XΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Η Βαθιά  μας , στολισμένη με  την πατροπαράδοτη  Φάτνη  Χριστούγεννα της στρουγγοκαλύβας (Κ. Κρυστάλης) - Ολόβολη μια κερασιά ξερίζωσε ο Θανάσης. - Τα περιβόλια, ορέ παιδί μ’ επήγες να χαλάσεις; - Πλάνεψα ως την Τριανταφυλλιά, γύρισα όλη τη χώρα από το γιόμα ως τώρα. - Κι ο Πλάτανος τι τόφταιγε του Θόδωρου πατέρα; Για τήρα τον ξαπλωταριά από τον τσάρκο ως πέρα, γι’ απόψε ο έρμος τράνευε, χόντραινε τόσα χρόνια στον ήλιο και στα χιόνια. - Τον εύρηκα στην ποταμιά, στον πόρο του Τζοβάρα νιός είναι, όμως τον ξέρανε παράκαιρα η κατάρα, τ’ αστροπελέκι αυλάκωσε τη μαλακιά του φλούδα, τόφαε τη ρίζα η σούδα. - Α, νάτος κι ο Καρκάντζαλος, στον ώμο του έχει πάρει και μας το φέρνει στο μαντρί χιλιόχρονο πουρνάρι καλά τον λεν Καρκάντζαλο, τι ασυσταγιά δεν έχει, μέρα και νύχτα τρέχει. - Ταχ’ από πού το κουβαλάει ο χριστογεννημένος; - Δεν με φοβίζει ο Ζάλογγος, ας είναι χιονισμένος, σαν αντρειωμένος τον πατώ, τα δέντρα όλα του παίρνω και στο μαντρί τα φέρνω. - Ο Δίπλας πάλι ο μορφονιός πουθ’ έρχεται εδώ κάτου; - Έρχεται από τα Φλάμπουρα, πόχει συγγενικά του αυτός για τα χριστόψωμα, επήγε οχ’ την αυγούλα, και για καμιά ξανθούλα. - Ρίχνετε ακόμα στη φωτιά κλαρούδια, ρίχνε Χρήστο σ’ έκαψε κείνο το δαυλί. Γεροκαψάλη, σβύστο Νάσο, πετάξου εσύ να ιδής τα ζωντανά στη στάνη Και τι καιρός θα κάνει. - Κυρ Γάκη, ξεφεγγάρωσε και με τα χιόνια τώρα απ’ άκρη σ’ άκρη μια χαρά ασπρίζει η Βαλαώρα, κι’ είναι μια βούβαση βαθειά στη γη, στα ουράνια πάστρα και λάμπουν πλήθια τ’ άστρα. Τα ζωντανά μες στο μαντρί κλειστά καταλαγιάζουν, στον τσάρκο κάπου μοναχά μικράκια αρνιά βελάζουν. Είναι τα γρέκια τους ζεστά και τρων κλαρί τα πράτα κομμένο οχ’ τα Ζερβάτια. - Τώρα στρωθείτε ολόγυρα παιδιά μ’ κι ακουρμαστείτε του κόσμου ο αφέντης ο Χριστός – να μη το λησμονείτε γεννήθηκε σε μια σπηλιά που ζωντανά μαντρίζαν, τ’ αρνιά τον χουχουλίζαν. Μες από κείνη βλόγησε κάθε βοσκού κοπάδι και σαν απόψε αόρατος γυρνά μες το σκοτάδι και παίρνει αράδα τα μαντριά, κοπάδια οπού φυλάνε, ρωτώντας πως περνάνε. Για δαύτο την Παραμονή να μην πεινάν τα πράτα, νάχουν περίσσια τη θροφή, νάναι ζεστά, χορτάτα, να μην τα βρίσκει ο αφέντης μας τα μαύρα παγωμένα και νηστικά αφημένα. Και τούτο ακουρμαστείτε το – δεν είναι παραμύθι – κατόπι οχ’ μεσάνυχτα και με το πρώτο ορνίθι στη μάντρα ένα χριστόψωμο να γλύψουν φέρτε γύρα γαλάρια, αρνιά και στείρα. Τι έμαθαν τον αφέντη μας απόγλυφαν στα γέννα και το θυμούνται χρονικής, παιδιά, τα βλογημένα κι αν δεν το γλύψουν το ψωμί την ώρα αυτή βελάζουν, σα γνωστικά ανακράζουν. Και τώρα φέρτε τα δεντρά και το κρασί, το λάδι, για να παντρέψω τη φωτιά, ακόμ’ αυτό το βράδυ, τι γέρασα κ’ είναι άγνωρο του χρόνου τι με βρίσκει, λίγη ζωή μου μνίσκει. Πρώτα παντρεύω σε φωτιά, με τούτο το πουρνάρι, οπόχει το κορμί στοιχειό και δράκο το κλωνάρι, ωσάν αυτό χιλιόχρονη να ζας, να μη γεράζεις, να καις παντού, να βράζεις. Σου δίνω και τον πλάτανο με τα πλατιά τα φύλλα, παντού ν’ απλώνεις γύρα σου και στα ψηλά καπνίλα, να δείχνεσαι πως πάντα ζας και ζαν μαζί σου ανθρώποι σε πόλη ή βοσκοτόπι. Τρίτα, φωτιά, την κερασιά σου δίνω συγγενάδι, να σε φυλά’ από Παγανά ως των Φωτών το βράδυ και με παλιό τριέτικο κρασάκι σε ποτίζω, με λάδι σε ραντίζω. Από τη στρουγγοκάλυβα ποτές να μη μου λείπεις, τι μου είσαι της χαράς ζωή και οχτρός τρανός της λύπης, να σ’ ανακράζω να μ’ ακούς, να βάζεις, να μου κρένεις γλυκά να με θερμαίνεις. - Να ζήσετε χρόνια πολλά κι απίκραντα, παιδιά μου, σαν τα ρουπάκια του Ζυγού, σαν τα βουνά του Γράμμου, να μη σας εύρουνε ποτές τα έρημα τα γέρα! - Να ζας και συ Πατέρα!   