Σήμερα ο ευρωβουλευτής της ΝΙΚΗΣ Νίκος Αναδιώτης κατέθεσε σχέδιο ψηφίσματος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για τα έκτροπα στη Συρία και τους συνεχιζόμενους διωγμούς της Ελληνορθόδοξης κοινότητας (Ρωμιών) της περιοχής. Εάν συγκεντρώσει γραπτή υποστήριξη 36 ευρωβουλευτών (1/20 του συνόλου) θα πάει στην Ολομέλεια για ψήφιση.
Ταυτόχρονα έχει καταθέσει για το ίδιο θέμα και Γραπτή Ερώτηση προς την Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και Ύπατη Εκπρόσωπο της ΕΕ για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας.
Anadiotis' double intervention in the European Parliament on the persecution of the Rum Orthodox in Syria
Today, the MEP of the Greek political party "ΝΙΚΗ" Nikos Anadiotis submitted a motion for a resolution to the European Parliament concerning the atrocities in Syria and the ongoing persecution of the Greek Orthodox community (Rum) in the region. If it gathers the written support of 36 MEPs (1/20 of the total), it will go to the plenary for a vote.
At the same time, he has also submitted a Written Question on the same issue to the Vice-President of the European Commission and High Representative for Foreign Affairs.
Γεμάτη η ανθρώπινη Ιστορία από τυράννους. Αυτός που έχει τη δυνατότητα να ηγεμονεύει, να έχει το μονοπώλιο της νόμιμης κρατικής βίας, να ελέγχει τους μηχανισμούς του κράτους, εύκολα μπαίνει στη λογική του ατομικού συμφέροντος και της χρήσης του λαού του ως θεράποντος, χωρίς να τον ενδιαφέρει το κοινό καλό, αν αυτό δεν ταυτίζεται με το δικό του. Χαρακτηριστικό των τυράννων τα μεγάλα έργα, ώστε ο κόσμος να ξεχνιέται βλέποντας μεγαλεία, τα οποία ευκολύνουν τη ζωή του ή γίνονται αφορμή δόξας για τον ισχυρό. Χαρακτηριστικό των τυράννων, εκτός της καταστολής, η χρήση του άρτου και των θεαμάτων, ώστε να μπορούν να έχουν τον λαό ήσυχο, με καλυμμένες τις βιοτικές του ανάγκες ή να τον οδηγούν στη λογική του να ξεχνιέται για όσα θα μπορούσε να έχει και δεν έχει.
Στα χρόνια του ερχομού του Χριστού στον κόσμο υπήρχαν δύο τυραννίες. Η μία ήταν των Ρωμαίων. Αυτοί κυβερνούσαν τον γνωστό κόσμο με τη δύναμη των όπλων και της εξουσίας. Ήταν πάντοτε ένας στρατός κατοχής, στον οποίο η αντίσταση έμοιαζε μάταιη. Η δεύτερη τυραννία όμως ήταν αυτή του βασιλιά Ηρώδη, ο οποίος είχε ουσιαστικά την εξουσία στην Παλαιστίνη. Η τυραννία στηριζόταν στην ισχύ των όπλων και στην ανοχή των Ρωμαίων. Εφόσον ο Ηρώδης είχε τον λαό ήσυχο, οι Ρωμαίοι γιατί να μην τον ανέχονται; Ο Ηρώδης δεν δίσταζε να χρησιμοποιήσει τον ρωμαϊκό στρατό, κάνοντας τον εαυτό του ακόμη πιο μισητό στους συμπατριώτες του, από τη στιγμή που έβλεπαν ότι ο βασιλιάς τους δεν ήταν μόνο άδικος απέναντί τους, αλλά συνεργαζόταν και με τους εχθρούς τόσο του Θεού όσο και του λαού. Και ίσως το μεγαλύτερο έγκλημα που έκανε ο Ηρώδης ήταν όταν θανάτωσε τα νήπια της Βηθλεέμ, θεωρώντας ότι με αυτόν τον τρόπο δεν θα κινδύνευε ο θρόνος του στο μέλλον από τον Χριστό.
«Μανείς», μας αναφέρει ο υμνογράφος της Εκκλησίας, για τον Ηρώδη. Έζησε ο Ηρώδης την μανία, την παραφροσύνη, την απόλυτη τρέλα να τα βάλει με ένα παιδί. Θανάτωσε και πλήθος άλλων παιδιών, ανυπεράσπιστων και αθώων, για να μην αισθανθεί ότι υπάρχει ο φόβος του σφετερισμού του θρόνου του. Σαν να επρόκειτο να ζήσει για πάντα. Σαν να μη ήταν ο εκλεκτός των Ρωμαίων. Σαν να μην είχε στα χέρια του τους μηχανισμούς του κράτους. Ένα παιδί, λιγότερο από δύο χρονών, ήταν η απειλή του. Δαιμονόπληκτος ο Ηρώδης εκτός από τύραννος. Παράφρων και ανόητος. Όμως στον νου του το παν ήταν η εξουσία του. Και η θανάτωση των νηπίων της Βηθλεέμ ήταν μία επίδειξη δύναμης, για να φοβηθούν όλοι, πραγματικοί ή κατασκευασμένοι από τον νου του σφετεριστές.
«Κοίτα τι μπορώ να κάνω!». Αυτό είναι το μήνυμα που ο Ηρώδης δίνει και στην εποχή μας. Όταν έχω τη δύναμη και την εξουσία στα χέρια μου, μπορώ να συντρίψω τους πάντας. Το ότι ο Χριστός έφυγε στην Αίγυπτο δεν θα μπορούσε να περάσει από τον νου του τυράννου. Το ότι τελικά, όσο και να αισθανόμαστε ικανοί για τα πάντα, να δοκιμάζουμε τα πάντα, να νομίζουμε ότι τίποτα δεν μπορεί να μας σταματήσει, είναι η αυταπάτη μας, ιδίως στους καιρούς της έπαρσης. Η βασιλεία του Χριστού δεν ήταν και δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. Και γι’ αυτό δεν θα εξαλειφθεί. Αυτό το μήνυμα ας είναι η παρηγοριά μας για την ανησυχία που νιώθουμε από κάθε μορφής τυραννία στους καιρούς μας. Δεν θα κρατήσει για πάντα. Πάντα ο Χριστός θα επανέρχεται. Η αγάπη. Η ελευθερία. Η αλήθεια. Και θα μας καλεί να τον συνοδεύσουμε με τον τρόπο της Εκκλησίας. Που είναι ακατάλυτος, όπως η γιορτή.
