" O MΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΟΣ Ο ΜΑΝΤΑΣ ..."

ΟΣΑ  ΘΥΜΑΜΑΙ 

ΠΑΛΙΕΣ..ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ...

 

Προπολεμική Βαθειά , δεκαετία του 1920 , προς το τέλος , μιά Λιδορικιωτοπαρέα , απολαμβάνει μπροστά στο Αντριτσέικο...

   Όλοι οι παλιοί Λιδορικιώτες θυμούνται τον μπάρμπα Γιώργο τον Μαντά,τον άντρα της Βιολέττας ,τον Βλάμη , όπως όλοι τον έλεγαν , ή Βλάμ στα ..Λιδορικιώτικα .
   Κοντός ,με το μουστακάκι του, με ντρίλινο παντελόνι και πουκάμισο, παπούτσι πέδιλο –βακέτα με λαστιχόσολα από ρόδα αυτοκινήτου-τελευταία λέξη της μόδας ,τραγιάσκα ,ντρίλινη κι’αυτή , πάντα ψιλοστραβοφορεμένη και το απαραίτητο συμπλήρωμα,το ζωνάρι - του...ζουνάρ -  σφιχτοτυλιγμένο στη μέση για να του κρατάει τα….πάκια .
   Από δουλειά…πάσης φύσεως οικοδομικές…μικροεργασίες , μάντρες ,χτισίματα ,μερεμέτια , ψευτομπαλώματα και θελήματα ,άνθρωπος για όλες τις δουλειές δηλαδή ,το ….μεροκάματο να βγαίνει…
   Ήταν πασίγνωστος για τις…επαναστατικές απόψεις του πάνω σε πολιτικοκοινωνικο-οικονομικά θέματα , με πάμπολλους προβληματισμούς σε καίρια προβλήματα της καθημερινότητας, έχοντας βέβαια ,πάντα, και τις σχετικές απαντήσεις .
   Αναρωτιόταν ,λοιπόν ,ο μπάρμπα Γιώργος ,γιατί χαλάνε τόσο χαρτί και φτιάχνουνε εφημερίδες και δεν το χρησιμοποιούν για να τυπώσουν χιλιάρικα (το euro δεν είχε…
..εφευρεθεί ακόμα ) νάχει ο κοσμάκης ν’αγοράζει φαί να τρώει.
   Βέβαια στην κατοχή άλλαξε γνώμη όταν είδε πως με ένα δισεκατομμύριο δεν μπορούσες να αγοράσεις ούτε …ένα αυγό,είχε επίσης κάνει… μελέτες πάνω στο δείκτη νοημοσύνης ανθρώπων και…βοϊδιών ισχυριζόμενος ,απολύτως τεκμηριωμένα,ότι τα βόιδια ..έχουν περισσότερο μυαλό ,φέρνοντας ένα πολύ-πολύ χειροπιαστό παράδειγμα : < άμα βάλεις μπροστά σ’ένα βόιδι δυο σακιά,ένα με σανό κι’ένα με χιλιάρικα,αυτό θα προτιμήσει το σανό!!! > Είπατε τίποτα ;
   Κάποιο πρωί κάλεσε τον μπάρμπα Γιώργο ο Βασίλης Παπαβασιλείου , ( Παπαβασίλης ) ο Γιατρός και του είπε να του χτίσει μια μάντρα ,πράγματι ο Μαντάς ξεκίνησε αμέσως και σε δυό μέρες η μάντρα ήταν έτοιμη,πληρώθηκε κι’όλα ήταν όλα καλώς καμωμένα.
   Την άλλη μέρα όμως ο Παπαβασίλης ειδοποίησε το Μαντά να πάει επειγόντως στο σπίτι του,ο μπάρμπα Γιώργος πήγε και βρήκε το Γιατρό έξω φρενών , αυτός μόλις τον αντίκρυσε τον πήρε απ’τα μούτρα : καλά ρε Γιώργο τι σόι μάντρα έφτιαξες ;του λέει φανερά εκνευρισμένος, αυτή γκρεμίστηκε ,πάμε να τη δεις.
   Πράγματι βγήκαν έξω και είδαν την καινούρια μάντρα ..μισογκρεμισμένη, ο Παπαβασίλης ..Τούρκος απ’τα νεύρα και ο Μαντάς απόλυτα ήρεμος, τα βλέπεις Γιώργο ; χτεσινή μάντρα κι’έπεσε,τι έχεις να πείς ; τι να πω,τη βλέπω έπεσε αλλά εσύ γιατί κάνεις έτσι ; τόσα  χρόνια γιατρος , τόσοι αρρώστοι έχνει πειράσει απ’τα χέριας,δε σ’πέθανει κανένας πουτέ ;
Κόκκαλο ο Παπαβασίλης….
   Ο μπάρμπα Γιώργος ,βέβαια,είχε μελετήσει πάρα πολλά…φλέγοντα θέματα και είχε…κατασταλαγμένες απόψεις πάνω σ’αυτά,π.χ πίστευε πως τα λεφτά ήταν άχρηστα και ότι οι οικονομικές καθημερινές συναλλαγές θα πρέπει να γίνουν πιο …απλές,δηλαδή, πράμα με πράμα, θέλεις π.χ τυρί ; δίνεις καλαμπόκι που έχεις και παίρνεις το τυρί που σου λείπει,πίστευε ,επίσης, ότι όλα στη ζωή είναι μια…ιδέα
και η πείνα και δίψα και…όλα γενικώς.
   Φυσικά είχε μελετήσει και το θέμα των…γυναικών,πίστευε ακράδαντα πως όταν η γυναίκα γερνούσε , ο άντρας θάπρεπε να παίρνει και μία ..μικρότερη να την αμολάει κοντά στην παλιά για να…μαθαίνει κι έτσι νάχει την μία ,τη γριά , για τις δουλειές και για το σπίτι γενικά , και την άλλη ,τη νέα , για έχα όπως έλεγε ,εννοώντας την….αναπαραγωγική διαδικασία και όλα τα…συνεπακόλουθα.
   Αυτά βέβαια τάλεγε όταν η κυρά Βιολέττα είχε πιά γεράσει και πάντα όταν ήταν απούσα , παντόφλας…ένεκεν...........

www.lidoriki.com 

O ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΗΣ , Ο Δ/ΝΤΗΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΗΣ ΣΤΑΜΝΑΣ

