close

ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΠΑΔΕΣ ξυπνάτε. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΠΑΔΕΣ ξυπνάτε. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 28 Νοεμβρίου 2025

Τώρα εἶναι ἡ ὥρα — Μήν κρύβεις τό δῶρο σου


Image

Πνεύματος κοινωνία

Πρίν ἀπό τήν βασιλεία τοῦ Ἀντιχρίστου, ὅλοι πρέπει νά φροντίσουν νά σωθοῦν ὅσο τό δυνατόν περισσσότεροι ἄνθρωποι...

Τότε θά λάβουν μεγάλη ἀνανταμοιβή ἀπό τόν Κύριο.

Τώρα εἶναι ὥρα νά κηρύξουμε.

Συμβαίνει σύμφωνα μέ τά δῶρα πού ὁ Κύριός μας ἔδωσε σέ ὅλους: γραφή, ὑπενθύμιση, συμβουλή...

Μήν κρύβεις τό δῶρο σου...
 
~ παπα Στέφανος ο Σέρβος (Καρουλιώτης
 
Image 

Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου 2025

Εκκλησία, ίντριγκες και υποκρισία


Image

Παναγιώτης Ασημακόπουλος 
Θεολόγος καθηγητής
Εκπαιδευτικές και Θεολογικές αταξίες

Δεν υπάρχει ιστορική στιγμή του ανθρώπινου βίου, που να μην ασκούν τρομερή γοητεία η εξουσία, η θέση και το κύρος. Επομένως, δεν υπάρχει ιστορική στιγμή του ανθρώπινου βίου, που οι άνθρωποι να μην επιδιώκουν και να μην εξυπηρετούν τα παραπάνω.

Ούτε οι μαθητές του Χριστού δεν γλίτωσαν από αυτά, καθώς είναι γνωστό το περιστατικό, κατά το οποίο δύο εξ αυτών, με τη μεσολάβηση της μητέρας τους, ήθελαν να καθίσουν δεξιά κι αριστερά Του, παρεξηγώντας ότι ο Κύριος μοίραζε θέσεις εξουσίας και γοήτρου, όταν μιλούσε για τη Βασιλεία των Ουρανών.

Όταν ακούω ή διαβάζω «δεν είναι αυτό η Εκκλησία», διαφωνώ. Η Εκκλησία είναι ΚΑΙ αυτό, όπως και όλος ο δημόσιος και ιδιωτικός βίος είναι ΚΑΙ αυτό. Μια ματιά να ρίξει κανείς σε ολόκληρη τη Βυζαντινή ιστορία, αλλά και στη διάρκεια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας θα δει ότι αρκετές φορές οι επισκοπικοί θρόνοι ήταν αποτέλεσμα συναλλαγών με ισχυρούς και μεσάζοντες και όχι μόνο λόγω προσωπικών γνωριμιών ή οικονομικών ανταλλαγμάτων, όπως φαίνεται να είναι τώρα που αποκαλύφθηκε η δράση της «Κρητικής μαφίας».

Αυτά συνέβαιναν και συμβαίνουν και στο λεγόμενο Δυτικό Χριστιανισμό και στις υπόλοιπες θρησκείες. Πάρα πολλά τα ιστορικά παραδείγματα. Οι αυστηροί κανόνες που έχει θεσπίσει η Εκκλησία και η ιδιαίτερη αυστηρότητα στην εφαρμογή τους (π.χ. για τη σιμωνία, ειδικά στη Δύση) μετρίαζαν κατά περιόδους και περιοχές τα φαινόμενα, αλλά ποτέ δεν έσβησαν τους κρυφούς πόθους. Το ενδιαφέρον μάλιστα της κοινωνικής εντροπίας είναι ότι αξιόλογοι άνθρωποι με μεγάλη πνευματική προσφορά και σημαντικό έργο πήραν το θρόνο όχι και τόσο …κανονικά και άνθρωποι χωρίς να έχουν αφήσει κάποιο θετικό αποτύπωμα ανέβηκαν στο θρόνο με το σταυρό στο χέρι!

- Η φράση «αυτά δεν πρέπει να γίνονται» έχει την βαρύτητα των πρωτοχρονιάτικων ευχών «υγεία και ειρήνη σε όλο τον κόσμο».

- Το να λέω «γι’ αυτό εγώ δεν πάω στην Εκκλησία» έχει τη βαρύτητα της φράσης «γι’ αυτό εγώ δεν πάω στους γιατρούς», όταν μάθω ότι ένας χρηματίστηκε. Εννοείται ότι έχω κάθε δικαίωμα να μην πηγαίνω στην Εκκλησία, να μην πιστεύω και να μην ασχολούμαι γενικώς. Τι την χρειάζομαι όμως τη φράση; Για να μού δώσει επίφαση αιτιολόγησης; Μάλλον μια ακόμη ένδειξη υποκρισίας είναι, αρκεί να θυμηθώ πόσες φορές μόνο την προηγούμενη εβδομάδα επιδίωξα, σκέφτηκα και ζήλεψα εξυπηρετησούλα και ρουσφετάκι…

- Το να ασχολούμαι όλη την ημέρα με το «ο τάδε παπάς αυτό, ο Δεσπότης εκείνο, ο Πατριάρχης το άλλο» (συνηθέστατο σπορ σε θρησκευτικά και εκκλησιαστικά πηγαδάκια με εξαιρετικά vibes ηδονοθηρίας), μού στερεί χρόνο, όρεξη και δυναμισμό από την ουσία της πίστης, που είναι η σχέση του εκκλησιαστικού σώματος με το Χριστό!

ΥΓ: Σε προηγούμενο εκκλησιαστικό σκάνδαλο ένας συνομιλητής μού είπε:

- Καλά γίνονται τόσα και τόσα κι εσύ ακόμα πιστεύεις;

- Είδες που μάς κατάντησε ο Χριστός;, του λέω. Ο άλλος να επιδιώκει το θρόνο στο όνομά Του με κάθε τρόπο, εσύ να μην έχεις χάσει την τετράγωνη λογική σου κι εγώ να σού απαντάω «ναι»!