28 Δεκεμβρίου 2025, μνήμη των υπό του Ηρώδου αναιρεθέντων Νηπίων Κυριακή μετά τη Χριστού Γέννηση
Σαν κάτι να΄ξερε λοιπόν η γιαγιά μας η Στάσα η Μουράτογλου, όταν έλεγε εκείνα τα ακαταλαβίστικα τότε για μας... "Άη Βαρβάρα μ΄, Άη Σάββα μ΄, Άη Νικολά μ΄...." Μ΄αυτήν τη σειρά.-
(Μια εναλλακτική προσέγγιση, ηθικό κοινωνική, με κέντρο πάντοτε, την ορθοδοξία μας… Ενδείκνυται για ανάγνωση από νέους είτε στην ηλικία, είτε στο πνευματικό φρόνημα…)
Ξεχάστε για λίγο τη Marvel και την DC, τον Iron Man, τον Batman και την Wonder Woman...
Αυτές τις μέρες, η Ορθόδοξη παράδοση μας, κατεβάζει τη δική της «Dream Team». Το δικό της Cinematic Universe, που δεν παίζεται στο Netflix, αλλά παίζεται αιώνες τώρα στις ζωές και στις καρδίες των ανθρώπων...
Η Αγία Βαρβάρα (4 Δεκ.),
ο Άγιος Σάββας (5 Δεκ.),
ο Άγιος Νικόλαος (6 Δεκ.).
Αν διαβάσεις τους βίους τους προσεκτικά — όχι σαν παραμυθάκια, αλλά σαν ψυχογραφήματα— θα πάθεις πλάκα! Γιατί αυτοί οι τύποι είχαν υπερδυνάμεις που εμείς σήμερα τις ψάχνουμε με το κυάλι...
Αγία Βαρβάρα: Η "Wonder Woman" της Αντίστασης
Κλεισμένη σε έναν πύργο από τον ίδιο της τον πατέρα (μιλάμε για το απόλυτο toxic περιβάλλον).
Ενώ άνετα, θα μπορούσε να υποταχθεί, να γίνει θύμα, να συμβιβαστεί με την "κανονικότητα" της εποχής, αυτή τι έκανε;
Αντιστάθηκε!!!
Γκρέμισε όλα τα είδωλα της εποχής (κυριολεκτικά και μεταφορικά) και βρήκε το Φως!
Η υπερδύναμή της ήταν η Ελευθερία της σκέψης που μας διδάσκει ότι καμία φυλακή, κανένας "πύργος" (είτε είναι σπίτι, είτε σχέση, είτε κοινωνική σύμβαση) δεν μπορεί να φυλακίσει μια ψυχή που κοιτάζει ψηλά...
Άγιος Σάββας: Ο "Jedi"...
Ένας τύπος που άφησε τον κόσμο και πήγε στην έρημο, για να παλέψει με τα δικά του τέρατα.
Η παράδοση λέει ότι έβγαλε ένα αγκάθι από το πόδι ενός λιονταριού και αυτό έγινε "γατάκι" και τον υπηρετούσε πιστά εφ'όρου ζωής.
Προσέξτε το συμβολισμό:
Το λιοντάρι είναι ο εγωισμός μας, ο θυμός μας και τα άγρια ένστικτά μας.
Η υπερδύναμή του, ήταν σαφέστατα η πραότητά του!
Ο άγιος Σάββας δε σκότωσε το θηρίο, μα το ημέρεψε...
Σήμερα, που τρώμε τις σάρκες μας στα social media, πόσο χρειαζόμαστε έναν τέτοιο "Jedi" να μας μάθει πώς να ημερεύουμε το λιοντάρι μέσα μας;
Ο Άγιος Νικόλαος: Ο αληθινός "Superman" (χωρίς την μπέρτα).
Ξεχάστε τον χοντρούλη με την Coca-Cola, ο πραγματικός Νικόλαος ήταν ένα αληθινός επαναστάτης που έμπαινε μπροστά για να σώσει αθώους από τη θανατική ποινή (αρπάζοντας το σπαθί του δημίου!), πέταγε χρυσάφι κρυφά σε σπίτια φτωχών για να σώσει κορίτσια από την ατίμωση...
Και ακούστε το καλύτερο! Το έκανε μυστικά, χωρίς stories, χωρίς unboxing, χωρίς καν χορηγούς!
Η υπερδύναμή του, ήταν η δικαιοσύνη και η ανιδιοτέλεια λοιπόν.
Είναι ο προστάτης των θαλασσινών, αλλά και όλων εμάς που "πνιγόμαστε" στη στεριά από τα χρέη, το άγχος και την αδικία.
Τι τους χρειαζόμαστε σήμερα όλους αυτούς (και φυσικά όλο το επιτελείο των σούπερ άγιων μας) θα αναρωτιέστε…
Οι σημερινοί μας σούπερ "ήρωες" είναι μόνο από χαρτί και πίξελ.
Επιπλέον, μάθαμε να θαυμάζουμε αυτόν που έχει τα περισσότερα λεφτά, τους περισσότερους followers και την περισσότερη κοινωνική και ανθρωπιστική εμβέλεια...
Έρχονται λοιπόν αυτοί οι τρεις σούπερ άγιοι ήρωες και μας λένε:
«Μάγκα μου, δύναμη δεν είναι να πατάς τους άλλους με αναισθησία, αλλά να θυσιάζεσαι γι' αυτούς».
«Ελευθερία δεν είναι να κάνεις ό,τι γουστάρεις, είναι να μην σε ορίζουν τα πάθη σου, μα να τα αποδέχεσαι και να τα αγκαλιάζεις ηθικά και πνευματικά για να ανυψωθείς».
