ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ..ΕΝΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ " ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ "

Μετά τον εμφύλιο η πορνεία στην Αθήνα καλά κρατεί.
Προκειμένου να ελέγξουν τα αφροδίσια νοσήματα οι Αρχές μετά από έξωθεν συμβουλές-εντολές κλείνουν τα "σπίτια".
Οι ιερόδουλες βγαίνουν στον δρόμο στο καλντερίμι έπρεπε να ζήσουν.
Χειρότερα ανεξέλεγκτη η κατάσταση και το "επάγγελμα" του αγαπητικού ανθεί.
Νταβατζή τον έλεγαν και ήταν αδίστακτος.
Μέσα σε όλες αυτές τις "επαγγελματίες" ήρθαν να προστεθούν και κάποιες άλλες κοπέλες που βγήκαν στο καλντερίμι αναγκαστικά.
Τις είχαν στείλει οι γονείς τους από το χωριό συστημμένες σε Αθηναϊκά αρχοντόσπιτα για υπηρεσίες υπηρετριούλες οικιακούς βοηθούς στις ημέρες μας.
Ο γνωστός του γνωστού δεν ήξεραν όμως που πήγαιναν.
Έφευγαν από τα σπίτια αυτά και ήταν εύκολο να πέσουν στα δίχτυα των "ειδικών" που πάντα έψαχναν για φρέσκο εμπόρευμα.
Συνήθως τις εύρισκαν σε καφενεδάκια του Κέντρου της Αθήνας που είχαν ταμπέλες όπως Καφενείο η Ρούμελη...η Τρίπολη...η Καλαμάτα....δηλαδή εκεί που θα συναντούσαν κάποιον συμπατριώτη τους που θα τις βοηθούσε να βρούν μια δουλειά να ζήσουν.
Νοίκιαζαν κάποιο δωμάτιο σε κάποια αυλή σε γειτονιές της Αθήνας κοντά στο Κέντρο.
Πέφτοντας στα δίχτυα γρήγορα έβγαιναν στις πιάτσες του αγοραίου έρωτα που τότε δεν ήταν  ακόμα στην Συγγρού αλλά στην Σωκράτους στην Σοφοκλέους στην Αγίου Κωνσταντίνου έξω από το ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ στα γύρω στενά.
Δεν φορούσαν προκλητικά ρούχα το αντίθετο κάτι που τραβούσε τους πελάτες αλλά και να τσακώνονται με τις "παλιές" που θεωρούσαν τα στέκια αυτά δικά τους.
Οι δρόμοι εκείνοι της πιάτσας όμως είχαν και μόνιμους κατοίκους που
συχνά έβγαιναν στα μπαλκόνια και φώναζαν προκειμένου να απομακρυνθούν
οι γυναίκες και οι πελάτες.
Τα μικρά ας τα πούμε ξενοδοχεία γέμιζαν τα ταμεία τους.
Οι οίκοι ανοχής που άρχισαν να λειτουργούν και παράνομα στην συνέχεια
τράβηξαν από τους δρόμους του Κέντρου πίσω από την Ομόνοια τις ιερόδουλες
και τις οδήγησαν στην  μεγάλη πιάτσα της Συγγρού που είχε αρχίσει να λειτουργεί
όπως και στην Μητρόπολη του αγοραίου έρωτα....την Τρούμπα.
Ο 6ος Αμερικάνικος στόλος με τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα όπως
τα έλεγε στην ταινία η Άννα Καλουτά φορτωμένα με δολάρια συντήρησε
πολλά επαγγέλματα νόμιμα και παράνομα εκείνα τα χρόνια.

Πίσω στα παλιά

EN AΘΗΝΑΙΣ .. ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΤΡΟΧΑΙΑΣ

Ήταν έθιμο παλιά τα δώρα στους τροχονόμους της Αθήνας...
Κάπου το 1936 ξεκίνησε ...
Στους δρόμους άρχισε η κυκλοφορία των αυτοκινήτων να μεγαλώνει πάντα με τα τότε δεδομένα.
Οι τροχονόμοι πάσχιζαν να τα βγάλουν πέρα με τους άτσαλους οδηγούς και με τα όχι σε καλή κατάσταση αυτοκίνητα.
Πνιγόντουσαν όλοι σε μια κουταλιά νερό με αποτέλεσμα να δημιουργείται κομφούζιο.
Οι πολίτες έδειχναν συμπάθεια στους τροχονόμους που προσπαθούσαν να ανοίξουν τους δρόμους.
Ειδικά οι καταστηματάρχες του Κέντρου που κάθε τόσο τους φώναζαν να διώξουν
τα αυτοκίνητα που έκλειναν τις εισόδους των μαγαζιών τους αλλά και οι εταιρείες για την εξυπηρέτηση που είχαν για την φορτοεκφόρτωση των εμπορευμάτων τους
με τα φορτηγά.
Γνώριζαν ότι αμειβόντουσαν με λίγα χρήματα και με δυσκολία τα έβγαζαν πέρα έτσι από αρχές του Δεκέμβρη πήγαιναν τα δώρα τους και τα άφηναν μπροστά από τα ξύλινα βαρέλια όπως τα έλεγαν και ανέβαινανγια ρυθμίσουν την κυκλοφορία.
Το έθιμο το τηρούσε και ο Βασιλιάς αλλά και οι πολιτικοί που πήγαιναν συνοδευόμενοι από φωτογράφους για να αφήσουν το δώρο τους να χαιρετίσουν τον τροχονόμο και να αστράψουν τα φλάς.
Δεν υπήρχαν φανάρια αλλά και όταν τοποθετήθηκαν το έθιμο διατηρήθηκε για κάποια χρόνια πάλι με τα βαρέλια της τροχαίας αλλά αυτή την φορά τα έβαζαν στην Ομόνοια στο Σύνταγμα στους Αμπελόκηπους για λίγες ημέρες.
Ο τροχονόμος με την άσπρη τελαμώνα τα άσπρα γάντια και το κράνος πάνω σε αυτά.
Τα δώρα ήταν διάφορα...
κρασιά και διάφορα ποτά...ζυμαρικά....καφές...σόμπες πετρελαίου....παιδικές κρέμες....είδη υγιεινής ....χρήματα....υφάσματα....διατακτικές για αγορές από καταστήματα ρούχων....μέχρι και δωρεάν τοκετό από ιδιωτικό μαιευτήριο που φυσικά θα πήγαινε χωρίς
κλήρωση στον υποψήφιο πατέρα.
Τα δώρα τα έπαιρναν οι τροχονόμοι με κλήρωση που γινότανε στην Τροχαία στην οδό Σωκράτους τότε πίσω από την Ομόνοια.

Πίσω στα παλιά

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ…ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ

Ξεκινώντας από το παλιό εκκλησάκι των Αγίων Θεοδώρων ανάβοντας κερί...

Απέναντι γωνία με την Αριστείδου ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ και παλιά ο ΠΑΤΙΣΤΑΣ όπως και παρακάτω που υπάρχει και σήμερα ...σαν επωνυμία.

Ενδιάμεσα υπάρχει ένα μαγαζί με ρούχα και παλιά ήταν και αυτό με καλλυντικά όπως και παραπάνω στην Αριστείδου και δίπλα στην Σοφοκλέους και απέναντι στην στοά Ορφανίδου άλλα τέσσερα τέτοια μαγαζιά της ομορφιάς παρακαλώ.

