1893 : Η ΜΟΔΑ ΤΩΝ “ ΔΑΝΕΙΩΝ ΕΠΙ ΕΝΕΧΥΡΩ “ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΤΩΧΕΥΣΗ

 

Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς.

Έκπληκτοι οι Αθηναίοι παρατηρούσαν να γεμίζει η πόλη τους με ενεχυροδανειστήρια, όταν ξέσπασε η μεγάλη οικονομική κρίση του 1893 που κατέληξε στο «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χαρίλαου Τρικούπη. Πριν από την κρίση μόλις τρία ή τέσσερα ενεχυροδανειστήρια υπήρχαν σε όλη την πόλη. Σε διάστημα λίγων μηνών περισσότερα από πενήντα καταστήματα με την ταμπέλα «ΔΙΔΟΝΤΑΙ ΔΑΝΕΙΑ ΕΠΙ ΕΝΕΧΥΡΩ» εμφανίστηκαν στην Πλάκα, στου Ψυρρή, στη Νεάπολη, ακόμη και στο Κολωνάκι. Όλος ο εξοπλισμός τους ήταν ένα τραπέζι, ένα ανάκλιντρο, τέσσερις καρέκλες και συνήθως ένας γεωγραφικός χάρτης αναρτημένος στον τοίχο και με ανεξήγητη τη χρήση του.

Αυτή ήταν η ορατή περιουσία του ενεχυροδανειστή. Εκεί έφταναν τα τιμαλφή κοσμήματα, τα διαμάντια της συζύγου, οι ομολογίες της άγαμης κόρης, μουσικά όργανα, βαρύτιμα βιβλία κ.ά. Βέβαια, η αυστηρή νομοθεσία επέβαλλε τη σύνταξη συμβολαίων, ώστε να μην μπορούν να πωληθούν τα ενεχυριαζόμενα. Όταν έληγε η ημερομηνία ο «πελάτης» έπρεπε να εμφανιστεί και είτε να πληρώσει το ποσόν είτε να ανανεώσει τη συμφωνία, με τον ανάλογο τόκο εννοείται. Συχνά πυκνά αναγγέλλονταν στην Αστυνομία εξαφανίσεις ενεχυροδανειστών,

οι οποίοι προτιμούσαν να αλλάζουν γειτονιά, αφού και εκείνοι με τη σειρά τους είχαν ενεχυριάσει τα αντικείμενα για να εισπράξουν περισσότερο τόκο!

Κάθε μέρα έβλεπαν το φως της δημοσιότητας διάφορες ιστορίες, με πιο συχνές τις περιπτώσεις των «ενεχυροδανειστών» που έφευγαν για το εξωτερικό αφού συγκέντρωναν ολόκληρες περιουσίες. Οι πιο γνωστές ήταν ίσως ενός Φωκά, ο οποίος τελικά κατέληξε στη φυλακή, χωρίς ποτέ να επιστρέψει τα αντικείμενα στους δικαιούχους τους, και κάποιος Ελβετός Κρόμπελ που έριξε κανόνι αφού κατόρθωσε να βάλει στο χέρι σημαντικές οικογένειες των Αθηνών. Ακόμη και ένας πρώην υπουργός έχασε το ρολόι του, το οποίο ομολόγησε ότι είχε αφήσει ενέχυρο σ’έναν «αετονύχη» της πλατείας Συντάγματος!

http://mikros-romios.gr

 πίσω στα παλιά

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΑΔΑ

 

 pisostapalia.blogspot.gr

ΕΝΕΧΥΡΟΔΑΝΕΙΣΤΗΡΙΑ : Η ΕΚΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ

 

 

 

Τα τελευταία τρία χρόνια λόγω της μεγάλης ύφεσης, η οποία έχει ως αποτέλεσμα την κατακόρυφη πτώση του βιοτικού επιπέδου, το ένα μετά το άλλο τα εμπορικά καταστήματα «βάζουν λουκέτο». Όμως στη θέση τους καθημερινά ξεφυτρώνουν «γραφεία αγοράς χρυσού» που οι ιδιοκτήτες τους τα «βαφτίζουν» ενεχυροδανειστήρια, γιατί η λέξη είναι οικεία στην ελληνική κοινωνία, ιδιαίτερα στους μεσήλικες και τους ηλικιωμένους. Και τούτο γιατί «πιστωτικά» ιδρύματα ή ιδιωτικά γραφεία που παρείχαν δάνεια επί ενεχύρω λειτούργησαν και κατά το παρελθόν.