Αυτή είναι η Ορθοδοξία αγαπητοί μου! Όχι μόνο οι «παράξενες» στους πολλούς τυπολατρίες και τα κεριά, αλλά κυρίως, αυτή η τρελή, επαναστατική, αγαπητική στάση ζωής!
Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες! Και καλή φώτιση σε εμάς τους "κοινούς θνητούς"...
Ο
άγιος Σάββας, αγιοσαββαΐτες άγιοι και στην πάνω μεριά οι δύο
αγιοσαββαϊτικές εικόνες της Παναγίας, η Τριχερούσα και η Γαλακτοτροφούσα
(από τη σελίδα της Ιεράς Μητρόπολης Ζάμπιας και Μαλάουι, όπου & βιογραφία του αγίου)
Εις τους Βαλλεριανόν και Τιβούρτιον: Βαλλεριανὸν καὶ συναθλητὴν ἅμα Κτείνει ξίφος, βάλλοντας ὕβρεσι πλάνην.
Η
Αγία Κικιλία έζησε τον 3ο μ.Χ. αιώνα και οι γονείς της ήταν
ειδωλολάτρες και μάλιστα ευγενείς. Η Κικιλία όμως, άκουσε τη διδασκαλία
του Χριστού και ζήτησε να βαπτιστεί.
Μετά από λίγο καιρό, οι
γονείς της την πάντρεψαν με ένα ευγενή νέο το Βαλεριανό, ο οποίος υπό
την επίδραση της Κικιλίας ασπάστηκε κι αυτός τη Χριστιανική Πίστη. Μαζί
με τον Βαλεριανό προσήλθε στους κόλπους της εκκλησίας και ο αδελφός του ο
Τιβούρτιος.
Κατά τον επί Διοκλητιανού διωγμού η Κικιλία, ο
Βαλέριος και ο Τιβούρτιος συνέχιζαν να δηλώνουν την πίστη τους στον
Ιησού Χριστό και το φιλανθρωπικό τους έργο. Γι' αυτό τους συνέλαβαν και
υπέστησαν την ύστατη τιμωρία, τον θάνατο με αποκεφαλισμό.
Ν: όπως αναφέρει ο στίχος (στην αρχή της ανάρτησης), μεταξύ των άλλων βασανιστηρίων που υπέστη η αγία, την έριξαν στο λουτρό της με καυτό νερό.
Ρωμαία παρθενομάρτυς της Χριστιανικής Εκκλησίας, που μαρτύρησε μαζί με τον αρραβωνιαστικό της Βαλεριανό και τον αδελφό του Τιβούρτιο είτε επί αυτοκράτορος Μάρκου Αυρηλίου (161-180) είτε επί αυτοκράτορος Αλεξάνδρου Σεβήρου (222-235).
Η μνήμη της τιμάται σε Ανατολή και Δύση στις 22 Νοεμβρίου. Την ημέρα αυτή γιορτάζουν στη χώρα μας όσοι και όσες φέρουν τα ονόματα Κικιλία ή Καικιλία, Βαλεριανός και Βαλεριάνα, Βαλέριος και Βαλέρια.
Θρυλείται ότι, κατά τη στιγμή του μαρτυρίου της, η Κικιλία ανέπεμπε ύμνους προς τον Κύριον, γι' αυτό κι έχει ανακηρυχθεί από την Καθολική Εκκλησία προστάτιδα αγία των μουσικών. Γνωστοί και σπουδαίοι συνθέτες της λόγιας μουσικής (Πέρσελ, Χέντελ, Σαρπεντιέ, Σπορ, Λιστ, Γκουνό, Μπρίτεν, Φίνζι κ.ά.) έχουν γράψει έργα στη μνήμη της.
Η Αγία Καικιλία (ή Κικιλία), η
προστάτις της (Εκκλησιαστικής) μουσικής τέχνης εγεννήθη στην Ρώμη κατά
τις αρχές του τρίτου αιώνος από γονείς ευγενείς (ανήκαν στην ευγενή τάξη
των «Καικιλίων») και πλουσίους πλήν όμως ειδωλολάτρες. Από
νεαράς ηλικίας εβαπτίσθηκε Χριστιανή και διέθετε το χρόνο της στην
προσευχή, την μελέτη των Θείων Γραφών και την ελεημοσύνη. Ακολουθούσε
ασκητική πρακτική στην ζωή της νηστεύοντας, αγρυπνώντας και φορώντας
τρίχινο ένδυμα για να δαμάζει τις κινήσεις της σαρκός.
Το μαρτύριο των Αγίων Καικιλίας και της συνοδείας αυτής, Μηνολόγιον Βασιλείου Β’, φ. 201.
Η
ψυχή της διακατεχόταν από τον ιερό πόθο να φυλάξει την αγνότητά της και
να αφιερωθεί στον Χριστό, τον εκλεκτό Νυμφίο της καρδιάς της. Όλα αυτά
όμως εγίνοντο εν αγνοία των γονέων της οι οποίοι όταν ήλθε σε νόμιμη
ηλικία και παρά την θέλησή της την αρραβώνιασαν με ένα νέο ονόματι
Βαλεριανό που ήταν ειδωλολάτρης. Αυτή όμως η μακαρία αντί να του
προσφέρει την συναισθηματική αγάπη, του απεκάλυψε ένα μυστήριο, ότι
δηλαδή Άγγελος Κυρίου εφύλασσε ζηλότυπα την παρθενία της και ότι θα
αξιωνόταν και εκείνος να τον δει, μόνον εάν δεχόταν την σφραγίδα του
Αγίου Βαπτίσματος.
Κατ’εκείνα
τα χρόνια οι χριστιανοί εβρίσκοντο ακόμη υπό διωγμόν. Έτσι ο πάπας της
Ρώμης Άγιος Ουρβανός τελούσε τα καθήκοντά του κρυφά και κρυφά εβάπτισε
τον καλόγνωμο Βαλεριανό. Όταν εκείνος γεμάτος χαρά επέστρεψε στο σπίτι
βρήκε την Καικιλία να προσεύχεται μαζί με ένα ολοφώτεινο Άγιο Άγγελο. Ο
απεσταλμένος λοιπόν του Θεού τους εστεφάνωσε με στέφανο δόξης και
αφθαρσίας και τους προέτρεψε στο εξής να χωρίσουν για την αγάπη του
Χριστού και να ακολουθήσουν τον βίο της εγκρατείας και της σωφροσύνης.