Συνεχίζουμε στην Ευριπίδου όμως με το μαγαζί του ΚΛΑΟΥΔΑΤΟΥ που ξεκίνησε κάπου την δεκαετία του 70 και φυλάει Θερμοπύλες.

Ένα παλιό κτίριο δίπλα τύπου ερείπιο με κάποιους φουκαράδες απ΄έξω να επαιτούν.

Περνάμε την Αιόλου

Τυράδικο ΑΡΚΑΔΙΑ το θυμάμαι από παιδί που ξεκίνησα να δουλεύω σε εκείνη την περιοχή και με έστελναν να αγοράζω φέτα βαρελίσια.

Έκοβε και ένα μικρό κομμάτι ο ηλικιωμένος υπάλληλος το έβαζε στο χαρτί και μου το έδινε να το φάω για να πάρω κανένα δράμι όπως έλεγε.

Απέναντι ξηροί καρποί ....

Φτάνεις στον Μπαχάρ....

Γνωστός όπως και η ΑΚΡΟΠΟΛΗ....

Από το 1940 λοιπόν μπαχαρικά...βότανα...αιθέρια έλαια...δημητριακά  και μόνιμα μεγάλη ουρά.

Πελάτες του από νοικοκυρές....ταβερνιαρέους μέχρι σέφ αλλά και ηλικιωμένους για φάρμακα της φύσης.

Μαγαζί με εσώρουχα για παλαϊκούς....σωβρακοφανέλες .

Σκελέες μέχρι τον αστράγαλο για το κρύο για τα αθριτικά....για τα ηλικιωμένα παλληκάρια.

Στα ύψη οι πωλήσεις λόγω περικοπών στις συντάξεις.

Πίσω στα παλιά

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ …ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ

Πίσω από το Δημαρχείο της Αθήνας μια βόλτα παλαιότερη ...
Οδός Ικτίνου....οδός "μεροκάματου" του δρόμου...
Ξενοδοχείο και εκεί όπως και άλλα στους ίδιους δρόμους...της ίδιας κατηγορίας ελαφρών ηθών.
Ρεσεψιονίστ πίσω από τον μικρό πάγκο να δίνουν τα κλειδιά στις "πελάτισες" τραβώντας και μια τρέσα στο σημειωματάριό τους για να βρίσκουν άκρη με τον λογαριασμό.
Από εκεί εύρισκαν άκρη και οι προστάτες-νταβατζήδες των κοριτσιών οπότε δεν υπήρχε περίπτωση..."φοροδιαφυγής".
Γνωστά όλα αυτά και δεν έκαναν εντύπωση σε όσους ζούσαν ή εργαζόντουσαν στην περιοχή.
Όταν το δημαρχείο άνοιξε έκανε χαλάστρα σε αυτή την πιάτσα.
Δεν υπήρχε πρόβλημα όμως...
Στην Σοφοκλέους υπήρχαν κι άλλα ξενοδοχεία τέτοιου τύπου με μεγαλύτερες σε ηλικία ιερόδουλες που εξακολουθούσαν να βγάζουν μεροκάματο.
Δεν είχαν πρόβλημα με τους γειτόνους τους εμπόρους τροφίμων κ.λ.π.
Έπρεπε να ζήσουν και αυτές και το γνώριζαν οι τελευταίοι...
Εκεί και ένα μικρό μαγαζάκι ενός φίλου με είδη καλλωπισμού που δεν υπάρχει σήμερα.
Οι καλύτερες πελάτισες ήταν αυτές οι γυναίκες...
Τις εξυπηρετούσε και μάλιστα κρατούσε και τεφτέρι.
"Ποτέ δεν έχασα μια δραχμή από αυτές..." έλεγε.
Και άκουγε και τα βάσανά τους και τις κερνούσε και καφέ που έφτιαχνε μόνος του στο ηλεκτρικό μάτι σε μια γωνιά του μαγαζιού.
Όλα κάπως έτσι πήγαιναν στην περιοχή μέχρι τους Ολυμπιακούς της Αθήνας
οπότε οι ίδιοι αυτοί δρόμοι γέμισαν με αλλοδαπές ιερόδουλες.
Θα ερχόντουσαν χιλιάδες φίλαθλοι θα είχε ψωμί και αυτή η αγορά.
Οι παλιές ιερόδουλες οι ντόπιες και λόγω ηλικίας ήταν χαμένες από χέρι.
Στην συνέχεια τα σκληρά ναρκωτικά κατέκλεισαν αυτές τις πιάτσες του παράνομου έρωτα.
Τα πράγματα έγιναν επικίνδυνα.

Πίσω στα παλιά

Αναρτήθηκε από Πίσω στα παλιά

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ..ΣΤΟΥ ΚΙΚΙΖΑ

Ανοδικά έκλεισε το 2010 η Μέλισσα Κίκιζας η οποία σημείωσε και αύξηση του μεριδίου που κατέχει στην εγχώρια αγορά.

Η θετική τροχιά την οποία διατηρεί το τελευταίο διάστημα η βιομηχανία ζυμαρικών αποδίδεται πέρα από την ανάπτυξη της γκάμας των προϊόντων της, στη στροφή των καταναλωτών στα ελληνικά προϊόντα.

«Η τάση αυτή που φαίνεται να διατηρείται και τη φετινή χρονιά, λειτούργησε υπέρ της αμιγώς ελληνικής εταιρείας απέναντι στον πολυεθνικό ανταγωνισμό, ενισχύοντας τις πωλήσεις των προϊόντων της» σημειώνει η εταιρεία προσθέτοντας ότι «η Mέλισσα Κίκιζας χρησιμοποιεί ελληνική πρώτη ύλη, αγοράζοντας πάνω από 130.000 τόνους σίτου ετησίως».

Παράλληλα, η εταιρεία επενδύοντας στην καινοτομία λανσάρει και νέες κατηγορίες προϊόντων όπως αυτή των ζυμαρικών χωρίς γλουτένη, με τα Melissa Gluten Free.

ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ 16-2-2011

===========================================================

Διαβάζοντας το παραπάνω δημοσίευμα θυμήθηκα.......

Το μπακάλικο του ΚΙΚΙΖΑ ήταν στο Μεταξουργείο Λένορμαν και Παλαμηδίου.

Προπολεμικά το άνοιξαν οι Αρκάδες Κικιζαίοι.

Έκλεισε κάπου το 1972......

....πήγαινα πιτσιρικάς παραμονές μεγάλων εορτών να ψωνίσω ορισμένα επιλεγμένα τρόφιμα....μέναμε στην περιοχή.

Στο χαρτάκι μου έγραφε η μάνα να αγοράσω φέτα.....βούτυρο φρέσκο....κασέρι....για το τραπέζι το γιορτινό.

Έπρεπε να βάλεις και κανένα ρούχο της προκοπής....όχι όπως πήγαινες στον μπακάλη της γειτονιάς.

Ένοιωθες κάπως στο μεγαλομπακάλικο του ΚΙΚΙΖΑ.

Κοίταζες και αριστερά και δεξιά για να σε δεί κανένας γείτονας....να φανείς βρε αδερφέ.

