ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ...

27.7.08

ΘΥΜΑΜΑΙ ...

Γράφει  ο  Κ.Καψάλης 

   ..Κλέψαμε αδέρφια , τον τίτλο από μια πολύ παλιά Αμερικάνικη , εξαιρετική κινηματογραφική ταινία , αλλά ήταν..απαραίτητο , υπάρχουν στιγμές που νοιώθεις ..περηφάνεια που είσαι άνθρωπος , όπως υπάρχουν επίσης και στιγμές που...ντρέπεσαι...
   Τούτη την εποχή , της..αρπαχτής , της..μίζας κι' όοοολων των..σχετικών , αισθάνεσαι ..χαμένος , κάπου στη ζούγκλα , στην..έρημο , σε ξένο τόπο πάντως , κατά κανόνα , πλην...κάποιων φωτεινών , λαμπερών..εξαιρέσεων , κι' αυτές οι λίγες..εξαιρέσεις σε κάνουν ν' ανασαίνεις..να παίρνεις κουράγιο , να..προχωράς , πιστεύοντας πως δεν χάθηκαν όλα , δεν έγιναν όλα...ίσιωμα , και...χούμα , πούλεγε κι' ο σχωρεμένος ο μπάρμπα Μαλάμος ..
   Μέσα στην...πολιτιστικο..κοινωνική..καλοκαιριάτικη ...Σαχάρα , μέσα στα τόσα και τόσα που ακούμε και βλέπουμε καθημερινά , και μας μαυρίζουν την ψυχή , εκεί που η απογοήτευση , η πίκρα και η απόγνωση σε φτάνει στην ...απόγνωση , στην..άρνηση των ..πάντων , να 'σου και ξεπετάγεται , από κει που δεν το περίμενες ποτέ , απ' το...ΠΟΥΘΕΝΑ ..που λένε , μια τόση ..δα αχτίδα φως , μιά τόση ..δα ελπίδα , και σου δίνει το φιλί της ..ζωής και σε ξαναζωντανεύει...κι' ανασταίνεσαι ..κυριολεκτικά , γίνεται το...θαύμα της ζωής !! γιατί ..ας λένε , ότι θέλουν κάποιοι , θαύματα γίνονται..αλλά μόνο απ' τον ...Α Ν Θ Ρ Ω Π Ο , ναι αδέρφια , αν το θελήσουμε μπορούμε να κάνουμε...θαύματα..απλά, καθημερινά..χειροπιαστά...
   Ένα..χαμόγελο , μια καλή κουβέντα , το άπλωμα , το ..απλό , του..χεριού , εκείνο το...τονωτικό..χτύπημα στην πλάτη , μπορούν να κάνουν το θαύμα τους , κι' ακόμα κάτι..μικρο..ανθρώπινες χειρονομίες όλο ..αγάπη και..ζεστασιά , ανασταίνου , καμιά φορά , τον νεκρωμένο..ψυχικά συνάνθρωπό μας , το φίλο , τον γείτονά μας , το..συγγενή μας , τον..περαστικό , τον..οποιοδήποτε , ας..δώσουμε λίγα..ελάχιστα , αδέρφια , και σίγουρα θα μας..επιστραφούν ..πολλαπλάσια !!