Η
διάνοια του Βαλεριανού εφωτίσθηκε τόσο ώστε επεθύμησε να δει και τον
αδελφό του Τιβούρτιο στολισμένο με κάθε δωρεά του Αγίου Πνεύματος.
Βαπτίσθηκε λοιπόν και ο Τιβούρτιος αφού μετενόησε και εξαγορεύθηκε τα
βάρη της ψυχής του∙ χάρη δε στην μετάνοιά του αξιώθηκε πολλές φορές να
δει Αγίους Αγγέλους και να συνομιλήσει μαζί τους.
Έργο Σπυριδούλας Δεγαΐτη, κτήμα του γράφοντος (Αρχιμ. Δημητρίου Καββαδία).
Ωστόσο
οι διωγμοί εναντίον των Χριστιανών εντάθηκαν όταν την διοίκηση της
πόλεως ανέλαβε ο έπαρχος Τούσκιος Αλμάτιος. Οι χριστιανοί μαρτυρούσαν με
φρικτό τρόπο και με διάταγμα του επάρχου δεν είχαν δικαίωμα ταφής. Όμως
οι δύο άνδρες και η Αγία περιφρονούσαν το διάταγμα και με κίνδυνο της
ζωής τους την μεν νύκτα περιποιούνταν τα σώματα των μαρτύρων και τα
έθαβαν προσευχόμενοι την δε ημέρα συμπαραστέκονταν παντοειδώς στους
διωκόμενους ομοπίστους τους που εκρύβοντο. Ο Βαλεριανός και ο Τιβούρτιος
όμως έγιναν αντιληπτοί και συνελήφθησαν. Η Αγία τους επισκέφθηκε στην
φυλακή, προσευχήθηκε μαζί τους και τους ενθάρρυνε να μην εγκαταλείψουν
το μαρτύριο για να κερδίσουν την προσωρινή ζωή τους και να επιδιώξουν το
τέλος τους για να κερδίσουν την αιωνιότητα.
Οι δύο νέοι καταδικάστηκαν
σε αποκεφαλισμό. Την ποινή εκτέλεσε ο δήμιός τους καπικλάριος (ή
καπηλάριος) Μάξιμος αφού τους οδήγησε σε ειδωλολατρικό ναό για να
θυσιάσουν μήπως και σώσουν την ζωή τους. Κατά την ώρα του αποκεφαλισμού
τους και καθώς έμενε εκστατικός από το θάρρος και την γενναιότητα των
δύο αυταδέλφων μαρτύρων, είδε ανεωγμένους τους ουρανούς και πλήθος Αγίων
Αγγέλων να παραλαμβάνουν τις ψυχές των Μαρτύρων και να τις οδηγούν
ψάλλοντας στον ουρανό.
Τότε υπέστη στην ψυχή του την καλήν αλλοίωσιν και
αφού πίστευσε ολόθερμα στον Ιησού Χριστό, μαρτύρησε για να λάβει την
δόξα των Αγίων Βαλεριανού και Τιβουρτίου που εζήλωσε να αποκτήσει. Το
παράδειγμά του ακολούθησε η συνοδεία του και πλήθος ειδωλολατρών που
παρακολουθούσαν το μαρτύριο. Την νύκτα εκείνη η Καικιλία ετέλεσε και
πάλι το θεάρεστο έργο της προβαίνοντας στον ενταφιασμό του μνηστήρος της
και του αδελφού του.
Με τον
ίδιο αμείωτο ζήλο συνέχισε την ιεραποστολική διακονία της στην Ρώμη,
θάβοντας τους Αγίους Μάρτυρες, διανέμοντας την περιουσία της στους
πτωχούς και διαδίδοντας τον λόγο του Θεού. Επάνω της έφερε πάντοτε ένα
Άγιο Ευαγγέλιο, το οποίο κατά τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη της
χρησίμευε «προς αμυντήριον αυτής και φυλακτήριον».
Η
Αγία συνέχιζε την αποστολή της όπως και ο έπαρχος το αποτρόπαιο έργο
του. Κάποτε λοιπόν που συγκέντρωνε τα υπάρχοντα των θυμάτων για να τα
δημεύσει, ανεκάλυψε την χριστιανική ταυτότητα της παρθένου. Διέταξε
αμέσως την σύλληψη και μαστίγωσή της.Η πίστη της στον Θεό, η καρτερία,
το αμείωτο θάρρος της και η προσευχή για τους δημίους της προβλημάτισαν
πολλούς από τους παρόντες ώστε κατ’εκείνη την νύκτα ο πάπας Ουρβανός
βάπτισε τετρακόσια άτομα.
Πίνακας του Blanchard Jacques (17ος αι.).
Στην
συνέχεια ο Αλμάτιος διέταξε να δέσουν μαρμάρινη πλάκα στο στήθος της
για να πεθάνει από ασφυξία, όμως δεν πέτυχε τον σκοπό του. Μανιασμένος
τότε την έκλεισε στο βαλανείο (λουτρό) της οικίας της και διέταξε να την
ρίξουν σε πυρακτωμένο λέβητα. Το μαρτύριο αυτό κράτησε τρεις ημέρες
αλλά η Αγία εξήλθε πάλι σώα και αβλαβής. Έτσι διέταξε να την
αποκεφαλίσουν.
Ο δήμιος την έσφαξε μπήγοντας ανελέητα το μαχαίρι του επί
τρεις φορές στον παρθενικό λαιμό της χωρίς να καταφέρει να την
θανατώσει. Η Αγία αιμορραγώντας έζησε ακόμη τρεις ημέρες, ενισχύοντας
τους χριστιανούς με την προσευχή της. Εκείνοι δε με ιδιαίτερη ευλάβεια
άλειφαν με το τίμιο αίμα της υφάσματα με τα οποία ετελέσθησαν πάμπολλα
θαύματα σε όσους «σταυρώνονται» με αυτά.