Γιατί δεν πηγαίναμε όλες τις ημέρες για ψώνια στου ΚΙΚΙΖΑ;

Γιατί δεν είχε τεφτέρι και μελανί μολύβι να γράφει τα ψώνια και να τα πληρώνεις στο 15νθήμερο που πληρωνότανε ο πατέρας.

Αυτό το προνόμιο το είχε ο μικρομπακάλης παρακάτω από το σπίτι που την έστηνε έξω από του ΚΙΚΙΖΑ κάποιες φορές για να σταμπάρει τους πελάτες του που αγόραζαν μετρητοίς.

Σου την έλεγε την επόμενη όταν πήγαινες με το τεφτέρι να αγοράσεις μπακαλιάρο....μπελτέ...ζάχαρη....

"Αυτά που θέλεις σήμερα δεν τα είχε χθές ο ΚΙΚΙΖΑΣ;"

Αξέχαστα χρόνια......

Πίσω στα παλιά

EN AΘΗΝΑΙΣ ..ΤΟ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ ΤΟΥ ΠΟΔΑΡΙΟΥ

Έπρεπε να βγεί το μεροκάματο εκείνα τα χρόνια....
Ξεκινούσαν  από τις τρύπες τους το πρωϊ....υπόγεια...κάμαρες σε αυλές και ντουγρού για την Ομόνοια.
Ποδαράτο συνήθως έμεναν σε κοντινές γειτονιές κάτω από τα σίδερα την Κωνσταντινουπόλεως .
Φτηνά τα νοίκια...
Έβγαζαν το καρότσι από την αποθήκη που το άφηναν με το αζημίωτο σε κάποια στοά γύρω από την Αθηνάς και πήγαιναν στο στέκι.
Υπήρχε μπέσα ο καθένας είχε το πόστο του...
Δεν έλειπαν οι τσακωμοί βέβαια με τους συναδέλφους...
"Τράβα ρε παραπέρα ...θα βγάλουμε κορέους..."
Τέτοια χαριτωμένα συνήθως...
Η Αθηνάς είχε τα πρωτεία....η Αιόλου μετά...η Λυκούργου...
Καροτσάκια-πάγκοι παντού και οι τσιλιαδόροι να κοιτάνε για πολιτσμάνους.
Μήνυση και αυτόφωρο ....."άνευ αδείας μικροπωλητού"...
Κρατητήριο και την επόμενη ημέρα ο πρόεδρος του δικαστηρίου θα έριχνε τις μεταλλικές.
Τα γνώριζαν αυτά οι ταλαίπωροι και ήταν προετοιμασμένοι ήξεραν απ΄έξω την ποινή.
"Πλερώσαμε και σήμερα... πάει το μεροκάματο".
Βέβαια δεν ήταν και αθώες περιστερές αφού τα εμπορεύματα
που πουλούσαν ήταν της κακής προκοπής.
Τα σημερινά Κινέζικα ήταν PRADA για εκείνα τα χρόνια.
Κάλτσες διαλογής που αγοράζανε με την οκά από βιοτεχνίες
και τις φορούσες Κυριακή και την Δευτέρα έχασκε το μεγάλο
δάχτυλο του ποδιού.
Γραβάτες που μετά από μερικά λύσε δέσε γινόντουσαν σχοινιά για να κρεμαστείς.
Πού διάβολο τα βρίσκανε τα σαπάκια;
Άσε τις πομάδες τις αλοιφές δηλαδή που γιατρεύανε από τους πόνους και έβαζε...έβαζε ο φουκαράς που την "έφαγε"(την αγόρασε) και δεν γινότανε τίποτα και πήγαινε να βρεί τον καροτσάκια και τον έβγαζε τρελό.
Οι κομπιναδόροι αυτοί ήταν συνήθως τρία άτομα...
Ο κεφαλαιούχος που έβαζε τα λεφτά για την αγορά εμπορευμάτωνο πωλητής και ο κράχτης.
Ο πρώτος ήταν δίπλα στον πωλητή επέβλεπε και χάλαγε τα μεγάλα χαρτονομίσματα...ο κράχτης έκανε τον πελάτη αλλά και κοιτούσε και για πολιτσμάνο για να ρίξει το "σύρμα" και να την κοπανίσουν στα γύρω στενά.

Πίσω στα παλιά

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ … ΚΟΝΤΙΝΕΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ

 

Η Κυψέλη ακόμα μια παλιά συνοικία της Αθήνας.

Δίπλα στα Πατήσια στο Γαλάτσι τα Τουρκοβούνια το Πεδίον του Άρεως...

Πολύ παλιά υπήρχαν πολλά δέντρα πηγές ποτάμια και ήταν τόπος αναψυχής των Αθηναίων.

Στην οδό Κυψέλης ήταν η έπαυλη του Ναυάρχου Κανάρη που έδωσε το όνομά του στην κεντρικής της πλατεία όπου και το άγαλμά του.

Στην οδό Αγίας Ζώνης ήταν η έπαυλη Μάλκολμ ...σήμερα είναι το άσυλο ανιάτων.

Ο ίδιος έχτισε και το εξοχικό του σε ένα κοντινό "χωριό" τα Πατήσια.

Άλλες γνωστές οικογένειες της εποχής που έμειναν στην Κυψέλη ήταν η Λεβίδου ...η Καλλιφρονά.

Ερχόμαστε στις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60...

Κυψέλη η ακριβή συνοικία με πολυκατοικίες με μεγάλα διαμερίσματα πολυτελούς κατασκευής.

Οι θυρωροί παίρνουν τις θέσεις τους....με ευγένεια εξυπηρετούν τους ενοίκους και γνωρίζουν τις ιδιοτροπίες τους...

Οι καλλιτέχνες και οι διανοούμενοι μαζεύονται στην περιοχή ο ένας μετά τον άλλο.

Δημιουργούνται καλλιτεχνικά στέκια....

Κινηματογραφούπολη μαζί με τα Πατήσια....

"Αελλώ"..."Αλεξάνδρα".."Τριανόν".."Φιλίπ"... Θεατρούπολη..." θέατρο Κυκλάδων"..."Κεφαλληνίας"..."Κάππα"...

Τα Πατήσια η διπλανή συνοικία είναι περισσότερο προσιτή για τους πολλούς...

Και εκεί πολυκατοικίες αλλά περισσότερο λαϊκές....

Τα δάνεια που παίρνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι για στέγαση

δεν φτάνουν για την Κυψέλη...δίπλα στα ορεινά Πατήσια που τα είπαν Λαμπρινή οι τιμές των διαμερισμάτων είναι προσιτές.

Ακόμα με κατσάβραχα η περιοχή...

Τα εξ αδιαιρέτου προχειροφιαγμένα σπιτάκια πέφτουν υπερ των πολυκατοικιών.

Ένα δυαράκι ή ένα τριαράκι και μια γκαρσονιέρα τσόντα έλυνε το πρόβλημα ο ταλαιπωρημένος.

Θα πάντρευε το κορίτσι με το ένα και θα έμενε στο άλλο.

Πίσω στα παλιά

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ …ΤΑ ΓΚΑΖΑΚΙΑ

Βόλοι γκαζάκια (γκαζές) πάρτα όλα.