ΟΣΑ  ΘΥΜΑΜΑΙ

Tο πρώτο Ζαχαροπλαστείο του χωριού μας , φυσικά... " Η ΔΩΡΙΣ " το άνοιξαν δυο νέοι άγαπημένοι φίλοι  και  κουμπάροι , ο Τάσος Καντάς , απ' το Κροκύλειο , και ο Θύμιος . Γεωργίου . Καψάλης ( αχ..αυτό το Γεωργίου...) , εν έτει 1930 , μαζί ξεκίνησαν , παιδιά , καλφόπουλα στο μεγάλο Ζαχαροπλαστείο των Αθηνών , του πατριώτη μας ΖΑΒΟΡΙΤΗ , και έμειναν πάντα ..αγαπημένοι....
Όλοι οι παλιοί Λιδορικιώτες , γνώριζαν και θυμούνται , καλά-καλά , τον αξέχαστο άνθρωπο , συγγενή , φίλο , χωριανό , το γιατρό Παπαβασίλη , όπως όλοι τον λέγαμε . Δύσκολα , πολύ δύσκολα τα χρόνια εκείνα , κι'η ζωή ακόμα πιο δύσκολη , η ανθρωπιά , στον ρημαγμένο τόπο μας την περίοδο εκείνη , ήταν βάλσαμο στις βασανισμένες ψυχές των χωριανών μας , ήταν το μοναδικό στήριγμά τους , τ' αποκούμπι τους , αν έλειπε κι' αυτή...
Είχε όμως , ο Μπαρμπα Βασίλης , Βασίλειος Παπαβασιλείου το όνομά του , σαν γνήσιος..Λοιδορικιώτης το χούι του πειράγματος , δεν άφηνε τίποτα απείραχτο , πάντα όμως με καλή προαίρεση , με το χαμόγελο και την παιδική ψυχή του .
Η αδυναμία του ήταν τα παιδιά , μας αγαπούσε παθολογικά , ατελείωτα κι' όσο μας αγαπούσε άλλο τόσο μας πείραζε μας..παίδευε , δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τα περισσότερα παιδιά δεν πέρναγαν απ' τη Βαθειά , γιατί εκεί ακριβώς μπροστά στον πλάτανο είχε..στασίδι ο ΜπαρμπαΒασίλης και για να περάσεις έπρεπε να περάσεις κι' από ..σαράντα ..κύματα , αυτός ήταν ο γιατρός ο Παπαβασίλης , αγνός , καλόψυχος , συντρεχτικός , απλός και πάνω απ' όλα άριστος άνθρωπος και γιατρός .
Γυρνάμε , στη δεκαετία του 50 , σκληρή η ζωή , σκληρή εποχή μα κι' αβάσταχτα νοσταλγική κι' ανθρώπινη , μ' αυτό τον πόνο το γλυκό που σε κατατρώει , αλλά τον θέλεις , τον ζητάς ....
Είμαστε στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας , το χωριό μας ερειπιωμένο , κουρελιασμένο , προσπαθεί , με χίλια ...βάσανα να σταθεί ..στα πόδια του , και κούτσα-κούτσα τα καταφέρνει , εφτάψυχο..οι χωριανοί μας , πέρασαν τόσα , μα δεν τόβαλαν κάτω , η ζωή τράβαγε..μπροστά , ανηφόρα μεγάλη αλλά...μπροστά , χαρά στο κουράγιο τους...
Η οικογένειά μου , μετά από.. περιπλάνηση μερικών χρόνων στην Αθήνα ( λόγω της κατάστασης ) επέστρεψε στο Λιδορίκι , κι' ο πατέρας μου άνοιξε ζαχαροπλαστείο στο Αλωνάκι , νοίκιασε το μαγαζί του Θαν. Λατσούδη , που ήταν και κουμπάρος μας , και ξεκίνησε σιγά-σιγά η ζωή μας να μπαίνει σε σειρά , να βρίσκει το ρυθμό της , ένα ρυθμό ..αργό μεν αλλά..σταθερό , η καρδιά του χωριού μας άρχισε πάλι να χτυπάει , με πολλές-πολλές ..αρυθμίες , έφτανε όμως το ότι ζούσαμε , μετά απ' το χαλασμό , μετά την καταιγίδα...
Στο μαγαζί , ζαχαροπλαστείο , δουλεύαμε όλοι , και η μάνα μου και ο αξέχαστος αδερφός μου ο Γιώργος , 12-13 χρόνων , και φυσικά η ταπεινότης μου , 7-8 χρόνων , την εποχή εκείνη στο Λιδορίκι υπήρχε σοβαρότατο πρόβλημα νερού , στα σπίτια δεν είχαμε ακόμη νερό και όλο το χωριό εξυπηρετούνταν απ' τη Βαθειά , που πάντα έβγαζε λίγο νερό , απ' τον Αντώνη και απ' τα διάφορα πηγάδια που υπήρχαν , λέγαμε , πραγματικά , το νερό...νεράκι , όσο για τα μαγαζιά..εκεί ήταν το μεγάλο πρόβλημα , ένα άτομο έπρεπε να ασχολείται μόνο με το ...κουβάλημα του νερού , νεροκουβαλητής ..που λέμε , κι'αυτός στο μαγαζί μας ήμουν...φυσικά εγώ , ο μικρότερος , βέβαια για να μου ρίξουν ..στάχτη στα μάτια με είχαν ..ανακηρύξει..ατύπως.... Διευθυντή του καταστήματος , κι' έτσι όλα δούλευαν..ρολόι , ο καημένος ο... Διευθυντής με τον τενεκέ ή με τη στάμνα πέρα-δώθε , Αλωνάκι-Βαθειά , όλη τη μέρα...
Έλα όμως που εκτός απ' το... νεροκουβάλημα και την ταλαιπωρία είχα και τον Παπαβασίλη στη Βαθειά που όλο και με πείραζε , α..ρε ανιψιέ ..πάλι εσένα στείλαν για νερό , αχ..καημένε Κώστα ...κορόιδο σε πιάνουνε..και δώστου και πάρτου , δεν μ'άφηνε σε..χλωρό κλαρί...και φυσικά μόλις γύρναγα στο μαγαζί , έκανα και τη..μικροεπανάστασή μου , δεν ξαναπάω για νερό , να πάει κι' οΓιώργος , όλο εμένα στέλνετε , χαμάλης είμαι ; οι διαμαρτυρίες μου γίνονταν πάντα στη μάνα μου , που ήταν και ξαδέρφη του μπάρμπα Βασίλη και τον αγαπούσε πολύ , και η μάνα μου η καημένη..προσπαθούσε να..μπαλώσει τα..αμπάλωτα , άντε βρε χαζέ ..σε πειράζει , αστεία τα λέει...
Καλμάριζα εγώ γιά λίγο , αλλά την άλλη μέρα ..πάλι τα ίδια και τα ίδια , ώσπου μιά μέρα , κάνοντας το..κανονικό μου δρομολόγιο με τη στάμνα μου , έκανα το χαζό κοιτώντας απ' την άλλη μεριά , γιά ν' αποφύγω τον μπαρμπα Βασίλη , έλα όμως που αυτός είχε ..άλλα κατά νου...
Οπότε ακούω..Κώστα , Κώστα έλα που σε θέλω λίγο...εμένα βέβαια μου κοπήκανε τα γόνατα αλλά τι να κάνω ..με βαριά καρδιά..ανέβηκα το..Γολγοθά μου , πήγα ...βρε  καλώς τον ανιψιό , τι γίνεται , πως τα πας ; πάλι εσένα στείλαν για νερό...α..ρε Κώστα , πάλι τα ίδια...δε μου λες ..εσύ τι ρόλο παίζεις στο μαγαζί ; ε ; δεν το σκέφτηκα καθόλου , και του απαντάω..εγώ είμαι..ο..Διευθυντής του..καταστήματος , με ύφος..θριαμβεφτικό , τώρα τον ρούμπωσα , σκέφτηκα...
Διευθυντής...σκατά είσαι...τίποτα δεν είσαι...σ' έχουνε μόνο για νεροκουβαλητή...
Εγώ βέβαια επέμεινα...όχι μπάρμπα Βασίλη , Διευθυντής είμαι...
Αχ..βρε Κώστα , εγώ σε είχα για έξυπνο..αλλά εσύ....δε μου λες , αφού είσαι διευθυντής όπως λες ..τότε γιατί δεν έχουνε και το δικό σου το όνομα έξω στη ταμπέλα του μαγαζιού...ξέρεις τι γράφει η ταμπέλα ; Ευθύμιος και Γεώργιος Καψάλης , Κώστας δεν λέει πουθενά..για πήγαινε να δεις....
Αυτό ήταν , η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι , αρπάζω τη στάμνα , άδεια όπως ήταν και δρόμο για το μαγαζί , έπρεπε να ξεκαθαρίσω μια και καλή την κατάσταση , τώρα αμέσως...
Τρέχοντας , με τη στάμνα , έφτασα στο μαγαζί απέξω , με είδε η μάνα μου έτσι όπως ήμουνα ...αλαφιασμένος κι' ανησύχησε , τι έχεις ; μου λέει , γιατί γύρισες γρήγορα , δεν πήρες νερό ;
Όχι , απάντησα κι' ούτε θα ξαναπάω , αν δεν γράψετε και το δικό μου το όνομα στην ταμπέλα και δίνω μια στη στάμνα και την κάνω ..κομμάτια...
Βρε παιδάκι μου τι είναι αυτά που λες ;
Τι γράφετε στην ταμπέλα ; Ευθύμιος και Γεώργιος Καψάλης , Κώστας λέει πουθενά ; ε ; εγώ είμαι το κορόιδο για να κουβαλάω νερό ; δεν ξαναπάω για νερό ,να με κοροϊδεύει κάθε μέρα ο Παπαβασίλης , γράψτε και τ' όνομά μου αν θέλετε νερό....
Η μάνα μου η καημένη , βέβαια , κατάλαβε τι είχε συμβεί , βρε παιδάκι μου ο μπαρμπαΒασίλης αστεία τα είπε , σ' αγαπάει , σε πειράζει ..αστειεύεται...
Εγώ ..δεν έκανα πίσω με τίποτα , σηκώθηκα κι' έφυγα...και γιά μιά δυό μέρες δεν πήγα για νερό...βέβαια μετά δόθηκαν οι...σχετικές ..εξηγήσεις και εγώ επανήλθα στην ..θέση του ..νεροκουβαλητού Διευθυντού ....το όνομά μου όμως..δεν μπήκε ποτέ..στην ταμπέλα που εξακολουθούσε για πολλά-πολλά χρόνια να γράφει : " ΚΑΦΕΓΑΛΑΚΤΟΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟΝ
Η ΔΩΡΙΣ " . Ευθυμίου . Γεωργ. Καψάλη....

 
Αχ..αγαπημένε μου , αξέχαστε μπάρμπα Βασίλη , σε όλους έλειψες και λείπεις , σε μένα όμως περισσότερο , και ξέρεις γιατί ; μου άρεσες πολύ σαν άνθρωπος , μου αρέσει κι' έμένα βλέπεις το...πείραγμα , νάσαι αναπαυμένος , σε θυμόμαστε όλοι με πολλή-πολλή αγάπη......
    Καλό  σας  βράδυ
 www.lidoriki.com

Ο ΑΞΕΧΑΣΤΟΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΗΣ ..

 

Ο  Λουκάς …Γυμνασιάρχης !!

Πολλές , πάρα πολλές  είναι  οι..γουστόζικες  ιστοριούλες  με  τον  αξέχαστο  γιατρό  Παπαβασίλη , η  καθημερινότητά  του ήταν  γεμάτη χιούμορ και…ζευζεκιά .