Δοξάζοντας τον Κύριο, παρέδωσε το πνεύμα της την 22α
Νοεμβρίου του 230 επί Αυτοκράτορος Αλεξάνδρου Σεβήρου και Επάρχου
Τουσκίου Αλματίου (ή του 288 επί Αυτοκράτορος Διοκλητιανού κατ’άλλους).
Η Σαρκοφάγος με το λείψανο της Αγίας Καικιλίας.
Το
λείψανο της Αγίας Καικιλίας, παρέλαβαν αμέσως ευλαβείς χριστιανοί που
ευεργετήθηκαν από την προσευχή της και είδαν από κοντά το μαρτύριό της
και το ενταφίασαν με ιδιαίτερες τιμές στην Κατακόμβη του Αγίου Καλλίστου, αφού το ενέδυσαν με χρυσοΰφαντο χιτώνα, μανδύα και καλύπτρα και
τοποθέτησαν σε φέρετρο φτιαγμένο από κυπαρισσένιο ξύλο.
Μετά
την λήξη των διωγμών ανηγέρθη επ’ονόματι της Αγίας Βασιλική στην θέση
του μαρτυρίου της (στο βαλανείο της οικείας της) από τον Μέγα
Κωνσταντίνο.
Το έτος 817 ή
821 ο ορθόδοξος Πάπας Ρώμης Πασχάλης ο Α’, θέλησε να αναστηλώσει τον Ναό
και να τον εξωραΐσει κινούμενος από ευλάβεια για την μορφή, το μαρτύριο
και την θαυματουργία της Αγίας. Στόχος ήταν να ανεύρει τα λείψανά της
και να τα εναποθέσει στον ανακαινισμένο Ναό αλλά δεν μπορούσε να
εντοπίσει τον τάφο της. Ο Πάπας επιδόθηκε σε εκτενή προσευχή και η Αγία
του εμφανίσθηκε σε όνειρο υποδεικνύοντάς του τον ιερό τόπο του
ενταφιασμού της. Τότε ο Πάπας με την συνοδεία του έσπευσε στην Κατακόμβη
του Αγίου Καλλίστου, στην κρύπτη των Παπών, όπου εκστατικοί ανεκάλυψαν
το αδιάλυτο και ευωδιάζον λείψανο της Αγίας Καικιλίας ως και τους
σκελετούς των συμμαρτυρησάντων μετ’αυτής Βαλεριανού, Τιβουρτίου και
Μαξίμου. Με ιδιαίτερη ευλάβεια συνέστειλαν τα ιερά λείψανα και τα
απέθεσαν με τιμές κάτω από την Αγία Τράπεζα του Ναού όπως και το λείψανο
του Αγίου Ουρβανού εντός του ιδίου Ναού.
Ψηφιδωτό στην αψίδα της Βασιλικής του Trastevere (η Αγία διακρίνεται στα αριστερά).
Επίσης
το έτος 1599 ανεκομίσθησαν εκ νέου τα ιερά λείψανα της Αγίας Καικιλίας
και της συνοδείας της. Τότε ο Καρδινάλιος Σφονδράτο με την στήριξη του
Πάπα Κλήμεντος του Η’ προέβη σε μερική αναστήλωση της Βασιλικής της
Αγίας. Κατά την διάνοιξη του δαπέδου κάτω από την Αγία Τράπεζα βρέθηκαν
οι δύο σαρκοφάγοι με τα λείψανα όλων των Αγίων. Η μια βέβαια περιείχε
το αδιάφθορο και ευωδιάζον μικρού αναστήματος λείψανο της Αγίας σε
πλάγια θέση και καλυμμένο με ολόσωμη μεταξωτή μπόλια.
Η
Αγία είχε μαρτυρήσει προ 1422 ετών και μαζί με το άφθαρτο σκήνωμά της
εσώζοντο άσηπτα τα χρυσοΰφαντα ενδύματά της, ο αιματοβαμμένος χιτώνας
της και το κυπαρισσένιο φέρετρό της ενώ διακρινόταν η θανάσιμη μαχαιριά
στον λαιμό της, το όμορφο πρόσωπό της καθώς και τα τρία δάκτυλα της μιας
παλάμης της απλωμένα και της άλλης ήταν τα δύο (δείχνοντας την πίστη
στην Αγία Τριάδα και τις δύο φύσεις του Χριστού) κατά τις τελευταίες επί
γης ώρες της που δεν μπορούσε να μιλά.
Πίνακας του Vouet Simon (1626).
Ενθουσιασμένος
ο Πάπας έδωσε εντολή να εκτεθεί το λείψανο της Αγίας σε προσκύνημα
μέχρι την μνήμη της στις 22 Νοεμβρίου σε διακοσμημένο τετραπόδιο.
Ακολούθως μετά την λαμπρή λειτουργία στην μνήμη της και ενώπιον του
Πάπα, 42 Καρδιναλίων, πολιτικών και διπλωματικών αρχών διαφόρων χωρών,
το σκήνωμα τοποθετήθηκε στο κυπαρισσένιο φέρετρο και αυτό σε
αργυρόγλυπτη λάρνακα η οποία ενταφιάσθηκε κάτω από την Αγία Τράπεζα εκ
νέου.
Ο φημισμένος ανά την
Ευρώπη γλύπτης Stephano Maderno (1576-1636) με την εντολή του Πάπα
έφτιαξε το άγαλμα της Αγίας-αριστούργημα γλυπτικής-που παρουσιάζει το
λείψανο της Αγίας στην στάση που βρέθηκε κατά την ανακομιδή. Στήθηκε δε
προ του ιερού βήματος και ενώπιον της Αγίας Τραπέζης για να δίνει στους
πιστούς την δυνατότητα να προσεύχονται στον ιερό χώρο.
Η
μαρμάρινη πλάκα με την οποία οι δήμιοι πλάκωσαν ζωντανή την Αγία για να
πεθάνει από ασφυξία, σήμερα χρησιμοποιείται ως το κεντρικό μάρμαρο της
Αγίας Τραπέζης ενώ το δεύτερο παρεκκλήσιο στο δεξιό κλίτος της Βασιλικής
είναι το δωμάτιο στο οποίο καταδικάστηκε σε θάνατο η Αγία. Πλησίον του
τόπου βρέθηκαν υπολείμματα του Ρωμαϊκού λουτρού (βαλανείου) όπου
μαρτύρησε η Αγία.