Με αυτά παίζαμε οι παλιοί αλλά και με τα χαρτάκια ή χάπα χούπες.

Φωτογραφίες με ποδοσφαιριστές της εποχής με ιστορίες όπως η Νήσος

των Θησαυρών και άλλα που ενδιέφεραν τα παιδιά στις δεκαετίες ΄50 ΄60.

Τα γκαζάκια και τους βόλους τα στήναμε στη σειρά και το πρώτο το λέγαμε

μπάζ το δεύτερο παράμπαζο και το τελευταίο κωλόμπαζο.

Από μακριά σημάδευες με το τυχερό σου γκαζάκι συρτά όπως στο μπόουλινκ.

Αν χτύπαγες το μπάζ έπαιρνες όλη τη σειρά αν ήταν το παράμπαζο
από εκεί και κάτω κ.ο.κ.

Είχαμε και ένα πάνινο σακουλάκι για να βάζουμε τα γκαζάκια που τα λέγαμε

και γιαλένια.

Τα χαρτάκια είχαν αριθμούς και τα παίζαμε με αυτούς.

Το 25 π.χ. ήτανε το 5 το 42 το 2 κ.λ.π.

΄Εριχνε ο ένας έριχνε ο άλλος και ο τυχερός κέρδιζε ....

Κάναμε και ανταλλαγές μεταξύ μας τα διπλά.

Το πάρτα όλα ήταν σβούρα που έγραφε πάρε 1 βάλε 2 πάρτα όλα κ.λ.π.

Βάζαμε συνήθως κάτω χαρτάκια και γκαζάκια οι μικρότεροι.

Μεγαλώνοντας αφήναμε τα γκαζάκια και περνάγαμε στα ποδοσφαιράκια.

Πίσω στα παλιά

EN AΘΗΝΑΙΣ …Ο ΚΥΡ ΝΙΚΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ

 

Nα γυρίσω κάποιες δεκαετίες πίσω και να θυμηθώ ένα Σαββατόβραδο σε μια γειτονιά της Αθήνας που γεννήθηκα και μεγάλωσα.

Εντάξει συνηθισμένη εικόνα μιας αυλής με δωμάτια που νοίκαζαν εκτός από εργένηδες και νέα αντρόγυνα με το παιδάκι τους με κοινόχρηστη τουαλέτα μέχρι να σταθεροποιηθούν τα οικονομικά τους και νοικιάσουν δύο κάμαρες.

Μια οικογένεια όλοι με τα παιδιά της αυλής σαν αδέρφια με πολλές μανάδες.

Το Σάββατο το βράδυ με τις κατσαρόλες όλοι στις πολλές κάμαρες της σπιτονοικοκυράς με το τραπέζι να γεμίζει αμέσως όπως και οι καρέκλες.

Η νταμιτζάνα με την ρετσίνα στα πόδια του τραπεζιού και το κέφι άφθονο όπως και η όρεξη.

Δεν θα αργούσαν και τα τραγούδια παλιά Αθηναϊκά καντάδες

και όχι μόνο.

Κάποια από αυτά τα αξέχαστα Σαββατόβραδα ερχότανε για λίγο και ο κυρ Νίκος όπως τον φωνάζαμε οι μικρότεροι με την κιθάρα του.

Ήταν γείτονας καθότανε λίγο και μετά πήγαινε για δουλειά.

Η φωνή του ήταν μαγική βελούδινη και ευτυχώς ακόμα και σήμερα μπορώ και την ακούω.

΄Ηταν ο αξέχαστος Νίκος Γούναρης!

"Για τις γυναίκες ζούμε όλοι βρε παιδιά
γι' αυτές δουλεύουμε γι' αυτές ιδροκοπάμε
κι αν είναι όλες, όπως λεν χωρίς καρδιά, 
εμείς που έχουμε καρδιά τις αγαπάμε."

Στίχοι-Μουσική-Εκτέλεση

Νίκος Γούναρης

Πίσω στα παλιά

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ..ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΑ

Όταν λέμε εμπόριο της Αθήνας εννοούμε την Ομόνοια και τους δρόμουςπου γεννήθηκε.

Βασικά την Αθηνάς την Αιόλου και τους γύρω και κοντά σε αυτούς...

Κράτησαν την πρωτιά για πολλά χρόνια.

Οι μεγαλύτεροι ακόμα και σήμερα όταν λένε πάμε στην αγορά αυτούς τους δρόμους εννοούν.

Φυσικά δεν πήραν τυχαία την πρωτιά...

Από εκεί ξεκίνησαν όλες οι ιστορικές φίρμες του εμπορίου...

Να θυμηθούμε κάποιες...

Αφοι Λαμπρόπουλοι Σταδίου και Αιόλου ...

Πίσω στην πλατεία Κοτζιά Αφοι Κλαουδάτου το μαγαζί της φτωχολογιάς... από εσώρουχα...είδη προικός...αντρικά και παιδικά ρούχα μέχρι παπούτσια ΕΛΒΙΕΛΑ και ότι χρειαζότανε για να ανοίξει ένα σπιτικό ...οικονομικά.

Λαμπρόπουλος και Κλαουδάτος ξεκίνησαν από την ίδια βάση...

Μικροπωλητές ....ο πρώτος πουλούσε καρτ-ποστάλ έξω από το ταχυδρομείο και ο δεύτερος είχε πάγκο μικροπωλητού στην Αιόλου.

Ο Λαμπρόπουλος στην συνέχεια άνοιξε ένα μικρό μαγαζάκι στην Αιόλου  με αντρικά και στην συνέχεια με τα αδέρφια του έγιναν αυτοί που έγιναν για πολλά χρόνια.

Ο ΔΡΑΓΩΝΑΣ στην Αιόλου...ιστορικό μαγαζί....
Ο πρώτος που καθιέρωσε τις εκπτώσεις και την "εβδομάδα υπολοίπων".
Έβλεπες τότε ουρές απ΄έξω πολλές ώρες πρίν ανοίξει.
Το είπαν...το HARRODS της Αθήνας...

Το ΜΙΝΙΟΝ του Γεωργακά....ξεκίνησε με το περίπτερο που είχε απέναντι και έγινε αυτός που έγινε.

Τελείωσαν αυτά τα θρυλικά μεγάλα μαγαζιά κάποια με άσχημο τρόπο είναι γνωστά τα γεγονότα.

Γυρίζοντας πίσω στην Ομόνοια ...

Και που είχαμε περάσει στο 2000 η περιοχή δεν είχε χάσει την

αίγλη της.

Άρχισαν να ανοίγουν αλυσίδες μαγαζιών μαζικής εστίασης.... νέες αλυσίδες επεκτείνονται βλέπε ΧΟΝΤΟΣ.

Προσπαθεί η Ομόνοια να κρατήσει το εμπορικό της όνομα...δεν τα καταφέρνει.

Ναρκωτικά....ημεδαπές και αλλοδαπές συμμορίες δρούν σχεδόν ανεξέλεγκτα.

Κλείνουν μαγαζιά...ερημώνονται στοές και μόλις νυχτώσει θεωρείται η περιοχή υψηλού κινδύνου.