Τρίτη 15 Ιουλίου 2025

ΓΙΑΤΙ Ο ΑΒΡΑΑΜ ΔΕΝ ΔΕΧΤΗΚΕ ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΩΝ ΣΟΔΟΜΩΝ;

Image

Προσκυνητής / 
Ιερός Ναός Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας

Εκείνη την εποχή, ο Αμαρφάλ, βασιλιάς της Σεναάρ, ο Αριώχ, βασιλιάς της Ελλασάρ, ο Χοδολλογομέρ, βασιλιάς της Ελάμ, και ο Θαργάλ, βασιλιάς των Εθνών, κήρυξαν τον πόλεμο στο Βαλλά, βασιλιά των Σοδόμων, στο Βαρσά, βασιλιά των Γομόρρων, στο Σινόβ, βασιλιά της Αδαμά, στο Συμοβόρ, βασιλιά της Σεβωείμ, και στο βασιλιά της Βαλάκ (Βέλα), δηλαδή της Σηγώρ.

Οι τελευταίοι ήταν 12 χρόνια υπόδουλοι στο Χοδολλογομέρ, και το δέκατο τρίτο έτος επαναστάτησαν. Έτσι συγκέντρωσαν τα στρατεύματά τους στην Αλμυρά (Νεκρά) θάλασσα.

Τον επόμενο χρόνο όμως, ο Χοδολλογομέρ και οι σύμμαχοι του συνέτριψαν τους γίγαντες των πόλεων Ασταρώθ και Καρναΐν, τους Ομμαίους της πόλεως Σαυή, και τους Χορραίους στα βουνά Σηείρ, μέχρι τη Φαράν, που βρίσκεται στην έρημο, νότια της Χαναάν. Έπειτα κατέστρεψαν όλη τη χώρα των Αμαληκιτών και νίκησαν τους Αμορραίους.

Τότε οι βασιλιάδες των Σοδόμων, των Γομόρρων, της Αδαμά, της Σεβωίμ και της Βαλάκ, παρατάχτηκαν στην κοιλάδα της Νεκράς Θάλασσας, για πόλεμο εναντίον του Χοδολλογομέρ και των συμμάχων του.
Οι βασιλιάδες των Σοδόμων και των Γομόρρων νικήθηκαν στη μάχη. Κατά την υποχώρηση τους, επειδή η κοιλάδα είχε πολλούς λάκκους με πίσσα, ο στρατός των Σοδόμων και των Γομόρρων έπεσαν εκεί μέσα, ενώ όσοι γλίτωσαν έφυγαν προς τα βουνά. Οι νικητές λεηλάτησαν τα Σόδομα και τα Γόμορρα και πήραν όλα τα αποθέματα τροφίμων. Πήραν ακόμη αιχμάλωτο τον ανηψιό του Αβραάμ, το Λωτ, που κατοικούσε στα Σόδομα, μαζί με την οικογένειά του και όλα τα υπάρχοντα του, και έφυγαν.

Κάποιος όμως που γλίτωσε, ήρθε και τα ανάγγειλε όλα αυτά στον Αβραάμ. Αυτός κατοικούσε κοντά στη Δρυ του Μαμβρή του Αμορραίου, αδερφού του Εσχώλ και του Αυνάν, οι οποίοι ήταν σύμμαχοι του Αβραάμ. Όταν ο Αβραάμ άκουσε ότι αιχμαλωτίστηκε ο ανιψιός του, εξόπλισε 318 από τους υπηρέτες του και καταδίωξε τους τέσσερις βασιλιάδες ως τη Δαν. Τη νύχτα χώρισε τους άντρες του σε μικρές ομάδες, επιτέθηκε στους εχθρούς και τους κατατρόπωσε. Τους καταδίωξε ως τη Χοβά, αριστερά της Δαμασκού και πήρε πίσω όλα τους τα λάφυρα. Έφερε πίσω και τον ανηψιό του το Λωτ, μαζί με την οικογένειά του και όλα του τα υπάρχοντα, αλλά και τους άλλους αιχμαλώτους.

Καθώς ο Αβραάμ επέστρεφε, βγήκε ο βασιλιάς των Σοδόμων να τον προϋπαντήσει στην κοιλάδα Σαβύ. Επίσης και ο Μελχισεδέκ, ο βασιλιάς της Σαλήμ, που ήταν και ιερέας του ύψιστου Θεού. Ο Μελχισεδέκ έφερε στον Αβραάμ ψωμί και κρασί και τον ευλόγησε. Ο Αβραάμ τότε έδωσε στο Μελχισεδέκ το ένα δέκατο απ’ όλα του τα λάφυρα.

Ο βασιλιάς των Σοδόμων ζήτησε από τον Αβραάμ μόνο τους άντρες του και του είπε να κρατήσει για τον εαυτό του τα λάφυρα. Αλλά ο Αβραάμ κράτησε μόνο ότι έφαγαν οι άντρες του, έδωσε και στο Μαμβρή και τα αδέρφια του το μερίδιό τους από τα λάφυρα, και τα υπόλοιπα τα επέστρεψε στο βασιλιά των Σοδόμων. (1)

Βιβλικό Κείμενο (Γένεσις 14:21–24): εἶπεν δὲ βασιλεὺς Σοδόμων πρὸς Ἀβράμ Δός μοι τοὺς ἄνδρας, τὴν δὲ ἵππον λάβε σεαυτῷ. εἶπεν δὲ Ἀβρὰμ πρὸς βασιλέα Σοδόμων Ἐκτενῶ τὴν χεῖρά μου πρὸς τὸν θεὸν τὸν ὕψιστον, ὃς ἔκτισεν τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, εἰ ἀπὸ σπαρτίου ἕως σφαιρωτῆρος ὑποδήματος λήμψομαι ἀπὸ πάντων τῶν σῶν· ἵνα μὴ εἴπῃς ὅτι Ἐγὼ ἐπλούτισα τὸν Ἀβράμ. πλήν ὧν ἔφαγον οἱ νεανίσκοι καὶ τῆς μερίδος τῶν ἀνδρῶν τῶν συμπορευθέντων μετ᾽ ἐμοῦ, Ἐσχώλ, Αὐνάν, Μαμβρή· οὗτοι λήμψονται μερίδα.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας προβάλλουν τον Αβραάμ ως πρότυπο πνευματικής καθαρότητας και ακρίβειας πίστεως. Η άρνησή του να λάβει δώρα δεν ήταν απλώς μια πράξη ταπεινοφροσύνης, αλλά μια θεολογικά θεμελιωμένη στάση.

Λέει ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: «Ο Αβραάμ δεν ήθελε να συνδεθεί με τον ασεβή βασιλέα. Προτιμούσε να στερηθεί παρά να δώσει αφορμή να δοξαστεί η αμαρτία. Το να παίρνεις από τον ασεβή είναι σαν να δέχεσαι τον τρόπο ζωής του».

Ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος: «Ο δίκαιος Αβραάμ ήξερε ότι τα Σόδομα θα καταστραφούν. Πώς λοιπόν να κρατήσει ως ευλογία τα δώρα εκείνου που είναι σκεύος καταστροφής; Ο Θεός θα ευλογήσει αυτόν που δεν βάζει τίποτα ακάθαρτο στα χέρια του».

Ο Μέγας Βασίλειος: «Δεν πρέπει ο πιστός να έχει κοινωνία με τα έργα του σκότους, ακόμη και αν αυτά προσφέρονται με ένδυμα ευεργεσίας. Ο Αβραάμ απέφυγε την ντροπή του να πλουτίσει από χέρια ανόσια».

Και ο Ψαλμωδός: «ἔλαιον δὲ ἁμαρτωλοῦ μὴ λιπανάτω τὴν κεφαλήν μου» για να ερμηνεύσει ο Π. Τρεμπέλας: «Δέχομαι εὐγνωμόνως τοὺς ἐλέγχους τοῦ δικαίου, διότι θὰ μὲ παιδαγωγήσῃ συμπαθῶς καὶ θὰ μὲ ἐπιπλήξῃ, ἀλλ’ ἔλαιον καὶ μῦρον ἁμαρτωλοῦ καὶ παρανόμου, θέλοντος νὰ μὲ περιποιηθῇ, ἂς μὴ χυθῇ ποτὲ ἐπὶ τῆς κεφαλῆς μου. Δὲν θέλω τίποτε ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλούς. Διότι ἀκόμη καὶ εἰς τὰς εὐτυχίας καὶ εὐημερίας των ὄχι μόνον δὲν τοὺς ζηλεύω, ἀλλὰ προσεύχομαι νὰ μὴ μετάσχω εἰς αὐτάς».

Οι Πατέρες αναγνωρίζουν ότι πίσω από την άρνηση του Αβραάμ υπάρχει διάκριση. Να μη φανεί πως ο Θεός τον ευλόγησε μέσω ανθρώπων ασεβών, ώστε να μη δοθεί καμιά αφορμή για σκάνδαλο.

Στον αντίποδα αυτής της πατερικής στάσης, παρατηρείται στις μέρες μας το φαινόμενο να αποδέχονται ακόμη και εκκλησιαστικά πρόσωπα και φορείς, δωρεές, χορηγίες ή “ευεργεσίες” από πρόσωπα κοσμικά και ηθικά επιλήψιμα ή αλλόθρησκα και το χειρότερο, από άτομα που κινούνται στον αποκρυφιστικό χώρο. Το γεγονός αυτό εγείρει σοβαρά θεολογικά και ποιμαντικά ερωτήματα.

Αποδεχόμενοι χορηγίες από ανθρώπους, εταιρείες, οργανισμούς που προωθούν αντιχριστιανικές πολιτικές, από επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται με ηθικά αμφιλεγόμενα μέσα (καζίνο, τυχερά παιχνίδια, αισχρά προϊόντα), σχετικοποιούν στη συνείδηση των πιστών την καθαρότητα που πρέπει να διέπει τις ενέργειες εκκλησιαστικών προσώπων και απογειώνουν την μη αποδεκτή ρήση «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»!

Έτσι, δημιουργείται σύγχυση, που οδηγεί στο ερώτημα αν τελικά «όλα είναι αποδεκτά» αρκεί να υπάρχει χρήμα. Πολύ φοβάμαι πως αυτές οι ενέργειες θέτουν εν αμφιβόλω την ιεραποστολική καθαρότητα της Εκκλησίας, που καλείται να είναι «αγία καί άμωμος». Δίνουν την εντύπωση ότι η Εκκλησία συμβιβάζεται με τον κόσμο, όπως δεν έκανε ποτέ ο Αβραάμ.
Αντιστρατεύεται δε την πνευματική διάκριση, διότι, όπως λέει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, «Ὁ ἀληθινός ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ φυλάσσεται ἀπό τήν παραμικρή κοινωνία με τό σκοτάδι».

(1) Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΜΕ ΤΑ ΣΟΔΟΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΓΟΜΟΡΡΑ (ΓΕΝΕΣΗ ΚΕΦ. 14) ΒΑΣΙΛΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ

Τετάρτη 19 Φεβρουαρίου 2025

Ουραγοί της πίστεως...

 

Image

Γεώργιος Αραμπατζόγλου

ΠΕΡΙΒΛΕΠΤΟΣ

Αποτελεί πραγματικά αξιοπερίεργο γεγονός, το ότι ένας λαός όπως εμείς οι Έλληνες καταφέραμε αυτή την πίστη η οποία υποτίθεται ότι αποτελεί εγγενές συστατικό του λαού μας, να την αλλοτριώσουμε.

Περάσαμε σε μία σταδιακή μετεξέλιξη από την πίστη και τη χριστιανική ζωή, στη φθορά, ίσως και στην υπαρξιακή αδιαφορία.

Πολλές φορές δείχνουμε να αγνοούμε τη βαριά κληρονομιά που μας συνοδεύει εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, την οποία και οφείλουμε να θυμόμαστε, αφού η αναφορά του ιδίου του Χριστού για εμάς τους Έλληνες, αποτελεί μεγάλη ευλογία, ενώ ταυτόχρονα έχει εξαιρετική σημασία για την ευθύνη μας. [1]

Εμείς οι Έλληνες από μπροστάρηδες της πίστεως καταντήσαμε ουραγοί σε σχέση με άλλους χριστιανούς.

Ας κάνουμε μία βόλτα σε χώρες της Αφρικής, να δούμε την ζωντανή πίστη στα μάτια αυτών των ανθρώπων. Μεγάλη δίψα για το Χριστό. Αυτό βλέπεις.

Ενώ παράλληλα ο σούπερ ορθόδοξος «Ελληνάρας», κομπάζει για την Ελληνορθόδοξη παράδοση που κληρονόμησε, ενώ το παράδοξο είναι, ότι ο ίδιος την απορρίπτει και οδηγείται σε μία σταδιακή παρέκκλιση από την Πατερική διδασκαλία με την πάροδο του χρόνου.

Ταυτόχρονα, προσπαθούμε να αντισταθμίσουμε την υπαρξιακή μας αποτυχία που δείχνει να διαφαίνεται από τον τρόπο ζωής μας, με μία σειρά από πράγματα που ερεθίζουν την κενοδοξία μας, όπως για παράδειγμα το μέγα πάθος (όπως εξελίσσεται) για τα likes στο facebook, ενώ αυτή η κατάσταση συνεχώς χειροτερεύει σε πολλά επίπεδα.