Κ.Κρυστάλης                        *********                         ΑΓΙΑ ΝΥΧΤΑ Του ρημαγμένου , διπλανού σπιτιού , η σκάλα δεν θα τρίξει , την Άγια Νύχτα αυτή των Χριστουγέννων , που προσμένουμε , ούτε τ’ αστέρι το λαμπρό , το μονοπάτι το κρυφό θα δείξει , στους μάγους , που , αιώνες , το μικρό Χριστό μας περιμένουνε .                                        * Χρόνια και χρόνια , τώρα , το φτωχό το λαδοκάντηλο..σβησμένο , χέρι δεν βρέθηκε , θαρρείς , παραμονή Χριστούγεννα , ν’ ανάψει , έφυγ’ η μάνα , τέλειωσε η ζωή , βουβό το σπίτι , έρμο , ξεχασμένο , κι’ ο γιος , το γυρισμό του , τέτοια Νύχτα , της φτωχειάς της είχε τάξει..                                        * Χαράζει , κι’ όπου να’ναι θα χτυπήσουνε χαρμόσυνα οι καμπάνες , κάθε χρονιά , τέτοια βραδιά , η ξεχασμένη ελπίδα μας ..γεννιέται , θ’ανοίξουνε για λίγο , πάλι οι ουρανοί , κι’ όλες του κόσμου οι μάνες , μες στη ζεστή τους αγκαλιά τ’ όνειρο θ’ αναστήσουν που..ξεχνιέται..                                       * Νύχτα ελπίδας , τα βουβά τα μάτια , σαν λαμπρά αστέρια λαμπυρίζουν , στην προσμονή καινούργιας μέρας , στην πικρή , λειψή..ζωή μας , κι’ όλα τα βλέμματα , με δέος στ’ ουρανού την περατιά ..στριφογυρίζουν κι' όλοι προσμένουμε  , ένας μικρός Χριστός να γεννηθεί μες στην ψυχή μας……. Κωνσταντίνος Ευθ.Καψάλης       Λιδορίκι     25-12-08   ΣΥΛΛΟΓΗ     " Τραγουδώντας  στη  Ζωή "         Λιδορίκι     2010                                         ******* Να ‘μουν του σταύλου έν' άχυρο (Κωστής Παλαμάς) Να ‘μουν του σταύλου έν' άχυρο, ένα φτωχό κομμάτι την ώρα π' άνοιγ' ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι. Να ιδώ την πρώτη του ματιά και το χαμόγελό του, το στέμμα των ακτίνων του γύρω στο μέτωπό του. Να λάμψω από τη λάμψη του κι' εγώ σαν διαμαντάκι κι' από τη θεία του πνοή να γίνω λουλουδάκι. Να μοσκοβοληθώ κι' εγώ από την ευωδία, που άναψε στα πόδια του των Μάγων η λατρεία. Να ‘μουν του σταύλου ένα άχυρο ένα φτωχό κομμάτι την ώρα π' άνοιγ' ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι. ********* Χριστούγεννα Ὄξω πέφτει ἀδιάκοπα καὶ πυκνὸ τὸ χιόνι, κρύα καὶ κατασκότεινη κι ἀγριωπὴ ἡ νυχτιά. Εἶναι ἡ στέγη ὁλόλευκη, γέρνουν ἄσπροι κλῶνοι, μὲς τὸ τζάκι ἀπόμερα ξεψυχᾶ ἡ φωτιά... Τρέμει στὰ εἰκονίσματα τὸ καντήλι πλάγι καὶ φωτάει στὴ σκυθρωπή, στὴ θαμπὴ ἐμορφιά. Νὰ ἡ φάτνη, οἱ ἄγγελοι κι ὁ Χριστὸς κι οἱ Μάγοι καὶ τὸ ἀστέρι ὁλόλαμπρο μὲς στὴ συννεφιά! Κι οἱ ποιμένες, ποὺ ἔρχονται γύρω ἀπὸ τὴ στάνη κι ἡ μητέρα τοῦ Χριστοῦ στὸ Χριστὸ μπροστά. Τὸ μικρὸ τὸ εἰκόνισμα ὅλ᾿ αὐτὰ τὰ φτάνει, μαζεμένα ὅλα μαζὶ καὶ σφιχτὰ-σφιχτά. Πέφτει ἀκόμη ἀδιάκοπο κι ἄφθονο τὸ χιόνι, ὅλα ξημερώνονται μ᾿ ἄσπρη φορεσιὰ στὸν ἀγέρα ἀντιλαλοῦν τοῦ σημάντρου οἱ στόνοι, κάτασπρη, γιορτάσιμη λάμπει ἡ ἐκκλησιά... Tέλλος  Αγρας  Υπάρχουν πολλά  ακόμα ποιήματα  για  τα Χριστούγεννα φίλοι  μου κάποια  απ' τα  οποία  θα  προσπαθήσουμε  να  τα  δημοσιεύσουμε Καλό  σας  βράδυ ΧΡΟΝΙΑ  ΠΟΛΛΆ  ΚΑΙ  ΚΑΛΕΣ  ΓΙΟΡΤΕΣ Με  αγάπη www.lidoriki.com