Πίσω στα παλιά

EN AΘΗΝΑΙΣ ..ΤΑ ΑΓΓΕΛΑΚΙΑ

 

Στην βόλτα μου στο Μοναστηράκι στην Πλατεία Αναμνήσεων ή Αβυσσηνίας
είδα στα παλιά ένα κάδρο με ένα αγγελάκι.
Θυμήθηκα τα αγγελάκια τα χάρτινα που υπήρχαν δεκαετίες πίσω
στα ψιλικατζίδικα.
Ωραία χρώματα...μέσα στα σύννεφα....ωραίες γαλήνιες μορφές.
Αυτά τα κάδρα  με τα αγγελικά πρόσωπα  και τα
αραχνοϋφαντα πέπλα.....με τα λουλούδια στο κεφάλι  και πίσω
μια λίμνη....δέντρα....εικόνα που σε πήγαινε στον Παράδεισο
και σε ηρεμούσε στόλιζαν το δωμάτιο ή τα δωμάτια για τους τυχερούς.
Επάνω στο τζάμι βάζαμε φωτογραφίες αγαπημένων προσώπων μας
ασπρόμαυρες.
Τα πρόσωπα αυτά συνήθως ήταν μακρυά ή και εκεί που δεν υπάρχει
επιστροφή.
Κοιτούσαμε αυτό το κάδρο και ηρεμούσαμε....νοιώθαμε δίπλα μας
τους ανθρώπους μας.
Τα χρόνια πέρασαν ....τα κάδρα αυτά έγιναν ντεμοντέ....τα πέταξαν....
και κατέληξαν στα παλιατζίδικα μαζί με τις κιτρινισμένες φωτογραφίες.
Ευτυχώς που υπάρχουν και οι ρακοσυλλέκτες......
"Πόσο κάνει αυτό το κάδρο;"
"Δώσε ένα "κοσάρι και πάρτο...άντε με τις φωτογραφίες μαζί...."

Πίσω στα παλιά

EN AΘΗΝΑΙΣ ..ΤΟ ΤΑΒΕΡΝΑΚΙ ΤΟΥ ΜΑΓΚΑ

«Κάθε βράδυ έπεφταν πιστολιές και μαχαιριές -χώρια τα άλλα»  διηγείται ένας από τους υπαλλήλους της ταβέρνας του Σαραντόπουλου.

«Ολοι οι σερβιτόροι και ο Σαραντόπουλος οπλοφορούσαμε, ενώ ήλθε καιρός  που μέσα στο μαγαζί υπήρχανε πάνω από 15 πιστόλια.
Αν, χωρίς να το θέλεις, γύριζες το κεφάλι και κοίταζες κάποιον, μπορούσε  να γίνει σε δυο λεπτά φονικό άγριο».

"... οι ταβέρνες ήταν χώρος όπου οι μάγκες έπαιρναν το βάπτισμα του πυρός.
Ο ίδιος ήταν 16 ετών όταν «βαπτίσθηκε» σε ένα τέτοιο κουτουκάκι:
«Εγινα φίλος του κρασιού και της ιδιαίτερης ατμόσφαιρας της ταβέρνας.
Ενιωθα ότι εκεί ο άνθρωπος διαστέλλεται και μοιράζεται πράγματα με άλλους».

Ταυτόχρονα έμαθε και τους άρρητους κώδικες συμπεριφοράς:
«Μια φορά άρχισα να φωτογραφίζω σε ένα λαϊκό καπηλειό,
χωρίς να έχω φροντίσει να γνωρίσω πρώτα τον ταβερνιάρη.
Ξαφνικά, σηκώνεται ένας μάγκας και μου λέει:
"Παλληκαράκι, ακούμπησε το καρουλάκι, ατάκα και επί τόπου!
Κι αν έχω πει στη γυναίκα μου ότι έχω πάει μετανάστης στη Γερμανία;"...
Από τότε πριν μπω σε κάθε ταβέρνα ρωτούσα σχολαστικά αν ενοχλώ».
Γράφει ο Γ.Πίτττας στο βιβλίο του για την ιστορία της ταβέρνας.....
Ήταν μαγκιά τότε το κουμπούρι στην ζώνη στο πίσω μέρος....
μετά τον εμφύλιο τα βρίσκανε  και ξεχασμένα ή πεταμένα
σε καμμιά αποθήκη....μπαούλο...πλυσταριό της αυλής αλλά και στο Γιουσουρούμ  για λίγες δραχμές.

Ειδικά οι Ιταλοί όταν έφυγαν άφηναν τα περίστροφά τους σαν σουβενίρ στους  Έλληνες που χάριν σε αυτούς σώσανε τα τομάρια τους από τους συμμάχους τους  Γερμαναράδες.
Τους οπλοφόρους βαρύμαγκες τους γνώριζαν εκεί που πήγαιναν για να πιούν κανένα κρασί και προκειμένου να μην κάνουν φασαρία και τρομάξουν τους  άλλους πελάτες δεν τους έπαιρναν λεφτά.
Συνήθως τα κουμπούρια και οι κάμες έβγαιναν για τα μάτια καμιάς κοπελιάς που θα συνόδευε με καμάρι κάποιος και από το απέναντι τραπέζι άλλος θα της έριχνε κανένα  χαμόγελο ή θα της έκλεινε το μάτι.
Τότε κρατάτε Τούρκοι τ'άρματα...
Τούμπα τα τραπέζια στην καλύτερη και αίματα στην χειρότερη.
Τα ταβερνάκια με την "ειδική" αυτή πελατεία ήταν γνωστά οπότε οι περισσότεροι γνώριζαν ποιά σκαλιά κατεβαίνουν καθ'ότι υπόγες (υπόγεια) όπως τα έλεγαν... ήταν τα περισσότερα.

Πίσω στα παλιά

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ … ΜΕΤΑΚΑΤΟΧΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ

 

Τέλος και του εμφυλίου... Προσπαθεί η Αθήνα να μαζέψει τα κομμάτια της...
Μαγαζιά ανοίγουν σιγά-σιγά και οι πρώτες ταμπέλες μπαίνουν δειλά δειλά για να
τραβήξουν κόσμο.
"Τρόφιμα εκλεκτά"..."το τέλειον"..."το άριστον"...
Το ραδιόφωνο έχει βγεί από τις κρυψώνες και λειτουργεί κανονικά...
Στην αυλή ακούγονται τραγούδια...το βράδυ μαζεύονται να ακούσουν
αστυνομικές ιστορίες...θέατρο....
Φτώχεια και των γονέων αλλά τουλάχιστον υπάρχει φαϊ στην κατσαρόλα και στο σχολείο οι σύμμαχοι έχουν στείλει γάλα σκόνη και τυρί για δεκατιανό.
Οι δάσκαλοι είναι λίγοι και προσπαθούν να μάθουν γράμματα στα παιδιά...
ενώνονται και τάξεις για ευκολία ενώ στο σπίτι η βοήθεια των γονέων ανύπαρκτη.
Οι περισσότεροι περάσανε δύσκολα και το σχολείο άφησαν...
Μικροί στην ηλικία με οικογένεια με παιδιά...
Οι μανάδες είχαν και το ένα μπροστά στην ηλικία....17-18...
Αδύνατα τα παιδιά...φόβοι για αρρώστειες...
Φρέσκο γάλα από τον γαλατά με το γαϊδουράκι και την καρδάρα....παχύ με την πέτσα
για βιταμίνες πολλές.
Το απόγευμα ξεγυρισμένη φέτα ψωμί με λάδι ή με πελτέ....με θρεψίνη
αλλά και ταχίνι από την Μικρασιάτη παππού.
Το μουρουνέλαιο...γιατρικό  αλλά ήθελε κουράγιο για να το πιείς.