   Μιά τέτοια υπέροχη , θαυματουργή στιγμή , φίλοι μου , έζησα κι' εγώ την περασμένη βδομάδα , μια στιγμή ..ανεπανάληπτη , μοναδική , και συνάμα ..απλή ανθρώπινη ..συγκλονιστικά..ανθρώπινη ...
   Χτύπησε η πόρτα κάποια στιγμή , άνοιξε η γυναίκα μου κι' ακουσα μιά..γνώριμη φωνή , να ρωτάει , Καψαλαίικο δεν είναι εδώ ; πήγα κι' εγώ κι'αντίκρυσα ένα πρόσωπο που ..έλαμπε από αυθορμητισμό και ..χαρά , χαρά ...ολοκάθαρη , ολοφάνερη , γνήσια , αφκιασίδωτη , κι' ένα χαμόγελο..απέραντοοοο , συγκλονιστικό , η καρδιά μου φτερούγισε , ήταν ένας αγαπημένος φίλος απ' την παλιά καλή Λιδορικιώτικη εποχή , παρότι..Αγλαβ'στιώτης , ο Βασίλης ο Καλλιαντέρης , ο αγροφύλακας , και η συναισθηματική...απογείωση , ήρθε όταν μας εξήγησε τι τον έκανε να χτυπήσει την πόρτα μας , ακούστε το αξίζει :...μωρέ πέρναγα κι' κάτι μέσπρωξε να χτυπήσω , λέω κάποιος θα 'ναι απ' τ'ς ...Καψαλαίους , να δω τι κάν'νε , είναι καλά ; μίλαγε με μιά λάμψη στα μάτια κι' έννοιωθες να σου δίνει μες τη χούφτα την ίδια του την ψυχή , την ..καρδιά του , κι' απευθυνόμενος στη γυναίκα μου , που προφανώς δεν γνώριζε , ξερ'ς κυρά Μαρία , μπορεί να περάσαν τα χρόνια να χαθήκαμε , αλλά πάντα ρώταγα και ρωτάω γιά τς Καψαλαίους , όταν έρχομαι στο Λιδορίκι , τς..αγαπάμε και μας..αγαπάνε...
   Κι' έτσι ακριβώς είναι , κι' ακόμα περισσότερα θα μπορούσε να πει κανείς , δεν έκατσε ούτε για ένα ..καφέ ο παλιός καλό μας φίλος ο Βασίλης , του προτείναμε και μας απάντησε : ωρέ τι καφέ...πήρα τέτοια χαρά π' είναι σα νάφαγα τ' κόσμου τα γλυκά...
Μας χαιρέτισε ο αγαπημένος φίλος , με το..απέραντο χαμόγελό του , και την αγάπη του και μας άφησε την υπέροχη καρδιά του , κι' ήταν το πολυτιμότερο δώρο μας για το φετεινό...καλοκαίρι , το κρατάμε σαν φυλαχτό....
Νάσαι καλά φίλε Βασίλη , έκανες κι' εσύ , άθελά σου ίσως , το θαύμα της ζωής....ανάστησες , τόνωσες , την πίστη στον άνθρωπο...