Λέγεται ότι το πρώτο ενεχυροδανειστήριο ιδρύθηκε το 1198 στη Βαυαρία, ενώ ανάλογα καταστήματα λειτούργησαν στην Αγγλία (1361) και αλλού από το ΙΒ΄ ως το ΙΔ΄ αιώνα. Όμως αυτός που έδωσε ώθηση στο θεσμό ήταν ο Ιταλός μοναχός Βαρνάβας ντε Τέρνι στα μέσα του ΙΕ΄ αιώνα . Για να απαλλάξει τις λαϊκές τάξεις από την εκμετάλλευση που υφίσταντο από τοκογλύφους ίδρυσε αρχικά (1440) στην Περούτζια και αργότερα (1464) στο Ορβιέτο σοβαρά πιστωτικά ιδρύματα, τα κεφάλαια των οποίων προέρχονταν κατά το πλείστον από δημόσιες εισφορές, που χορηγούσαν άτοκα δάνεια σε φτωχούς.

Στην Ελλάδα ενεχυροδανειστήρια ιδρύθηκαν επί ενετοκρατίας στην Κέρκυρα και στη Ζάκυνθο. Το ενεχυροδανειστήριο της Κέρκυρας άρχισε να λειτουργεί το 1630 με πόρους που προέρχονταν από φόρους, οι οποίοι είχαν επιβληθεί για το σκοπό αυτό, και από το πλεόνασμα των κεφαλαίων των σιταποθηκών. Το κατάστημα τούτο, ελλείψει χρημάτων, έκλεισε το 1706, αλλά ανασυστήθηκε το 1768. Το ενεχυροδανειστήριο Ζακύνθου ιδρύθηκε το 1670 με σκοπό την παροχή βοήθειας στους πενόμενους πολίτες και για περιορισμό της δανειστικής αισχροκέρδειας. Το αρχικό του κεφάλαιο ανερχόταν σε 6.000 ρεάλια, τα οποία είχε δανειστεί από τη σιταποθήκη του νησιού, αλλά με την πάροδο του χρόνου απέκτησε ίδια κεφάλαια. Στην υπόλοιπη Ελλάδα αποφασίστηκε η ίδρυση ενεχυροδανειστηρίων αμέσως μετά την απελευθέρωση με διάταγμα της 1^ης Δεκεμβρίου 1836 (εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, φύλλο της 7^ης Ιουλίου 1957). Όμως κατά τα επόμενα εξήντα χρόνια δεν ιδρύθηκε κρατικό ενεχυροδανειστήριο παρά μόνο κάποια ιδιωτικά «μικρομάγαζα», τα οποία «έγδυναν» κυριολεκτικά όσους αναγκάζονταν να καταφύγουν σ’ αυτά, για να δανειστούν μικροποσά. Συναισθανόμενος την αναγκαιότητα δημιουργίας ανάλογου κρατικού ιδρύματος ο υπουργός των Εσωτερικών Κυριακούλης Μαυρομιχάλης (επί κυβερνήσεως Θ. Δηλιγιάννη) συγκρότησε το 1896 πενταμελή επιτροπή, για να υποβάλει σχέδιο συστάσεως ενεχυροδανειστηρίων «κατά το πρότυπον των εν τη Εσπερία (= την Ευρώπη) λειτουργούντων, καθ’ όσον τα υπάρχοντα νυν ιδιωτικά δεν ανταποκρίνονταν εις τον σκοπόν αυτών» (εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, φύλλο της 5^ης Δεκεμβρίου 1896). Η προσπάθεια αυτή τελικά δεν τελεσφόρησε κι έτσι ως τις αρχές του 20^ου αιώνα το μόνο κρατικό ενεχυροδανειστήριο που λειτουργούσε στην Ελλάδα ήταν αυτό της Κέρκυρας με κεφάλαιο δύο εκατομμυρίων δραχμών (εφημερίδα ΣΚΡΙΠ, φύλλα της 12^ης Φεβρουαρίου 1902 και 5^ης Σεπτεμβρίου 1905).