Παιχνίδια δυσεύρετα...τα αυτοσχέδια κυριαρχούσαν στην γειτονιά...
Σπαθιά από ξύλο από καλάμι....άλογο..."το καβάλησες το καλάμι" έλεγαν για κάποιον
που είχαν πάρει τα μυαλά του αέρα.
Αργότερα το πλαστικό έλυσε το πρόβλημα....τα απορρυπαντικά είχαν μέσα δώρα
για τα παιδιά ....στρατιωτάκια...αυτοκινητάκια.
Τα μαγαζιά γίνονται περισσότερα και μεγαλύτερα...η ζωή αρχίζει
να αλλάζει.


Πίσω στα παλιά

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ..Η ΡΕΤΣΙΝΑ

 

Τα ταβερνάκια παλιά ήταν περισσότερα από τα θέατρα και τους κινηματογράφους...
Μερικά βαρέλια με κρασί λίγα τραπεζάκια μικρή ποικιλία φαγητών και πελάτες
φανατικούς οπαδούς της ρετσίνας.
"Πάμε για ένα κρασί;"
Συνηθισμένες κουβέντες μεταξύ φίλων και την απόφαση την έπαιρναν
αμέσως.
"Ξέρεις κανένα καλό ταβερνάκι;"
Και ασφαλώς ήξερε και ήταν αυτό που είχε καλή ρετσίνα....
Με αυτή ξεχνούσαν τα βάσανα και τους καημούς....
Έκαναν για λίγο όνειρα αφήνοντας πίσω τα βάσανα και την φτώχεια τους.
Ξεκινούσε η κουβέντα πάντα με τα προβλήματα και με το αχ και βαχ
για να καταλήξει σε τραγούδι μετά την πρώτη μισή (οκά).
Έτσι απλά...πλήρωναν ρεφενέ και γύριζαν στα σπίτια τους
"έχει ο Θεός" για την επόμενη ημέρα.
Υπήρχαν και οι κρασοπατέρες που έπιναν συνεχώς και στην συνέχεια θα πήγαιναν
στο σπίτι τους...με το περιπολικό της Άμεσης Δράσης...τα παλιά αμερικάνικα
αυτοκίνητα που μας έστελναν τιμής ένεκεν οι σύμμαχοι με κάμποσα μίλια στο κοντέρ.
Δεν βαριέσαι όμως...τζάμπα ήταν.
Τα τραγούδια από τους θαμώνες της ταβέρνας ακουγόντουσαν στον δρόμο...
Περπατούσες στην Συνοικία των Θεών και άκουγες....

Ρετσίνα μου, ρετσίνα μου

                              Μαζί σου θα πεθάνω
                              Του κόσμου όλα τα καλά
                              Μπροστά σου δεν θα βάνω
Τα ταβερνάκια δεν είχαν μόνο πελάτες μεροκαματιάρηδες είχαν και ευκατάσταους
όπως εμπόρους της Αθήνας γνωστά ονόματα της εποχής.
Τότε έβλεπες τον ταβερνιάρη και το γκαρσόνι να σπεύδουν να τους εξυπηρετήσουν
βάζοντας λινά τραπεζομάντηλα στα τραπέζια που ένωναν .
Μετά από τις πρώτες ρετσίνες όλες οι παρέες γινόντουσαν μια...
Ο τροβαδούρος με το πιατάκι για το νυχτοκάματο ξεκρεμούσε την κιθάρα από τον τοίχο και άρχιζε το τραγούδι.

- Ρετσίνα μου αγνή, αγάπη μου ξανθιά κεχριμπαρένια, σκοτώνεις όλους τους καϋμούς και σβήνεις πάντα κάθε έγνοια.
Γι αυτό κι εγώ δεν θα τ΄ απαρνηθώ το ρετσινάτο χρώμα και θέλω να με θάψουνε, λόγω τιμής, με κάνουλα στο στόμα !

Το πιατάκι θα το έβγαζε από την τσέπη όταν τελείωνε και θα περνούσε από τα τραπέζια.
Έπρεπε και αυτός να ζήσει.

Πίσω στα παλιά

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ …ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗΣ

 

Πέρα δώθε τα φορτηγά και οι τρίκυκλες μοτοσυκλέτες εκείνα τα χρόνια κατακαλόκαιρο.
ΕΚΤΕΛΟΥΝΤΕ ΜΕΤΑΦΟΡΕ συνήθως ανορθόγραφα και πρόχειρα έγραφαν οι πινακίδες.
Πήγαινες πρώτα στο καφενείο που ήταν η πιάτσα και έκανες συμφωνία....
Από συνοικία σε συνοικία ...λίγα τα υπάρχοντα που θα φόρτωνε ο μεταφορέας
πέντε πάνω πέντε κάτω και το ραντεβού σε ημέρα σχόλης...Κυριακή.
"Καλέ φεύγουν οι απέναντι..."
Το σύνθημα και η γειτονιά στο πόδι να βάλουν όλοι ένα χέρι...
Συγκίνηση και ειδικά τα παιδιά που θα άφηναν τους φίλους τους για μια ακόμα φορά.
Άντε πάλι από την αρχή άντε άλλο σχολείο άντε άλλη γειτονιά...μέχρι να συνηθίσεις
περνούσε καιρός.
Οι γείτονες θα ερχόντουσαν να βοηθήσουν και να γνωρίσουν τους νεοφερμένους
να πάρουν ρεπόρτο και το απόγευμα στην σύναξη στον δρόμο να γίνει η ενημέρωση.
Ο μπακάλης είχε ενημερωθεί έγκαιρα και δεν έκρυβε την χαρά του όταν μάθαινε
ότι νέος γείτονας κρατιόταν από το Δημόσιο.
Το πρώτο που φρόντιζαν να μάθουν όταν ήθελαν να νοικιάσουν ένα σπίτι ήταν
αν τον χειμώνα είχε πρόβλημα υγρασίας.
Δύσκολο ...
Φρόντιζε ο ιδιοκτήτης είχε καλύψει τα επίμαχα σημεία ...όταν έμπαινε ο χειμώνας
άρχιζαν οι αψιμαχίες.
"Αν δεν σου αρέσει να φύγεις..."
Αυτή ήταν η απάντηση...
Δύσκολα εύρισκες σπίτι για να νοικιάσεις ...
Δεν είχαν αρχίσει ακόμα οι πολυκατοικίες να υψώνονται η μια δίπλα στην άλλη.
Ο κοσμάκης άφηνε τα χωριά του και ερχότανε στην όμορφη Αθήνα για μια καλύτερη
ζωή.
Γρήγορα απογοητευότανε φτάνοντας στις λαϊκές γειτονιές εκεί δηλαδή που του επέτρεπε η τσέπη του.
Εκτός από τις γνωστές αυλές με τα δωμάτια υπήρχαν και τα παλιά διώροφα με υπόγεια με κοινή είσοδο και με πολλά ευτράπελα.
Άνοιγες την πόρτα για να μπείς το βράδυ οπότε άναβες το φώς του διαδρόμου
όπου αριστερά δεξιά υπήρχαν δωμάτια που νοικιάζανε εργένηδες αλλά και νέα ζευγάρια.
Οι πόρτες τους είχαν και τζάμι στο πάνω μέρος οπότε το φώς που άναβες ενοχλούσε
αυτούς που κοιμόντουσαν.
Και φυσικά η κοινόχρηστη κουζίνα με τις γκαζιέρες στην σειρά.
Και πολλά άλλα προσεχώς....