   Βέβαια , αυτοί  που κυριολεκτικά  υποφέρανε , απ’ τη  σκωπτική  διάθεση του  Παπαβασίλη , ήταν  , όπως  ξαναείπαμε , τα  μικρά  παιδιά , τα  οποία  υπεραγαπούσε  αλλά και τα..παίδευε .

   Μέσα  σ’ αυτά  τα  παιδιά  φυσικά  ήμουνα  κι’ εγώ , που  μαζί  με  τους  συνομήλικούς μου , 8-9 χρόνων , τα  τραβάγαμε  όλα ..μιλάμε  πάντα  για  τις  αρχές  της  δεκαετίας  του  ‘50 ..

   Εκείνα  τα  χρόνια , μόλις  σχόλαγαν  τα  σχολεία , γέμιζε  το  χωριό  μας  από  παιδιά , ανίψια  , εγγόνια χωριανών  μας , που  περνούσαν  όλες  τις  διακοπές  τους  στο  χωριό  μας  και  φυσικά  περνούσαν…μπέϊκα…έτσι  λοιπόν  ερχόταν  κι’ ένα εγγόνι  του  Παπαβασίλη , γιος  της  κόρης  του  απ’ τη  Λειβαδιά , ο Λουκάς , το  επίθετό του ..

    Ήταν  στην  ηλικία  μας , καλό  παιδί  και  ταιριάζαμε  στα  παιχνίδια  μια  χαρά , βέβαια  ο..παππούς όλο  και μας..στρίμωχνε , πως  τάχα  ο  εγγονός  του  είναι  πρώτος  μαθητής , κάνει  ετούτο  , κάνει  το  άλλο , κοντολογίς …μας  τον  παρουσίαζε  μικρό..ήρωα ..

    Βέβαια το  παιδί  ήταν  μια  χαρά και  όσο  καιρό  έμενε  εδώ , ήταν  τότε  και  η  θεια  του η Αλκμήνη , οδοντογιατρός  στο  χωριό , και  τον  είχαν  μη  στάξει  και  μη  βρέξει…

    Κάποτε  λοιπόν  τελείωσε το  καλοκαίρι κι’ ο  καλός  μα  φίλος  έπρεπε  να  γυρίσει  στη  Λειβαδιά , ο  πατέρας  του  ήταν αξιωματικός  της  χωροφυλακής , αν  δεν  κάνω λάθος , αποχαιρετηθήκαμε στεναχωρημένο,  και  περιμέναμε , όλη  η παρέα ,  νέα  του  απ’ τον  παππού  του .

   Πέρασαν  λίγες  μέρες , αρχίζαν  τα  σχολεία , και  καθώς  πήγαινα  στη  Βαθειά  για  νερό , με  φωνάζει  ο  μπάρμπα Βασίλης , που  καθόταν  πάντα στο  τραπεζάκι  που  είναι  μπροστά στον  πλάτανο , πάνω  σχεδόν  στο  δρόμο . Βέβαια  υποψιάστηκα  πως  κάποιο  πείραγμα  με  περίμενε , αλλά  τι  να  κάνω , τον  αγαπούσαμε  όλα  τα  παιδιά , πλησίασα  λοιπόν και  περίμενα  να  δω  τι με  θέλει , κάτσε  Κωσταντή  μου  λέει  να  σου  πω  τα  νέα  απ’ το  φίλο  σας ..

   Κάθισα , αι  αμέσως  με  ρώτησε , τα μαθες  για  το  Λουκά ; όχι  του  απάντησα , αφού  δεν ήξερα τίποτα , α..μου  λέει , μεγαλεία  ο  φίλος  σας , που  να  σας  τα  λέω , σε  ποιά  τάξη  θα  πας  τώρα ; με  ρώτησε , του  απάντησα , και  εκεί  άρχισε να …μπαίνει  το  μπουρλότο , είδες  μου  λέει , εσείς  πάτε  ακόμα  στο  Δημοτικό αλλά  ο  Λουκάς  έγινε Γυμνασιάρχης , μάλιστα  ολόκληρος  Γυμνασιάρχης ..

   Εγώ προς  στιγμήν  ..πάγωσα, για  φαντάσου  σκέφτηκα να  γίνει  Γυμνασιάρχης , και  μάλιστα  , μου  είπε  ο  μπάρμπα Βασίλης , μου  στέλνει και  φωτογραφίες  να  τις  δείτε ..

    Μου  είπε , μου  είπε …με  τρέλανε , οπότε πήρα  σκασμένος  τη  στάμνα  μου  και πήγα  στη  βρύση  να  γεμίσω..Γυρνώντας  όμως  για  το  μαγαζί μας , συνάντησα  τους  φίλους  μου , που με  ψάχνανε  για  να  μου  πουν  νέα . Τα ‘μαθες , με  ρώτησαν , τα ‘ μαθες ; Ο Λουκάς  έγινε  Γυμνασιάρχης και  μεις  ακόμα  στο …Δημοτικό , σαν  να  άκουγα  τα  λόγια  του  μπάρμπα Βασίλη , όπως  μου  τα ‘ λεγε  πριν  λίγο  στη  Βαθειά , τους  ρώτησα που  το  μάθανε  το  νέο και  φυσικά μου  είπαν ..

   Η  αλήθεια  είναι , πως  για  κάμποσες  ώρες ο  μπάρμπα  Βασίλης τα  κατάφερε να  μας…ξεροψήσει , αλλά  μετά  ως  συνήθως , μας εξήγησε  πως  απλά  αστειευόταν , τέτοια  μας  έκανε , αλλά  μας  αγαπούσε  πάρα πολύ  , όπως  βέβαια  και  εμείς …

                      *                           *

Ο μπάρμπα Βασίλης , ο  γέρο Μαντάς  και  η…μάντρα

Όλοι οι παλιοί Λιδορικιώτες θυμούνται τον μπάρμπα Γιώργο τον Μαντά,τον άντρα της Βιολέτας ,τον Βλάμη , όπως όλοι τον έλεγαν , η Βλάμ’ στα ..Λιδορικιώτικα .
   Κοντός ,με το μουστακάκι του, με ντρίλινο παντελόνι και πουκάμισο, παπούτσι πέδιλο –βακέτα με λαστιχόσολα από ρόδα αυτοκινήτου-τελευταία λέξη της μόδας ,τραγιάσκα ,ντρίλινη κι’αυτή , πάντα ψιλοστραβοφορεμένη και το απαραίτητο συμπλήρωμα,το ζωνάρι σφιχτοτυλιγμένο στη μέση για να του κρατάει τα….πάκια .
   Από δουλειά…πάσης φύσεως οικοδομικές…μικροεργασίες , μάντρες ,χτισίματα ,μερεμέτια , ψευτομπαλώματα και θελήματα ,άνθρωπος για όλες τις δουλειές δηλαδή ,το ….μεροκάματο να βγαίνει…
   Ήταν πασίγνωστος δε και  για τις…επαναστατικές απόψεις του πάνω σε πολιτικοκοινωνικο-οικονομικά θέματα , με πάμπολλους προβληματισμούς σε καίρια προβλήματα της καθημερινότητας, έχοντας βέβαια ,πάντα, και τις σχετικές απαντήσεις , αυτά  όμως θα  τα  πούμε  κάποια  άλλη  στιγμή .

   Κάποιο πρωί λοιπόν , κάλεσε τον μπάρμπα Γιώργο ο Βασίλης Παπαβασιλείου , ( Παπαβασίλης ) ο Γιατρός για  να  του  χτίσει μια  μάντρα  στον  κήπο , που  είχε  …πέσει  απ’ τα  νερά , του  εξήγησε  δε  πως  η  δουλειά είναι  πολύ…βιαστική και  έπρεπε  να  ξεκινήσει  αμέσως.. έτσι κι’ έγινε ,πράγματι ο Μαντάς ξεκίνησε αμέσως και σε δυο μέρες η μάντρα ήταν έτοιμη,πληρώθηκε , κι’όλα ήταν καλώς καμωμένα.
   Την άλλη μέρα όμως ο Παπαβασίλης ειδοποίησε το Μαντά να πάει επειγόντως στο σπίτι του,ο μπάρμπα Γιώργος πήγε και βρήκε το Γιατρό έξω φρενών , αυτός μόλις τον αντίκρισε τον πήρε απ’τα μούτρα : καλά ρε Γιώργο τι σόι μάντρα έφτιαξες ;του
λέει φανερά εκνευρισμένος, αυτή γκρεμίστηκε ,πάμε να τη δεις.
   Πράγματι βγήκαν έξω και είδαν την καινούργια μάντρα ..μισογκρεμισμένη, ο Παπαβασίλης ..Τούρκος απ’τα νεύρα και ο Μαντάς απόλυτα ήρεμος, τα βλέπεις Γιώργο ; χτεσινή μάντρα κι’έπεσε,τι έχεις να πεις ; τι να πω,τη βλέπω έπεσε αλλά εσύ γιατί κάνεις έτσι ; …” τόσοι αρρώστοι έχνει πειράσει απ’τα χέριας,δε σ’πέθανει κανένας πουτέ ;
Κόκκαλο ο Παπαβασίλης….

