Μάρτιος, ο μήνας της Παναγίας... & των αγίων!

Εικ. από εδώ

 

Κλικ στους τίτλους:

Μάρτιος, ο μήνας της Παναγιάς!...

Ένας Τούρκος χτυπούσε με τσεκούρι την εικόνα της Παναγίας κι αυτή του χαμογελούσε...

Αγία Ευδοκία, μια καλλονή, πρώην άσωτη, στο Φως του Χριστού (1 Μαρτίου)

Άγιος Ιωακείμ ο Βατοπαιδινός, ο Παπουλάκης, το στήριγμα του λαού (2 Μαρτίου)

Ο θαυματουργός φτωχόπαπας της Αθήνας (άγιος Νικόλαος Πλανάς, 2 Μαρτίου)

«Όταν θα σκοτώσουν τους παπάδες, εγώ θα πω για τον παπα-Νικόλα να μην τον σκοτώσουν. Και όχι μόνο θα πω, αλλά θα τον περιφρουρήσω!»...

Περπατώντας με τα λιοντάρια & τους αγγέλους: οι άγιοι Γεράσιμος Ιορδανίτης & Μάρκος ο Αθηναίος (4 + 5 Μαρτίου)...

π. Δ. Μπόκος, Το χέρι που δίνει

Άλλοι άγιοι στις πρώτες μέρες του Μάρτη (& όχι μόνο)

Η δύναμη του πλούσιου & η αξιοπρέπεια του φιλάνθρωπου

Θέλεις να περπατήσουμε μαζί;

Ο «Άγιος των Φυλακών» π. Γερβάσιος († 6 Μαρτίου 2020)

Στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας μας οι όσιοι γέροντες Παπα-Τύχων & Χατζη-Γεώργης οι Αγιορείτες

Συγκινητική απεικόνιση των δύο οσίων στα τουρκικά - από εδώ

Ἁγιοκατάταξη τοῦ παπα-Τύχωνος τοῦ Ρώσου

Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Στην Αγιοκατάταξη του Παπά – Τύχωνα του Αγιορείτη, του πνευματικού του Αγίου Παϊσίου, προέβη η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου η οποία συνεδριάζει στο Φανάρι υπό τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο. 

      

Ὁ μακάριος καὶ θεοφόρος πατήρ Τύχων ὁ Ρῶσος ἐγεννήθη στὴν εὐσεβῆ γῆ τῆς Ρωσίας κατὰ τὰ τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος. Ἀπὸ νεαρὰ ἡλικία ἐδείκνυε σημεῖα θείας κλήσεως· ἡ καρδία του ἐστρέφετο πρὸς τὴν προσευχὴν καὶ ἡ ψυχὴ του ἐπόθει τὴν ἡσυχίαν. Ἀπεστρέφετο τὰ κοσμικὰ καὶ ἀγαποῦσε τὰ θεῖα, ὡς ἂν ἦτο ἤδη πολίτης τοῦ οὐρανοῦ.

Ἀφού ἐγκατέλειψε πατρίδα καὶ συγγενεῖς διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἦλθε εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος, τὸ περιβόλι τῆς Παναγίας. Ἐκεῖ ἐκάρη μοναχὸς καὶ ἔλαβε τὸ ἅγιον σχήμα, ἀσκούμενος μὲ ζῆλον εἰς νηστείαν, ἀγρυπνίαν καὶ προσευχὴν. Ἀξιώθηκε καὶ τῆς ἱερωσύνης, γι’ αὐτὸ καὶ ἐκλήθη ἀπὸ τοὺς πατέρας παπα-Τύχων.

Κατοίκησε κυρίως εἰς ἡσυχαστικὰ μέρη τῆς Ἀθωνικῆς ἐρήμου, ὅπου ἡ ζωὴ του ἦτο ἀπλουστάτη. Τροφὴ ὀλίγη, ἔνδυμα πτωχικόν, ἀνάπαυσις ἐλαχίστη. Ἡ χαρὰ του ἦτο ἡ εὐχὴ τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἡ μνήμη τοῦ Θεοῦ. Πολλὲς νύχτες ἔμενε ἄυπνος προσευχόμενος μὲ δάκρυα γιὰ ὅλον τὸν κόσμο, ὅπως ἐμαρτύρησαν ὅσοι τὸν ἔζησαν.

Ἦτο ἄνθρωπος ἀπλότητος παιδικής. Ἡ καρδιά του δὲν ἐγνώριζε πονηρίαν, καὶ ὁ λόγος του ἦτο πράος καὶ γλυκύς. Ὅταν κάποιος ἐπῄνει τὴν ἀρετήν του, ἐκεῖνος ἔλεγε:

«Ἐγὼ δὲν ἔχω τίποτε καλό· ὁ Θεὸς εἶναι καλός».

Διὰ τὴν καθαρότητα τῆς ψυχῆς του ἔλαβε χάριν παρηγορίας· ὅποιος τὸν ἐπλησίαζε ἔφευγε εἰρηνεμένος. Δὲν ἐδίδασκε μὲ λόγους πολλούς, ἀλλὰ μὲ τὴν παρουσία του. Ἡ σιωπὴ του ἦτο διδαχή, καὶ τὸ βλέμμα του προσευχὴ.

Ἰδιαιτέραν σχέσιν ἀπέκτησε μὲ τὸν ὅσιον Παΐσιον τὸν Ἁγιορείτην, ὁ ὁποῖος νέος ἀσκητὴς ἔζησε πλησίον του καὶ τὸν ἐθεώρει πνευματικὸν πατέρα. Ὁ ἅγιος Παΐσιος ἔλεγε ὅτι ὁ παπα-Τύχων ἦτο ἄνθρωπος ἄκακος, γεμάτος θείαν χάριν, καὶ ὅτι ἡ προσευχὴ του ἐστήριζε πολλοὺς ἀνθρώπους ποὺ δὲν τὸ ἤξεραν.

Ὅταν ἔφθασε ὁ καιρὸς τῆς ἀναχωρήσεώς του, ὁ μακάριος γέρων τὸ προεγνώρισε. Προετοιμάσθηκε μὲ εὐχαριστίαν, ἐκοινώνησε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων καὶ ἀνέπεμψε δοξολογίαν. Ἔπειτα παρέδωσε τὴν ψυχὴν του εἰρηνικῶς, ὡς νὰ ἀποκοιμήθηκε, τὸ ἔτος 1968, ἀφήνοντας ὀπίσω μνήμην ὁσίου καὶ εὐωδίαν πνευματικήν.

Πνευματικὴ παρακαταθήκη

Οἱ λόγοι του ἦσαν ὀλίγοι, ἀλλὰ γεμάτοι φῶς. Συχνὰ ἔλεγε:

«Νὰ ἔχεις καρδιὰ ἀπλή, καὶ ὁ Θεὸς θὰ κατοικεῖ μέσα σου».

Καὶ ἄλλοτε:

«Νὰ προσεύχεσαι γιὰ ὅλον τὸν κόσμο — τότε ἡ καρδιά σου θὰ χωρέσει τὸν οὐρανό».

Μαρτυρίες του Αγίου Παϊσίου για τον παπα-Τύχωνα

1. «Ήταν άνθρωπος του Θεού»

Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε:

«Ο παπα-Τύχων ήταν άνθρωπος του Θεού. Δεν είχε καθόλου πονηριά. Ό,τι έλεγε, το έλεγε από καθαρή καρδιά».

Τόνιζε ότι η αγιότητά του δεν φαινόταν εξωτερικά αλλά στην ειρήνη που εξέπεμπε.

2. Η προσευχή του στήριζε τον κόσμο

Ο Άγιος διηγούνταν ότι πολλές νύχτες τον άκουγε να προσεύχεται με δάκρυα:

«Προσευχόταν ώρες πολλές για όλο τον κόσμο. Αυτοί κρατούν τον κόσμο και δεν το ξέρει κανείς».

3. Η παιδική απλότητα

Ο Παΐσιος τόνιζε ιδιαίτερα την απλότητά του:

«Ήταν σαν μικρό παιδί. Δεν ήξερε από κακία. Όποιος τον έβλεπε, γαλήνευε».

Έλεγε μάλιστα ότι η απλότητα αυτή ήταν μεγαλύτερη από πολλές ασκήσεις.

4. Η ταπείνωση

Όταν κάποιος έλεγε στον παπα-Τύχωνα ότι είναι άγιος, εκείνος απαντούσε:

«Εγώ αμαρτωλός είμαι· ο Θεός είναι άγιος».

Ο Άγιος Παΐσιος σχολίαζε:

«Η χάρη του Θεού κατοικούσε μέσα του γιατί είχε πολλή ταπείνωση».

5. Η σιωπηλή διδασκαλία

Ο Παΐσιος έλεγε:

«Δεν χρειαζόταν να σου μιλήσει. Και μόνο που καθόσουν κοντά του, έπαιρνες χάρη».

Δηλαδή ο γέροντας δίδασκε όχι με λόγια αλλά με παρουσία.

6. Η τελευταία μαρτυρία

Μετά την κοίμησή του, ο Άγιος Παΐσιος είπε συγκινημένος:

«Έφυγε ένας άγιος άνθρωπος. Τέτοιες ψυχές είναι τα στηρίγματα του κόσμου».