πίσω στα παλιά

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ …ΤΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ

 

Παλιές δεκαετίες...παλιές καθημερινές εικόνες μιας γειτονιάς λαϊκής...

Πρωϊ οι πατεράδες στην δουλειά τα παιδιά σχολείο...

Οι νοικοκυρές κυκλοφορούν με τα διχτάκια πηγαίνοντας για τα ψώνια της ημέρας.

Τα απαραίτητα και μόνον...

Δεν υπήρχε στοκ τροφίμων στο σπίτι.

Έπρεπε να γυρίσουν γρήγορα να ετοιμάσουν το φαϊ και να περιμένουν τα παιδιά

από το σχολείο.

Στους δρόμους κυκλοφορούσαν και οι πραματευτάδες και οι γυρολόγοι...

με κουζινικά...κατσαρόλες...τρίφτες...σκάφες...λεκάνες τσίγκινες...

Ο μανάβης...ο γανωτής...ο παπλωματάς...ο έμπορας  γνωστός ως δοσάς...

Πουλούσε είδη προικός κυρίως...σεντόνια....κουβέρτες...πετσέτες κ.λ.π.

Όλα με δόσεις...

Τεφτέρι δηλαδή και αυτός όπως και ο μπακάλης...

Μέσα σε αυτούς και ο παγοπώλης το καλοκαίρι και ο καρβουνιάρης τον χειμώνα

για την σόμπα και το μαγκάλι.

Αυτός ήταν ο μικρόκοσμος της γειτονιάς...

Δεν υπήρχαν μεγάλες διαφορές στην καθημερινότητά τους το ίδιο

και στην διασκέδαση.

Καλοκαιράκι...

Πρώτο το σινεμά ...

"Παιδιά άνω των 6 ετών πληρώνουν εισιτήριο"

Εκεί γινόντουσαν και εκπτώσεις...

Αν ο φουκαράς ο οικογενειάρχης είχε δύο παιδιά που έπρεπε να πληρώσουν

έκοβε ένα εισιτήριο.

Τα έβαζε μαζί σε ένα κάθισμα.

Τα βράδυα στην αυλή έφερνε η κάθε οικογένεια το φαγητό της

στο κοινόχρηστο μεγάλο τραπέζι από τάβλες

δηλαδή ότι είχε μείνει από το μεσημέρι .

Εκεί θα έλεγαν τα νέα της ημέρας αλλά και θα έδιναν λύσεις σε προβλήματα

που αφορούσαν όλους.

Δεν υπήρχαν μυστικά.

πίσω στα παλιά

EN AΘΗΝΑΙΣ ..ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΔΑΚΤΥΛΟΓΡΑΦΟΣ

 

Πολλές δεκαετίες πίσω στην Αθήνα....
Οι γυναίκες εργαζόντουσαν....μοδίστρες....εργάτριες σε εργοστάσια...
υπάλληλοι καταστημάτων....βοηθοί σε σπίτια...
Υπήρχε και το επάγγελμα της δακτυλογράφου κάτι σαν γραμματέας.
"Ζητείται νέα δακτυλογράφος εμφανίσημη ..."
Τα έλεγε όλα η αγγελία ...
Αρκετές Ελληνικές ταινίες παλιές ασχολήθηκαν με αυτό το επάγγελμα.
Να θυμηθούμε τον Σταυρίδη και τον Φωτόπουλο που είχαν δικηγορικό
γραφείο....τον Γρηγόρη και τον Σταμάτη....
Έψαχναν για δακτυλογράφο με...προσόντα και το τελευταίο που τους
ενδιέφερε ήταν αν γνωρίζει γραφομηχανή.
Τα δικαστήρια τότε ήταν στο Κέντρο της Αθήνας και τα δικηγορικά
γραφεία πολλά.
Δεν υπήρχε όροφος σε κτίριο που να μην είχε δικηγορικό γραφείο
μικρό ή μεγάλο.
Οι μεγαλοδικηγόροι είχαν μόνιμες δακτυλογράφους ενώ οι μικροί
δεν είχαν.
Υπήρχαν δακτυλογράφοι που είχαν το δικό τους μαγαζάκι-γραφείο
μικρό σε τετραγωνικά σε στοές ή σε υπόγεια κτιρίων για μικρότερο
ενοίκιο.
Μεροκάματο βγαλμένο με κόπο...
Δεν ήταν εύκολο τόσες ώρες στην καρέκλα και πάνω από την γραφομηχανή
που στα πλήκτρα της δεν υπήρχαν γράμματα από την χρήση.
Περνούσε ο δικηγόρος άφηνε τα δικόγραφα με τα ορνιθοσκαλίσματα
και τα απαιτούσε σε λίγες ώρες.
Υπήρχαν όμως και αυτά....
Τα ειδύλλια επιχειρηματιών με τις εμφανίσιμες δακτυλογράφους
και τους Ομηρικούς καυγάδες με τις συζύγους τους στους χώρους
εργασίας και τα ξεμαλλιάσματα.
Και ένα άσχημο περιστατικό σχετικό...
Μεγαλοεπιχειρηματίας εκείνων των χρόνων συνήθιζε να πηγαίνει
τα μεσημέρια σε μεγάλο ξενοδοχείο όπου συναντούσε την καλλίγραμμη
γραμματέα του.
Ένα μεσημέρι δεν άντεξε...
Συζητήθηκε και αρκετές ημέρες στην αγορά και ο φόβος φύλαξε
τα έρημα αλλά για λίγο.
Περισσότερο φοβήθηκαν οι συνάδελφοί του την μεταθάνατο ξεφτίλα.