                                    *                          *

    ΤΟ   ΚΑΛΟΥΠΙ  ΤΟΥ…ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΝΗ…

  Ο Μαστρογιάννης , αριστερά , με τον Ανδρέα Δελενίκα στο " γύφτικο " , το..σοδεράδικο , που είχαν στη Βαθειά , εκεί που τώρα είναι το ΑνδριτσαίΪκο  σπίτι .

   Όλοι οι παλιοί Λιδορικιώτες , φίλοι μου , γνώριζαν και θυμούνται τον αείμνηστο Παπαβασίλη , το γιατρό , που ήταν πραγματικό ..περιβόλι , με τα πειράγματα και τις ατάκες του , εμείς δε οι μικρότεροι , ακόμα περισσότερο γιατί όσο μας αγαπούσε τόσο μας πείραζε και μας παίδευε , καλοπροαίρετα , πάντα .
   Μια μέρα λοιπόν ο Παπαβασίλης , βλέποντας το σχωρεμένο το μαστρο - Γιάννη Κατσώνη , που ήταν πολύ καλός σιδεράς την εποχή εκείνη , τον φώναξε και του λέει , με το δικό του πάντα τρόπο : " Ε ..ωρέ Γιάννη ! όλου του κόσμου τα εργαλεία φτιάχνεις , κείνο το δικό μου γιατί δεν το φτιάχνεις .." , σημειωτέον , ότι ο γιατρός τότε , είχε ήδη μπει στην...εφηβεία της ωριμότητας .
   Ο Μαστρογιάννης , λοιπόν δεν έχασε καιρό , και του απάντησε , αμέσως : " Ναι γιατρέ μου , εμείς ένα γιατρό έχουμε , έτσι θα τον αφήσουμε , θα στο φτιάξω...
   Αλλά ξέρεις , άνθρωπος είμαι , φοβάμαι μη και κάνω κάνα λάθος , γι' αυτό στείλε μου το...καλούπι καμιά ..βδομάδα στο σπίτι να καλο..πάρω τα μέτρα !!! "
   Κόκκαλο ο Παπαβασίλης , κι' ούτε κουβέντα ξανά για το..εργαλείο ........Κ.-

                                  *             *

  ΚΥΡΙΑ…ΓΕΛΑΝΕ …

Το  φαί  όμως  του  αξέχαστου  μπάρμπα  Βασίλη , όπως  είπαμε  ήταν  τα…παιδιά , ακούραστος όλη  μέρα  εκεί  στη Βαθειά , λες  και  είχε  στήσει..ξόβεργες κι’ έπιανε  τα  καημένα  τα  παιδάκια , όσα  φυσικά  περνούσαν  αναγκαστικά  απ’ τη  Βαθειά , γιατί  τα  περισσότερα ..άλλαζαν  δρόμο ..

   Καλοκαιράκι , ζέστες , όπου  να ΄ναι  τελείωναν  και  τα  σχολεία , τα  μαθήματα  δηλαδή  είχαν τελειώσει , αλλά ετοιμάζαμε  τις…εξετάσεις , με  τα  σκετσάκια  μας , τα ποιηματάκια  μας και  τα  τραγούδια με  τους  χορούς …

    Ο μπάρμπα  Βασίλης , ήταν  απολύτως  ενήμερος με  όλα  τα  της  γιορτής , ποιο  ποίημα  έχει ο  καθένας , ποιο  σκετσάκι , και  βέβαια  με  κάθε  λεπτομέρεια . Εκείνο  τον  καιρό , στο  Δασαρχείο  του  χωριού  μας  εργαζόταν ο  Γιάννης  Παπαγεωργίου , απ’ το  Σερνικάκι , που  είχε δύο  γιους και  μια μικρή  κόρη  την  Καίτη , που  είχε  με  ένα  άλλο κοριτσάκι ένα  όμορφο  σκετσάκι , κάτι  που  βέβαια  το  ήξερε  ο μπάρμπα  Βασίλης..

    Ένα  πρωί λοιπόν που  η  μικρή  Καιτούλα πήγαινε  κάτι  να ψωνίσει, τη  φώναξε , της  είπε πόσα ωραία  λόγια  έμαθε  για  το  σκετσάκι που  είχε  με  το  άλλο  κοριτσάκι , τις  είπε  χίλια  δυο…μπράβο , και  φεύγοντας  η  μικρούλα , της  λέει , κοίταξε  Καιτούλα  μου , κάποιοι  θέλουν  να  σου  χαλάσουν  το  σκετσάκι , γι’ αυτό θα  αρχίσουν  να  γελάνε , άμα  συνεχίζουν εσύ , θα  παρατήσεις  το  σκετς ,  θα  πας  στη  δασκάλα  σου και  θα  της  το πεις , κυρία γελάνε , δεν  μπορώ..

    Έτσι  ακριβώς  φίλοι  μου  εξελίχθηκαν  τα  πράγματα , ανεβαίνοντας η  Καιτούλα με  το  άλλο  κοριτσάκι  κι’ αρχίζοντας  να  λένε τα  λόγια  τους , ο  κόσμος , όπως ήταν  φυσικό   ξέσπασε  σε  γέλια , οπότε  η  Καιτούλα , που  έσερνε  με  ένα  σκοινί ένα ξύλινο  ζωάκι , πέταξε  το  σκοινί  και  μισοκλαίγοντας πήγε  στη  δασκάλα  της , που  ήταν  πίσω  απ’ την  κουρτίνα  της  σκηνής και  βέβαια  είπε ό,τι  της  είχε  πει  ο  μπάρμπα  Βασίλης…

       Κυρία…γελάνε ….και  κατέβηκε  απ’ τη  σκηνή …

      Αυτά γίνονταν τα  χρόνια  εκείνα  τα…όμορφα …

          Καλό  σας  βράδυ …..Κ.Κ.-

Ο ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΗΣ , Ο..ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΚΑΙ Η..ΣΤΑΜΝΑ ..

 

   ΟΣΑ   ΘΥΜΑΜΑΙ…

Η οικογένειά μου εκείνη την εποχή , μπροστά..μπροστά ο Δ/ντης του καταστήματος και πίσω..οι..υπάλληλοι , που δυστυχώς έχουν όλοι φύγει , και μου λείπουν..αβάσταχτα...

 

 

Αν ..ζουμάρετε τη φωτογραφία , θα δείτε ολοκάθαρα την ..κακούργα εκείνη επιγραφή...

Όλοι οι παλιοί Λιδορικιώτες , γνώριζαν και θυμούνται , καλά-καλά , τον αξέχαστο άνθρωπο , συγγενή , φίλο , χωριανό , το γιατρό Παπαβασίλη , όπως όλοι τον λέγαμε .

Δύσκολα , πολύ δύσκολα τα χρόνια εκείνα , κι'η ζωή ακόμα πιο δύσκολη , η ανθρωπιά , στον ρημαγμένο τόπο μας την περίοδο εκείνη , ήταν βάλσαμο στις βασανισμένες ψυχές των χωριανών μας , ήταν το μοναδικό στήριγμά τους , τ' αποκούμπι τους , αν έλειπε κι' αυτή...

Είχε όμως , ο Μπάρμπα Βασίλης , Βασίλειος Παπαβασιλείου το όνομά του , σαν γνήσιος..Λοιδορικιώτης το χούι του πειράγματος , δεν άφηνε τίποτα απείραχτο , πάντα όμως με καλή προαίρεση , με το χαμόγελο και την παιδική ψυχή του .

Η αδυναμία του ήταν τα παιδιά , μας αγαπούσε παθολογικά , ατελείωτα κι' όσο μας αγαπούσε άλλο τόσο μας πείραζε μας..παίδευε , δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τα περισσότερα παιδιά δεν πέρναγαν απ' τη Βαθειά , γιατί εκεί ακριβώς μπροστά στον πλάτανο είχε..στασίδι ο ΜπαρμπαΒασίλης και για να περάσεις έπρεπε να περάσεις κι' από ..σαράντα ..κύματα , αυτός ήταν ο γιατρός ο Παπαβασίλης , αγνός , καλόψυχος , συντρεχτικός , απλός και πάνω απ' όλα άριστος άνθρωπος και γιατρός .

Γυρνάμε , στη δεκαετία του 50 , σκληρή η ζωή , σκληρή εποχή μα κι' αβάσταχτα νοσταλγική κι' ανθρώπινη , μ' αυτό τον πόνο το γλυκό που σε κατατρώει , αλλά τον θέλεις , τον ζητάς ....Είμαστε στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας , το χωριό μας ερειπωμένο , κουρελιασμένο , προσπαθεί , με χίλια ...βάσανα να σταθεί ..στα πόδια του , και κούτσα-κούτσα τα καταφέρνει , εφτάψυχο..οι χωριανοί μας , πέρασαν τόσα , μα δεν το βαλαν κάτω , η ζωή τράβαγε..μπροστά , ανηφόρα μεγάλη αλλά...μπροστά , χαρά στο κουράγιο τους...