Το 1903 ο δήμαρχος Αθηναίων Σπ. Μερκούρης αποφάσισε να δημιουργήσει δημοτικό ενεχυροδανειστήριο. Για το σκοπό αυτό απεστάλη στην Ευρώπη ο δικηγόρος Θηβαίος, για να μελετήσει το σύστημα με το οποίο λειτουργούσαν τα ευρωπαϊκά ανάλογα ιδρύματα. Μετά την επάνοδό του από το εξωτερικό κατέγινε με τη σύνταξη του καταστατικού λειτουργίας του ενεχυροδανειστηρίου, το οποίο ο δήμαρχος θα υπέβαλε στο υπουργείο των Εσωτερικών, ώστε να καταρτισθεί με βάση αυτό σχετικό νομοσχέδιο (εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, φύλλο της 24^ης Φεβρουαρίου 1903).

Το 1905 όμιλος Αθηναίων κεφαλαιούχων ζήτησε από την ελληνική κυβέρνηση την άδεια να συστήσει στην Αθήνα μεγάλο ενεχυροδανειστήριο. Την ίδια χρονιά ο ομογενής από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου Ιωάννης Γεωργάνος, ενεργώντας ως εκπρόσωπος Γάλλων κεφαλαιούχων, έστειλε στους αρμόδιους κυβερνητικούς παράγοντες σχέδιο καταστατικού εταιρείας, η οποία ήταν διατεθειμένη να ιδρύσει ενεχυροδανειστήριο στην πρωτεύουσα. Η εταιρεία θα είχε αρχικό κεφάλαιο δύο εκατομμυρίων φράγκων και από τα κέρδη της θα παραχωρούσε ένα μέρος στο ελληνικό δημόσιο και κυρίως στο Ταμείο Εθνικής Αμύνης. Η πρόταση Γεωργάνου κρίθηκε συμφέρουσα και οι εφημερίδες της εποχής έγραφαν: «Αι διαπραγματεύσεις του κ. Γεωργάνου μετά των κεφαλαιούχων και της Κυβερνήσεως διεκόπησαν ένεκα των εκλογών, προσεχώς δε επαναλαμβάνονται. Διά τούτο ελπίζομεν ότι η Κυβέρνησις του κ. Δηλιγιάννη, προτού προβή εις οριστικήν απόφασιν επί της προτάσεως των Αθηναίων κεφαλαιούχων, θα αναμείνη τας προτάσεις της Γαλλικής Εταιρείας, αίτινες είναι ασυγκρίτως επωφελέστεραι διά τον πληθυσμόν της πρωτευούσης και ευεργετικαί διά το Ταμείον της Εθνικής Αμύνης» (εφημερίδα ΣΚΡΙΠ, φύλλο της 3^ης Απριλίου 1905).

Αργότερα ιδρύθηκε στην Αθήνα κρατικό ενεχυροδανειστήριο που στεγάστηκε σε υποκατάστημα του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου στην οδό Σταδίου 18. Μάλιστα βάσει του νόμου η Διοίκηση του Ταμιευτηρίου είχε την ευθύνη για τη στελέχωσή του με εξειδικευμένο προσωπικό για την αποτίμηση της αξίας των χρυσαφικών και των άλλων τιμαλφών που έβαζαν ως ενέχυρο οι δανειζόμενοι (εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, φύλλο της 24^ης Δεκεμβρίου 1961). Στην αίθουσά του κατέφυγαν για δεκαετίες άνθρωποι που έδωσαν αντικείμενα μεγάλης συναισθηματικής αξίας, για να πάρουν λίγες δεκάδες δραχμές, με τις οποίες  αγόρασαν το ψωμί της οικογένειάς τους, τα φάρμακα των άρρωστων γονιών τους, το γάλα των παιδιών τους ή πλήρωσαν τους φόρους τους. Γιατί συνέβηκε κι αυτό. Η κυβέρνηση του Λαϊκού κόμματος, επιβάλλοντας στο λαό δυσβάσταχτη φορολογία το 1933, έδινε τη δυνατότητα πληρωμής των φόρων «με την παροχή δανείων επί ενεχύρω διαφόρων χρυσαφικών, ασημικών και ειδών οικιακής χρήσεως. Τα δάνεια θα ήσαν τρίμηνα από 100 δραχμών έως 15.000 δραχμών. Μετά την παρέλευσιν της τελευταίας προθεσμίας αποπληρωμής του δανείου τα ενέχυρα θα εκποιούνταν μέσα σ’ ένα μήνα» (εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, φύλλο της 23^ης Αυγούστου 1933).