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

 

Χριστούγεννα

Όξω πέφτει αδιάκοπα και πυκνό το χιόνι,
κρύα και κατασκότεινη κι αγριωπή η νυχτιά.
Είναι η στέγη ολόλευκη, γέρνουν άσπροι κλώνοι,
μες το τζάκι απόμερα ξεψυχά η φωτιά.

Τρέμει στα εικονίσματα το καντήλι πλάγι
και φωτάει στη σκυθρωπή, στη θαμπή εμορφιά.
Να η φάτνη, οι άγγελοι κι ο Χριστός κι οι Μάγοι
και το αστέρι ολόλαμπρο μες στη συννεφιά!

Κι οι ποιμένες, που έρχονται γύρω από τη στάνη
κι η μητέρα του Χριστού στο Χριστό μπροστά.
Το μικρό το εικόνισμα όλ' αυτά τα φτάνει,
μαζεμένα όλα μαζί και σφιχτά-σφιχτά.

Πέφτει ακόμη αδιάκοπο κι άφθονο το χιόνι,
όλα ξημερώνονται μ’ άσπρη φορεσιά
στον αγέρα αντιλαλούν του σημάντρου οι στόνοι,
κάτασπρη, γιορτάσιμη λάμπει η εκκλησιά.

Τέλλος Άγρας

 

          *                          *

 

Νύχτα Χριστουγεννιάτικη

Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη
λυγούν τα πόδια
και προσκυνούν γονατιστά στη φάτνη τους
τα άδολα βόδια.

Κι ο ζευγολάτης ξάγρυπνος θωρώντας τα
σταυροκοπιέται
και λέει με πίστη απ' της ψυχής τ' απόβαθα
Χριστός γεννιέται!

Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη
κάποιοι ποιμένες
ξυπνούν από φωνές ύμνων μεσούρανες
στη γη σταλμένες.

