " Λειβαδογενίου " στη Μονή Σταυρονικήτου ".
Ι ά κ ω β ο ς : Είχε την < έδρα > στο τέλος του 1585 η τις αρχές του 1586 . Αναφέρεται στο συστατικό γράμμα που έδωσε ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Θεόληπτος στον Λιδωρικιώτη παπά Μιχαήλ , που έφτασε - ζητώντας βοήθεια - ως τη Γερμανική Τυβίγγη , στις 15/5/1586 .
Ν ε ό φ υ τ ο ς : Σημειώνεται σαν Επίσκοπος Λιδωρικίου , γύρω στα 1650 . Σπουδασμένος διέτέλεσε και μαθητής του μεγάλου δάσκαλου Ευγένιου Γιαννούλη του Αιτωλού .
Ι ω σ ή φ : Άγνωστο από πότε είχε το θρόνο , < καθηρέθη > το 1647 .
Ά ν θ ι μ ο ς : Διάδοχος του Ιωσήφ ( 1647 ) , πέθανε το 1652 .
Σ υ μ ε ώ ν : Μετά τον παραπάνω . Η χειροτονία του έγινε στον Άγιο Αχίλλιο Λαρίσης το 1652
Είχε κι' αυτός την τύχη του Ιωσήφ και καθηρέθη το <> .
Π α γ κ ρ ά τ ι ο ς Α', Στον Άγιο Αχίλλιο έλαβε και τούτος το μήνυμα το 1663 , την ίδια μέρα με τον Θαυμακού Ιωάσαφ . < Παρητήθη >, το 1668 .
Π α γ κ ρ ά τ ι ο ς Β' : Διαδέχτηκε τον παραπάνω ( 1668 ) και < παρητήθη > - με τη σειρά του - το 1673 .
Γ ε ρ μ α ν ό ς : Πέθανε το 1681 . Είχε το θρόνο από το 1673 .
Μ η τ ρ ο φ ά ν η ς : Διάδοχος του Γερμανού ( 1681 ) , πέθανε το 1691 .
Ν ε ό φ υ τ ο ς : Χειροτονήθηκε στον Άγιο Αχίλλιο , το 1706 . < Παρητήθη > το 1732 .
Α θ α ν ά σ ι ο ς : Επίσκοπος Λιδωρικίου από το 1732 , άγνωστο πόσο έμεινε .
Θ ε ό κ λ η τ ο ς : Πιθανώτατα , διάδοχος του προηγούμενου. Τον Ιούνιο του 1749 , αναφέρεται σς Πατριαρχικό γράμμα σχετικό με το Μοναστήρι της Αμπελακιώτισσας ( Κοζίτσας ) , η <Κοίμησις της Θεοτόκου >, που υπαγόταν στη δικαιοδοσία του . < Παρητήθη > το 1758 .
Θ ε ο δ ό σ ι ο ς : Ύστερα απ' τον Θεόκλητο ( 1758 ) . Έμεινε πολύ λίγο .
Γ α β ρ ι ή λ : Διάδοχος του παραπάνω . Στις 13/2/1759 . προσυπογράφει < Σιγίλλιον > του Οικουμενικού Πατριάρχη Σεραφείμ , αναφερόμενο στη Μονή Θεοτόκου του Δαδιού , την επιλεγόμενη < Βερνικοβίτισσα > . Παρητήθη το 1793 .
Δ ι ο ν ύ σ ι ο ς : Διαδέχτηκε τον Γαβριήλ ( 1793 ) . τον Απρίλη του 1808 < κατόπιν αιτήσεως του Λαρίσης Γαβριήλ > παραιτήθηκε . Το 1817 , αναγράφεται στους συνδρομητές Βουκουρε - στίου , του βιβλίου < ΕΡΜΗΛΟΣ > η < ΔΗΜΟΚΡΙΘΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ > , σαν < ο πρώην Λιδωρικίου Διονύσιος > .
Ι ω α ν ν ί κ ι ο ς : Διάδοχος του πιό πάνω . Έμεινε μέχρι το 1830 , την τελευταία - μάλιστα - χρονιά ήταν και < Εφορεύων Μεδενίτσης > . Έζησε στη φωτιά της γιγάντιας πάλης , πήρε ενεργό μέρος στην Επανάσταση και αντιπροσώπευσε την επαρχία σε πολλά συνέδρια , και στη Συνέλευση των Σαλώνων , της Ανατολ. Ελλάδος . Η προσωπικότητά του ήταν τέτοια που, ενώ από πολλούς αναγνωρίζεται σαν πατριώτης θερμός κι' ο Κ.Βοβολίνης ( Η εκκλησία εις τον αγώνα της Ελευθερίας ) , τον χαρακτηρίζει < λαμπρό και φλογερό μαχητή > , άλλοι τον είδαν διαφορετικά .