Κατά τη μεταπολεμική περίοδο ιδρύθηκαν κρατικά ενεχυροδανειστήρια στη Θεσσαλονίκη (στα τέλη Μαρτίου του 1953) και στον Πειραιά (την 1^η Αυγούστου του 1956). Κι αυτά λειτουργούσαν σε υποκαταστήματα του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Και τα δύο είχαν περιορισμένες δυνατότητες δανειοδότησης. Είναι χαρακτηριστική μια ανακοίνωση του ενεχυροδανειστηρίου Πειραιώς που δημοσιεύτηκε στον τύπο: «Ως ενέχυρα θα γίνονται δεκτά κοσμήματα και τιμαλφή μικρού όγκου, τα δε συναπτόμενα επί των ενεχύρων αυτών δάνεια θα ανέρχονται μέχρι του ποσού των 5.000 δραχμών. Τα δάνεια θα συνάπτονται διά χρονικόν διάστημα τρίμηνον ή εξάμηνον.»(εφημερίδες ΕΜΠΡΟΣ, φύλλο της 20^ης Φεβρουαρίου 1953 και  ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, φύλλο της 1^ης Αυγούστου 1956).

Κατά τις επόμενες δεκαετίες τα οξυμμένα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζαν τα λαϊκά στρώματα σε συνδυασμό με τις δυσχέρειες λήψης δανείων από τα κρατικά πιστωτικά ιδρύματα συνέτειναν στην αύξηση των ιδιωτικών ενεχυροδανειστηρίων. Αυτό φαίνεται και από ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (φύλλο της 2ας Αυγούστου 1970): «Η ενεχυροδότηση είναι μια εμπορική συναλλαγή που παρουσιάζει μεγάλη άνθηση κατά τα τελευταία χρόνια. Απόδειξη τούτου αποτελεί το γεγονός ότι, ενώ το 1950 λειτουργούσαν εις το λεκανοπέδιο της Αττικής μόλις 3 ενεχυροδανειστήρια (το κρατικό και δύο ιδιωτικά), σήμερα ο αριθμός των ιδιωτικών επιχειρήσεων αυτής της μορφής έχει ανέλθει εις 20 περίπου. (15 ιδιωτικά ενεχυροδανειστήρια λειτουργούν στην Αθήνα και άλλα 5 στον Πειραιά)».

Και φθάσαμε στην εποχή μας όπου τα «γραφεία αγοράς χρυσού» ξεφυτρώνουν σε κάθε γωνιά των μεγαλουπόλεων και των κωμοπόλεων. Στις προθήκες τους, βαμμένες συνήθως στο χρώμα του χρυσού, γράφουν ότι λειτουργούν με κρατική άδεια. Ακόμα με τηλεοπτικές και έντυπες διαφημίσεις υπόσχονται στους πολίτες αυτής της χώρας ότι θα δώσουν άμεση λύση στα οικονομικά τους προβλήματα με την εκποίηση χρυσαφικών και άλλων τιμαλφών τους. Οι μόνοι που ασχολούνται κατά καιρούς με το σύγχρονο αυτό φαινόμενο είναι ορισμένοι ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί και διάφοροι κοινωνικά ευαίσθητοι εισαγγελείς. Αναπόφευκτα όμως γεννιούνται κάποια ερωτήματα:

1. Πώς προστατεύεται από την οικονομική εκμετάλλευση ο πολίτης που αναγκάζεται να καταφύγει σε τέτοια γραφεία;
2. Πώς αποτρέπεται το ενδεχόμενο έστω και ακούσιας κλεπταποδοχής;
3. Πού καταλήγει τελικά ο ελληνικός χρυσός που συγκεντρώνεται στα σύγχρονα «ενεχυροδανειστήρια»;

