ΑΠΟ ΤΟΥΣ “ ΠΑΥΣΑΝΙΕΣ “ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ ( ΤΟΥ 1880 ) ΣΤΗΝ..ΕΦΕΔΡΕΙΑ ( ΤΟΥ 2011 )

 

γράφει ο Γιώργος Δαμιανός

Να 'μαστε πάλι εδώ!!!

Έτοιμοι να ξαναζήσουμε τους “Παυσανίες” και την πλατεία (ή τον κήπο) του Κλαυθμώνος. Και ενώ μέχρι τώρα οι ιστορίες σαν και την παρακάτω ενδιέφεραν μόνο όσους ασχολούνται με τα “περίεργα” της ιστορίας, τώρα ξαναμπαίνουν βίαια στη ζωή μας, σαν το κλάμα του παιδιού που ξυπνά, έντρομο, από τους εφιάλτες του, για να μας υπενθυμίσουν για άλλη μια φορά ότι τίποτα, δυστυχώς, δε μαθαίνουμε από την Ιστορία. “Παυσανίες” ονομάζονταν στα τέλη του 1800, μάλλον ειρωνικά, όλοι όσοι απολύονταν (παύονταν > παύση > Παυσανίας) από τη Δημόσια εργασία τους, κάθε φορά που άλλαζε η Κυβέρνηση (η μονιμότητα των Δημοσίων Υπαλλήλων καθιερώθηκε με το σύνταγμα του 1911, άρθρο 102 ). Οι “Παυσανίες”, λοιπόν, έβγαιναν από το υπουργείο των Οικονομικών, που βρισκόταν στην πλατεία 25ης Μαρτίου (αργότερα θα ονομαστεί πλατεία Κλαυθμώνος < κλαυθμός: κλάμα), στεναχωρημένοι, συγκινημένοι και κάποιοι απ αυτούς έκλαιγαν, κρατώντας τον τελευταίο τους μισθό. Μάλλον δεν ήταν στις συνήθειες της εποχής να φασκελώνουν το κτήριο του υπουργείου ή τους κυβερνώντες που τους είχαν υποχρεώσει να υπογράψουν την απόλυση τους και να τακτοποιήσουν τις οικονομικές εκκρεμότητες στο ταμείο του υπουργείου των Οικονομικών. Το κτήριο του Υπουργείου των οικονομικών, που βρισκόταν επί της πλατείας Κλαυθμώνος, κατεδαφίστηκε το 1939. Η πλατεία, αρχικά, ονομαζόταν “Κήπος του Νομισματοκοπείου”, γιατί εκεί, μέχρι το 1862, βρισκόταν το κτήριο του Εθνικού Νομισματοκοπείου. Παλαιότερα ονομαζόταν “πλατεία Αισχύλου”, ενώ σήμερα, από το 1989, ονομάζεται, επίσημα , «Πλατεία Εθνικής Συμφιλίωσης».

Το 1885 ονομάστηκε ανεπίσημα “κήπος του Κλαυθμώνος” – “πλατεία Κλαυθμώνος”. Ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός δόθηκε, γύρω στα 1878, από το Δημήτριο Καμπούρογλου σε ένα χρονογράφημα του στην «Εστία» το 1878, αναφέρει σχετικά : «Κατά το έτος 1878 έτυχε να καθίσω στο καφενεδάκι του κήπου του Υπουργείου Οικονομικών, το γνωστόν ως καφενείον του κυρ Παντελή, επιστάτου άλλοτε του γυμνάσιου στο Βαρβάκειον. Κείνη την ημέρα λοιπόν είδα κάποια εξαιρετική κίνηση, από Παυσανίας (Παυσανίες: αυτοί που παύονται από την εργασία τους) και Θεσιθήρας που είχαν αποτυπωμένων στην μορφή τους, άλλοι οδύνη, άλλοι άνοιαν και άλλοι αμοιβαίαν ελπίδα. Εσκέφθηκα τότε να περιγράψω ό,τι είδα και εδημοσίευσα στο περιοδικό «Εστία» ένα σατιρικό σημείωμα με την επιγραφήν: «Ο κήπος του Κλαυθμώνος», χωρίς να φανταστώ, πως άθελά μου έγινα και νονός του κήπου αυτού».

Οι διαφορές ανάμεσα στο τότε και το σήμερα: α) Οι Παυσανίες ονομάζονται, πλέον, έφεδροι. β) Τα φάσκελα έδωσαν τη θέση τους στα κλάματα και η ανατριχιαστική ομοιότητα: ο κοινωνικός κανιβαλισμός του τότε και του σήμερα (στις λέξεις “Παυσανίας” και “Κλαυθμώνος” και “Θεσιθήρας” (του Καμπούρογλου) δε διακρίνεις κοινωνική αλληλεγγύη και ανθρώπινη κατανόηση, αλλά μάλλον ειρωνεία και χαιρεκακία, όπως, δηλαδή, αντιμετωπίζονται και σήμερα οι Δημόσιοι Υπάλληλοι…)

…τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά... 24grammata.com

ΕΝΑ ΑΙΩΝΑ ΜΕΤΑ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ “ ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ “

 

Επιστροφή στην... Πλατεία Κλαυθμώνος

 

Η ιστορία θέλει τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων να καθιερώνεται πριν από ακριβώς 100 χρόνια. Και έτσι η «μία θέση στο Δημόσιο» μετατράπηκε σε όνειρο επαγγελματικής αποκατάστασης και κοινωνική φαντασίωση. Το άρθρο 103 του Συντάγματος του 1911 όριζε ότι «οι δημόσιοι υπάλληλοι που κατέχουν οργανικές θέσεις είναι μόνιμοι εφόσον αυτές οι θέσεις υπάρχουν.Αυτοί εξελίσσονται μισθολογικά σύμφωνα με τους όρους του νόμου και,εκτός από τις περιπτώσεις που αποχωρούν λόγω ορίου ηλικίας ή παύονται με δικαστική απόφαση,δεν μπορούν να μετατεθούν χωρίς γνωμοδότηση ούτε να υποβιβαστούν ή να παυθούν χωρίς απόφαση υπηρεσιακού συμβουλίου,που αποτελείται τουλάχιστον λάχιστον κατά τα δύο τρίτα από μόνιμους δημόσιους υπαλλήλους».
Ως την αλλαγή του Συντάγματος το 1911 οι υπάλληλοι εκδιώκονταν μαζικά έπειτα από κάθε κυβερνητική αλλαγή. Οι απολυμένοι του Δημοσίου, μάλιστα, οι «Παυσανίες», όπως ονομάζονταν, την περίοδο κυρίως πριν από το 1909, συγκεντρώνονταν σε τακτά χρονικά διαστήματα μπροστά από το υπουργείο Εσωτερικών και με «κλαυθμούς» και οδυρμούς εκλιπαρούσαν να τους επαναπροσλάβουν. Από τότε η πλατεία Κλαυθμώνος, ανάδοχος της ονομασίας της οποίας ήταν ο συγγραφέας και κατόπιν ακαδημαϊκός Δ.Γ.Καμπούρογλου, ο οποίος την ονόμασε έτσι σε ένα χρονογράφημά του στην «Εστία», έχει συνδεθεί με τους «κλαυθμούς» των απολυμένων δημοσίων υπαλλήλων.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι δημόσιοι υπάλληλοι υπήρξαν η ραχοκοκαλιά της ίδρυσης και διατήρησης του μετεμφυλιακού κράτους. Την περίοδο αυτή ως «εκλεκτοί της πολιτικής εξουσίας» περιβλήθηκαν με ισχυρά προνόμια που υπήρξαν εν πολλοίς προϊόν πολιτικής εύνοιας, ισχυρής διαπλοκής. Τα προνόμια αυτά διατηρήθηκαν σχεδόν ακέραια και μετά τη Μεταπολίτευση.
Αποτέλεσμα ήταν ο δημόσιος τομέας να μετατραπεί σε ένα διοικητικό τέρας: οι αξίες περί χρηστής διοίκησης υποκαταστάθηκαν από το ρουσφέτι και τη διαπλοκή· οι προσλήψεις προσωπικού στο Δημόσιο εξελίχθηκαν σε μια διαδικασία φθηνής πολιτικής συναλλαγής· οι αυξήσεις στις αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων υποτάσσονταν στη λογική της εξυπηρέτησης συντεχνιακών συμφερόντων· η ανέλιξη στη δημοσιοϋπαλληλική ιεραρχία ήταν προϊόν εξυπηρέτησης μικροπολιτικών συμφερόντων.
Σήμερα, έναν αιώνα μετά την κατοχύρωση της μονιμότητας, παραμένει άγνωστο αν θα... αναβιώσουν οι «κλαυθμοί» και οι οδυρμοί στην «πλατεία Κλαυθμώνος». Η οικονομική κρίση, όμως, που υπαγορεύει τη μείωση του κράτους, θέτει τη σφραγίδα της και στο Δημόσιο. Δεν σαρώνονται μόνο τα προνόμια των υπαλλήλων αλλά ξεφτίζει και το όνειρο του κάθε πατέρα να δει το παιδί του δημόσιο υπάλληλο, που οικοδομήθηκε επάνω στην εργασιακή ασφάλεια, στις ικανοποιητικές και κυρίως σταθερές μισθολογικές αποδοχές και στην κοινωνική καταξίωση.
Η στρόφιγγα των προσλήψεων προσωπικού έκλεισε, οι αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων μειώνονται δραματικά και τα προνόμια περικόπτονται. Υπό αμφισβήτηση τίθεται και η εργασιακή ασφάλεια με την άρση ουσιαστικά της μονιμότητας στην οποία οδηγούν το ειδικό καθεστώς που θεσπίζεται για τους νεοπροσλαμβανομένους, η εργασιακή εφεδρεία, η κατάργηση των δημοσίων οργανισμών και η αναμόρφωση των οργανισμών των υπουργείων.
Το τέλος εποχής και για το Δημόσιο είναι εδώ.