Πώς τον έβλεπε πνευματικά ο Άγιος Παΐσιος

Ο ίδιος ο Άγιος συνοψίζει την εικόνα του γέροντα με τρία χαρακτηριστικά:

• απλότητα παιδική
• προσευχή καρδιακή
• ταπείνωση βαθιά

Και έλεγε:

«Αν θέλεις να βρεις δρόμο για τον Θεό, κοίταξε τη ζωή τέτοιων ανθρώπων».

Μέσα από τα λόγια του Αγίου Παϊσίου φαίνεται ότι ο παπα-Τύχων δεν ήταν απλώς ένας καλός μοναχός, αλλά ένας κρυμμένος άγιος της εποχής μας — από εκείνους που ζουν αφανείς και όμως στηρίζουν πνευματικά τον κόσμο.

*****

Στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας ο Όσιος Χατζη-Γεώργης

Ενωμένη Ρωμηοσύνη 

Ο μακάριος και θεοφόρος πατήρ ημών Χατζη-Γεώργιος εγεννήθη εις τόπον ευλογημένον της Ανατολής από γονείς ευσεβείς, οι οποίοι τον ανέθρεψαν «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου». Από τα παιδικά του χρόνια έδειχνε σημεία θείας κλήσεως· αγαπούσε τη σιωπή, απέφευγε τα παιχνίδια και αποσυρόταν σε ήσυχους τόπους για να προσεύχεται. Συχνά οι οικείοι του τον έβρισκαν με δάκρυα, χωρίς να γνωρίζουν την αιτία — εκείνος όμως έκλαιγε από θείο πόθο.

Όταν ανδρώθηκε, άναψε μέσα του πόθος ασίγαστος για την ακτημοσύνη και την αφιέρωση στον Θεό. Άφησε λοιπόν πατρίδα, συγγενείς και κάθε γήινη φροντίδα και πορεύθηκε προς τον Άθωνα, τον περιβόλι της Παναγίας. Εκεί εκάρη μοναχός και παρέδωσε τον εαυτό του ολοκληρωτικά στην υπακοή και στην άσκηση.

Επιθυμώντας μεγαλύτερη ησυχία, αποσύρθηκε σε ερημικά καλύβια και σπήλαια. Η τροφή του ήταν λίγη και απλή, ο ύπνος ελάχιστος, και η καρδιά του αδιάλειπτα στραμμένη στον Θεό. Στα χέρια του δεν έλειπε ποτέ το κομποσκοίνι, και η ευχή «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» ανέβαινε από τα χείλη του σαν ανάσα. Για την αγάπη του προς τους Αγίους Τόπους αξιώθηκε να προσκυνήσει τα ιερά προσκυνήματα στα Ιεροσόλυμα και από τότε ονομάστηκε Χατζη-Γεώργιος.

Η ταπείνωσή του ήταν απερίγραπτη. Όταν κάποιος τον επαινούσε, εκείνος έσκυβε και άλλαζε λόγο, λέγοντας πως είναι ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος. Προτιμούσε να τον θεωρούν απλό και αγράμματο παρά να δοξαστεί από ανθρώπους. Γι’ αυτό και η χάρη του Θεού κατοικούσε πλούσια μέσα του. Πολλοί μαρτυρούσαν ότι είχε διάκριση και διορατικότητα, και ότι ο λόγος του έφερνε παρηγοριά στις ψυχές.

Ο βίος του, γραμμένος από τον Άγιο Παΐσιο

Παρότι αγαπούσε την ησυχία, δεν αρνιόταν την αγάπη προς τους αδελφούς. Όποιος πήγαινε σε αυτόν με πόνο, έφευγε ελαφρωμένος. Έλεγε:

«Η καρδιά που πονά για τον αδελφό της γίνεται θρόνος του Θεού».

Όταν πλησίασε το τέλος του, προείδε την κοίμησή του. Με ειρήνη και χαρά προετοιμάστηκε, ευχαρίστησε τον Θεό για όλα και κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων. Κατόπιν παρέδωσε το πνεύμα του ήσυχα, σαν να αποκοιμήθηκε, το έτος 1886, αφήνοντας στους πατέρες ευωδία πνευματική και βεβαία ελπίδα ότι ανεπαύθη μετά των αγίων.

Πνευματική παρακαταθήκη

Οι μαθητές και συνασκητές του συνόψιζαν τη διδασκαλία του σε μια φράση που συχνά επαναλάμβανε:

«Κράτα την καρδιά σου χαμηλά και τον νου σου στον ουρανό».

Έτσι ο Όσιος Χατζη-Γεώργιος έμεινε στη μνήμη της αγιορειτικής παράδοσης ως τύπος ησυχαστή, άνθρωπος προσευχής, ταπείνωσης και αγάπης.

Διηγήσεις από τον βίο του

1. Η αγάπη στην αφάνεια

Κάποτε μοναχοί επαινούσαν μπροστά του την αρετή του. Εκείνος έσκυψε το κεφάλι και είπε:

«Αν ήξερε ο Θεός πόσο κακός είμαι, δεν θα με άφηνε ούτε να αναπνέω».

Έτσι έκρυβε την αρετή του με ταπείνωση.

2. Το κομποσκοίνι που δεν άφηνε ποτέ

Τον είδαν να περπατά ακόμη και σε δύσβατο μονοπάτι με το κομποσκοίνι στο χέρι. Όταν τον ρώτησαν αν δεν φοβάται μήπως πέσει, απάντησε:

«Όταν κρατώ το όνομα του Χριστού, Αυτός κρατά εμένα».

3. Η προσευχή για τον κόσμο

Κάποιος τον ρώτησε γιατί ζει μόνος. Εκείνος απάντησε:

«Δεν είμαι μόνος· όλος ο κόσμος είναι μαζί μου όταν προσεύχομαι γι’ αυτόν».

Αποφθέγματα

• «Η ταπείνωση είναι το ρούχο του Θεού· όποιος τη φορέσει, Τον φορά».
• «Μη ζητάς να δεις θαύματα· γίνε θαύμα με την υπομονή».
• «Ο άνθρωπος που κατηγορεί τον εαυτό του δεν πέφτει ποτέ».
• «Η σιωπή γεννά την προσευχή και η προσευχή γεννά τον παράδεισο».

Πνευματική διδασκαλία του

Ολόκληρη η ζωή του συνοψίζεται σε τρεις λέξεις που έλεγε συχνά:

Προσευχή – Ταπείνωση – Υπομονή

Αυτές θεωρούσε «τα τρία σκαλοπάτια που ανεβάζουν τον άνθρωπο στον Θεό».

Ο «Άγιος Παΐσιος» στους κινηματογράφους από 29 Ιανουαρίου 2026

 

Πεμπτουσία 

Για πρώτη φορά στην μεγάλη οθόνη, η ιστορία που άγγιξε βαθιά τις καρδιές εκατομμυρίων ανθρώπων και προκάλεσε συγκίνηση σε όλη την Ελλάδα. Ένας σύγχρονος Άγιος της Ορθοδοξίας, που άφησε σημαντική πνευματική παρακαταθήκη. Μια αστείρευτη πηγή σοφίας και καλοσύνης. Οι διδαχές του παρηγορητικές. Ο λόγος του διαχρονικός. Η πορεία του θαυμαστή.

Τα έσοδα θα διατεθούν στους Συλλόγους των Πολυτέκνων οικογενειών.

Παραγωγή: ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΑΓΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΓΡΑΙΚΟΣ

Σενάριο: Γιώργος Τσιάκκας, Σκηνοθεσία: Στάμος Τσάμης

Μουσική: Tuomas Kantelinen

Βασισμένη στην τηλεοπτική σειρά «Άγιος Παΐσιος – Από τα Φάρασα στον Ουρανό»

Πρωταγωνιστούν: Προκόπης Αγαθοκλέους, Νικήτας Τσακίρογλου, Δημήτρης Ξανθόπουλος, Χριστίνα Παυλίδου, Σμαράγδα Σμυρναίου Χρήστος Λούλης, Γιάννης Στάνκογλου, Γιώργος Αρμένης, Αντώνης Κατσαρής, Παΐσιος Έξαρχος, Δημήτρης Ήμελλος, Δρόσος Σκώτης, Δέσποινα Γκάτζιου, Ρηνιώ Κυριαζή, Κώστας Αποστολάκης, Μαρίνα Καλογήρου

Η ιστορία ξεκινά από τη γέννηση του Αγίου Παϊσίου, κατά κόσμον Αρσενίου Εζνεπίδη, στα Φάρασα της Καππαδοκίας. Μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης, η οικογένεια του μικρού Αρσενίου ξεριζώνεται και παίρνει τον δρόμο της προσφυγιάς για την Ελλάδα. Ο μικρός Αρσένιος μεγαλώνει στην Κόνιτσα της Ηπείρου με τη γιαγιά του και τη μητέρα του, οι οποίες του μεταδίδουν τη βαθιά τους πίστη στον Χριστό και την αγάπη για τον συνάνθρωπο. Μεγαλώνει με τις ιστορίες για τον Άγιο Αρσένιο και μέσα του φουντώνει η επιθυμία από μικρή ηλικία να ακολουθήσει τη μοναχική ζωή.

Το 1945 κατατάσσεται στον στρατό όπου υπηρετεί ως ασυρματιστής. Με την αποστράτευσή του επισκέπτεται το Άγιον Όρος. Σύντομα, όμως, επιστρέφει στην Κόνιτσα για οικογενειακούς λόγους και παραμένει εκεί για τρία χρόνια. Αναχωρεί οριστικά για το Άγιον Όρος τον Μάρτιο του 1953 και καταλήγει στη Μονή Εσφιγμένου. Έπειτα από τρία χρόνια βρίσκεται στη Μονή Φιλοθέου, όπου γίνεται μοναχός και παίρνει το όνομα Παΐσιος.