Η οικογένειά μου , μετά από.. περιπλάνηση μερικών χρόνων στην Αθήνα ( λόγω της κατάστασης ) επέστρεψε στο Λιδορίκι , κι' ο πατέρας μου άνοιξε ζαχαροπλαστείο στο Αλωνάκι , νοίκιασε το μαγαζί του Θαν. Λατσούδη , που ήταν και κουμπάρος μας , και ξεκίνησε σιγά-σιγά η ζωή μας να μπαίνει σε σειρά , να βρίσκει το ρυθμό της , ένα ρυθμό ..αργό μεν αλλά..σταθερό , η καρδιά του χωριού μας άρχισε πάλι να χτυπάει , με πολλές-πολλές ..αρρυθμίες , έφτανε όμως το ότι ζούσαμε , μετά απ' το χαλασμό , μετά την καταιγίδα...

Στο μαγαζί , ζαχαροπλαστείο , δουλεύαμε όλοι , και η μάνα μου και ο αξέχαστος αδερφός μου ο Γιώργος , 12-13 χρόνων , και φυσικά η ταπεινότης μου , 7-8 χρόνων , την εποχή εκείνη στο Λιδορίκι υπήρχε σοβαρότατο πρόβλημα νερού , στα σπίτια δεν είχαμε ακόμη νερό και όλο το χωριό εξυπηρετούνταν απ' τη Βαθειά , που πάντα έβγαζε λίγο νερό , απ' τον Αντώνη και απ' τα διάφορα πηγάδια που υπήρχαν , λέγαμε , πραγματικά , το νερό...νεράκι .

Όσο για τα μαγαζιά..εκεί ήταν το μεγάλο πρόβλημα , ένα άτομο έπρεπε να ασχολείται μόνο με το ...κουβάλημα του νερού , νεροκουβαλητής ..που λέμε , κι'αυτός στο μαγαζί μας ήμουν...φυσικά εγώ , ο μικρότερος , βέβαια γιά μου ρίξουν ..στάχτη στα μάτια με είχαν ..ανακηρύξει..ατύπως.... Διευθυντή του καταστήματος , κι' έτσι όλα δούλευαν..ρολόι , ο καημένος ο... Διευθυντής με τον τενεκέ η με τη στάμνα πέρα-δώθε , Αλωνάκι-Βαθειά , όλη τη μέρα...

Έλα όμως που εκτός απ' το... νεροκουβάλημα και την ταλαιπωρία είχα και τον Παπαβασίλη στη Βαθειά που όλο και με πείραζε , α..ρε ανιψιέ ..πάλι εσένα στείλαν γιά νερό , αχ..καημένε Κώστα ...κορόιδο σε πιάνουνε..και δώστου και πάρτου , δεν μ'άφηνε σε..χλωρό κλαρί...και φυσικά μόλις γύρναγα στο μαγαζί , έκανα και τη..μικροεπανάστασή μου , δεν ξαναπάω για νερό , να πάει κι' ο νΓιώργος , όλο εμένα στέλνετε , χαμάλης είμαι ; οι διαμαρτυρίες μου γίνονταν πάντα στη μάνα μου , που ήταν και ξαδέρφη του μπάρμπα Βασίλη και τον αγαπούσε πολύ , και η μάνα μου η καημένη..προσπαθούσε να..μπαλώσει τα..αμπάλωτα , άντε βρε χαζέ ..σε πειράζει , αστεία τα λέει...

Καλμάριζα εγώ για λίγο , αλλά την άλλη μέρα ..πάλι τα ίδια και τα ίδια , ώσπου μια μέρα , κάνοντας το..κανονικό μου δρομολόγιο με τη στάμνα μου , έκανα το χαζό κοιτώντας απ' την άλλη μεριά , για ν' αποφύγω τον μπάρμπα Βασίλη , έλα όμως που αυτός είχε ..άλλα κατά νου...οπότε ακούω..Κώστα , Κώστα έλα που σε θέλω λίγο...εμένα βέβαια μου κοπήκανε τα γόνατα αλλά τι να κάνω ..με βαρειά καρδιά..ανέβηκα το..Γολγοθά μου , πήγα ...βρε καλώς τον ανιψιό , τι γίνεται , πως τα πας ; πάλι εσένα στείλαν γιά νερό...α..ρε Κώστα , πάλι τα ίδια...δε μου λες ..εσύ τι ρόλο παίζεις στο μαγαζί ; ε ; δεν το σκέφτηκα καθόλου , και του απαντάω..εγώ είμαι..ο..Διευθυντής του..καταστήματος , με ύφος..θριαμβευτικό , τώρα τον ρούμπωσα , σκέφτηκα...Διευθυντής...σκατά είσαι...τίποτα δεν είσαι...σ' έχουνε μόνο για νεροκουβαλητή...

Εγώ βέβαια επέμεινα...όχι μπάρμπα Βασίλη , Διευθυντής είμαι...Αχ..βρε Κώστα , εγώ σε είχα για έξυπνο..αλλά εσύ....δε μου λες , αφού είσαι διευθυντής όπως λες ..τότε γιατί δεν έχουνε και το δικό σου το όνομα έξω στη ταμπέλα του μαγαζιού...ξέρεις τι γράφει η ταμπέλα ; Ευθύμιος και Γεώργιος Καψάλης , Κώστας δεν λέει πουθενά..για πήγαινε να δεις....

Αυτό ήταν , η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι , αρπάζω τη στάμνα , άδεια όπως ήταν και δρόμο για το μαγαζί , έπρεπε να ξεκαθαρίσω μια και καλή την κατάσταση , τώρα αμέσως...

Τρέχοντας , με τη στάμνα , έφτασα στο μαγαζί απέξω , με είδε η μάνα μου έτσι όπως ήμουνα ...αλαφιασμένος κι' ανησύχησε , τι έχεις ; μου λέει , γιατί γύρισες γρήγορα , δεν πήρες νερό ; Όχι , απάντησα κι' ούτε θα ξαναπάω , αν δεν γράψετε και το δικό μου το όνομα στην ταμπέλα και δίνω μια στη στάμνα και την κάνω ..κομμάτια...

Βρε παιδάκι μου , βρε καλέ μου , τι είναι αυτά που λες ; μου'πε η έρμη η μάνα μου .

Τι γράφετε στην ταμπέλα ; Ευθύμιος και Γεώργιος Καψάλης , Κώστας λέει πουθενά ; ε ; εγώ είμαι το κορόιδο για να κουβαλάω νερό ; δεν ξαναπάω για νερό ,να με κοροϊδεύει κάθε μέρα ο Παπαβασίλης , γράψτε και τ' όνομά μου αν θέλετε νερό....

Η μάνα μου η καημένη , βέβαια , κατάλαβε τι είχε συμβεί , βρε παιδάκι μου ο μπαρμπαΒασίλης αστεία τα είπε , σ' αγαπάει , σε πειράζει ..αστειεύεται...

Εγώ ..δεν έκανα πίσω με τίποτα , σηκώθηκα κι' έφυγα...και για μια δυο μέρες δεν πήγα για νερό...βέβαια μετά δόθηκαν οι...σχετικές ..εξηγήσεις και εγώ επανήλθα στην ..θέση του ..νεροκουβαλητού Διευθυντού ....το όνομά μου όμως..δεν μπήκε ποτέ..στην ταμπέλα που εξακολουθούσε για πολλά-πολλά χρόνια να γραφει : " ΚΑΦΕΓΑΛΑΚΤΟΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟΝ Η ΔΩΡΙΣ " . Ευθυμίου . Γεωργ. Καψάλη....
Αχ..αγαπημένε μου , αξέχαστε μπάρμπα Βασίλη , σε όλους έλειψες και λείπεις , σε μένα όμως περισσότερο , και ξέρεις γιατί ; μου άρεσες πολύ σαν άνθρωπος , μου αρέσει κι' εμένα βλέπεις το...πείραγμα , να σαι αναπαυμένος , σε θυμόμαστε όλοι με πολλή-πολλή αγάπη , αυτό το Λιδορικιώτικο..τριαντάφυλλο , για Σένα........Κ.-

Από όλα , πιστεύω , τα Λιδορικιωτόπουλα , που τόσο αγάπησες αλλά και τόσο σ' αγαπούσαν.........Κ.-

Ο ΑΞΕΧΑΣΤΟΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΗΣ …

 

     Ο  Λουκάς …Γυμνασιάρχης !!

  Πολλές , πάρα πολλές  είναι  οι..γουστόζικες  ιστοριούλες  με  τον  αξέχαστο  γιατρό  Παπαβασίλη , η  καθημερινότητά  του ήταν  γεμάτη χιούμορ και…ζευζεκιά .