Δεν πρέπει να αγνοηθεί το γεγονός ότι ο μέσος Έλληνας, αποπειράθηκε να βγει από την Πατερική παράδοση, να αποξενωθεί και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αλλοτριωθεί σε βάθος, ενώ ταυτόχρονα «επινόησε» άλλα ιδανικά και αποστασιοποιήθηκε με τη πάροδο του χρόνου από αυτά που κληρονόμησε από γενεά σε γενεά.

Εν τούτοις θα λέγαμε ότι δυσκολεύεται να προσδιορίσει την υπαρξιακή του ταυτότητά, και η κοινωνία έχει καταντήσει σε μεγάλο βαθμό αποχριστιανοποιημένη.

Και αυτό ανήκει σε ένα γενικότερο πλαίσιο απαξίωσης «παραδοσιακών αξιών», κάτι το οποίο δεν είναι φαινόμενο που αγγίζει μόνο τη χώρα μας, αλλά γενικότερα και όλη την Ευρώπη, της οποίας την αποχριστιανοποίηση εύκολα διακρίνει κανείς, όπως και τις προεκτάσεις μέσα από αυτό, διότι δεν θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστος και ο Έλληνας.

Εννοείται βέβαια, ότι πλέον δεν ανήκει στην κατηγορία του αυτονόητου, το γεγονός ότι κάποιος είναι χριστιανός σ’ αυτή τη χώρα.

Θεωρείται επίσης και της μόδας μία διαφορετική τοποθέτηση στα θέματα της πίστεως, από τη λεγόμενη παραδοσιακή ελληνορθόδοξη.

Θα ήταν αξιοσημείωτο να βλέπαμε και το δεδομένο της «χαλαρής υποδοχής» των εκκλησιαστικών γεγονότων των τελευταίων ετών.

Και συγκεκριμένα, θεωρείται πολύ αμφίβολο το αν συγκινήθηκε ο μέσος Έλληνας ως «χλιαρός» χριστιανός όπως είναι, για τις πρόσφατες αγιοκατατάξεις των Ελλήνων Πατέρων των ημερών μας.

Άνθρωποι που έζησαν ανάμεσά μας και αγίασαν.

Ας φανταστούμε τι χαρά θα έπαιρναν οι χριστιανοί στην Ουγκάντα, αν συνέβαινε κάτι ανάλογο με έναν δικό τους Άγιο.

Και το «χλιαρός» συνδέεται με το γεγονός ότι τα στοιχεία που έχουμε για τον εκκλησιασμό των Ελλήνων σε ποσοστά πληθυσμού, είναι απογοητευτικά, πράγματα που θα επιχειρήσουμε να εξετάσουμε σε άλλο κείμενο.

Και όλα αυτά σε μία χώρα με πληθώρα ιερών ναών, πνευματικών ευκαιριών, ομιλιών, συνάξεων, εκδηλώσεων πνευματικού ενδιαφέροντος, πνευματικών βιβλίων κ.τ.λ, πράγματα τα οποία ούτε κατά διάνοια μπορούν να φανταστούν οι χριστιανοί για παράδειγμα των χωρών της Αφρικής.

Και φυσικά δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε τα παραδείγματα των αγίων από το συναξάρι που δεν είναι και λίγα όσον αφορά τους αγίους που γέννησε η χώρα μας ανά τους αιώνες.

Όλα τα προαναφερθέντα, θα μπορούσαν να αποδώσουν μία τεράστια πνευματική καρποφορία κι όμως αντ’ αυτού, παρατηρείται ότι επικράτησε μία παθητική κατάσταση, η οποία μας βυθίζει συνεχώς βαθύτερα στο τέλμα της ακηδίας.

Για τους ήδη προ-εκτεθέντες λόγους μπορεί κανείς να διακρίνει πολύ εύκολα τη σημερινή μας κατάπτωση στα θέματα πίστεως και τους λόγους για τους οποίους μπορούμε να λεγόμαστε ουραγοί της πίστεως, σε σχέση με άλλους νεοφώτιστους χριστιανούς.

Διαφαίνεται ότι «θρυμματίζονται» οι ελπίδες για ένα είδος αναβίωσης μίας κοινωνίας εν Χριστώ, εκτός και αν συμβεί κάτι συνταρακτικό που θα αλλάξει τα δεδομένα, όπως συνέβαινε συνήθως μετά από μια κατρακύλα, αν κοιτάξουμε ιστορικά τα πράγματα.

Το μόνο το οποίο θα μπορούσε να βοηθήσει στην αναβίωση και την ενίσχυση της πίστεως σ’ αυτή τη χώρα είναι το υπόβαθρο και οι καταβολές που έχουν κάποιοι άνθρωποι που κρατούν ακόμα τη λεγόμενη «μαγιά» που έλεγε ο Άγιος Παΐσιος.

Ας το ελπίσουμε.

__________________________________________

[1] «῏Ησαν δέ τινες ῞Ελληνες ἐκ τῶν ἀναβαινόντων ἵνα προσκυνήσωσιν ἐν τῇ ἑορτῇ. 21 οὗτοι οὖν προσῆλθον Φιλίππῳ τῷ ἀπὸ Βηθσαϊδὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἠρώτων αὐτὸν λέγοντες· κύριε, θέλομεν τὸν ᾿Ιησοῦν ἰδεῖν. 22 ἔρχεται Φίλιππος καὶ λέγει τῷ ᾿Ανδρέᾳ, καὶ πάλιν ᾿Ανδρέας καὶ Φίλιππος λέγουσι τῷ ᾿Ιησοῦ· 23 ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἀπεκρίνατο αὐτοῖς λέγων· ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου.»
(Ιω. 12, 20-23)

Πέμπτη 31 Οκτωβρίου 2024

Συγνώμην κιόλας κ. Πιερρακάκη μου...