Στέλνει μια φωτογραφία του στη μητέρα του με την οποία την αποχαιρετά και της λέει ότι για μάνα του πια θα έχει την Παναγία…

Ακολουθεί η επιστροφή του Αγίου Παϊσίου στην Κόνιτσα και η εκπλήρωση του τάματός του στην Παναγία να ανακαινίσει το καμένο από τους Γερμανούς μοναστήρι της.

Οι δυσκολίες και οι πειρασμοί που αντιμετωπίζει εκεί. Η μετάβασή του στο Όρος Σινά και οι μεγάλοι ασκητικοί του αγώνες μέσα στην Έρημο. Η επάνοδός του στο Άγιον Όρος. Η βοήθεια και καθοδήγηση που προσφέρει στις μοναχές στο ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή.

Η επιθυμία του να αποτραβηχτεί και να ζήσει μία ασκητική ζωή, έρχεται σε αντίθεση με την ανάγκη των ανθρώπων να τον συναντούν και να ωφελούνται πνευματικά από τον ίδιο. Θα δεχθεί τον κόσμο, θα παρηγορήσει, θα συμβουλεύσει, θα καθοδηγήσει προσευχόμενος νύχτα και μέρα. Αμέτρητες θα είναι οι μαρτυρίες των πιστών για τα θαύματα που θα συντελεστούν στο ταπεινό κελί του. Απολύτως συνεπής με την πνευματικότητά του είναι και ο τρόπος που θα αντιμετωπίσει την επώδυνη ασθένειά του από τη νοσηλεία του στη Θεσσαλονίκη μέχρι και την ταφή του στο ησυχαστήριο της Σουρωτής το 1994.

Η οσιακή του κοίμηση έρχεται να επισφραγίσει την όλη του πορεία. Η αγιοκατάταξή του και τα θαύματα που επιτελούνται και μετά τον θάνατό του είναι το επιστέγασμα όλης αυτής της θαυμαστής πνευματικής πορείας.

Προ του σκηνώματος του οσίου Βησσαρίωνος (22 Ιανουαρίου)

"Θεέ μου, τι είναι αυτό που ζω; 10 εκατ. Έλληνες πρέπει να πάρουμε μια λαμπάδα και να αναφωνήσουμε: Εμεγαλύνθη τα έργα σου, Κύριε!"

 

Ιατροδικαστής † Παναγιώτης Γιαμαρέλλος

 

Ομάδα "Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος"

Την 3ην Μαρτίου του έτους 2006, έγινε η Ανακομιδή του ιερού Σκηνώματος του Γέροντος Βησσαρίωνος, Ιερομονάχου της Ιεράς Μονής Αγάθωνος.

Τότε το σώμα του Γέροντος, το οποίο παρέμεινε για δεκαπέντε ολόκληρα έτη στον τάφο, βρέθηκε άφθαρτο, αδιάλυτο και ευωδιάζον.

Από τότε το ιερό σκήνωμα, τοποθετημένο σε λάρνακα, αναλλοίωτο αποτελεί, «σημείο» αναφοράς των πιστών που επισκέπτονται τη Μονή Αγάθωνος, τον τόπο της ασκήσεώς του.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας, τότε, προκειμένου να διασφαλίσει την τιμή του Οσίου Γέροντος αλλά και της μονής μας, εκάλεσε τον συνταξιούχον, πρύτανη των ιατροδικαστών, κ. Πάνον Γιαμαρέλλον.

Ο κ. Γιαμαρέλλος ήλθε στο μοναστήρι μας, για να εξετάσει μακροσκοπικά το σκήνωμα του Γέροντα. Η εξέταση δεν ήταν ακριβώς μακροσκοπική, αφού ο ιατροδικαστής, για να έχει πιο ασφαλή γνώμη, έπιασε τα χέρια και τα πόδια του π. Βησσαρίωνα και τα κούνησε.

Αυτό, όμως, που άφησε όλους εμάς που είμασταν εκεί και πιο πολύ τον πεπειραμένο ιατροδικαστή, άφωνους, ήταν το εξής θαυμαστό γεγονός.

Όταν επιχείρησε να πάρει το μικρό Ευαγγέλιο από τα χέρια του Οσίου Γέροντα, για να ελέγξει αν και πόσο φθάρθηκε από το χρόνο, ο Γέροντας δεν… του το έδινε.

Ο ιατροδικαστής το τράβηξε δυο τρεις φορές επίμονα χωρίς αποτέλεσμα.

Και τότε ψιθύρισε:

– Θεέ μου, τι είναι αυτό που ζω; Τέτοιο φαινόμενο δεν έχω ξαναδεί καθ’ όλην τη διάρκεια της υπερπεντηκονταετούς ιατροδικαστικής μου καριέρας!

Άνθρωπος πεθαμένος, πριν από 15 χρόνια, και να κρατάει σφιχτά στα χέρια του το Ευαγγέλιο και να μην μπορώ να του το πάρω! Αυτό είναι πραγματικά για μένα πολύ θαυμαστό γεγονός.

Γεμάτος έκπληξη και θαυμασμό απευθύνθηκε στον Όσο και του είπε:

– Δος το μου, πάτερ, να το δω και θα σου το δώσω πάλι.

Τότε, είδαμε το χέρι του Γέροντα να χαλαρώνει και να αφήνει το Ευαγγέλιο στα χέρια του ιατροδικαστού, ο οποίος συγκλονισμένος έκανε τον σταυρό του.

Αφού το ξεφύλλισε, το βρήκε ανέπαφο από τον χρόνο, το έβαλε πάλε στο χέρι του Οσίου Γέροντα, ο οποίος, το έσφιξε πάλι στην παλάμη του και έτσι το κρατάει μέχρι σήμερα!

Αυτά τα θαυμαστά γεγονότα παν ζήσαμε, ο κορυφαίος Ιατροδικαστής και εμείς μαζί του μέσα στο παρεκκλήσιο της Ιεράς μονής μας, το Σάββατο της 11ης Μαρτίου 2006, θέλησα να τα καταγράψω σ’ αυτό το μικρό φυλλάδιο, με τη μορφή ποιήματος.

Μοναδικός σκοπός μου είναι να καταθέσω τη μαρτυρία μου, να πληροφορηθούν οι χριστιανοί τα θαυμάσια του Θεού, να δοξάζουν το Άγιο Όνομά Του.

Να τιμούν τον π. Βησσαρίωνα ως Άγιο της Εκκλησίας μας και να τον επικαλούνται στις προσευχές τους.

 

π. Δαμασκηνός

 

Έγραφον εν τη Ιερά Μονή Αγάθωνος την 1ην Σεπτεμβρίου του έτους 2016, ημέρα εορτασμού της Εκκλησιαστικής μας Πρωτοχρονιάς.

 

Σημείωμα (αντί προλόγου), του Αρχιμανδρίτη Δαμασκηνού Θ. Ζαχαράκη (†2017), Ηγουμένου Ιεράς Μονής Αγάθωνος, στο βιβλίο του το “Ευαγγέλιο του Γέροντα Βησσαρίωνα”, έκδοση Ιεράς Μονής Αγάθωνος.

 

***

 

Σχολιάζοντας το συμβάν του άφθαρτου σώματος του Οσίου Βησσαρίωνα, ο διεθνώς καταξιωμένος ιατροδικαστής, Παναγιώτης Γιαμαρέλλος το είχε χαρακτηρίσει ως “μέγα μυστήριο”.

“Είδαμε έναν νεκρό με φυσιογνωμία αγία” είχε δηλώσει ο ιατροδικαστής, ζητώντας από τους πιστούς να περιμένουν 2-3 χρόνια κι αν αυτός ο χρόνος δείξει ότι το σκήνωμα παραμένει άθικτο, τότε 10 εκατ. Έλληνες πρέπει να πάρουμε μια λαμπάδα και να αναφωνήσουμε: Εμεγαλύνθη τα έργα σου, Κύριε ! Πρόκειται περί θαύματος, περί Αγίου. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε 50 ή 100 χρόνια είχε αναφέρει ο επιστήμονας.

 

***

 

Ο Άγιος Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης ευλαβούταν πολύ τον άγιο Οσιομάρτυρα Αναστάσιο τον Πέρση. Ο ίδιος ο Άγιος Γέροντας συνέστηνε σε όσους Αναστάσιους γνώριζε να εορτάζουν και να τιμούν την μνήμη του αγίου Αναστασίου του Πέρσου λέγοντάς τους: «Να εορτάζεις τον άγιο Αναστάσιο τον Πέρση, γιατί το Πάσχα όλοι γιορτάζουμε».

 

O βίος του: Ο νεοφανής άγιος Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης (22 Ιανουαρίου)

Πόσα είναι τα είδη της χριστιανικής ελεημοσύνης;

Γέρων Κλεόπας Ηλιέ
Πνευματικός Διάλογος με τον Ρουμάνο Γέροντα Κλεόπα Ηλιέ
ΟΟΔΕ

187. Πόσα είναι τα είδη της χριστιανικής ελεημοσύνης;

Η Χριστιανική ελεημοσύνη είναι δύο ειδών,

σωματική (δηλ. υλική) και πνευματική.

Και οι δύο αυτές ελεημοσύνες πηγάζουν από την αγάπη για τον Θεό και τον πλησίον.