Η Βασιλική
της Αγίας αποτελεί κόσμημα του προαστείου Trastevere της Ρώμης που
βρίσκεται στην όχθη του Τίβερη και είναι πόλος έλξης για προσκυνητές από
όλο τον κόσμο.
Η Βασιλική της Αγίας Καικιλίας στο Trastevere της Ρώμης.
Στο
πρωτότυπο λατινικό κείμενο του Μαρτυρίου της Αγίας αναφέρεται ότι κατά
τους γάμους της όταν ηχούσε η μελωδία της κοσμικής μουσικής, η Αγία
έψαλλε στην καρδιά της ύμνους αγάπης στον εκλεκτό Νυμφίο της ψυχής της
Ιησού Χριστό. Κατά την παράδοση τα πρώτα λόγια των ύμνων ήταν :
«Άγνισον Κύριε την καρδίαν μου ίνα μη εισέλθω εις πειρασμόν».
Έτσι η Αγία σχετίσθηκε με την μουσική και την εξύψωσή της σε
θρησκευτική τέχνη και έκτοτε θεωρήθηκε προστάτιδά της. Γι’αυτό και στην
αγιογραφία, την ζωγραφική και την γλυπτική παρουσιάζεται μαζί με το
εκκλησιαστικό όργανο κλειδοκύμβαλο (clavichord), την λύρα ή την άρπα ή
την κιννύρα του προφητάνακτος Δαυίδ ή το βιολί.
Η μνήμη της τιμάται και από τις δύο Εκκλησίες την 22α
Νοεμβρίου εκάστου έτους ομού μετά των τριών συμμαρτυρησάντων με αυτήν
Αγίων Βαλεριανού, Τιβουρτίου και Μαξίμου. Η πιο παλιά απεικόνιση της
Αγίας είναι σε ψηφιδωτό στον Άγιο Απολλινάριο της Ραβέννας (6ος αι.) όπου η Αγία παρουσιάζεται στην χορεία των παρθενομαρτύρων και κρατά στεφάνι.
Τοιχογραφίες
με την μορφή ή το μαρτύριό της συνηθέστερα κοσμούν Ναούς και Μονές της
πατρίδος μας όπως στον νάρθηκα του παρεκκλησίου του Αγίου Δημητρίου της
Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπεδίου και την Ιερά Μονή Φιλανθρωπηνών στο
Νησάκι Ιωαννίνων.
Με
ιδιαίτερη ευλάβεια τιμάται η μνήμη της στην Αγία Μονή Αρείας Ναυπλίου
όπου σώζεται φορητή εικόνα της στο Καθολικό και είναι έργο της
αδελφότητος Ιωασαφαίων.
Αξίζει
να αναφερθεί ότι στην ιστορική αυτή Ιερά Μονή (έτος κτίσεως 1147) που
είναι κτιτορικό έργο του Αγίου Λέοντος Αργοναυπλίας, ηγουμένευσε η
οσιακής μνήμης Μοναχή Καικιλία, η κατά κόσμον Κωνσταντινοπολίτισσα
αρχόντισσα των Αθηνών Αυρηλία Πομόνη, η οποία ευεργέτησε ποικιλοτρόπως
το μοναστήρι αναδεικνύοντάς το για έργα πολιτισμού και κοινωνικής
ευποιίας (π.χ. ίδρυση εντός της Μονής δημοτικού σχολείου και οικοκυρικής
σχολής). Επιπλέον ανεύρε την θαυματουργή εικόνα του Φανερωμένου Χριστού
κατά την 6η Μαρτίου 1920.
Η Μητέρα Καικιλία Πομόνη, Ηγουμένη της Αγίας Μονής Αρείας Ναυπλίου.
Ασματική
Ακολουθία και Παρακλητικό Κανόνα προς τιμήν της Αγίας συνέθεσε ο
σεβαστός Αρχιμανδρίτης Νικόδημος Αεράκης κατόπιν φιλαγίου αιτήσεως της
Γυναικείας Ιεράς Μονής Κοιμήσεως Θεοτόκου Καλαμίου στο Αδάμι Αργολίδος.
Επίσης Απολυτίκιον, Κοντάκιον και Μεγαλυνάριον της Αγίας Καικιλίας και
της συνοδείας της συνέθεσε ο Όσιος Γέροντας Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.
Στην
Ρώμη επίσης λειτουργεί (Μουσική) Ακαδημία της Αγίας Καικιλίας η οποία
είναι πασίγνωστη για τα όπου γης κοντσέρτα παρουσιάζει η καλύτερη
συμφωνική ορχήστρα της Ιταλίας την οποία διαθέτει. Το δε Ωδείο Αθηνών
(παράρτημα Ηρακλείου Αττικής) την έθεσε προστάτιδά της και προς τιμήν
της εξέδωσε το 1993 ημερολόγιο τοίχου με πάμπολλες εικόνες σχετικές με
την Αγία και το μαρτύριό της.
Από την Υμνολογία για την Αγία Καικιλία Απολυτίκιον. Ήχος γ’. Θείας πίστεως [Το ίδιο που αναφέρεται παραπάνω]
Θείων
τρόπων σου, τη επιλάμψει, προς αείζωον, είλκυσας φέγγος, την αυτάδελφον
δυάδα και σύναυλον∙ και συν αυτοίς Καικιλία αθλήσασα, της Θείας δόξης
ομού ηξιώθητε. Μεθ’ών πρέσβευε, δοθήναι τοίς ευφημουσί σε, πταισμάτων
ιλασμόν και μέγα έλεος.
Κοντάκιον. Ήχος β΄. Ταις των αιμάτων σου.
Της
ευσεβείας τη θεία μεθόδω σου, αθλητικώς τω Χριστώ προσηνέχθησαν,
Βαλεριανός και Τιβούρτιος, ώ Καικιλία μεθ’ών ανεκραύγαζες∙ Σύ Σώτερ
Μαρτύρων το στήριγμα.