   Βέβαια , αυτοί  που κυριολεκτικά  υποφέρανε , απ’ τη  σκωπτική  διάθεση του  Παπαβασίλη , ήταν  , όπως  ξαναείπαμε , τα  μικρά  παιδιά , τα  οποία  υπεραγαπούσε  αλλά και τα..παίδευε .

   Μέσα  σ’ αυτά  τα  παιδιά  φυσικά  ήμουνα  κι’ εγώ , που  μαζί  με  τους  συνομήλικούς μου , 8-9 χρόνων , τα  τραβάγαμε  όλα ..μιλάμε  πάντα  για  τις  αρχές  της  δεκαετίας  του  ‘50 ..

   Εκείνα  τα  χρόνια , μόλις  σχόλαγαν  τα  σχολεία , γέμιζε  το  χωριό  μας  από  παιδιά , ανίψια  , εγγόνια χωριανών  μας , που  περνούσαν  όλες  τις  διακοπές  τους  στο  χωριό  μας  και  φυσικά  περνούσαν…μπέϊκα…έτσι  λοιπόν  ερχόταν  κι’ ένα εγγόνι  του  Παπαβασίλη , γιος  της  κόρης  του  απ’ τη  Λειβαδιά , ο Λουκάς , το  επίθετό του ..

    Ήταν  στην  ηλικία  μας , καλό  παιδί  και  ταιριάζαμε  στα  παιχνίδια  μια  χαρά , βέβαια  ο..παππούς όλο  και μας..στρίμωχνε , πως  τάχα  ο  εγγονός  του  είναι  πρώτος  μαθητής , κάνει  ετούτο  , κάνει  το  άλλο , κοντολογίς …μας  τον  παρουσίαζε  μικρό..ήρωα ..

    Βέβαια το  παιδί  ήταν  μια  χαρά και  όσο  καιρό  έμενε  εδώ , ήταν  τότε  και  η  θεια  του η Αλκμήνη , οδοντογιατρός  στο  χωριό , και  τον  είχαν  μη  στάξει  και  μη  βρέξει…

    Κάποτε  λοιπόν  τελείωσε το  καλοκαίρι κι’ ο  καλός  μα  φίλος  έπρεπε  να  γυρίσει  στη  Λειβαδιά , ο  πατέρας  του  ήταν αξιωματικός  της  χωροφυλακής , αν  δεν  κάνω λάθος , αποχαιρετηθήκαμε  στεναχωρημένο,  και  περιμέναμε , όλη  η παρέα ,  νέα  του  απ’ τον  παππού  του .

   Πέρασαν  λίγες  μέρες , αρχίζαν  τα  σχολεία , και  καθώς  πήγαινα  στη  Βαθειά  για  νερό , με  φωνάζει  ο  μπάρμπα Βασίλης , που  καθόταν  πάντα στο  τραπεζάκι  που  είναι  μπροστά στον  πλάτανο , πάνω  σχεδόν  στο  δρόμο . Βέβαια  υποψιάστηκα  πως  κάποιο  πείραγμα  με  περίμενε , αλλά  τι  να  κάνω , τον  αγαπούσαμε  όλα  τα  παιδιά , πλησίασα  λοιπόν και  περίμενα  να  δω  τι με  θέλει , κάτσε  Κωσταντή  μου  λέει  να  σου  πω  τα  νέα  απ’ το  φίλο  σας ..

   Κάθισα , αι  αμέσως  με  ρώτησε , τα μαθες  για  το  Λουκά ; όχι  του  απάντησα , αφού  δεν ήξερα τίποτα , α..μου  λέει , μεγαλεία  ο  φίλος  σας , που  να  σας  τα  λέω , σε  ποιά  τάξη  θα  πας  τώρα ; με  ρώτησε , του  απάντησα , και  εκεί  άρχισε να …μπαίνει  το  μπουρλότο , είδες  μου  λέει , εσείς  πάτε  ακόμα  στο  Δημοτικό αλλά  ο  Λουκάς  έγινε Γυμνασιάρχης , μάλιστα  ολόκληρος  Γυμνασιάρχης ..

   Εγώ προς  στιγμήν  ..πάγωσα, για  φαντάσου  σκέφτηκα να  γίνει  Γυμνασιάρχης , και  μάλιστα  , μου  είπε  ο  μπάρμπα Βασίλης , μου  στέλνει και  φωτογραφίες  να  τις  δείτε ..

    Μου  είπε , μου  είπε …με  τρέλανε , οπότε πήρα  σκασμένος  τη  στάμνα  μου  και πήγα  στη  βρύση  να  γεμίσω..Γυρνώντας  όμως  για  το  μαγαζί μας , συνάντησα  τους  φίλους  μου , που με  ψάχνανε  για  να  μου  πουν  νέα . Τα ‘μαθες , με  ρώτησαν , τα ‘ μαθες ; Ο Λουκάς  έγινε  Γυμνασιάρχης και  μεις  ακόμα  στο …Δημοτικό , σαν  να  άκουγα  τα  λόγια  του  μπάρμπα Βασίλη , όπως  μου  τα ‘ λεγε  πριν  λίγο  στη  Βαθειά , τους  ρώτησα που  το  μάθανε  το  νέο και  φυσικά μου  είπαν ..

   Η  αλήθεια  είναι , πως  για  κάμποσες  ώρες ο  μπάρμπα  Βασίλης τα  κατάφερε να  μας…ξεροψήσει , αλλά  μετά  ως  συνήθως , μας εξήγησε  πως  απλά  αστειευόταν , τέτοια  μας  έκανε , αλλά  μας  αγαπούσε  πάρα πολύ  , όπως  βέβαια  και  εμείς …

 

                      *                           *

    Ο μπάρμπα Βασίλης , ο  γέρο Μαντάς  και  η…μάντρα

 

Όλοι οι παλιοί Λιδορικιώτες θυμούνται τον μπάρμπα Γιώργο τον Μαντά,τον άντρα της Βιολέτας ,τον Βλάμη , όπως όλοι τον έλεγαν , η Βλάμ στα ..Λιδορικιώτικα .
   Κοντός ,με το μουστακάκι του, με ντρίλινο παντελόνι και πουκάμισο, παπούτσι πέδιλο –βακέτα με λαστιχόσολα από ρόδα αυτοκινήτου-τελευταία λέξη της μόδας ,τραγιάσκα ,ντρίλινη κι’αυτή , πάντα ψιλοστραβοφορεμένη και το απαραίτητο συμπλήρωμα,το ζωνάρι σφιχτοτυλιγμένο στη μέση για να του κρατάει τα….πάκια .
   Από δουλειά…πάσης φύσεως οικοδομικές…μικροεργασίες , μάντρες ,χτισίματα ,μερεμέτια , ψευτομπαλώματα και θελήματα ,άνθρωπος για όλες τις δουλειές δηλαδή ,το ….μεροκάματο να βγαίνει…
   Ήταν πασίγνωστος δε και  για τις…επαναστατικές απόψεις του πάνω σε πολιτικοκοινωνικο-οικονομικά θέματα , με πάμπολλους προβληματισμούς σε καίρια προβλήματα της καθημερινότητας, έχοντας βέβαια ,πάντα, και τις σχετικές απαντήσεις , αυτά  όμως θα  τα  πούμε  κάποια  άλλη  στιγμή .

   Κάποιο πρωί λοιπόν , κάλεσε τον μπάρμπα Γιώργο ο Βασίλης Παπαβασιλείου , ( Παπαβασίλης ) ο Γιατρός για  να  του  χτίσει μια  μάντρα  στον  κήπο , που  είχε  …πέσει  απ’ τα  νερά , του  εξήγησε  δε  πως  η  δουλειά είναι  πολύ…βιαστική και  έπρεπε  να  ξεκινλήσει  αμέσως.. έτσι κι’ έγινε ,πράγματι ο Μαντάς ξεκίνησε αμέσως και σε δυο μέρες η μάντρα ήταν έτοιμη,πληρώθηκε , κι’όλα ήταν καλώς καμωμένα.
   Την άλλη μέρα όμως ο Παπαβασίλης ειδοποίησε το Μαντά να πάει επειγόντως στο σπίτι του,ο μπάρμπα Γιώργος πήγε και βρήκε το Γιατρό έξω φρενών , αυτός μόλις τον αντίκρισε τον πήρε απ’τα μούτρα : καλά ρε Γιώργο τι σόι μάντρα έφτιαξες ;του
λέει φανερά εκνευρισμένος, αυτή γκρεμίστηκε ,πάμε να τη δεις.
   Πράγματι βγήκαν έξω και είδαν την καινούργια μάντρα ..μισογκρεμισμένη, ο Παπαβασίλης ..Τούρκος απ’τα νεύρα και ο Μαντάς απόλυτα ήρεμος, τα βλέπεις Γιώργο ; χτεσινή μάντρα κι’έπεσε,τι έχεις να πεις ; τι να πω,τη βλέπω έπεσε αλλά εσύ γιατί κάνεις έτσι ; …” τόσοι αρρώστοι έχνει πειράσει απ’τα χέριας,δε σ’πέθανει κανένας πουτέ ;
Κόκκαλο ο Παπαβασίλης….