188. Ποια είναι τα σπουδαιότερα έργα της υλικής ελεημοσύνης;

Είναι αυτά, που ανέφερε ο Σωτήρ στην παραβολή της Μελλούσης Κρίσεως (Ματθ. 25,34-45), και συγκεκριμένα:

να τρέφουμε τους πεινασμένους,

να ποτίζουμε τους διψασμένους,

να ενδύουμε τους γυμνούς,

να επισκεπτώμεθα τους ασθενείς και φυλακισμένους,

να αναπαύουμε τους ξένους και λυπημένους κλπ.

189. Ποια είναι τα έργα της πνευματικής ελεημοσύνης;

Να επαναφέρουμε στην αληθινή πίστη τους απίστους και αιρετικούς,

να οδηγούμε στην μετάνοια τους αμαρτωλούς και απομακρυσμένους από τον Θεό,

να διδάσκουμε το αγαθό στους αμαθείς,

να παρηγορούμε και συμβουλεύουμε τους απελπισμένους, τους λυπημένους και τους ασθενείς,

να προσευχώμεθα για τους συνανθρώπους μας, δηλ. για κάθε άνθρωπο ο οποίος ευρίσκεται σε ανάγκη (Φιλ.1,19),

να συγχωρούμε αυτούς που μας έφταιξαν και μας εκδικήθηκαν και να μη τους ανταποδίδουμε το κακό (Ματθ.5,44-48).

Περισσότερα:

Πατέρες και Ψυχοθεραπευτικά

Πλούτος και φτώχεια * Ο πλησίον μας – Η «ελεημοσύνη» στην ψυχή μας * Δώστε στους φτωχούς

Elder Cleopa Ilie - Γέροντας Κλεόπας Ελίε (τρίγλωσσο)

Απόστολος Παύλος και άγιος Σωφρόνιος (Σαχάρωφ)

Γκρεμίζοντας λογισμούς και αιχμαλωτίζοντας νοήματα

Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου 

Πηγή: Απομαγνητοφωνημένο κήρυγμα. Θεία Λειτουργία, κατά την εορτή τού αγίου Σωφρονίου, την 11-7-2025. Περιοδικό "Εκκλησιαστική Παρέμβαση" Τεύχος 350 - Σεπτέμβριος 2025.
Αναδημοσίευση από: https://www.parembasis.gr / ΟΟΔΕ

 

Κάθε ημέρα, αγαπητοί μου αδελφοί, η Εκκλησία μας εορτάζει αγίους, έχουμε πολλούς αγίους, που οι άγιοι είναι οι φίλοι του Χριστού και αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία. Δεν είναι απλώς οι καλοί άνθρωποι, αλλά είναι αυτοί οι οποίοι έχουν φθάσει στον αγιασμό και όταν λέμε αγιασμό, εννοούμε ότι δέχθηκαν την Χάρη τού Θεού, αγιάστηκαν από αυτήν και ενώθηκαν με τον Χριστό, και έγιναν μέλη τού Σώματος τού Χριστού και μέλη τής Εκκλησίας ταυτόχρονα και έφθασαν στην θεοπτία.

Σήμερα η Εκκλησία μας εορτάζει πολλούς αγίους, μεταξύ των οποίων την αγία Μεγαλομάρτυρα Ευφημία και, βεβαίως, τον σύγχρονο άγιο, τον νεοφανή άγιο, τον άγιο Σωφρόνιο, προς τιμήν τού οποίου καθιερώσαμε αυτό το ιερό θυσιαστήριο εδώ στην Αγία Παρασκευή, στο νότιο κλίτος τού Ιερού Ναού. Και ήλθαμε χθες κατά την διάρκεια Εσπερινού και σήμερα για να τιμήσουμε τον Άγιο, να δοξάσουμε τον Θεό, διότι αποκαλύπτει σε κάθε εποχή ανθρώπους οι οποίοι είναι φίλοι Του, είναι άνθρωποι δικοί Του, και είναι πολύ σημαντικό να είναι κανείς φίλος τού Χριστού.

1. Κοινά σημεία μεταξύ Αποστόλου Παύλου και αγίου Σωφρονίου

Ο άγιος Σωφρόνιος έχει πάρα πολλά γνωρίσματα και μπορεί κανείς να μιλήση ώρες γι’ αυτόν, αλλά θα μπορούσα να περιορίσω τον λόγο μου σε ένα σημείο, το οποίο θεωρώ σημαντικό και έχει σχέση με την ζωή του. Είναι ότι ο άγιος Σωφρόνιος αγαπούσε πάρα πολύ τον Απόστολο Παύλο. Φυσικά, αγαπούσε τον Χριστό και τους αγίους Του, αλλά είχε μια ιδιαίτερη αγάπη στον Απόστολο Παύλο. Ίσως γιατί και η δική του ζωή ομοίαζε με την ζωή τού Αποστόλου Παύλου.

Όπως ο Απόστολος Παύλος στην αρχή εδίωκε τους Χριστιανούς και την Εκκλησία, διότι ενόμιζε ότι δεν μπορεί ο Κύριος τής Δόξης να σταυρωθή, έτσι κατά κάποιον τρόπο και ο άγιος Σωφρόνιος στους χρόνους τής αγνοίας του δεν εδίωκε την Εκκλησία, αλλά επεδίωκε να συναντήση έναν άλλο Θεό, πέρα από αυτά τα οποία διδάσκει η Εκκλησία, επειδή θεωρούσε ότι ο Θεός τον οποίο διδάσκει η Εκκλησία είναι ένας κατώτερος Θεός, με την έννοια ότι αναφέρεται σε ηθικά ζητήματα και δεν είναι ο Θεός ο οποίος κυβερνά όλο τον κόσμο.

Όπως ο Απόστολος Παύλος, πορευόμενος προς την Δαμασκό, είδε την δόξα τού Θεού, είδε τον ίδιο τον Χριστό, που τού είπε, «Σαούλ, Σαούλ, τι με διώκεις;» (Πράξ. θ΄, 4), και εκεί, βέβαια, είδε ότι αυτός ο Κύριος τής Δόξης είναι ο Χριστός, ο οποίος σταυρώθηκε, κατά παρόμοιον τρόπο και ο άγιος Σωφρόνιος, ενώ ησχολείτο με άλλα ζητήματα φιλοσοφικά, τής ανατολικής φιλοσοφίας, για να γνωρίση κάποιον άλλον απρόσωπο Θεό, στην συνέχεια τού απεκαλύφθη ο Ίδιος ο Χριστός, είδε, όπως λέγει το τροπάριο, «τον ενυπόστατον Λόγον» και, φυσικά, κατάλαβε ότι Αυτός είναι ο Κύριος τής Δόξης, Αυτός είναι πραγματικός Θεός. 

Και όπως ο Απόστολος Παύλος μετά την αποκάλυψη αυτή την οποίαν είχε -και αργότερα είχε και άλλες αποκαλύψεις και ανέβηκε μέχρι τρίτου ουρανού και στην συνέχεια «ηρπάγη εις τον παράδεισον και ήκουσεν άρρητα ρήματα, α ουκ εξόν ανθρώπω λαλήσαι» (Β΄ Κορ. ια΄, 4)- και μετά την αποκάλυψη την οποία είχε, εξέφρασε πολύ μεγάλη μετάνοια και πήγε στην έρημο τής Αραβίας, και για τρία ολόκληρα χρόνια έκλαιγε για την κατάστασή του, γιατί πολεμούσε τον Χριστό, ενώ αυτός είναι η Κεφαλή τής Εκκλησίας,  

κατά παρόμοιον τρόπο και ο άγιος Σωφρόνιος στην συνέχεια περιήλθε σε ένα ακράτητο κλάμα, μια βαθυτάτη μετάνοια γιατί, όταν γνώρισε ποιος είναι ο Χριστός, ο αληθινός Θεός, και κατάλαβε τι πράξεις έκανε την εποχή τής αγνοίας του, τότε εγκατέλειψε τα πάντα, και την τέχνη και την θεολογία που σπούδαζε τότε στο Παρίσι, όπου μόλις είχε ανοίξει το Θεολογικό Ινστιτούτο στο Παρίσι, εγκατέλειψε τους δικούς του, τους συγγενείς του, την πατρίδα του, εγκατέλειψε το Παρίσι, την καλλιτεχνική του εργασία και επάγγελμα και πήγε στο Άγιον Όρος, κατ’ αρχάς μεν στην Ιερά Μονή τού Αγίου Παντελεήμονος και στην συνέχεια στην έρημο τού Αγίου Όρους και ζούσε εν πλήρει μετανοία.

Και, πράγματι, όταν διαβάση κανείς το πώς περιγράφει ο ίδιος ο άγιος Σωφρόνιος την ζωή του, και κυρίως την μετάνοια την οποίαν εξεδήλωσε, βλέπει ότι στην πραγματικότητα δεν ήταν μετάνοια ανθρωπίνης προελεύσεως, αλλά επρόκειτο για μια μετάνοια η οποία ήταν έκφραση και χάρισμα που προέρχεται από το Άγιον Πνεύμα. Γιατί, όταν καταλαβαίνη κανείς τι είναι ο Θεός και με ποια ωραιότητα δημιούργησε ο Θεός τον άνθρωπο, τότε δεν μπορεί να ησυχάση από το κλάμα και την μετάνοια.