Μεγαλυνάριον.
Ρόδον
ως αμάραντον και τερπνόν, οσμήν ζωηφόρον, επαφήκας παρθενικώς, ήν
εισδεξαμένη, η ξυνωρίς η σύμφρων, συν σοί ώ Καικιλία, λαμπρώς ηγώνισαι.
Βιβλιογραφική Πηγή
Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, «Συναξαριστής των δώδεκα μηνών», τόμος δεύτερος, Νοέμβριος-Δεκέμβριος, Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη 1998.
Αεράκη Νικοδήμου, Αρχιμανδρίτου, «Ασματική Ακολουθία και Κανών Παρακλητικός της Αγίας ενδόξου Μάρτυρος Κικιλίας», Αθήναι 2010.
Ευστρατιάδου Σωφρονίου Μητροπολίτου πρ. Λεοντοπόλεως «Αγιολόγιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας», Έκδοσις της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήναι 1955.
«Καικιλία», εν Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαιδεία, τόμος έβδομος (Ιωάννης-Κωνσταντίνος), Αθήναι 1965.
Οι Ισλαμιστέςέχουν
δολοφονήσει δεκάδες χιλιάδες ανυπεράσπιστους Χριστιανούς στην Αφρική,
εκτοπίζοντας ταυτόχρονα περίπου 15 εκατομμύρια ανθρώπους από τα σπίτια
τους.
Η μεσαιωνική σεξουαλική βία και τα βασανιστήρια ασκούνται τακτικά από
Ισλαμιστές μαχητές, οι οποίοι στρατολογούν επίσης παιδιά στον
τρομοκρατικό στρατό τους. Χιλιάδες εκκλησίες και σχολεία έχουν καεί, ενώ
Χριστιανοί ιερείς γίνονται συχνά στόχος απαγωγών.
Στο Σουδάν, έχει ξεσπάσει ένας ακόμη εμφύλιος
πόλεμος. Περίπου 150.000 άμαχοι έχουν δολοφονηθεί μέχρι στιγμής, ενώ 12
εκατομμύρια άνθρωποι έχουν απομακρυνθεί από τα σπίτια τους. Και πάλι, οι
Χριστιανοί, είναι η πιο ευάλωτη μειονότητα. Οι Σουδανικές Ένοπλες
Δυνάμεις (SAF) της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, που υποστηρίζονται από
χώρες όπως η Τουρκία και το Ιράν, απολαμβάνουν να παράγουν βίντεο με τις
αχαλίνωτες δολοφονικές τους επιθέσεις. Στην άλλη πλευρά βρίσκονται οι
Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης (RSF), οι οποίες, πριν από λίγο καιρό,
είχαν συνεργαστεί με τις SAF για να κάνουν εθνοκάθαρση στον σουδανικό
πληθυσμό.
Στην Μέση Ανατολή δε, υπάρχουν εξαιρετικά λίγα μέρη
όπου οι Χριστιανοί νιώθουν ασφαλείς. Οι Χριστιανοί, που προηγήθηκαν των
Μουσουλμάνων στη Μέση Ανατολή κατά αιώνες, έχουν εκδιωχθεί ή σφαγιαστεί
στις περισσότερες ισλαμικές χώρες. Στα 20 χρόνια από την απελευθέρωση
του Ιράκ από τον Σαντάμ Χουσεΐν, ο χριστιανικός πληθυσμός έχει
συρρικνωθεί από 1,4 εκατομμύρια σε περίπου 120.000.
Στη Συρία, ο
χριστιανικός πληθυσμός έχει επίσης συρρικνωθεί δραματικά και βρίσκεταισε συνεχή κίνδυνο.
Οι Χριστιανοί αποτελούσαν περίπου το 80% του πληθυσμού του Λιβάνου.
Τώρα είναι κάτω από το 30%. Στην πρωταθλήτρια των γενοκτονιών Τουρκία, ο
χριστιανικός πληθυσμός έχει συρρικνωθεί από περίπου 20% σε κάπου 0,2%.
Επίσης οι Χριστιανοί της Αιγύπτου ζουν με συνεχή φόβο.
Τώρα, αν αγνοήσουμε τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία, τον εμφύλιο πόλεμο στην Υεμένη, τον εμφύλιο πόλεμο στη Λιβύη, τον εμφύλιο πόλεμο στη Σομαλία, τον εμφύλιο πόλεμο στο Σουδάν, τον εμφύλιο πόλεμο στη Μιανμάρ, τη σύγκρουση στη Δυτική Σαχάρα, τη σύγκρουση Σαχέλ-Τζιχαντιστών, τον τρομοκρατικό στρατό της Μπόκο Χαράμ στη Νιγηρία, τη σύγκρουση στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, την εξέγερση στη Μοζαμβίκη, τον πόλεμο Αιθιοπίας-Τιγκρέι, τη σύγκρουση στις Φιλιππίνες στο Μιντανάο, την τρομοκρατία στο Κασμίρ και την Ευρώπη και ούτω καθεξής, τότε το Ισλάμ είναι πράγματι μια ειρηνική θρησκεία.
Η ΝΙΚΗ καλεί την ελληνική
κυβέρνηση να αναλάβει ηγετική θέση στην ανάδειξη του προβλήματος,
ενεργώντας ως η φωνή των διωκόμενων Χριστιανών:
1) Άμεση διεθνοποίηση: Κατάθεση ψηφίσματος στο
Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τον ΟΗΕ για τη ρητή αναγνώριση των πράξεων
κατά των Χριστιανών στη Νιγηρία και το Σουδάν ως εγκλημάτων κατά της
ανθρωπότητας ή/και γενοκτονίας.
2) Συμμαχία για τη θρησκευτική ελευθερία: Δημιουργία
ή ένταξη σε μια ομάδα χωρών της ΕΕ που έχουν κοινές αξίες, με στόχο την
προώθηση της θρησκευτικής ελευθερίας ως βασικό κριτήριο στις σχέσεις
της ΕΕ με τρίτες χώρες, ιδιαίτερα εκείνες που υποστηρίζουν τους δράστες
(π.χ. Τουρκία).