                                    *                          *

                                      

    ΤΟ   ΚΑΛΟΥΠΙ  ΤΟΥ…ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΝΗ…

  Ο Μαστρογιάννης , αριστερά , με τον Ανδρέα Δελενίκα στο " γύφτικο " , το..σοδεράδικο , που είχαν στη Βαθειά , εκεί που τώρα είναι το ΑνδριτσαίΪκο  σπίτι .

   Όλοι οι παλιοί Λιδορικιώτες , φίλοι μου , γνώριζαν και θυμούνται τον αείμνηστο Παπαβασίλη , το γιατρό , που ήταν πραγματικό ..περιβόλι , με τα πειράγματα και τις ατάκες του , εμείς δε οι μικρότεροι , ακόμα περισσότερο γιατί όσο μας αγαπούσε τόσο μας πείραζε και μας παίδευε , καλοπροαίρετα , πάντα .
   Μια μέρα λοιπόν ο Παπαβασίλης , βλέποντας το σχωρεμένο το μαστρο - Γιάννη Κατσώνη , που ήταν πολύ καλός σιδεράς την εποχή εκείνη , τον φώναξε και του λέει , με το δικό του πάντα τρόπο : " Ε ..ωρέ Γιάννη ! όλου του κόσμου τα εργαλεία φτιάχνεις , κείνο το δικό μου γιατί δεν το φτιάχνεις .." , σημειωτέον , ότι ο γιατρός τότε , είχε ήδη μπει στην...εφηβεία της ωριμότητας .
   Ο Μαστρογιάννης , λοιπόν δεν έχασε καιρό , και του απάντησε , αμέσως : " Ναι γιατρέ μου , εμείς ένα γιατρό έχουμε , έτσι θα τον αφήσουμε , θα στο φτιάξω...
   Αλλά ξέρεις , άνθρωπος είμαι , φοβάμαι μη και κάνω κάνα λάθος , γι' αυτό στείλε μου το...καλούπι καμιά ..βδομάδα στο σπίτι να καλο..πάρω τα μέτρα !!! "
   Κόκκαλο ο Παπαβασίλης , κι' ούτε κουβέντα ξανά για το..εργαλείο ........Κ.-

 

                                  *             *

 

   Το  φαί  όμως  του  αξέχαστου  μπάρμπα  Βασίλη , όπως  είπαμε  ήταν  τα…παιδιά , ακούραστος όλη  μέρα  εκεί  στη Βαθειά , λες  και  είχε  στήσει..ξόβεργες κι’ έπιανε  τα  καημένα  τα  παιδάκια , όσα  φυσικά  περνούσαν  αναγκαστικά  απ’ τη  Βαθειά , γιατί  τα  περισσότερα ..άλλαζαν  δρόμο ..

   Καλοκαιράκι , ζέστες , όπου  να ΄ναι  τελείωναν  και  τα  σχολεία , τα  μαθήματα  δηλαδή  είχαν τελειώσει , αλλά ετοιμάζαμε  τις…εξετάσεις , με  τα  σκετσάκια  μας , τα ποιηματάκια  μας και  τα  τραγούδια με  τους  χορούς …

    Ο μπάρμπα  Βασίλης , ήταν  απολύτως  ενήμερος με  όλα  τα  της  γιορτής , ποιο  ποίημα  έχει ο  καθένας , ποιο  σκετσάκι , και  βέβαια  με  κάθε  λεπτομέρεια . Εκείνο  τον  καιρό , στο  Δασαρχείο  του  χωριού  μας  εργαζόταν ο  Γιάννης  Παπαγεωργίου , απ’ το  Σερνικάκι , που  είχε δύο  γιους και  μια μικρή  κόρη  την  Καίτη , που  είχε  με  ένα  άλλο κοριτσάκι ένα  όμορφο  σκετσάκι , κάτι  που  βέβαι  το  ήξερε  ο μπάρμπα  Βασίλης..

    Ένα  πρωί λοιπόν που  η  μικρή  Καιτούλα πήγαινε  κάτι  να ψωνίσει, τη  φώναξε , της  είπε πόσα ωραία  λόγια  έμαθε  για  το  σκετσάκι που  είχε  με  το  άλλο  κοριτσάκι , τις  είπε  χίλια  δυο…μπράβο , και  φεύγοντας  η  μικρούλα , της  λέει , κοίταξε  Καιτούλα  μου , κάποιοι  θέλουν  να  σου  χαλάσουν  το  σκετσάκι , γι’ αυτό θα  αρχίσουν  να  γελάνε , άμα  συνεχίζουν εσύ , θα  παρατήσεις  το  σκετς ,  θα  πας  στη  δασκάλα  σου και  θα  της  το πεις , κυρία γελάνε , δεν  μπορώ..

    Έτσι  ακριβώς  φίλοι  μου  εξελίχθηκαν  τα  πράγματα , ανεβαίνοντας η  Καιτούλα με  το  άλλο  κοριτσάκι  κι’ αρχίζοντας  να  λένε τα  λόγια  τους , ο  κόσμος , φυσικό  ήταν  ξέσπασε  σε  γέλια , οπότε  η  Καιτούλα , που  έσερνε  με  ένα  σκοινί ένα ξύλινο  ζωάκι , πέταξε  το  σκοινί  και  μισοκλαίγοντας πήγε  στη  δασκάλα  της , που  ήταν  πίσω  απ’ την  κουρτίνα  της  σκηνής και  βέβαια  είπε ό,τι  της  είχε  πει  ο  μπάρμπα  Βασίλης…

       Κυρλια…γελάνε ….και  κατέβηκε  απ’ τη  σκηνή …

      Αυτά γίνονταν τα  χρόνια  εκείνα  τα…όμορφα …

          Καλό  σας  βράδυ …..Κ.Κ.-

O ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΗΣ , Ο…ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΚΑΙ Η…” ΣΤΑΜΝΑ “ …

 

   ΟΣΑ   ΘΥΜΑΜΑΙ…

Η οικογένειά μου , σε μια  αναμνηστική  φωτογραφία  στην είσοδο  του μαγαζιού ,  μπροστά..μπροστά ο… Δ/ντης του καταστήματος και πίσω..οι..υπάλληλοι , που δυστυχώς έχουν όλοι φύγει , και μου λείπουν..αβάσταχτα...

 

 

   Αν ..ζουμάρετε τη φωτογραφία , θα δείτε ολοκάθαρα την ..κακούργα εκείνη επιγραφή...που στάθηκε  η  αφορμή , για  να  έχουμε  σήμερα  να..λέμε ..

   Όλοι οι παλιοί Λιδορικιώτες , γνώριζαν και θυμούνται , καλά-καλά , τον αξέχαστο άνθρωπο , συγγενή , φίλο , χωριανό , το γιατρό Παπαβασίλη , όπως όλοι τον λέγαμε , το  επίθετο  φυσικά  ήταν  Παπαβασιλείου .

  Δύσκολα , πολύ δύσκολα τα χρόνια εκείνα , κι'η ζωή ακόμα πιο δύσκολη , η ανθρωπιά , στον ρημαγμένο τόπο μας την περίοδο εκείνη , ήταν βάλσαμο στις βασανισμένες ψυχές των χωριανών μας , ήταν το μοναδικό στήριγμά τους , τ' αποκούμπι τους , αν έλειπε κι' αυτή...

   Είχε όμως , ο Μπαρμπα Βασίλης , Βασίλειος Παπαβασιλείου το όνομά του , σαν γνήσιος..Λοιδορικιώτης το χούι του πειράγματος , δεν άφηνε τίποτα απείραχτο , πάντα όμως με καλή προαίρεση , με το χαμόγελο και την παιδική ψυχή του .

   Η αδυναμία του ήταν τα παιδιά , μας αγαπούσε παθολογικά , ατελείωτα κι' όσο μας αγαπούσε άλλο τόσο μας πείραζε μας..παίδευε , δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τα περισσότερα παιδιά δεν πέρναγαν απ' τη Βαθειά , γιατί εκεί ακριβώς μπροστά στον πλάτανο είχε..στασίδι ο ΜπαρμπαΒασίλης και για να περάσεις έπρεπε να περάσεις κι' από ..σαράντα ..κύματα , από..ιερά  εξέταση , αυτός ήταν ο γιατρός ο Παπαβασίλης , αγνός , καλόψυχος , συντρεχτικός , απλός και πάνω απ' όλα άριστος άνθρωπος και γιατρός .

   Γυρνάμε λοιπόν , στη δεκαετία του 50 , σκληρή η ζωή , σκληρή εποχή μα κι' αβάσταχτα νοσταλγική κι' ανθρώπινη , μ' αυτό τον πόνο το γλυκό που σε κατατρώει , αλλά τον θέλεις , τον ζητάς ....Είμαστε στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας , το χωριό μας ερειπωμένο , κουρελιασμένο , προσπαθεί , με χίλια ...βάσανα να σταθεί ..στα πόδια του , και κούτσα-κούτσα τα καταφέρνει , εφτάψυχο..οι χωριανοί μας , πέρασαν τόσα , μα δεν το ‘βαλαν κάτω , η ζωή τράβαγε..μπροστά , ανηφόρα μεγάλη αλλά...μπροστά , χαρά στο κουράγιο τους...