Γι’ αυτό και είπα ότι είχε μια πνευματική συγγένεια με τον Απόστολο Παύλο, και το βλέπει κανείς στα κείμενά του, ότι αγαπούσε πάρα πολύ τον Απόστολο Παύλο. Και μάλιστα, επειδή ξέρουμε από τις σπουδές που κάναμε στην θεολογία ότι υπάρχουν μερικοί σύγχρονοι θεολόγοι, κυρίως Προτεστάντες, οι οποίοι θεωρούν ότι την Επιστολή προς Εβραίους δεν την έγραψε ο Απόστολος Παύλος, αλλά κάποιος άλλος, επειδή, λένε, ότι υπάρχει μια διαφορά ύφους μεταξύ τής προς Εβραίους Επιστολής και των άλλων Επιστολών, ο άγιος Σωφρόνιος έλεγε ότι αυτή είναι καθαρά Επιστολή τού Αποστόλου Παύλου, και είναι στην πραγματικότητα μια αυτοβιογραφία του. 

Στην Επιστολή αυτή ο Απόστολος Παύλος κάνει μια σύγκριση μεταξύ όλων εκείνων που γινόταν στην Παλαιά Διαθήκη, μεταξύ τού Μωϋσέως, τών θυσιών, και τού Χριστού και, φυσικά, έβλεπε ανώτερο τον Χριστό. Και τότε περιήλθε, όπως γράφει στην προς Εβραίους Επιστολή του ο Απόστολος Παύλος, σε κατάσταση μετανοίας.

Ο Απόστολος Παύλος στην προς Εβραίους Επιστολή του παρουσιάζει τον Χριστό με δεήσεις, με ισχυρά κραυγή στην Γεθσημανή: «Ος εν ταις ημέραις τής σαρκός αυτού δεήσεις τε και ικετηρίας προς τον δυνάμενον σώζειν αυτόν εκ θανάτου μετά κραυγής ισχυράς και δακρύων προσενέγκας ...» (Εβρ. ε΄, 7). Έλεγε ο άγιος Σωφρόνιος ότι αυτό το χωρίο εκφράζει την εμπειρία τής μετανοίας τού Αποστόλου Παύλου στην έρημο. Έτσι, και ο ίδιος ο άγιος Σωφρόνιος μέσα από αυτήν την προοπτική τής δικής του μετανοίας μετά διακρύων και ισχυράς κραυγής, κατάλαβε πολύ καλά, όχι μόνο την προς Εβραίους Επιστολή, αλλά και όλες τις Επιστολές τού Αποστόλου Παύλου, και αγάπησε τον άγιο αυτόν μέγα Απόστολο.

2. Η ησυχαστική ζωή προϋπόθεση Θεογνωσίας

Από όλα όσα γράφει ο Απόστολος Παύλος στις Επιστολές του, είναι ένα χωρίο στο οποίο θα ήθελα απλώς να κάνω μια μικρή ερμηνεία. Γράφει ο Απόστολος Παύλος στην Β΄ προς Κορινθίους Επιστολή για τον αγώνα τού Χριστιανού: «Λογισμούς καθαιρούντες και παν ύψωμα επαιρόμενον κατά τής γνώσεως τού Θεού, και αιχμαλωτίζοντες παν νόημα εις την υπακοήν τού Χριστού». (Β΄ Κορ. ι΄, 5). Αυτό είναι ένα καταπληκτικό χωρίο, το οποίο εκφράζει και τον ίδιο τον Απόστολο Παύλο, αλλά εκφράζει και τον άγιο Σωφρόνιο, γι’ αυτό και το αναφέρω. 

Για να ερμηνεύση κανείς αυτό το χωρίο, πρέπει να δη την εικόνα που είχε υπ’ όψη του ο Απόστολος Παύλος από το πώς κυρίευαν τις πόλεις την εποχή εκείνη. Οι πόλεις ήταν καστροπολιτείες, όπως ήταν και εξακολουθεί να είναι καστροπολιτεία και η Ναύπακτος. Είχαν δηλαδή το Κάστρο, μέσα στο Κάστρο ήταν οι πολίτες και επάνω σε λόφο ήταν ο πύργος, ο οποίος ήταν το πιο δυνατό σημείο τής πόλεως. Άρα, όποιος ήθελε να κυριεύση την πόλη, έπρεπε πρώτα να κυριεύση τα τείχη τής πόλεως, να φονεύση τους στρατιώτες οι οποίοι υποστήριζαν την πόλη, στην συνέχεια να καταλάβη το μεγαλύτερο ύψωμα τής πόλεως και, βέβαια, να αιχμαλωτίση όλους τους ανθρώπους οι οποίοι κατοικούσαν στην πόλη αυτή.

Αυτό ακριβώς δείχνει το χωρίο αυτό που παρουσιάζει το ποιος είναι ο αγώνας τον οποίο πρέπει να κάνη ο Χριστιανός. Εδώ ο Απόστολος Παύλος χρησιμοποιεί δύο ρήματα. Το πρώτο είναι το «καθαιρούντες» και το δεύτερο είναι το «αιχμαλωτίζοντες».

Πρώτον, τι σημαίνει «λογισμούς καθαιρούντες»; Όπως τότε σκότωναν πρώτα τους στρατιώτες που προστάτευαν τα τείχη τής πόλεως, έτσι και εμείς πρέπει να καθαιρούμε τους λογισμούς, οι οποίοι μάς δημιουργούν προβλήματα, ανησυχίες και μάς οδηγούν μακριά από τον Θεό. Όχι μόνον να καθαιρούμε τους λογισμούς, αλλά να καθαιρούμε και «παν ύψωμα επαιρόμενον κατά τής γνώσεως τού Θεού», δηλαδή και κάθε πράγμα το οποίο υψώνεται πάνω από την γνώση τού Θεού, είτε αυτό λέγεται ανθρώπινη γνώση, είτε λέγεται ψευδοθρησκεία, είτε λέγεται επιθυμία και φιλοσοφία, είτε λέγονται πάθη τα οποία λατρεύουμε. Δηλαδή, αν είναι κάτι το οποίο λατρεύουμε και το θέτουμε πάνω από την γνώση τού Θεού, αυτό πρέπει να καθαιρείται. Άρα «λογισμούς καθαιρούντες και παν ύψωμα επαιρόμενον κατά τής γνώσεως τού Θεού».

Δεύτερον, δεν αρκεί μόνο το «καθαιρούντες», αλλά προχωρεί και στο «και αιχμαλωτίζοντες παν νόημα εις την υπακοήν τού Χριστού». Άρα, αφού πρώτα αποδιώκουμε όλους τους λογισμούς και όλα τα πράγματα τα οποία λατρεύουμε στην ζωή μας και τα θέτουμε πάνω από την αγάπη και την γνώση τού Χριστού, τότε πρέπει να κάνουμε και το δεύτερο στάδιο που είναι να αιχμαλωτίζουμε κάθε νόημα, κάθε σκέψη μας, κάθε διάθεσή μας, κάθε επιθυμία μας στην υπακοή τού Χριστού. Να κάνουμε τελεία υπακοή στον Χριστό.

Αυτός ο λόγος τού Αποστόλου Παύλου είναι πάρα πολύ δυνατός, είναι πάρα πολύ εκφραστικός, και θα έλεγα, είναι ένας λόγος ο οποίος μάς παρουσιάζει όλη την διδασκαλία τού αγίου Σωφρονίου, και γενικά τών αγίων, αλλά εδώ έχουμε υπ’ όψη μας τον άγιο Σωφρόνιο. Αυτό έκαναν οι άγιοι και αυτό δίδασκαν, δηλαδή πρώτα έπραξαν και μετά δίδαξαν.

Τι έκαναν οι άγιοι και τι μάς προτείνουν να κάνουμε και εμείς; Να γκρεμίζουμε, να καθαιρούμε κάθε λογισμό και κάθε λατρεία και κάθε αγάπη, η οποία αγάπη είναι πάνω από την γνώση τού Θεού και την αγάπη προς τον Χριστό. Και στην συνέχεια να αιχμαλωτίζουμε κάθε νόημα, κάθε λογισμό, κάθε σκέψη μας, κάθε επιθυμία μας, κάθε βαθύτατο συναίσθημα και αίσθημα, και όλα αυτά να τα αιχμαλωτίζουμε στην υπακοή τού Χριστού.

Νομίζω ότι αυτή είναι η κύρια διδασκαλία, όχι μόνο τού Αποστόλου Παύλου, αλλά και τού αγίου Σωφρονίου. Αυτό το χωρίο τού Αποστόλου Παύλου προσδιορίζει τον ιερό ησυχασμό. Και, αν θέλουμε να τιμούμε τους αγίους και συγκεκριμένα να τιμήσουμε σήμερα τον άγιο Σωφρόνιο, θα πρέπει αυτό το χωρίο το οποίο είναι από την Β΄ προς Κορινθίους Επιστολή τού Αποστόλου Παύλου, να το γράψουμε κάπου στο γραφείο μας να το βλέπουμε κάθε ημέρα, γιατί αυτό είναι η ουσία τής χριστιανικής και πνευματικής ζωής, η ουσία τού ιερού ησυχασμού, τής φιλοκαλικής ζωής.

Να έχουμε τις πρεσβείες του αγίου Σωφρονίου προς τον Θεό. Αμήν.

"Ένα χλιμίντρισμα και η εντολή γινόταν αμέσως πράξη..."

 

Πνεύματος κοινωνία

Ο χαριτωμένος ημίονος, ήταν ο προσωπικός μεταφορέας του Οσίου Γερασίμου Μικραγιαννανίτη στις δύσκολες διαδρομές από τη Μικραγιάννα στις Σκήτες και τα Μοναστήρια του Αγίου Όρους. Ήθελε όμως απαραίτητα πριν τις μεταφορές και τις άλλες δουλειές που έκανε, και ένα μεγάλο φιλί...