Κι ακούοντας τα Ωσαννά απ΄ αγγέλων στόματα
στον σκόρπιο αέρα
τα διαλαλούν σε χειμαδιά λιοφώτιστα
με την φλογέρα.

Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη
- ποιος δεν το ξέρει -
των μάγων κάθε χρόνο τα μεσάνυχτα
λάμπει το αστέρι.

Κι όποιος το βρει μες στ΄ άλλα αστέρια ανάμεσα
και δεν το χάσει,
σε μια άλλη Βηθλεέμ ακολουθώντας το
μπορεί να φτάσει.

 Γ. Δροσίνης

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

(Κωνσταντίνος Χατζόπουλος)

Μες στην αχνόφεγγη βραδιά
πέφτει ψιλό ψιλό το χιόνι,
γύρω στην έρμη λαγκαδιά
στρώνοντας κάτασπρο σεντόνι.

Ούτε πουλιού γροικάς λαλιά,
ούτ’ ένα βέλασμα προβάτου,
λες κι απλωμένη σιγαλιά
είναι κει ολόγυρα θανάτου.

Μα ξάφνου πέρα απ’ το βουνό
γλυκός σημάντρου ήχος γροικιέται,
ωσάν βαθιά απ’ τον ουρανό
μέσα στη νύχτα να σκορπιέται.

Κι αντιλαλεί τερπνά τερπνά
γύρω στην άφωνη την πλάση,
και το χωριό γλυκοξυπνά
την Άγια μέρα να γιορτάσει.

                 *

ΑΓΙΑ ΝΥΧΤΑ .

( Κωνσταντίνος  Καψάλης  )

Του ρημαγμένου , διπλανού σπιτιού , η σκάλα δεν θα τρίξει ,

την Άγια Νύχτα αυτή , των Χριστουγέννων , που προσμένουμε ,

ούτε τ’ αστέρι το λαμπρό , το μονοπάτι το κρυφό θα δείξει ,

στους μάγους , που ..αιώνες , το μικρό Χριστό μας περιμένουνε .

                      *                            *

Χρόνια και χρόνια , τώρα , το φτωχό το λαδοκάντηλο..σβησμένο ,

χέρι δεν βρέθηκε , θαρρείς , παραμονή Χριστούγεννα , ν’ ανάψει ,

έφυγ’ η μάνα , τέλειωσε η ζωή , βουβό το σπίτι , έρμο , ξεχασμένο ,

κι’ ο γιος , το γυρισμό του , τέτοια Νύχτα , της φτωχιάς της είχε τάξει..

                         *                            *

Χαράζει , κι’ όπου να’ναι θα χτυπήσουνε χαρμόσυνα οι καμπάνες ,

κάθε χρονιά , τέτοια βραδιά , η ξεχασμένη ελπίδα μας ..γεννιέται ,

θ’ανοίξουνε για λίγο , πάλι οι ουρανοί , κι’ όλες του κόσμου οι μάνες ,

μες στη ζεστή τους αγκαλιά τ’ όνειρο θ’ αναστήσουν , που..ξεχνιέται..

                         *                           *

Νύχτα ελπίδας , τα βουβά τα μάτια , σαν λαμπρά αστέρια λαμπυρίζουν ,

στην προσμονή καινούργιας μέρας , στην πικρή , λειψή..ζωή μας ,

κι’ όλα τα βλέμματα , με δέος , στ’ ουρανού την περατιά ..στριφογυρίζουν

προσμένουν όλοι , ένας μικρός Χριστός να γεννηθεί μες στην ψυχή μας…….Κ.-

Λιδορίκι 23-28/12/08

                               *                       *

Να ‘μουν του σταύλου έν' άχυρο

(Κωστής Παλαμάς)

Να ‘μουν του σταύλου έν' άχυρο, ένα φτωχό κομμάτι
την ώρα π' άνοιγ' ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι.

Να ιδώ την πρώτη του ματιά και το χαμόγελό του,
το στέμμα των ακτίνων του γύρω στο μέτωπό του.

Να λάμψω από τη λάμψη του κι' εγώ σαν διαμαντάκι
κι' από τη θεία του πνοή να γίνω λουλουδάκι.

Να μοσκοβοληθώ κι' εγώ από την ευωδία,
που άναψε στα πόδια του των Μάγων η λατρεία.

Να ‘μουν του σταύλου ένα άχυρο ένα φτωχό κομμάτι
την ώρα π' άνοιγ' ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι.

                              *                       *