Ένα έγγραφο της εποχής , μαρτυράει :
< Αριθ. 180 Περίοδ. Β' Αριθ. 1880 Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος Το Υπουργείον Πολεμικών Προς τον Γενναιότατον στρατηγόν κ. Ανδρίτσον Σαφάκαν . Η Σεβαστή Διοίκησις επληροφορήθη με αγανάκτησίν της , ότι ο Άγιος Λιδορικίου ευγαίνει έξω από τα αρχιερατικά χρέη του κάμνων μυρίας καταχρήσεις , επειδή και ζητεί φόρους και άλλα άτοπα δοσίματα , βιάζων τους εις την επαρ΄χίαν του χριστιανούς να πληρώσουν παραλόγως όσα θέλει με φρικτά επιτίμια . Ταύτας τας καταχρήσεις μη υποφέρουσα η Διοίκησις διέταξε το υπουργείον τούτο να σε διορίση εξεπίτηδες να είπης εις αυτόν τον αρχιερέα να παύση εις το εξής από τα παρόμοια και να μην ανακαλή τα Τούρκικα έθιμα εις καιρόν όπου οι Έλληνες χύνουν το αίμα τους διά νατα καταργήσουν , αλλά να φέρεται εις τον λαόν ως Πατήρ και αναλόγως του αρχιερατικού σχήματος οπού επαγγέλλεται , επειδή , επιμένων εις τα ίδια , θέλει μεταμεληθή ανωφελώς . Το υπουργείον , λοιπόν , τούτο σε ιδεάζει την θέλησιν ταύτην της Διοικήσεως διά να την αναφέρης εις τον ρηθέντα Άγιον του Λιδωρικίου , προς ακριβή εκτέλεσιν των χρεών του , είης υγιαίνων . Ναύπλιον τη 30 Ιουνίου 1824 . Εις απουσίαν των Υπουργών ο Γενικός Γραμματεύς Δημήτρ . Τομαράς > .
Κι' ο ίδιος ο Δεσπότης , σ' επιστολή του στον Παπαντριά της Λομποτινάς - που θέλει να ξαναπαντρευτεί αφού πέθανε η παπαδιά του - αρχίζει <...σε ευχαριστούμεν και διά τα μηλοκάστανα οπού μας έστειλες , διά τους Καλαντζαίους οπού γράφεις , ήτον ντζερές να μας φέρουν γρόσια και να μην σας γράψωμεν ;...>
( ο Λουκόπουλος , σε υποσημείωση σχετική με τη λέξη ντζερές , λέει : < Βάσανον δυνατόν τα γρόσια θα μας έκαναν ... > όλο ειρωνεία ) .
Στο τέλος μάλιστα του γράμματος όπως το παρουσιάζει ο Λουκόπουλος : Ο Ρουμελιώτης Καπετάνιος του 1821 , Ανδρίτσος Σαφάκας , σελ . 99 - προσθέτει , ανηψιός του Δεσπότη με τις ευλογίες του , ασφαλώς : < Καγώ ο Γεώργης ευλαβώς προσκυνώ . Σου είχα γράψει ένα τεσκερέν ( παραγγελία ) τες απερασμένες του Παπά - Θανάση και δεν μου έστειλεν έως τώρα τα μήλα . Να του ειπής να τα στείλη ότι θενά το μετανοήση . και να είναι διαλεχτά > .
Ο Ιωαννίκιος , ήταν ο τελευταίος .
Η ανεξάρτητη Ελληνική Πολιτεία σκεφτόταν την αναδιοργάνωση της εκκλησίας και μόνο γιά τοποτηρητή της Επισκοπής Λιδωρικίου μπορούσε να γίνη κουβέντα .
Τέτοιον , διώρισαν τον Επίσκοπο Καρύστου Νεόφυτο - αργότερα , 1833 , Μητροπολίτη Φωκίδας - αλλά εκείνος δεν δέχτηκε . Τη θέση του πήρε ένας ανηψιός του Ιωαννίκιου , ο Διονύσιος .
Αυτός έμεινε μόνο μέχρι το 1833 , όταν υπογράφτηκε το διάταγμα που ώριζε : < ο αριθμός των επισκοπών του βασιλείου , προσδιορίζεται εις δέκα . Κάθε νομός απαρτίζει μίαν επισκοπικήν περιφέρειαν . Επισκοπική καθέδρα είναι η Μητρόπολις του νομού > .
Ο ψυχρός ανθρώπινος νόμος έγινε βαθειά ταφόπετρα που ασφάλισε γιά πάντα την Επισκοπή Λιδωρικίου , μετά χιλίων χρόνων θερμή εθνική ζωή ".

Σ υ ν ε χ ί ζ ε τ α ι ….