Τι και πώς

Περιμένω (προφανώς ως τρελή κι' αλλοπαρμένη) την αντίδραση της επίσημης Εκκλησίας της Ελλάδος, θα έλεγα και του αρχιεπισκόπου προσωπικά και τουλάχιστον των συλλόγων θεολόγων για την αναστολή καθηκόντων που επιβλήθηκε, ως ποινή, στον καθηγητή του Λαυρίου ο οποίος μοίρασε στους μαθητές φυλλάδιο ... με "ομοφοβικό υλικό". Έτσι λέει το Υπουργείο Παιδείας, το γραφείο Τύπου του οποίου τονίζει σε σχόλιο πως τα σχολεία είναι χώροι εκπαίδευσης, φιλίας, σεβασμού και αλληλεγγύης και η εκπαιδευτική κοινότητα οφείλει να σέβεται και να προωθεί αυτές τις αρχές.
Τί ακριβώς λοιπόν έκανε αυτός ο "κακός" καθηγητής;
Έκανε, λέει, ...κήρυγμα μίσους και μοίρασε φυλλάδιο με ρήσεις των μακαριστών π. Αθανασίου Μυτιληναίου και του ιεροκήρυκα Δημητρίου Παναγόπουλου, κατά της ομοφυλοφιλίας.
 Όχι δικές τους απόψεις αλλά της Αγίας Γραφής που αντιμετωπίζει το συγκεκριμένο πάθος αρνητικά, όπως άλλωστε κάθε αμαρτία. 
Επίσης στο φυλλάδιο αναφέρεται και η αρνητική θέση του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου για το θέμα. Ο οποίος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι εκ των προστατών της Παιδείας μας!
 Άραγε θα τον ...σχολάσουν από προστάτη τα σαΐνια του υπουργείου Παιδείας;
Image

Image

Image

Μήπως θα βγάλουν και την Αγία Γραφή ακατάλληλη, επειδή στηλιτεύει την ομοφυλοφιλία;
Σύμφωνα με το άρθρο 16 (παράγραφος 2) του Συντάγματος "H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες".
Έχει διαβάσει το Σύνταγμα ο υπουργός Παιδείας; 
Ο πρωθυπουργός θα τραβήξει κανενός το αυτί ή πρόκειται για ομερτά ώσπου σιγά-σιγά να εξαλείψουν και να διαγράψουν κάθε θρησκευτική και εθνική αξία, ονομάζοντας "κήρυγμα μίσους" όσα ελέγχουν σοδομικές συμπεριφορές;
Δηλαδή οι νόμοι του κράτους που ελέγχουν την παραβατικότητα συνιστούν κηρύγματα μίσους απέναντι στους παραβάτες;
Γιατί λοιπόν οι ανθρώπινοι νόμοι έχουν αξία ενώ οι θεϊκοί όχι;
Και αν η Πολιτεία, με χίλιες δυο ρεβεράντζες και "πονηριές", ίσως και ξεπληρώνοντας γραμμάτια εντός και εκτός συνόρων, προσβάλλει τον Θεό και ποδοπατάει τους Νόμους της αγάπης Του είμαστε υποχρεωμένοι και οι χριστιανοί σε μη αντίσταση; Άπαγε της βλασφημίας! 
Θα επαναλάβουμε -για πολλοστή φορά- ότι η θέση μας είναι αυτή της Εκκλησίας του Χριστού μας, της Ορθόδοξης Εκκλησίας: Μισούμε την αμαρτία αλλά αγαπούμε τον αμαρτωλό και προσευχόμαστε γι' αυτόν, όπως άλλωστε οι αδελφοί μας προσεύχονται για μας τους επίσης αμαρτωλούς.
Λένε πολλοί από τους ίδιους τους πολέμιους (τελικά) της πίστης μας ότι ο Θεός αγαπάει και δεν μισεί. Έτσι είναι με μία μικρή υπογράμμιση: Ο Θεός αγαπάει, συγχωρεί και ελεεί τον αμαρτωλό και όχι την αμαρτία. 
Όσο για το τι είναι αμαρτία και τι όχι, το ορίζει η διδασκαλία της Εκκλησίας μας και όχι οι άρχοντες του κόσμου τούτου.
Συγνώμην κιόλας, κ. Πιερρακάκη μου, αλλά θα προτιμήσουμε να είμαστε αρεστοί σε Κείνον και όχι σε σένα και τους ομοίους σου!
 
Για το θέμα:
 
Σε αναστολή εργασίας καθηγητής για φυλλάδιο με ορθόδοξη κριτική κατά της ομοφυλοφιλίας ― Δήλωση του Δημήτρη Νατσιού

Παρασκευή 25 Οκτωβρίου 2024

Η ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ζητά από την Εκκλησία & την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους να λάβουν θέση για τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία


Image

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Ελλάς, 18/10/2024

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Προς
Την Ιεραρχία της Ελλάδος
τη Σεβαστή Ιερά Κοινότητα Αγίου Όρους Άθω
εκάστη Ιερά Μητρόπολη της Ελλάδος

Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΗΛΙΚΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΗΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ «ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΔΕΞΙΟΤΗΤΩΝ» (Ε.Δ.), 2021-2024 και εξής

Παρακαλώ, διαβάστε την επιστολή εδώ.

Τετάρτη 2 Οκτωβρίου 2024

Η Βία των εφήβων και των νέων στην Εποχή μας: Μια Θεολογική προσέγγιση

 

Image

/ Ευχή

  Όλη η ελληνική μας κοινωνία δυστυχώς συνταράχθηκε για άλλη μια φορά αγαπητοί μου Αναγνώστες, με την απίστευτή βία και τον άγριο ξυλοδαρμό που δέχθηκε δεκατετράχρονη έφηβη στην Γλυφάδα από συνομήλικες της και το χειρότερο ακόμη ήταν η απάθεια των τόσων θεατών εφήβων που μαζεύτηκαν μέσω μηνύματος σε κοινωνική δικτύωση. Όπως έλεγε και ο Μακαριστός Μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος : Τέτοια φαινόμενα είναι στοιχεία αποσύνθεσης μιας κοινωνίας ήδη νεκρής! Θα προσπαθήσουμε όπως λέει και ο τίτλος μας να φωτίσουμε το καυτό αυτό θέμα με την θεολογική μας ματιά! Ας ξεκινήσουμε !  

   Είναι γεγονός ότι η βία μεταξύ των εφήβων και των νέων είναι ένα φαινόμενο που έχει αυξηθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια, προκαλώντας εύλογη ανησυχία και προβληματισμό τόσο στις οικογένειες όσο και στην νεοελληνική κοινωνία γενικότερα. Τα αίτια αυτής της βίας είναι πολύπλοκα και πολυδιάστατα, αλλά μέσα από την συμβολή της Θεολογίας και της Εκκλησιαστικής εμπειρίας, μπορούμε να ρίξουμε φως στην οντολογία της ανθρώπινης φύσης, την  ευθύνη των πραγματικά υπευθύνων αλλά και στην ελπίδα για πρόσληψη και  θεραπεία αυτών των φαινομένων.