“ ΑΝΑΒΙΩΝΕΙ “ Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ !!

 

«Αναβιώνει» η πλατεία Κλαυθμώνος με συγκεντρώσεις εργαζομένων στο Δημόσιο που επειλούνται με απολύσεις λόγω του Μνημονίου.

Η εκτελεστική επιτροπή της ΑΔΕΔΥ στο πλαίσιο της συνέχισης του αγώνα, όπως αναφέρει σε σχετική ανακοίνωσή της ενάντια στα έκτακτα χαράτσια και τις προωθούμενες απολύσεις στο Δημόσιο πραγματοποιεί την Τρίτη στις 12 το μεσημέρι συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Πλατεία Κλαυθμώνος.

Την ίδια ώρα συγκέντρωση στον ίδιο χώρο πραγματοποιούν και οι εργαζόμενοι στους δήμους οι οποίοι θα κάνουν και πορεία προς το υπουργείο Οικονομικών.

«Ολοι μαζί θα πρέπει να αντιπαλέψουμε τις αδιέξοδες ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόζουν η κυβέρνηση και η Τρόικα και προκαλούν ανισότητες, φτώχεια, ανεργία, διεύρυνση της ύφεσης», αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση της ΠΟΕ-ΟΤΑ.

«Η επιλογή του χώρου», επισημαίνεται, «είναι συμβολική για να εκφράσουμε την αντίθεσή μας σε κάθε απόλυση εργαζόμενου. Στην πλατεία Κλαυθμώνος κατά παράδοση συγκεντρώνονταν οι απολυμένοι δημόσιοι υπάλληλοι μετά από κάθε αλλαγή της κυβέρνησης που τους είχε διορίσει, πριν ο Ελευθέριος Βενιζέλος καθιερώσει τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων».

ΠΗΓΗ: tovima.gr

 

  Για  όσους  δεν γνωρίζουν , δημοσιεύουμε ένα  σχετικό κείμενο για  το πως  πήρε  η πλατεία  αυτή το όνομά  της .

Κλαυθμώνος
Το όνομα αυτής της πλατείας οφείλεται στο ότι στην προ του 1909 περίοδο, οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν
ήταν μόνιμοι όπως σήμερα, οι απολυμένοι, οι «Παυσανίες» όπως τους έλεγαν, πήγαιναν εμπρός από το
Υπουργείο Εσωτερικών που ήταν στην πλατεία αυτή και με κλάματα και θρήνους («κλαυθμούς»)
παρακαλούσαν να τους ξαναπροσλάβουν. Δεδομένου ότι τέτοιες απολύσεις συνέβαιναν τακτικά σε
κάθε αλλαγή κυβερνήσεως, οι σκηνές αυτές ήταν αρκετά συχνές στην πλατεία.
Ανάδοχος της ονομασίας ήταν πάντως ο συγγραφέας και κατόπιν ακαδημαϊκός Δημ. Γρ.
Καμπούρογλου, που πρώτος ονόμασε την πλατεία «Κλαυθμώνος» σε ένα χρονογράφημα του στην
«Εστία» το 1878.
Η πλατεία Κλαυθμώνος είναι ο πρώτος χώρος που δεντροφυτεύτηκε στην Αθήνα. Για το σκοπό αυτό ο
βασιλιάς της Βαυαρίας Λουδοβίκος έστειλε τον ειδικό κηποτεχνικό Σμάρατ. Στη δυτική πλευρά της
υπήρχαν οι τρεις συνεχόμενες οικίες των Βούρου, Μαστρονικόλα και Αφθονίδου, όπου έμειναν αρχικά
οι βασιλείς Οθων και Αμαλία μετά τους γάμους τους. Στα σπίτια αυτά (όσα σώζονται) στεγάζεται σήμερα
το «Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών». Στην πλατεία υπήρχαν επίσης τα κτίρια των Υπουργείων
Εσωτερικών και Οικονομικών.
Πολλές περιπέτειες πέρασε η επίσημη ονομασία της πλατείας. Στο αρχικό σχέδιο της πόλεως των
Αθηνών (του von Klentze) λεγόταν «Πλατεία Αισχύλου». Κατόπιν ονομάστηκε «Πλατεία
Νομισματοκοπείου» γιατί εκεί ήταν το κτίριο του Νομισματοκοπείου. Στη συνέχεια η πλατεία ονομάστηκε
«25ης Μαρτίου», όνομα που κράτησε για πολλά χρόνια. Κατόπιν μετονομάστηκε σε «Πλατεία
Δημοκρατίας» και μετά πήρε και επίσημα πλέον το όνομα με το οποίο ήταν πάντοτε γνωστή, «Πλατεία
Κλαυθμώνος». Τέλος τον Ιούνιο του 1989 μετονομάστηκε σε «Πλατεία Εθνικής Συμφιλιώσεως» με την
αφορμή των αποκαλυπτηρίων του ομώνυμου μνημείου στην πλατεία.

  “ Λιδωρίκι “