Οι μνημονιακές κυβερνήσεις που με τις πολιτικές τους έχουν οδηγήσει το λαό σε οικονομική εξαθλίωση και που φθάνουν στο σημείο να εκδώσουν εγκυκλίους για φυλάκιση χρεοφειλετών προς το Δημόσιο, ακόμα και για ποσά 5.000 ευρώ, δεν έχουν τη βούληση να ασχοληθούν με τέτοια ζητήματα. Έτσι η σύγχρονη οικονομική κρίση θα γίνει για ορισμένους ευκαιρία για παράνομο πλουτισμό, όπως συνέβηκε άλλωστε και σε παλιότερες περιόδους της νεότερης ελληνικής ιστορίας.

http://chronontoulapo.wordpress.com

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ : ΣΩΡΕΙΑ ΠΑΡΑΒΑΣΕΩΝ ΣΕ ΕΝΕΧΥΡΟΔΑΝΕΙΣΤΗΡΙΑ

 

Παραβάσεις σε ενεχυροδανειστήρια και ανταλλακτήρια χρυσού έδειξαν έλεγχοι της Αστυνομίας

news247.gr

Ελέγχους σε 119 ενεχυροδανειστήρια- ανταλλακτήρια χρυσού της Θεσσαλονίκης έκανε η Αστυνομία την Πέμπτη 31 Ιανουαρίου και την Παρασκευή 1η Φεβρουαρίου και διαπίστωσε 33 παραβάσεις.

Από αυτές, οι οκτώ αφορούν μη καταχώρηση στοιχείων στα βιβλία καταγραφής, τρεις μη τήρηση των σχετικών βιβλίων, δέκα μη αναγγελία άσκησης του επαγγέλματος, μία λειτουργία καταστήματος ενώ έχει αφαιρεθεί η άδεια, επτά μη κατοχή εντός του καταστήματος των αγορασμένων αντικειμένων, δύο μη ορθή χρήση των τιμολογίων αγοράς και άλλες δύο μη δήλωση του υπαλλήλου της επιχείρησης στην αρμόδια αστυνομική αρχή.

Για όλες τις παραπάνω περιπτώσεις υποβλήθηκαν μηνύσεις και ενημερώθηκαν οι αρμόδιες οικονομικές υπηρεσίες.

XΡΥΣΑ ΔΟΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ

 

Σαν τα μανιτάρια έχουν ξεφυτρώσει τα ενεχυροδανειστήρια τα τελευταία δύο χρόνια.

Ο υφυπουργός Οικονομικών, όχι μόνο επιβεβαίωσε το φαινόμενο αυτό, αλλά αποκάλυψε κιόλας ότι, σε 292 ελέγχους που έγιναν, προέκυψαν 1885 παραβάσεις, δηλαδή σε ένα ποσοστό 60% αυτών των επιχειρήσεων.
Την ερώτηση για τη μάστιγα της τοκογλυφίας έκανε ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Ηλίας Κασιδιάρης, ο οποίος παρουσίασε και στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία έχει γίνει και εξαγωγή χρυσού στη Γερμανία.
«Το τελευταίο διάστημα, εκτός από τους ψευδοπροφήτες, υπάρχουν και οι αργυραμοιβοί. Γεμίσαμε τοκογλύφους, που στόχο έχουν πρώτα να σε στεγνώσουν από ρευστό και μετά να βάλουν στο χέρι τους την περιουσία σου. Πήραν μέχρι και τα τιμαλφή του κόσμου» είπε ο Ηλίας Κασιδιάρης.
«Υπάρχει έρευνα σε εξέλιξη, ναι, το φαινόμενο μας ανησυχεί και μας προβληματίζει.

Ξέρετε όμως ότι στόχος της Κυβέρνησης είναι η πάταξη της φοροδιαφυγής και σ’ αυτό το θέμα δεν πρόκειται να κάνουμε πίσω. Πάντως, η έρευνα των αρμόδιων αρχών για την εξαγωγή χρυσού είναι σε εξέλιξη και δεν θα ήθελα προς το παρόν να πω κάτι παραπάνω.» απάντησε ο υφυπουργός ,αποδεχόμενος τη νέα τάξη πραγμάτων.
Σε κάθε γωνιά και μια ζυγαριά. Πρώτα τα τεντζερέδια μας και μετά τα χρυσά δόντια.