3) Ανθρωπιστική βοήθεια: Εκπόνηση εθνικού
προγράμματος ανθρωπιστικής βοήθειας αποκλειστικά για τις διωκόμενες
χριστιανικές κοινότητες, με τη συνεργασία της Εκκλησίας της Ελλάδος και
των Πρεσβυγενών Πατριαρχείων, για στήριξη των πασχόντων, περίθαλψη
θυμάτων βίας όπου χρειάζεται και ανοικοδόμηση κατεστραμμένων εκκλησιών
και σχολείων.
4) Αντιμετώπιση ξένης παρέμβασης: Διενέργεια ελέγχων
και λήψη μέτρων για την αποτροπή ύποπτων ξένων χρηματοδοτήσεων, που
μπορεί στοχεύουν στη διάβρωση των δυτικών και χριστιανικών αξιών στα
ελληνικά ιδρύματα
5) Ενημέρωση και εκπαίδευση: Δημιουργία
εκπαιδευτικών προγραμμάτων που αναδεικνύουν τις σύγχρονες διώξεις των
Χριστιανών και τις πραγματικές εστίες βίας (όπως το Σουδάν, η Νιγηρία, η
Υεμένη).
Τὸ εὐχαριστήριο ἀναρτήθηκε στὴν πλατφόρμα The Greco-Syrian Nation
στὶς 8.10.2025 καὶ, μέσα στὴν λακωνικὴ ἔκφρασή του, περικλεῖει τὴν
ἀνάγκη τῶν Ρωμηῶν ἀδελφῶν μας τῆς Ἀνατολῆς, ποὺ ὑποφέρουν κάτω ἀπὸ τὴν
σπάθη τοῦ τζιχαντισμοῦ, νὰ βροῦν στήριξη καὶ συμπαράσταση ἀπὸ τὸ
ἐλεύθερο τμήμα τῆς Ρωμηοσύνης, τὴν μεγάλη καὶ ἄξια ἀδελφή τους, ὅπως
ὀφείλει νὰ εἶναι ἡ Ἑλλάδα.
Τὸ εὐχαριστήριο γράφει: «On behalf of all Rum-Syrians, we would like
to thank @nikhgreece for its statement concerning the recent attacks
against our community in Wadi al-Nasara». Δηλαδή: «Ἐκ μέρους ὅλων τῶν
Σύρων Ρωμηῶν θὰ θέλαμε νὰ εὐχαριστήσουμε τὴν @nikhgreece γιὰ τὴν
ἀνακοίνωσή της σχετικὰ μὲ τὶς πρόσφατες ἐπιθέσεις ἐναντίον τῆς
κοινότητάς μας στὸ Wadi al-Nasara».
Με βαθιά συγκίνηση και ευγνωμοσύνη, ο Ελληνορθόδοξος Επίσκοπος Γκόμας και Μεγάλου Κίβου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας κ. Τιμόθεος, απέστειλε επιστολή ευχαριστίας προς τον Ευρωβουλευτή της ΝΙΚΗΣ κ. Νίκο Αναδιώτη, για την παρέμβασή του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αναφορικά με την ανθρωπιστική κρίση που μαστίζει την περιοχή της Ανατολικής Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό.
Η παρέμβαση του κ. Αναδιώτη, που ανέδειξε τη δραματική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ορθόδοξη Εκκλησία και ο τοπικός πληθυσμός στην περιοχή της Γκόμας και του Μπουκάβου, χαρακτηρίστηκε από τον Επίσκοπο Τιμόθεο ως «Ομολογία Πίστεως» και πράξη τόλμης και ευθύνης.
Ακολουθεί ολόκληρη η επιστολή:
«Αξιότιμε και αγαπητέ κ. Αναδιώτη, καλημέρα!!
Έρχομαι δια του παρόντος μηνύματός μου να Σας ευχαριστήσω εξ ονόματος ολόκληρης της Ιεράς Επισκοπής Γκόμας και Μεγάλου Κίβου, επειδή αφιερώσατε χρόνο στο βήμα της Ευρωβουλής να μιλήσετε για τις μακάβριες και τρομακτικές καταστάσεις που ζούν η Ορθόδοξη Επισκοπή του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και όλοι οι πληθυσμοί της Γκόμας και του Μπουκάβου καθώς και των γύρω πόλεων και χωριών.
Είναι μια Ομολογία Πίστεως αυτό που πράξατε! Νομίζω ότι η φωνή Σας θα ακουστεί επειδή Είστε ο καλύτερος τοποθετημένος και αρμόδιος για να το κάνετε.
Πάνω απ' όλα, Σας ευχαριστούμε γιατί τολμήσατε να μιλήσετε δυνατά και να πείτε καθαρά αυτό που φοβούνται οι άλλοι, ενώ παράλληλα προβλέπετε και παρέχετε μέτρα για την προσωπική μας ασφάλεια.
Μας εβεβαίωσε η παρέμβασή Σας ότι δεν είμεθα εγκαταλειμμένοι στον δεινώς δοκιμαζόμενο τόπο μας, όπου ο ήχος των όπλων γεμίζει φόβο και αβεβαιότητα τις ψυχές των εδώ αδελφών μας.
Ζήτω η ΝΙΚΗ μας!
Δείξατε ότι είστε ο μόνος φορέας που προσπαθεί για ουσιαστική αλλαγή και βελτίωση συνθηκών διαβίβασης των ανθρώπων στον πλανήτη μας και για την αποκατάσταση της αληθείας και της δικαιοσύνης! Είστε πάντα στο πλευρό του αδύναμου και του αδικημένου!
Σας είμαστε ευγνώμονες για όλα. Καλή συνέχεια της Σαρακοστής και Καλή Ανάσταση.
Είθε ο Χριστός και η Παναγία μας να Σας ευλογούν πάντοτε!
† Ο Γκόμας και Μεγάλου Κίβου Τιμόθεος»
Η ΝΙΚΗ συνεχίζει να στέκεται στο πλευρό των καταπιεσμένων και όσων πλήττονται από τη βία και την αδικία, εντός και εκτός συνόρων. Η φωνή της Ορθοδοξίας και του ανθρωπισμού δεν θα σιγήσει.