   Η οικογένειά μου , μετά από.. περιπλάνηση μερικών χρόνων στην Αθήνα ( λόγω της κατάστασης ) επέστρεψε στο Λιδορίκι , κι' ο πατέρας μου άνοιξε πάλι το ζαχαροπλαστείο στο Αλωνάκι , νοίκιασε το μαγαζί του Θαν. Λατσούδη , που ήταν και κουμπάρος μας , και ξεκίνησε σιγά-σιγά η ζωή μας να μπαίνει σε σειρά , να βρίσκει το ρυθμό της , ένα ρυθμό ..αργό μεν αλλά..σταθερό , η καρδιά του χωριού μας άρχισε πάλι να χτυπάει , με πολλές-πολλές ..αρρυθμίες , έφτανε όμως το ότι ζούσαμε , μετά απ' το χαλασμό , μετά την καταιγίδα...

   Στο μαγαζί , δουλεύαμε όλοι , και η μάνα μου και ο αξέχαστος αδερφός μου ο Γιώργος , 12-13 χρόνων , και φυσικά η ταπεινότης μου , 7-8 χρόνων , την εποχή εκείνη στο χωριό μας  υπήρχε σοβαρότατο πρόβλημα νερού , στα σπίτια δεν είχαμε ακόμη νερό και όλο το χωριό εξυπηρετούνταν απ' τη Βαθειά , που πάντα έβγαζε λίγο , απ' τον Αντώνη , που  ναι  μεν έβγαζε  περισσότερο νερό  , αλλά ήταν  πολύ  μακριά , απ΄το  Σερεντέλη και απ' τα διάφορα πηγάδια που υπήρχαν , λέγαμε πραγματικά  τότε , το νερό...νεράκι .

   Όσο για τα μαγαζιά..εκεί ήταν το μεγάλο πρόβλημα , ένα άτομο έπρεπε να ασχολείται μόνο με το ...κουβάλημα του νερού , νεροκουβαλητής ..που λέμε , κι'αυτός στο μαγαζί μας ήμουν...φυσικά εγώ , ο μικρότερος , βέβαια για μου ρίξουν ..στάχτη στα μάτια με είχαν ..ανακηρύξει..ατύπως.... Διευθυντή του καταστήματος , κι' έτσι όλα δούλευαν..ρολόι , ο καημένος ο... Διευθυντής με τον τενεκέ η με τη στάμνα πέρα-δώθε , Αλωνάκι-Βαθειά , όλη τη μέρα...

   Έλα όμως που εκτός απ' το... νεροκουβάλημα και την ταλαιπωρία είχα και τον Παπαβασίλη στη Βαθειά που όλο και με πείραζε , α..ρε ανιψιέ ..πάλι εσένα στείλαν για νερό , αχ..καημένε Κώστα ...κορόιδο σε πιάνουνε..και δώστου και πάρτου , δεν μ'άφηνε σε..χλωρό κλαρί...και φυσικά μόλις γύρναγα στο μαγαζί , έκανα και τη..μικροεπανάστασή μου , δεν ξαναπάω για νερό , να πάει κι' ο Γιώργος , όλο εμένα στέλνετε , χαμάλης είμαι ; οι διαμαρτυρίες μου γίνονταν πάντα στη μάνα μου , που ήταν και ξαδέρφη του μπάρμπα Βασίλη και τον αγαπούσε πολύ , και η μάνα μου η καημένη..προσπαθούσε να..μπαλώσει τα..αμπάλωτα , άντε βρε χαζέ ..σε πειράζει , αστεία τα λέει...

   Καλμάριζα εγώ για λίγο , αλλά την άλλη μέρα ..πάλι τα ίδια και τα ίδια , ώσπου μια μέρα , κάνοντας το..κανονικό μου δρομολόγιο με τη στάμνα μου , έκανα το χαζό κοιτώντας απ' την άλλη μεριά , για ν' αποφύγω τον μπάρμπα Βασίλη , έλα όμως που αυτός είχε ..άλλα κατά νου...οπότε ακούω..Κώστα , Κώστα έλα που σε θέλω λίγο...εμένα βέβαια μου κοπήκανε τα γόνατα αλλά τι να κάνω ..με βαριά καρδιά..ανέβηκα το..Γολγοθά μου , πήγα , ...βρε καλώς τον ανιψιό , τι γίνεται , πως τα πας ; πάλι εσένα στείλαν για νερό...α..ρε Κώστα , πάλι τα ίδια...δε μου λες ..εσύ τι ρόλο παίζεις στο μαγαζί ; ε ; δεν το σκέφτηκα καθόλου , και του απαντάω..εγώ είμαι..ο..Διευθυντής του..καταστήματος , με ύφος..θριαμβευτικό , τώρα τον ρούμπωσα , σκέφτηκα...Διευθυντής... “ σκατά είσαι...τίποτα δεν είσαι...σ' έχουνε μόνο για νεροκουβαλητή...”

   Εγώ βέβαια επέμεινα...όχι μπάρμπα Βασίλη , Διευθυντής είμαι...Αχ..βρε Κώστα , εγώ σε είχα για έξυπνο..αλλά εσύ....δε μου λες , αφού είσαι διευθυντής όπως λες ..τότε γιατί δεν έχουνε και το δικό σου το όνομα έξω στη ταμπέλα του μαγαζιού ;...ξέρεις τι γράφει η ταμπέλα ; Ευθύμιος και Γεώργιος Καψάλης , Κώστας δεν λέει πουθενά..για πήγαινε να δεις....και  φυσικά  εννοούσε  το  Ευθύμιος  Γεωργίου  Καψάλης ..

   Αυτό ήταν , η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι , αρπάζω τη στάμνα , άδεια όπως ήταν και δρόμο για το μαγαζί , έπρεπε να ξεκαθαρίσω μια και καλή την κατάσταση , και  μάλιστα  τώρα αμέσως...

   Τρέχοντας , με τη στάμνα , έφτασα στο μαγαζί απέξω , με είδε η μάνα μου έτσι όπως ήμουνα ...αλαφιασμένος κι' ανησύχησε , τι έχεις ; μου λέει , γιατί γύρισες γρήγορα , δεν πήρες νερό ; Όχι , απάντησα κι' ούτε θα ξαναπάω , αν δεν γράψετε και το δικό μου το όνομα στην ταμπέλα και δίνω μια στη στάμνα και την κάνω ..κομμάτια...

Βρε παιδάκι μου , βρε καλέ μου , τι είναι αυτά που λες ; μου'πε η έρμη η μάνα μου .

   Τι γράφετε στην ταμπέλα ; Ευθύμιος και Γεώργιος Καψάλης , Κώστας λέει πουθενά ; ε ; εγώ είμαι το κορόιδο για να κουβαλάω νερό ; δεν ξαναπάω για νερό ,να με κοροϊδεύει κάθε μέρα ο Παπαβασίλης , γράψτε και τ' όνομά μου αν θέλετε νερό....

   Η μάνα μου η καημένη , βέβαια , κατάλαβε τι είχε συμβεί , βρε παιδάκι μου ο μπαρμπαΒασίλης αστεία τα είπε , σ' αγαπάει , σε πειράζει ..αστειεύεται...

   Εγώ ..δεν έκανα πίσω με τίποτα , σηκώθηκα κι' έφυγα...και για μια δυα μέρες δεν πήγα για νερό...βέβαια μετά δόθηκαν οι...σχετικές ..εξηγήσεις και εγώ επανήλθα στην ..θέση του ..νεροκουβαλητού Διευθυντού ....το όνομά μου όμως..δεν μπήκε ποτέ..στην ταμπέλα που εξακολουθούσε για πολλά-πολλά χρόνια να γραφει : " ΚΑΦΕΓΑΛΑΚΤΟΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟΝ Η ΔΩΡΙΣ " . Ευθυμίου . Γεωργ. Καψάλη....
  Αχ..αγαπημένε μου , αξέχαστε μπάρμπα Βασίλη , σε όλους έλειψες και λείπεις , σε μένα όμως περισσότερο , και ξέρεις γιατί ; μου άρεσες πολύ σαν άνθρωπος , μου αρέσει κι' εμένα βλέπεις το...πείραγμα , να ‘σαι αναπαυμένος , σε θυμόμαστε όλοι με πολλή-πολλή αγάπη , αυτό το Λιδορικιώτικο..τριαντάφυλλο , για Σένα....

Από όλα , πιστεύω , τα Λιδορικιωτόπουλα , που τόσο αγάπησες αλλά και τόσο σ' αγαπούσαν....

    Καλό  σας  μεσημέρι , καλή  Κυριακή .

   Απ’ το  “ Λιδωρίκι “ με  αγάπη …..Κ.Κ.-