Είχε μιαν οικειότητα με τον Γέροντα που ξάφνιαζε. Χαρακτηριστικό είναι πως πολλές φορές μετέφερε μόνο του επισκέπτες σε διάφορα σημεία της Σκήτης, αφού πρώτα ο Γέροντας του ψιθύριζε στο αυτί τον προορισμό, π.χ. “Θα πας τον π. Τιμόθεο στους Δανιηλαίους και θα περιμένεις να τον γυρίσεις πίσω εδώ”. Ένα χλιμίντρισμα και η εντολή γινόταν αμέσως πράξη.

Το ζωάκι σε πήγαινε εκεί που του είπε ο Γέροντας, περίμενε υπομονετικά να τελειώσεις τη δουλειά σου και σε γύριζε πίσω, πολλές φορές αλλάζοντας και τη διαδρομή για να θαυμάσεις το τοπίο...

Επιστρέφοντας ήθελε το απαραίτητο ''φιλί'' από τον Γέροντα. που πολλές φορές το έπαιρνε και από τον αναβάτη και ένα μεγάλο τραγανό παξιμάδι για τα “μεταφορικά”. Τόσο απλή και ωραία έφτιαξε ο Δημιουργός τη ζωή μας, εμείς κάπου τα αλλάξαμε όλα και πήραμε τη ζωή μας λάθος, κατά τον ποιητήν...

Επίσης

Οι άγιοι και τα ζώα  

Αναστάσεις ζώων στους βίους των αγίων

Η οικολογική καρδιά του πολιτισμού μας

Ο π. Γεώργιος Καψάνης για την προστασία του περιβάλλοντος

«Ξωτικά στη μπλογκόσφαιρα» 

Nature is not God - Η φύση δεν είναι Θεός

Ο γέροντας Ισίδωρος και η πλάση... Τα «σιωπηλά και ήσυχα παιδιά της γης»  

H 2α ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΡΑ ΚΟΙΜΗΣΗΣ ΠΕΝΤΕ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΟΣΙΑΚΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΜΑΣ!

 

Voice news

 

Μία μεγάλη ημέρα η σημερινή για την Ορθοδοξία μας. Κατά συγκυρία ευτυχή, η Εκκλησία μας τιμά την ημέρα κοίμησης 5 σύγχρονων οσιακών μορφών.

Ας δούμε εν συντομία τα κεντρικότερα σημεία της αγίας βιοτής τους:

 

1. Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

 

Ο Άγιος Πορφύριος γεννήθηκε το 1906 στον Άγιο Ιωάννη Καρυστίας Ευβοίας. Το κοσμικό του όνομα ήταν Ευάγγελος. Στο σχολείο φοίτησε μόνον δύο χρόνια. Η ασθένεια του δασκάλου και η φτώχεια της οικογένειάς του τον έσπρωξαν να εργασθεί βόσκοντας τα λίγα ζώα της. Λίγο αργότερα, περίπου εννέα χρονών παιδάκι, εργάστηκε στο ανθρακωρυχείο της περιοχής και μετά στο παντοπωλείο ενός γνωστού της οικογένειας, στον Πειραιά. 

Ο πατέρας του είχε πάει να δουλέψει στη διώρυγα του Παναμά, για να συντηρήσει την οικογένειά του.

Όταν ήταν 8 ετών, βρήκε ένα φυλλάδιο με το βίο του Αγίου Ιωάννη του Καλυβίτη, το οποίο διάβαζε συλλαβιστά. Ο βίος του αγίου συγκίνησε το μικρό βοσκό και θέλησε να τον μιμηθεί. Έτσι, γύρω στα δώδεκα χρόνια του, ξεκίνησε μόνος του κρυφά για το Άγιο Όρος και στο πλοίο συνάντησε τον μετέπειτα Γέροντά του, ιερομόναχο Παντελεήμονα, τον πνευματικό, που ασκήτευε στην καλύβη του Αγίου Γεωργίου στη Σκήτη Καυσοκαλυβίων του Αγίου Όρους.

Σ΄ αυτόν τον Γέροντα και τον αυτάδελφό του μοναχό Ιωαννίκιο, ο νεαρός δόκιμος έκανε χαρούμενη και άκρα υπακοή και έτσι σε λίγα χρόνια αξιώθηκε να καρεί μοναχός. Λόγω της θερμής πίστης του, της υπακοής και της άσκησής του, τον επισκέφθηκε η θεία Χάρη και απέκτησε σε νεαρή ηλικία το χάρισμα της διοράσεως.

Στο Άγιον Όρος ασθένησε από πλευρίτιδα γύρω στα 18 του χρόνια και οι γέροντές του τον έστειλαν σε μοναστήρι στην Εύβοια για θεραπεία. Εκεί τον γνώρισε ο Αρχιεπίσκοπος Σινά Πορφύριος και αφού διαπίστωσε την πνευματική του προκοπή, τον χειροτόνησε ιερέα σε ηλικία 20 ετών. Μετά από ένα μικρό διάστημα ο Μητροπολίτης της περιοχής τον κατέστησε πνευματικό και έτσι έθεσε στην υπηρεσία των πιστών το χάρισμα της διοράσεως. Με το χάρισμα αυτό, ο νεαρός ιερομόναχος και πνευματικός Πορφύριος βοηθούσε τους ανθρώπους να γλιτώσουν από διάφορες πλεκτάνες του πονηρού, να καταλάβουν τι γίνεται στην ψυχή τους και να εργασθούν για τη σωτηρία τους.

 

Το 1940 διορίστηκε εφημέριος στην Πολυκλινική Αθηνών, στην οδό Σωκράτους, κοντά στην πλατεία Ομονοίας. Σ΄ αυτή τη θέση παρέμεινε συνολικά 33 χρόνια, εξομολογώντας τους ασθενείς και άλλους, προσευχόμενος, συμβουλεύοντας και συχνά θεραπεύοντας με την προσευχή και τη Χάρη του Θεού ασθενείς που ζητούσαν τη βοήθεια του.

Το 1950 νοίκιασε το εγκαταλελειμμένο μοναστηράκι του Αγίου Νικολάου Καλλισίων στην Πεντέλη και μέχρι το 1978 καλλιεργούσε την περιοχή του. Το 1979 εγκατεστάθηκε στο Μήλεσι Αττικής, κοντά στον Ωρωπό, όπου άρχισε, αφού έλαβε τις νόμιμες άδειες, να κτίζει το Ησυχαστήριο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Σ΄ αυτό δεχόταν επισκέπτες κάθε κατηγορίας και τηλεφωνήματα από όλα τα μέρη του κόσμου, για διάφορα προβλήματα και συμβούλευε, ευχόταν, εξομολογούσε και θεράπευε τις ψυχές και πολλές φορές και τα σώματα των ανθρώπων.

Τον Ιούνιο του 1991, προαισθανόμενος το τέλος του, και μη θέλοντας να κηδευθεί με τιμές, αναχώρησε για το καλύβι του Αγίου Γεωργίου στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους, όπου είχε καρεί μοναχός πριν από περίπου 70 χρόνια και στις 2 Δεκεμβρίου παρέδωσε το πνεύμα στον Κύριο.

Οι διδαχές του παραμένουν πολύτιμες παρακαταθήκες για τον ταλαιπωρημένο άνθρωπο της εποχής μας. Με τη βαθιά αγάπη και τη διάκριση που τον χαρακτήριζε, τα λόγια του αποτελούν αληθινές σανίδες παρηγοριάς στις μέρες μας. Η διεισδυτική του ματιά και η μεγάλη του φιλανθρωπία προσφέρουν ξεχωριστές διαστάσεις στη σύγχρονη Ποιμαντική.

Στην αγιοκατάταξη του Γέροντος Πορφυρίου προχώρησε η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, κατά συνεδρίασή της 27ης Νοεμβρίου 2013, υπό τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

2. Γέρων Αμβρόσιος, πνευματικός μονής Δαδίου 

 

 

Γεννήθηκε στο χωριό Λαζαράτα της Λευκάδος το 1914. Το κοσμικό του όνομα ήταν Σπυρίδων Λάζαρης. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος και η οικογένειά του πολύτεκνη. Από μικρός ο ίδιος χαρακτηριζόταν για την ηρεμία του χαρακτήρα του και την αγάπη του προς την Εκκλησία. Δεν μπόρεσε να μορφωθεί γιατί ο πατέρας του έλειπε στον πόλεμο και ο ίδιος βοηθούσε τη μητέρα του στις αγροτικές δουλειές του σπιτιού.

Όταν εκπλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία, θέλησε να πάει στο Άγιο Όρος, αλλά δεν ήξερε τον τρόπο. Με την καθοδήγηση, όμως, ενός νέου έφτασε στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου. Εκεί ο συνοδός του του είπε: “Εδώ, θα μείνεις, Σπύρο. θα γίνεις μοναχός, θα κάνεις υπομονή και υπακοή στο γέροντα” κι αμεσως εξαφανίστηκε. Ο Σπύρος κατάλαβε ότι επρόκειτο για άγγελο Κυρίου, παρέμεινε στο μοναστήρι και σε ηλικία 25 ετών έγινε μοναχός με το όνομα Χαρίτων.