  Πριν  απο λίγες  μέρες όμως  φίλοι  μου έμαθα πως  ο  αγαπημένος  μου  φίλος  ο  Βασιλης , έφυγε  απ' τη ζωή και  δεν  σας  κρύβω πως  πολλά  γκρεμίστηκαν ,έσα  μου , με  μιας  έχασα  τον  καλύτερο  φίλο  μου , κι' ας  βλεπόμασταν σπάνια , από  Μάη σ΄Άι..θόδωρο έχασα  τον  αληθινό  άνθρωπο και  έκλεισε  ένα  μονοπάτι  στη  ζωή  μου , που  το " περπάταγα " περήφανα και με  απόλυτη  εμπιστοσύνη , και  δυστυχώς  τέτοια  ..μονοπάτια υπάρχουν  στη  ζωή  μας  .." ελάχιστα ..." 

  Καλοταξιδος  αγαπημενε  φίλε , θα  σε  θυμάμαι  πάντα , μ' εκείνο  το  χχρυσαφένιο  χαμόγελό  σου  εκείνης  της  αξέχαστης  καλοκαιριάτικης  μέρας ..όσο  ζω ...

                                       Ο απλός  φίλος  σου 

                                      Κώστας  Ευθ.Καψάλης ...

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΑΚΟΣ

Πέρασε κιόλας  ένας  χεόνος  απ' τη  μέρα  που  ένας  αγαπημένος χωριανός , γείτονας  και  φίλος , ο Δημήτρης  Νάκος , έφυγε  απ' τη  ζωή .
 Με  τον  αξέχαστο  Δημήτρη , μας  ένωνε  μια περίεργη  δυνατή  φιλία , που  ο  λαός  την ..προσδιορίζει  λέγοντας  το περίφημο : " Μαζί  δεν  κάνουνε  και ..χώρια  δεν  μπορούνε ..", ώρες  πολές  τα  λέγαμε , τρωγόμασταν , αλλά πάντα η  φιλία  μας  τα  ξεπερνούσε  όλα .
   Δυστυχώς προσωπικές  μου  δυσκολίες  δεν  μου  επέτρεψαν να  αποχαιρετήσω τον  αγαπημένο μου  φίλο , χωρίς  αυτό  να  σημαίνει πως  τόσο  καιρό δεν  τον  σκέφτομαι και  δεν μου  λείπει , γι' αυτό και σήμερα , φορτωμένος με  τη θλίψη για  την  άδικη  απουσία  του , αποχαιρετώ , έστω  κι' από  μακριά τον  φίλο  μου , που  θα θυμάμαι πάντα  με  αγάπη .
   Δεν  ξέρω  αν είναι  πρέπον , αλλά  θα  αφιερώσω  στο  φίλο  μου και  στην  αγαπημένη του  σύντροφο τη  Μαρία , που  είναι κι' αυτή  αγαπημένη  φίλη  μας , το  παρακλατω  τραγουδι που  πολύ  τους  άρεσε και  τους  συγκινούσε 
   Έτσι  για  την  ιστορία , θα  πρέπει  να  αναφέρουμε  πώς  ο  αείμνηστος Δημήτρης  ήταν  για  κάποια  περίοδο Πόεδρος του  Πολιτιστικού  Συλλόγου Λιδορικίου  αλλά  και  απ' τα  ιδρυτικά  μέλη του  Πολιτιστικού  Ομίλου  μας , με  σημαντική  προσφορά .



   Φίλε Δημήτρη , δυστυχώς η  ζωή  μας  , τα  φέρνει όπως  αυτη  θέλει ..
   Να  είσαι  αναπαυμένος , υπάρχουν  λαμθρωποι  που  σε αγαπάμε και  σε  θυμόμαστε ..Κ.Κ.-

          www.lidoriki.com

ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΚΗ

Παλιέ,καλέ μου φίλε,

πάνε,σχεδόν,πενήντα χρόνια απ΄το τελευταίο φθινόπωρο που συναντηθήκαμε για τελευταία φορά,μακρύς ο καιρός μα και τόσο σύντομος,λες κι΄ ήταν χθές.

   Τι δεν είπαμε εκείνο το βράδυ,πόσα όνειρα δεν κάναμε παρέα,εσύ αριστούχος στη φιλολογία κιέγώ απλός τυφεκιοφόρος,στην Πάντειο,μα οσκοπός μας ένας και μοναδικός,ν΄αλλάξουμε τον κόσμο.

   Φορούσες ,θυμάμαι,εκείνο το γκρίζο σου παλτό με σηκωμένο το γιακά,κουμπωμένο,όπως πάντα, και τα χέρια χωμένα στις τσέπες μ΄εκείνο τον ξεχωριστό,δικό σου,τρόπο,τα τέσσερα δάχτυλα μέσα κι΄ο αντίχειρας απ΄έξω ,στην μπροστινή άκρη της τσέπης,σαν κάτι να κρατούσες σφιχτά.

   Σε κορόιδευα γι ‘αυτό ,παριστάνοντάς σε και σου έδειχνα και το βάδισμά σου με άκαμπτα,σχεδόν,τα πόδια αρχίζοντας το πάτημα από το τακούνι μ΄΄ενα περίεργο τρόπο που μόνο εσύ μπορούσες.

   Εσύ τότε ,γυρνούσες δεξιά το κεφάλι(περπατούσες πάντα αριστερά μου)κοιτάζοντας μ΄εκείνο το αχνό σου χαμόγελο που έκανε πιο έντονη μια κάθετη γραμμούλα που είχες στο μυτερό σου πηγούνι , και  γελούσες  ,   γελούσες  ασταμάτητα ..

   Έφυγες  όμως  πολύ  νωρίς και  πέρασαν  τόσα  χρόνια , και ούτε  ένα  μνημόσυνο , αλλά  μήπως  και το ότι  σε  σκέφτομαι  συχνά με  συγκίνηση , μνημόσυνο  δεν  είναι ; …….Κ.Κ.-

Aθήνα 13 03 06.