   Σύμφωνα με τη χριστιανική θεολογία, η ανθρώπινη φύση είναι κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση του Θεού, κάτι που σημαίνει ότι ο άνθρωπος καλείται να ζήσει σε ειρήνη και αγάπη με τον πλησίον του. Ωστόσο, λόγω της Πτώσης, ο άνθρωπος απομακρύνθηκε από τη θεϊκή αγάπη και την πληρότητα που προοριζόταν γι' αυτόν. Η αμαρτία και η απομάκρυνση από τον Θεό δημιούργησαν συνθήκες διαφθοράς της ανθρώπινης φύσης, η οποία εκδηλώνεται μεταξύ άλλων και με τη μορφή της βίας.

   Η βία των νέων αποτελεί αντανάκλαση αυτής της απομάκρυνσης από την αγάπη του Θεού. Στη θεολογική παράδοση, η βία αναγνωρίζεται ως μια πράξη που παραβιάζει την ιερότητα της ανθρώπινης ζωής και την αξία του προσώπου. Κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτως ηλικίας, φέρει την εικόνα του Θεού και η βία καταστρέφει αυτή την εικόνα.

   Οι κοινωνικές, πολιτιστικές και οικογενειακές συνθήκες συχνά παράγουν και προωθούν τη βία στους εφήβους και τους νέους. Ο σύγχρονος κόσμος, με την έλλειψη πνευματικότητας και απομάκρυνσης από τον εκκλησιαστικό τρόπο ζωής και την προώθηση μιας καταναλωτικής και ατομικιστικής κουλτούρας, αποξενώνει τους ανθρώπους και ιδιαίτερα τους νέους, από την αληθινή και ουσιαστική ανθρώπινη επικοινωνία και την αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Αυτή η αποξένωση, σε συνδυασμό με την ενασχόληση των παιδιών μας συνεχώς με το διαδίκτυο, τα κοινωνικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα videogames και έχοντας ερεθίσματα από την τραμπ μουσική και κουλτούρα, τις εικονικές  οδηγεί πολλές φορές σε επιθετικότητα, θυμό και τελικά σε βίαιες ξεσπάσεις και συμπεριφορές.

   Η ευθύνη για την βία δεν ανήκει φυσικά μόνο στους έφηβους και νέους που εκδηλώνουν βία, ίσα ίσα που αυτά είναι θύματα και ο καθρέπτης αυτών που τους οδήγησε σε αυτής της συμπεριφοράς αλλά και στην κοινωνία μας στο σύνολό της. Οι οικογένειες, τα σχολεία, οι αθλητικοί σύλλογοι και οι ευρύτεροι κοινωνικοί θεσμοί έχουν την ευθύνη να διαπαιδαγωγούν τους νέους σε αξίες και ιδανικά όπως η ειρήνη, η αγάπη, η δικαιοσύνη,  η συνεργασία, η ενσυναίσθηση κ.α. Επειδή οι ενήλικες δεν αφιερώνουν πλέον ποιοτικό χρόνο με τους νέους που ζητούν να τους ακούσουμε και να τους αφουγκραστούμε στις ανάγκες και τα προβλήματά τους, σε συνδιασμό με την έλλειψη χορήγησης σωστής παιδείας (και όχι μόνο απομνημόνευσης παπαγαλίας) και πνευματικής καθοδήγησης αφήνει τα παιδιά ευάλωτα στις επιρροές της βίας, της αδικίας και της απογοήτευσης.

   Η Ορθόδοξη Εκκλησία διαδραματίζει αλλά μπορεί να συμβάλλει ακόμη περισσότερο στην αντιμετώπιση της βίας των νέων, προσφέροντας μια διέξοδο από την απογοήτευση και την εσωτερική πάλη που οδηγούν στη βία. Ο Χριστός δίδαξε την αγάπη προς τον πλησίον, ακόμη και προς τον εχθρό, και αυτή η διδασκαλία αποτελεί την θεμελιώδη απάντηση και το καλύτερο αποτρεπτικό για  την βία.

    Η Εκκλησία από την φύση της είναι ένας θεανθρώπινος οργανισμός που προσφέρει στα συνειδητά μέλη της πνευματική καθοδήγηση και υποστήριξη. Μέσα από την ενοριακή ζωή, την προσευχή, τα μυστήρια και την ποιμαντική δράση, οι νέοι μπορούν να βρουν ένα νόημα ζωής που δεν βασίζεται στην καταστροφή και την επιθετικότητα, αλλά στην ειρήνη, την αγάπη και την ομαλή συνεργασία.

   Η λειτουργία της Εκκλησίας και του κύτταρο της την Ενορία ως «κοινότητα αγάπης» μπορεί να αποτελέσει έναν παράγοντα ανατροπής των βίαιων τάσεων. Οι Κατηχητικές και Νεανικές Συνάξεις, οι συζητήσεις και οι δραστηριότητες που εμπνέουν τους νέους να ζήσουν με ευθύνη απέναντι στον Θεό και στους άλλους μπορούν να λειτουργήσουν ως πρότυπα αντίστασης στη βία και ένα όραμα για ένα καλύτερο μέλλον χωρίς τέτοια φαινόμενα που μας κάνουν όλους να ντρεπόμαστε και να ανησυχούμε.

   Η χριστιανική πίστη προσφέρει ελπίδα για θεραπεία και μετάνοια. Η μεταστροφή του ανθρώπου δεν είναι μια απλή ηθική βελτίωση, αλλά μια βαθιά εσωτερική μεταμόρφωση που επιτυγχάνεται μέσω της κοινωνίας με τον Θεό. Η βία των νέων είναι, σε τελική ανάλυση, ένα σύμπτωμα της βαθύτερης αποξένωσης από τον Θεό και τις αιώνιες αξίες Του, που απλά οι άλλες ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες έρχονται με το πρίσμα τους και την ορολογία τους να περιγράψουν χωρίς όμως να δίνουν ουσιαστικές λύσεις.

Η Εκκλησία, λοιπόν, καλείται να δώσει έμφαση στην πνευματική διάσταση της ζωής, προσκαλώντας τους νέους να αναζητήσουν την αληθινή χαρά και πληρότητα μέσα από την ένωση με τον Χριστό. Η πνευματική καλλιέργεια, η συμμετοχή στα μυστήρια και η βαθιά μελέτη της Αγίας Γραφής μπορούν να οδηγήσουν στη μεταμόρφωση της ζωής των νέων, βοηθώντας τους να ξεπεράσουν την εσωτερική σύγκρουση και να απορρίψουν τη βία ως τρόπο έκφρασης.