Ένα βράδυ ο ηγούμενος λέει στο μοναχό Χαρίτωνα να διαβάσει την Ενάτη. Εκείνος, καθώς ήταν αγράμματος, προσπάθησε να διαβάσει, αλλά είχε μεγάλη δυσκολία. Ο ηγούμενος αγανάκτησε και τον έδιωξε λέγοντάς του επιτιμητικά να πάει στο κελλί του. Το ίδιο βράδυ, ενώ προσευχόταν, εμφανίστηκε η Παναγία και τον βοήθησε να μάθει το ψαλτήρι από μνήμης.

Ένα καλοκαίρι εργαζόταν στον κήπο της Μονής. Βλέποντας μία συκιά και επειδή πεινούσε, ανέβηκε στο δένδρο, για να φάει σύκα. Στο Άγιο Όρος οι μοναχοί δεν επιτρέπεται να τρώνε τίποτε εκτός τραπέζης, γιατί θεωρείται λαθροφαγία. Έφαγε μερικά σύκα, αλλά γλίστρησε και έπεσε από το δέντρο. Αν και είχε πέσει από το πρωί, οι άλλοι μοναχοί αφού τον αναζήτησαν, τον βρήκαν μόνο το απόγευμα στο περιβόλι πεσμένο κάτω να πονάει πολύ. Τον έβαλαν πάνω σε μια πόρτα και τέσσερα άτομα μαζί – καθώς ήταν σωματώδης – τον μετέφεραν στο κελλί του. Όπως διηγείται ο ίδιος: «Ενώ βρισκόμουν στο κρεβάτι και πονούσα, απέναντι έβλεπα το παρεκκλήσι των Αγίων Αναργύρων και τους παρακαλούσα να με βοηθήσουν. Εμφανίζονται τότε δύο γιατροί με λευκές μπλούζες και προσπάθησαν να βάλουν το πόδι μου στην θέση του. “-Τράβα Κοσμά”, έλεγε ο ένας. “-Κράτα από εδώ Δαμιανέ”, έλεγε ο άλλος. Και σε πέντε λεπτά οι πόνοι εξαφανίστηκαν και έγινα καλά»!

 

Στο μοναστήρι βρίσκονταν τότε πέντε νέοι μοναχοί και ένας ηλικιωμένος γέροντας. Κάποιοι από αυτούς σκέφτηκαν ότι θα ήταν καλό να αλλάξουν τον γέροντα. Το έμαθε ο γέροντας και ζήτησε την απομάκρυνσή τους. Με τη συνοδεία της αστυνομίας ο μοναχός Χαρίτων εκδιώχθηκε στη Μονή Χιλανδαρίου. Εκεί είχε πάρα πολλές δυσκολίες και πέρασε αρρώστιες, που τον ανάγκασαν να έρθει στον κόσμο. Πήγε, λοιπόν, στον Γέροντα Πορφύριο, ο οποίος τον συμβούλευσε να πάει στην ερειπωμένη Μονή Δαδίου στη Φθιώτιδα. Εκεί βρήκε μόνο αρουραίους, φίδια και άγρια ζώα. Ο Γέροντας Πορφύριος του υπέδειξε: «Κάθισε εδώ, κάνε υπομονή και υπακοή και ο Θεός θα σε βοηθήσει».

Αμέσως επιδόθηκε στην ανασύσταση της Μονής, η οποία έγινε στη συνέχεια γυναικεία. Ο τότε Μητροπολίτης Φθιώτιδος Αμβρόσιος εξετίμησε τον γέροντα και τον έκανε ιερομόναχο, δίνοντάς του, μάλιστα, το δικό του όνομα.

Κάποτε χτύπησε το πόδι του, πήγε στο νοσοκομείο, όπου του έβαλαν πλατίνα στο γοφό. Πονούσε, όμως, πολύ. Ο τότε Μητροπολίτης Ελβετίας Δαμασκηνός τον πήρε στην Ελβετία να τον δούνε εκεί οι γιατροί. Εκεί διαπιστώθηκε ότι στην πρώτη επέμβαση, του έβαλαν 1 εκατοστό πλατίνα μεγαλύτερη με αποτέλεσμα να χρειαστεί νέο χειρουργείο, για να μειώσουν την πλατίνα. Όταν έγινε αυτό και ετοιμαζόταν για εξιτήριο, του ζητήθηκαν γενικές εξετάσεις, τις οποίες έκανε. Τότε, βρέθηκε στον αριστερό του νεφρό πέτρα μεγάλη όσο ένα πορτοκάλι και έτσι παρέμεινε για νέα εγχείριση.

 

Διηγείται ο Γέροντας: «Ενώ ήμουν μόνος στο δωμάτιο, εμφανίστηκε ένας μοναχός. Βγήκαμε, λοιπόν, μαζί στο μπαλκόνι και καθίσαμε για να μιλήσουμε. Κάπου 15 λεπτά μιλούσαμε και του είπα για τα χειρουργεία και για τον λίθο στο νεφρό. Τότε ο μοναχός μου είπε: ’’Είμαι ο Άγιος Νεκτάριος και ήρθα να σε δω. Ήμουν και εγώ φιλάσθενος και παρέδωσα την ψυχή μου στο «Αρεταίειο» νοσοκομείο. Άντεξα τις συκοφαντίες και την ασθένεια, κάνοντας υπομονή. Ο Θεός μου έδωσε χάρη μεγάλη για την υπομονή που έκανα’’. Μετά με άγγιξε και έφυγε. Όταν έφυγε ο Άγιος Νεκτάριος μου ήρθε διάθεση ούρησης και ούρησα σε ένα μικρό λεκανάκι Τότε βγήκε μαζί με τα ούρα και μία πέτρα σε μέγεθος μικρού πορτοκαλιού. Τότε με μία χαρτοπετσέτα την πήρα και την έβαλα στο συρτάρι του κομοδίνου.

Την επόμενη θα γινόταν η εγχείριση. Έρχεται ο Ελβετός γιατρός και μου λέει: «Ετοιμάσου για το χειρουργείο». Εγώ του απάντησα ότι δεν χρειάζομαι χειρουργείο. Άνοιξα το συρτάρι και του έδειξα την πέτρα. Όταν την είδε ο γιατρός, είπε· «Εσείς οι Ορθόδοξοι έχετε ζωντανή πίστη, εμείς την νοθεύσαμε”. Το χειρουργείο δεν έγινε και ή πέτρα παρέμεινε στο γραφείο του Ελβετού γιατρού, για χρόνια πολλά».

Του άρεζε η ησυχία και η αφάνεια, γι’ αυτό και δεν απέκτησε μεγάλη συνοδεία από μοναχές. Μάλιστα, ούτε στο χωριό, στο Δαδί, τον ήξεραν καλά καλά. Και εκεί δεν κατέβαινε παρά σπάνια. Ήταν στο Μοναστήρι, έκανε πρακτικές εργασίες, ήταν ο εφημέριος της Μονής και ασχολήθηκε πολύ με την ευχή. Είχε όμως μεγάλη χάρη. Έλεγε χαρακτηριστικά: «Εγώ αγράμματος άνθρωπος είμαι και έρχονται εδώ τόσοι άνθρωποι μορφωμένοι, καθηγητές πανεπιστημίου, και ανοίγει ο νους μου και τους λέω τόσα πράγματα, που απορώ πως τα λέω».

Κοιμήθηκε την ίδια μέρα, ακριβώς 15 χρόνια μετά, που κοιμήθηκε ο Γέροντας Πορφύριος, στις 2 Δεκεμβρίου 2006, σε ηλικία 92 ετών.

 

3. Άγιος Κλεόπας Ηλίε (Ελίε)

 

 

Γεννήθηκε στο χωριό Σούλιτσα του νομού Botosani της Ρουμανίας στις 10 Απριλίου του 1912 και βαπτίσθηκε Κωνσταντίνος. Όπως ανέφερε ο ίδιος, οι γονείς του ήταν ζωντανό παράδειγμα χριστιανικής ζωής και το σπίτι τους ήταν μια κατ΄ οίκον εκκλησία. Έτσι, τα πέντε από τα δέκα παιδιά της οικογένειάς του ακολούθησαν το μοναχικό βίο.

Όταν ήταν νεογέννητος, αρρώστησε σοβαρά. Επειδή δύο άλλα αδέλφια του είχαν ήδη πεθάνει σε νηπιακή ηλικία, η μητέρα του τον πήγε στον ερημίτη Κόνωνα Georgescu, πνευματικό στην Cozancea και με τη βοήθειά του η Παναγία θεράπευσε τον μικρό Κωνσταντίνο.

Το 1929 εισήλθε μαζί με έναν ακόμη αδελφό του στην Ιερά Σκήτη Sihastria, όπου μόναζε ήδη ένας μεγαλύτερος αδελφός τους. Αρχικά στάλθηκε στη βοσκή των προβάτων της σκήτης, διακόνημα που τον γέμιζε με μεγάλη πνευματική χαρά. Αφού υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία (1935-1937), εκάρη μοναχός στην ίδια σκήτη.

Ο ζήλος του στις εργασίες της σκήτης οδήγησε το γηραιό ηγούμενό της να τον διορίσει αναπληρωτή ηγούμενο το 1942, ενώ το 1944 εξελέγη ηγούμενος. Στα τέλη του ίδιου έτους χειροτονήθηκε διάκονος και στις αρχές του επόμενου, πρεσβύτερος. Αμέσως επιδόθηκε στην ανακαίνιση της σκήτης και το 1947 μόλις, πέτυχε την ανύψωσή της από εξαρτηματική σε ανεξάρτητη Μονή.