Όλα τα παίρνει ο ενδιαφερόμενος…

http://pisostapalia.blogspot.gr/

 

πηγή

ΣΟΚ..ΑΡΟΥΝ ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΘΕΣΣΑΛΩΝ ΠΟΥ ΕΦΤΑΣΑΝ ΣΤΑ ΕΝΕΧΥΡΟΔΑΝΕΙΣΤΗΡΙΑ

 

Μετά το «όπου κλείνει ένα σχολείο ανοίγει μια φυλακή», έρχεται το «όπου «χτυπάει» κρίση και κλείνει ένα μαγαζί, ανοίγει ένα ενεχυροδανειστήριο»!

Αυξάνονται και πληθύνονται τα ενεχυροδανειστήρια που έχουν ανοίξει το τελευταίο διάστημα στη Θεσσαλία και δει στην Μαγνησία και φυσικά η συγκεκριμένη αναφορά αφορά τα νόμιμα ενεχυροδανειστήρια, καθώς τέτοιου είδους συναλλαγές, παράνομα, γίνονταν πάντα και παντού, με ραγδαία αύξηση καταγραφής παράνομων περιστατικών, ειδικότερα τα τελευταία χρόνια, που η κρίση έχει δείξει το πιο σκληρό της πρόσωπο.

To e-Volos.gr βρέθηκε σε ενεχυροδανειστήρια του Βόλου, ήρθε όμως και σε επαφή με ιδιοκτήτες ενεχυροδανειστηρίων σε Τρίκαλα και Καρδίτσα.

Οι ιδιοκτήτες ενεχυροδανειστηρίων σε ολόκληρη την Θεσσαλία, επισήμαναν πως τα τελευταία χρόνια και ειδικότερα το τελευταίο εξάμηνο, η κίνηση στις επιχειρήσεις τους έχει αυξηθεί κατά 50% με 60%.

Τονίστηκε από πλευράς τους, πως παλιότερα το μεγαλύτερο ποσοστό των πελατών τους ήταν ηλικιωμένοι ή άνθρωποι της μέσης ηλικίας, ενώ τα τελευταία χρόνια στρέφονται προς τα ενεχυροδανειστήρια, άνθρωποι όλων των ηλικιών κυρίως όμως, άντρες και γυναίκες, ηλικίας από 30 μέχρι και 45 χρόνων.

Παλιότερα, σύμφωνα πάντα με τους ιδιοκτήτες ενεχυροδανειστηρίων, οι πελάτες τους επισκέπτονταν, κυρίως για να ανανεώσουν τα κοσμήματα τους και όχι τόσο γιατί είχαν άμεσα την ανάγκη του ρευστού, ωστόσο από τη μέρα που ξέσπασε η κρίση, διαφαίνεται στο 95% των πελατών η ανάγκη για ρευστό.

Οι ιστορίες που διηγήθηκαν στο e-Volos.gr οι ιδιοκτήτες ενεχυροδανειστηρίων στην Θεσσαλία σοκάρουν!

Συγκεκριμένα Βολιώτης, ιδιοκτήτης ενεχυροδανειστηρίου δήλωσε: » Έχουμε πελάτισσα μια φοιτήτρια, πραγματικά το λυπάμαι το κοριτσάκι. Απέλυσαν πρόσφατα τον πατέρα της και τους τελευταίους μήνες μας έχει φέρει ότι έχει και δεν έχει προκειμένου να εξασφαλίσει ρευστό για να συνεχίσει τις σπουδές της. Δεν καταφέρνει μέσα στο διάστημα τους ενός μήνα να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της και να λάβει πίσω τα ενέχυρα και έτσι τις τα κρατάω περισσότερο χρονικό διάστημα. Άνθρωπος είμαι, θα μπορoύσαι να ήταν δικό μου παιδί.«

Επίσης, Βολιώτισσα ιδιοκτήτρια Ενεχυροδανειστηρίου που διατηρεί καταστήματα και στην υπόλοιπη Θεσσαλία δήλωσε μεταξύ άλλων πως: » Τα πράγματα έχουν αλλάξει. Παλιά ερχόταν και μας έφερναν κοσμήματα μόνο και μόνο για να ανανεώσουν την μπιζουτιέρα τους, τώρα έχει έρθει μάνα και μου έχει παραδώσει κοσμήματα λέγοντας μου πως χρειάζεται άμεσα χρήματα για να αγοράσει γάλα για το παιδί της.»