  Κλείνοντας συμπερασματικά το άρθρο μας, πρέπει όλοι να κατανοήσουμε ότι βία των εφήβων και νέων σήμερα αποτελεί μια πολυδιάστατη πρόκληση που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με κοινωνικές, ψυχολογικές ή εκπαιδευτικές πολιτικές. Η θεολογική προσέγγιση αναδεικνύει την ανάγκη για πνευματική καθοδήγηση και επιστροφή στις αξίες της αγάπης, της ειρήνης και της δικαιοσύνης που δίδαξε ο Χριστός. Μέσα από την πνευματική ζωή, τη διδασκαλία της Εκκλησίας και την αναζήτηση του θείου νοήματος, οι νέοι μπορούν να βρουν τον δρόμο τους μακριά από τη βία, ανακαλύπτοντας τη χαρά της ειρηνικής συνύπαρξης και της προσωπικής ολοκλήρωσης. Επομένως να δώσουμε χώρο στην αγάπη για να βρούμε τον Θεό στη ζωή μας αλλά και τον σεβασμό μας και την ειρηνική συνύπαρξη με τους συνανθρώπους μας ! Αμήν!

Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου 2024

Αποκλείστηκε από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Τζούντο επειδή έκανε το σταυρό του πριν από παιχνίδι στους Ολυμπιακούς Αγώνες!

 
Μαρία Ασμαφυλίδου Γκέργκη

«Πριν από 15 μέρες έλαβα την απόφαση με την οποία έχω αποκλειστεί για 5 μήνες από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Τζούντο για παραβίαση των θρησκευτικών της κανόνων. Συγκεκριμένα, επειδή έκανα τον σταυρό μου πριν μπω σε παιχνίδι στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Έχω αποκλειστεί απ’ όλα τα τουρνουά, καμπ και αγώνες προετοιμασίας.
Ο Θεός μου έδωσε τα πάντα, τόσο σε προσωπικό επίπεδο, όσο και στην καριέρα μου και για μένα είναι τα πάντα και είμαι περήφανος γι’ αυτό. Και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει σε καμία περίπτωση. Δόξα σ’ Αυτόν και Σε ευχαριστώ για όλα.
ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΙΚΑ».
 
Ο Σέρβος αθλητής Nemanja Majdov αρνήθηκε να απολογηθεί που έκανε το σταυρό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού, αφού, όπως ισχυρίστηκε, η Διεθνής Ομοσπονδία Τζούντο τον απέκλεισε από όλους τους αγώνες και τα στρατόπεδα εκπαίδευσης για πέντε μήνες.
 

Τετάρτη 24 Ιουλίου 2024

Ἐκκλησία καί Πολιτεία στήν ἐποχή τῆς Μεγάλης Ἐπανεκκίνησης: ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΙΔΑΣ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

Εστία Πατερικών Μελετών

Image

Τὴν Κυριακὴ 30 Ἰουνίου 2024, στό Ἀμφιθέατρο OTEAcademy στὸ Μαρούσι, πραγματοποιήθηκε ἡμερίδα μὲ τίτλο: Ἐκκλησία καὶ Πολιτεία στὴν Ἐποχὴ τῆς Μεγάλης Ἐπανεκκίνησης. Οἱ ὁμιλητὲς ἀνέπτυξαν σχετικὲς εἰσηγήσεις ὑπὸ θεολογική, νομική, κοινωνική, ἱστορικὴ καὶ γεωπολιτικὴ θεώρηση. Μετὰ τὶς εἰσηγήσεις ἐξήχθησαν τὰ ἀκόλουθα πορίσματα:

1. Στὴν Ἑλλάδα ἤδη ἀπὸ τὴν πρώτη Ἐθνοσυνέλευση τῆς Ἐπιδαύρου, ἀναγνωρίστηκε ρητὰ ὡς ἐπικρατοῦσα θρησκεία ἡ Ὀρθόδοξη Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ αὐτὸ ἐπισφραγίζεται μὲ τὴν προμετωπίδα ὅλων τῶν ἕως σήμερα Συνταγμάτων στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος.

2. Ἡ ἀναγνώριση ἐπικρατούσης θρησκείας, δὲν ἔχει μόνο ἱστορικὴ σημασία ἀλλὰ καὶ κανονιστικὴ ἀφοῦ παρέχει προνόμια στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ποὺ ἐξυπηρετοῦν τὴ θρησκευτικὴ ζωὴ τῆς πλειοψηφίας τοῦ κυρίαρχου ἑλληνικοῦ λαοῦ, χωρὶς αὐτὰ τὰ προνόμια νὰ παραβιάζουν τὴ θρησκευτικὴ ἐλευθερία τῶν ἀλλοθρήσκων. Ἡ κανονιστικὴ ἰσχὺς τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος παράγει ἔννομα ἀποτελέσματα στὸ θέμα τῆς χριστιανικῆς ὀρθόδοξης θρησκευτικῆς παιδείας τῶν Ἑλλήνων, στὴν καθιέρωση τῶν χριστιανικῶν ἑορτῶν ὡς ὑποχρεωτικῶν ἀργιῶν σὲ ἐθνικό καὶ τοπικὸ ἐπίπεδο, στὴν ἀνάρτηση εἰκόνων σὲ δημόσιες ὑπηρεσίες, στὴν ὕπαρξη θρησκευτικοῦ σώματος στὰ σώματα ἀσφαλείας, στὴ λειτουργία ἱερῶν ναῶν σὲ νοσοκομεῖα, στὴν παρουσία ἐκπροσώπων τῆς Ἐκκλησίας σὲ δημόσιες ἐκδηλώσεις κ.λπ.