Πίσω στα παλιά

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ …ΚΑΙ ΒΓΗΚΑΝ ΣΤΟ ΚΑΛΝΤΕΡΙΜΙ

 

Η Στάσα ας είναι καλά εκεί που είναι....
Ερχότανε στο μαγαζί που δούλευα πιτσιρικάς στο Κέντρο της Αθήνας.
Με τα "ρούχα της δουλειάς" όπως έλεγε ....
Δούλευε σε οίκο ανοχής πίσω από την Ομόνοια που τον έκλεισαν μαζί με τους άλλους με ξένες εντολές προκειμένου να αντιμετωπίσουν την μετάδοση των αφροδισίων νοσημάτων.
Έτσι το είδαν οι ανεγκέφαλοι.
Το αποτέλεσμα ήταν και η Στάσα να βγεί στο καλντερίμι για το μεροκάματο όπως έλεγε και είχε και χρόνια στην πλάτη που την δυσκολεύανε.
Πελάτες της έμποροι του Κέντρου κάποιας ηλικίας....μεσημέρια τα ραντεβού μέσα
στο μαγαζί ...στο πατάρι ή στο υπόγειο.
Και φυσικά η πλάκα που γινότανε από τους άλλους....
Μια δυστυχισμένη γυναίκα που προσπαθούσε να ζήσει...
Δεν άργησαν να δημιουργηθούν οι πιάτσες της Αθηνάς της Αγίου Κωνσταντίνου
της Σωκράτους της Γερανίου.
Στην Ομόνοια στην πλατεία στα στενά δίπλα έξω από τα μικροξενοδοχεία
αλλά και από τα μεγαλύτερα.
Δεν ήταν εύκολα τα πράγματα για τις γυναίκες που είχαν συνηθίσει να δουλεύουν
σε προστατευμένους χώρους.
Γρήγορα έπεσαν στα χέρια των αγαπητικών των νταβατζήδων δηλαδή που πρώτα
τους έταζαν γάμο και στην συνέχεια τους έπαιρναν τις εισπράξεις.
Όταν δεν περνούσε η μπογιά τους πλέον και δεν τα έφερναν τις έδιωχναν και από
την πιάτσα και έφερναν νεώτερες.
Η ζωή τους γινότανε μαρτύριο ....προσπαθούσαν να βρούν πελάτη με εξευτελιστικό
αντίτιμο και στο τέλος για ένα πιάτο φαϊ.
Μια από αυτές ήταν και η γνωστή ως "φασουλάδα" πίσω από την Βαρβάκειο
κοντά στα μαγέρικα.
Έψαχνε για κανένα φουκαρά πελάτη έστω και λίγα κέρματα να είχε για να φάει
ένα πιάτο φαϊ...μια φασουλάδα.
Την κορόϊδευαν στην αγορά δυστυχώς ....τα είχε και λίγο χαμένα
και κάποιοι έλεγαν ότι ήταν από την σύφιλη που είχε περάσει.

Πίσω στα παλιά

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ …ΜΕ ΤΟ ΒΟΥΤΥΡΟ

 

 

φωτο

Διαφίμηση του 1948. Το βούτυρο μεγάλο θέμα εκείνων των χρόνων ειδικά για τα παιδιά...
Έχει βιταμίνες πρέπει να τρώνε....αυτό γνώριζαν...
Το φρέσκο βέβαια είχε ένα θέμα ...λόγω τιμής.
Στον μπακάλη λοιπόν ζητούσαν λίγα δράμια και κάθε πρωϊ έριχναν μια κουταλιά του γλυκού στο γάλα του παιδιού που μετρούσες τα κόκκαλά του.
Τέλη του '40 βγήκε στην αγορά το βιτάμ....κυριαρχούσε
η βιταμίνη...το βιταμινούχο
και άλλα τέτοια ...οικονομικότερο και μπήκε σε όλα τα σπίτια.
Το έτρωγαν καλύτερα τα παιδιά...
Με βιταμίνη Α και D αλλά αυτά ήταν ψιλά γράμματα...το βιταμινούχο έφτανε
και κάθε τόσο  έστελναν στον μπακάλη τα παιδιά να τα ζυγίσουν στην μεγάλη ζυγαριά για τα τσουβάλια.
Γυρίζανε με το χαρτάκι με τις οκάδες και πανηγύρια στο σπίτι όταν είχαν πάρει κάποια δράμια.
Η Κατοχή τους είχε στιγματίσει....
Λάδι και βούτυρο δεν υπήρχαν ...στην καλύτερη των περιπτώσεων να βρίσκανε χοιρινό λίπος...ξύγκι.
Δεν υπήρχαν ενοχές όταν έβαζαν βούτυρο στο μαγείρεμα .
Κόκκινο μάγουλο και κάποιες οκάδες βάρος παραπάνω σήμαινε υγεία.
Ψωμί με βούτυρο...μέλι...μαρμελάδα....γλυκό κουταλιού....ζάχαρη
ήταν συνηθισμένο απογευματινό για τα παιδιά.
Οι φέτες ψωμιού ξεγυρισμένες από την οκαδιάρικη φρατζόλα σύνδρομο της Κατοχής τότε που κάθε άτομο είχε την δική του μερίδα και την φύλαγε σαν χρυσάφι.
Τα τσίγκινα άδεια κουτιά της Φυτίνης υπήρχαν και μέσα στο σπίτι και στην αυλή για γλαστράκι.
Άκουγες τότε στις μαγικές αυλές....
"...κυρά Μαρία να πάρω λίγο ζάχαρη;"
"...ξέρεις που θα την βρείς ...στο κουτί της Φυτίνης..."

Πίσω στα παλιά

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ..ΠΑΜΕ ΣΤΗ ΣΤΑΔΙΟΥ ΤΟΥ ΧΘΕΣ

 

Σταδίου και Καραγεώργη Σερβίας και απεναντίας το Μέγαρο Βούρου που έλεγε η Μαντάμ Σουσού στον Βύθουλα  βιβλιοπωλείο ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ ....καφενείο ΖΑΧΑΡΑΤΟΥ...

Πάνε και αυτά και τα κτίρια....

Προχώρα λοιπόν....και πώς να το κάνεις όταν βλέπεις την σημερινή κατάντια...

Σινεμά "ΑΤΤΙΚΟΝ" το κάψανε....ΜΑΡFIN....βιβλιοπωλείο ΚΑΟΥΦΜΑΝ....

Ακόμα και οι στοές είχαν εμπορική κίνηση....δύσκολα υπήρχε ξενοίκιαστο μαγαζί άσε που αν ήθελες να το νοικιάσεις και ήταν άλλος μέσα πλήρωνες ¨αέρα" μια περιουσία...

Πόσο απίστευτα φαντάζουν αυτά σήμερα....

ΒΑΡΔΑΣ-ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ....ενδύματα...

Καλοντυμένοι ευγενέστατοι υπάλληλοι....

Δούλευε κοσμάκης....

Δεν υπήρχε ΧΡΥΣΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ για να βρείς δουλειά τότε...

Από στόμα σε στόμα οι αγγελίες ....

Μια βόλτα έκανες στο Κέντρο της Αθήνας και .... "....αύριο 8 το πρωϊ να είσαι εδώ να αρχίσεις..."

Έτσι απλά...

Απέναντι βιβλιοπωλείο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ...δεν υπάρχει...

Ήταν εκεί και η στοά Δημοσίων Υπαλλήλων...

Πολύ μικρή που σε έβγαζε σε άλλη στην Ορφανίδου και αυτή απέναντι στην Πάππου....

Η Αθήνα γεμάτη εμπορικές στοές σήμερα περνάς μέσα από αυτές

με...δική σου ευθύνη.

Πάμε παρακάτω....

Στην γωνία με την Αιόλου ο ΚΑΤΡΑΝΤΖΟΣ τον έκαψαν .... Ο ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ ....δεν υπάρχει όπως τον γνωρίζαμε άλλαξε και όνομα.

Απέναντι έβλεπες μικρά μαγαζιά....χρυσοχοεία.....

ΟΜΟΝΟΙΑ....

Η πλατεία δεν έχει συντριβάνι ....παράτυπους  (δεν παίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ με τα βαφτίσια) μετανάστες έχει.

Πίσω στα παλιά