Οι ιστορίες είναι πολλές, τραγικές, απογοητευτικές και όλες….γεννημένες από την κρίση που νιώθουμε όλοι μας στο πετσί μας!

Στα ενεχυροδανειστήρια φτάνουν καθημερινά σκουλαρίκια, δαχτυλίδια, αλυσίδες…μέχρι και χρυσά δόντια, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις, μέχρι και μαχαιροπίρουνα!

Οι Βολιώτες ιδιοκτήτες Ενεχυροδανειστηρίων, επισήμαναν, πως το επάγγελμα τους είναι ιδιαίτερα παρεξηγημένο, τονίζοντας, πως: » Δεν είμαστε όλοι ίδιοι, είμαστε και οι νόμιμοι, είμαστε και αυτοί που δημιουργούμε φιλικές σχέσεις με τους πελάτες μας, που γνωρίζουμε τι σημαίνει εχεμύθεια και πάνω απ όλα, παραμένουμε άνθρωποι, αντιλαμβανόμενοι τις δυσκολίες των καιρών και το πρόβλημα τους καθενός ξεχωριστά».

Επίσης, σχεδόν όλοι οι ιδιοκτήτες ενεχυροδανειστηρίων, τόνισαν πως τόσο στον Βόλο, όσο και στα Τρίκαλα, υπάρχουν πολλά ενεχυροδανειστήρια ξένων εταιρειών, τα οποία-δυστυχώς- εμπιστεύονται οι Θεσσαλοί με αποτέλεσμα ο χρυσός να φεύγει….για έξω!!!

Οι νόμιμοι ιδιοκτήτες ενεχυροδανειστήριων της Μαγνησίας απεύθυναν έκκληση μέσα από το e-Volos.grστους πολίτες της Μαγνησίας, να είναι ιδιαίτερα προσεχτικοί σε τέτοιους είδους συναλλαγές και να εμπιστεύονται μόνο τα νόμιμα ενεχυροδανειστήρια, προκειμένου να μην «πέσουν» θύματα, των δεκάδων «σωτήρων» της εποχής μας!

Σημειώθηκε μάλιστα, πως από τις συναλλαγές σε επίπεδο Θεσσαλίας προκύπτει, ότι οι Βολιώτες, σε σχέση με τους υπόλοιπους Θεσσαλούς, διαθέτουν καλύτερη ποιότητα χρυσού (περισσοτέρων καρατίων), πράγμα που δείχνει, σύμφωνα με τις ερμηνείες των ιδιοκτητών ενεχυροδανειστηρίων, πως ο οι Βολιώτες είτε ήταν πιο επιλεκτικοί στις αγορές του, είτε είχαν περισσότερο ρευστό από τους υπόλοιπους Θεσσαλούς, με αποτέλεσμα να το διαθέτουν στην αγορά των κοσμημάτων τους.

» Δεν ξέρω ποια πόλη της Θεσσαλίας είναι ή ήταν η πιο πλούσια, ξέρω σίγουρα όμως, πως οι Βολιώτες ήταν, ίσως και είναι, οι πιο πλούσιοι από τους υπόλοιπους Θεσσαλούς», τόνισε ιδιοκτήτης ενεχυροδανειστηρίου της πόλης μας.

ΑΚΟΥΣΤΕ την εξομολόγηση των συναισθημάτων ενός από τους εκατοντάδες Βολιώτες, θύματα της κρίσης, που αναγκάζονται να δώσουν ότι έχουν και δεν έχουν προκειμένου να επιβιώσουν, η φωνή του οποίου, έχει παραμορφωθεί, για ευνόητους λόγους.

tsantiri.gr