 

Με την άνοδο των κομμουνιστών στην εξουσία, συνελήφθη και ανακρίθηκε για 5 ημέρες στο Targu Neamt, αλλά πολύ σύντομα αφέθηκε ελεύθερος. Για να αποφύγει τα προβλήματα με τις αρχές κρύφτηκε σε μια ξύλινη καλύβα βαθιά στο δάσος, 6 χλμ. μακριά από το μοναστήρι. Σε 6 μήνες όμως επανήλθε στη θέση του.

Με απόφαση του Πατριάρχη Ιουστινιανού μεταφέρεται στις 30 Αυγούστου 1949 μαζί με 30 μοναχούς από τη Μονή Sihastria στη Μονή Slatina-Suceava και γίνεται ηγούμενός της, καθιστώντας τη σύντομα στο πιο οργανωμένο μοναστήρι της Ρουμανίας. Τα προβλήματα με το καθεστώς όμως δεν έλειψαν. Αντιμετωπίζοντας διαρκείς έρευνες και συλλήψεις, αναγκάστηκε να ζήσει σε σκληρές συνθήκες στα βουνά Stânişoarei μαζί με τον ιερομόναχος Αρσένιο Papacioc. Τελικά θα επιστρέψει το 1956 στη Sihastria.

Το 1959 ψηφίστηκε ειδικό διάταγμα, με το οποίο εκδιώχθηκαν από τα μοναστήρια πάνω από 4000 μοναχοί και μοναχές. Ο ίδιος πιέστηκε από τις αρχές να αποβάλει το μοναχικό σχήμα και να περιοριστεί στο σπίτι του. Όπως πολλοί άλλοι μοναχοί, αρνήθηκε και αποσύρθηκε -για τρίτη φορά- στα βουνά της Μολδαβίας.

Το 1964 η πολιτική απέναντι στην Εκκλησία έγινε ηπιότερη, οπότε μπόρεσε να επιστρέψει στη Μονή. Παρέμεινε εκεί για 34 χρόνια ως πνευματικός των μοναχών και πολλών λαϊκών που έρχονταν από όλη τη χώρα και το εξωτερικό, για πνευματική καθοδήγηση.

Κοιμήθηκε οσιακά στις 2 Δεκεμβρίου 1998. Η Εκκλησία της Ρουμανίας στις 12 Ιουλίου 2024 επικύρωσε την Αγιοκατάταξη και την επίσημη αναγραφή του στο Αγιολόγιο.

 

4. Γέρων Ελπίδιος Νεοσκητιώτης

 

Γεννήθηκε το 1913 στη Λευκωσία και το κοσμικό του όνομα ήταν Αλέξανδρος. Ήταν δίδυμος αδελφός του Ιερομάρτυρος Φιλουμένου, που μαρτύρησε το 1979 στην Παλαιστίνη.

Τα δύο αδέλφια είχαν μάθει από νωρίς την προσευχή και τη μελέτη πατερικών βιβλί­ων. Κάποτε εντυπωσιάστηκαν τόσο πολύ από το βίο του οσίου Ιωάννου του Καλυβίτου και σε ηλικία μό­λις 14 ετών έφυγαν κρυφά από τους γονείς τους για την Ιερά Μονή Σταυροβουνίου. Μέσα στο πνευματικά ανθηρό κλίμα της Μονής και υπό τη φωτισμένη καθοδήγηση του πνευματικού π. Κυπριανού, μυήθηκαν στο πνεύμα της ανατολικής μοναστικής παράδοσης.

Το αυστηρό πρόγραμμα της Μονής κλόνισε όμως επικίνδυνα την υγεία τους και μετά από 6 χρόνια πήγαν στην Παλαιστίνη και έγιναν τακτικά μέλη της Αγιοταφιτικής Αδελφότητος. Το 1937 ο π. Ελπίδιος χειροτονήθηκε διάκονος και το 1940 πρεσβύτερος, ενώ το ίδιο διάστημα ολοκλήρωσε την εγκύκλιο παιδεία του. Υπηρέτησε σε πολλές θέσεις του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων (Ηγούμενος της Μονής του Προδρόμου, Τιβεριάδα, Πατριαρχικός Έξαρχος στη Ναζαρέτ, όπου έλαβε το οφφίκιο του αρχιμανδρίτου).

Τό 1947 προσελήφθη στην υπηρεσία του Πατρι­αρχείου Αλεξανδρείας και απεστάλη για μια πενταετία στη Μοζαμβίκη. Κατόπιν έζησε στην Αθή­να, όπου και έλαβε το Πτυχίο της Θεολογικής Σχολής του Πα­νεπιστημίου (1952-1956). Από το επόμενο έτος υπηρέτησε ως προϊστάμενος του Ι.Ν. Αγίων Πάντων Λονδίνου, ενώ συγχρόνως παρακολούθησε μα­θήματα Ερμηνείας Καινής Διαθήκης και Εκκλησια­στικής Ιστορίας στο Βασιλικό Κολλέγιο. Το 1959 διορίσθηκε από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας Έξαρχος του Θρόνου, πρώτα στην Οδησσό και κατόπιν στην Ελλάδα. Ύστερα από πολλές παρακλήσεις και προτροπές, επανήλθε στην πατρίδα του ως ιεροκήρυκας της Επαρχίας Πάφου και μετά Ηγούμενος της Μο­νής Μαχαιρά. 

Δεν έμεινε όμως και εκεί για πολύ. Έτσι, επέ­στρεψε εις την Ελλάδα και ανέλαβε την εφημερία του θεραπευτηρίου του Ερυθρού Σταυρού για 6 χρόνια. Ο ζήλος και η διακονία του παρέμειναν για πολλά χρόνια στη μνήμη των ασθενών και του προσωπικού. Το βαθύ πνευματικό του έργο συνεχίστηκε κατόπιν στον Ι.Ν. Αγίας Τριάδος Αμπελοκήπων όπου μετετέθη. Στο μεταξύ, σπούδασε και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου.

Όταν, τέλος, αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία, πραγματοποίησε αυτό που για δεκαετίες διακαώς επιθυμούσε: την αμεριμνησία της ησυχαστικής ζωής. Ασκήτευσε, έτσι, στη Νέα Σκήτη του Αγίου Όρους, ύστερα από ενύπνια υπόδειξη της Παναγίας.

 

Η αλήθεια είναι πως καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του δεν παρέλειψε ποτέ τα μοναχικά του καθήκοντα. Από μαθητής ακόμα, συνήθιζε να απομονώνεται τελώντας τις ακολουθίες του νυχθημέρου. Κάποτε, μάλιστα, όταν στο νοσοκομείο διογκώθηκαν οι υποχρεώσεις του, ζητούσε μέσα στην απλότητά του από την αδελφή του και τους ανεψιούς του να διαβάζουν από ένα μικρό κομμάτι της ακολουθίας του, ενώ από τα πνευματικά του τέκνα (ιδίως τις αδελφές νοσοκόμες), να κάνουν λίγες μετάνοιες, για να συμπληρωθεί ο κα­νόνας του.

Στο αγιορείτικο κελλί του, πάλι, συνήθιζε να διαβάζει παρακλή­σεις για όλο τον κόσμο, και εξορκισμούς και ευχές για ό­λους τους μοναχούς της Σκήτης και του Αγίου Όρους. Στις μετακινήσεις του ήθελε να ταξιδεύει μόνος του για να λέει απερίσπαστος την ευχή.

Οι συνασκητές του διηγούνται ότι γνώριζε με λεπτο­μέρειες το μαρτύριο του αδελφού του Φιλουμένου εις την Παλαιστίνην, καθώς άκουγε τους δαρμούς του και τον ίδιο να του φωνάζει, «αδελφέ μου, με σκοτώ­νουν!». Άλλοτε ευλόγησε το λιγοστό φαγητό μιας φτωχής οικογένειας και αυτό υπερπερίσσευσε. Θαύματα διηγούνται, ακόμη, και κατά τη θητεία του στον Ερυθρό Σταυρό.

Προτίμησε πάντοτε τη ζωή της αφάνειας και της διάκρισης και ποτέ δεν προκάλεσε κανέναν. Όταν στο τέλος της επίγειας ζωής του αρρώστησε βαριά, ήταν εκείνος που ανέπαυε όσους αδελφούς τον επισκέπτονταν για να τον αναπαύσουν. Κοιμήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1983.

 

5. Γέρων Αναστάσιος Κουδουμιανός

  

  

Ο Γέροντας Αναστάσιος Κουδουμιανός κοιμήθηκε την Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου 2013 και η εξόδιος ακολουθία του εψάλη την επομένη ημέρα, 3 Δεκεμβρίου, στην Ιερά Μονή Κουδουμά της Κρήτης, παρόντων των Σεβ. Μητροπολιτών Γορτύνης κ. Μακαρίου και Αρκαλοχωρίου κ. Ανδρέου, Κληρικών, Μοναχών και πλήθους λαού.

Ο γέροντας ήταν ένας εμπειρικός θεολόγος που έζησε ασκητικό βίο, αφήνοντας παρακαταθήκη με τις αναβάσεις του πνεύματός του και τις θεόσοφες διδαχές του.

Περισσότερα:

 

Ενότητα στο ιστολόγιό μας για τον άγιο Πορφύριο 

Μνήμη Γέροντα Κλεόπα Ελίε († 2 Δεκ 1998)

Γέροντας Αναστάσιος του Κουδουμά Κρήτης († 2 Δεκεμβρίου 2013)