3. Στὸ πολίτευμα τῶν ἀνθρώπων ποὺ πιστεύουν στὸν μόνο ἀληθινὸ Θεὸ καταγράφονται ἤδη ἀπὸ τὴν ἀποστολικὴ ἐποχὴ δύο ἐξουσίες - διακονίες. Ἡ μία ἀπευθύνεται στὶς πνευματικὲς ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων καὶ ὑπηρετεῖται ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους καὶ ἡ ἄλλη ἀποβλέπει στὴν ἱκανοποίηση τῶν ὑλικῶν ἀναγκῶν, ἡ ὁποία ἀνατίθεται στοὺς ἑπτὰ Διακόνους, τοὺς πρώτους πολιτικοὺς τῆς καινῆς πολιτείας τοῦ Χριστοῦ. Καὶ οἱ δύο ἔχουν ὡς πηγὴ τὴν Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, τὸν Θεάνθρωπο Χριστὸ καὶ διακονοῦν τὸ σῶμα τῶν πιστῶν. Βασικὸς στόχος εἶναι ἡ ἐκπλήρωση τοῦ αἰτήματος τῆς Κυριακῆς Προσευχῆς, ἡ ἐπικράτηση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ «ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς», ποὺ ἐξασφαλίζει τὴν εὐτυχία τοῦ ἀνθρώπου ὡς δημιουργήματος τοῦ Θεοῦ. Οἱ δύο ἐξουσίες τῆς ἐποχῆς τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων θεμελιώνονται στὴν Αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης ἀπὸ τὸ Μεγάλο Κωνσταντῖνο ὡς τὸ «διὰ τοῦ Σταυροῦ πολίτευμα» μὲ τὴν ἁρμονικὴ συνεργασία τῆς Ἱερωσύνης καὶ Βασιλείας.

4. Στὴ χριστιανικὴ Δύση, ἀντίθετα, ἐπικράτησε ἡ συγκέντρωση τῆς πνευματικῆς καὶ κοσμικῆς ἐξουσίας στὸ πρόσωπο τοῦ Πάπα Ρώμης ὡς ἀντιπροσώπου τοῦ Χριστοῦ. Ἡ Μεταρρύθμιση ἀρνούμενη τὴ "θεοκρατία" τοῦ παπικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ, κατέληξε στὴν κατάργηση τῆς πνευματικῆς ἐξουσίας, τῆς Ἱερωσύνης, καταλήγοντας στὴ "θεοκρατία" τοῦ κοσμικοῦ κράτους.

5. Στὴν ἱστορικὴ ἐξέλιξη, ἰδιαίτερες γεωπολιτικὲς συνθῆκες ὁδήγησαν στὸν διαχωρισμὸ κράτους - ἐκκλησίας στὴ Δύση. Στὰ ρωμαιοκαθολικὰ κράτη, δεδομένου τοῦ προσωποκεντρισμοῦ τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας τοῦ πάπα, ἀποτελοῦσε ἀναγκαία προϋπόθεση ὁ διαχωρισμὸς γιὰ νὰ μὴν ὑπονομεύεται ἡ ἐξουσία τῶν ἡγεμόνων καὶ γιὰ νὰ μπορέσει νὰ δημιουργηθεῖ τὸ νεωτερικό, συγκεντρωτικὸ κράτος τῆς Εὐρώπης. Οἱ ἔντονες γεωπολιτικὲς ἀντιπαλότητες μεταξὺ πιστῶν καὶ ἡγεμόνων, καθιστοῦσαν ἀναγκαία τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὴν παρεμβατικότητα τοῦ Πάπα. Σὲ αὐτὸ συνετέλεσε καὶ ἡ ἀπογοήτευση καὶ ἀπομάκρυνση τῶν πιστῶν ἀπὸ μία ἐκκλησία ποὺ ἀποστασιοποιήθηκε ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὶς ἀντικατέστησε μὲ αἱρετικὲς θέσεις ποὺ ἐνίσχυαν τὴν ἐξουσία τοῦ πάπα, ὥστε οἱ δυτικοὶ χριστιανοὶ νὰ μὴ βρίσκουν τὸν Χριστὸ στὴν παπικὴ ἐκκλησία καὶ νὰ προτιμοῦν νὰ ὑποταχθοῦν στὴν κοσμικὴ ἐξουσία.

6. Ἀντιστοίχως, στὸν προτεσταντισμό, ἡ ὕπαρξη πολλῶν ἀνταγωνιστικῶν ὁμολογιῶν, ὁδήγησε στήν ἀναπόφευκτη ὑποχρεωτική κατάσταση τοῦ διαχωρισμοῦ κράτους - ἐκκλησίας, ὥστε νὰ μὴν παίρνει θέση τὸ κράτος ὑπέρ τὴς μιᾶς ἢ τῆς ἄλλης ὁμολογίας καὶ συνακόλουθα νὰ καταπιέζει τὶς ἄλλες. Ἐν συνεχείᾳ, μέσῳ τοῦ Διαφωτισμοῦ, προέκυψε μιὰ ἀφύσικη "ἀπορρόφηση" τῆς θρησκείας ἀπὸ τὸν κοσμικὸ πολιτισμὸ τῆς Δύσης καὶ γεννήθηκε τὸ κοσμοείδωλο τοῦ «ἀνθρωποθεοῦ». Ὅμως, ἡ ἄτυπη αὐτὴ θρησκεία ἔχει φθάσει στὰ ὅριά της καὶ ἔχει ὁδηγήσει τὴ Δύση σὲ πολλαπλᾶ ἀδιέξοδα.

7. Σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο, θὰ μποροῦσε νὰ ἔλθει στὸ προσκήνιο τῆς Ἱστορίας ὁ ρόλος τῆς Ὀρθοδοξίας, μὲ τὴ δοκιμασμένη χιλιετῆ συναλληλία Ἐκκλησίας – Κράτους στὴν Ἁγία Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, νὰ θεραπεύσει τὶς δυτικὲς ἀστοχίες καὶ νὰ συνεισφέρει σὲ μιὰ κρίσιμης σημασίας ἀποκατάσταση τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ ἀλλὰ καὶ σὲ μιὰ θετικὴ ἀλληλεπίδραση τῶν πολιτισμῶν στὸ ρευστὸ διεθνὲς σύστημα, πρὸς ὄφελος ὁλόκληρης τῆς ἀνθρωπότητας. Ὅμως, οἱ Ὀρθόδοξες χῶρες τῆς Ἀνατολῆς, μὲ ἐξαίρεση τὴν Ἑλλάδα, βρέθηκαν μετὰ τοὺς παγκοσμίους πολέμους ὑπὸ κομμουνιστικὰ καθεστῶτα καὶ συνακόλουθα ἐπιβλήθηκε ὁ διαχωρισμὸς κράτους - ἐκκλησίας μὲ τὴ βία. Στὴν Ἑλλάδα, αὐτὲς οἱ συνθῆκες δὲν ὑπῆρξαν καὶ οὔτε ὁ λαὸς ἐξέφρασε ποτὲ τέτοια ἐπιθυμία.

9. Στὴν ἐποχὴ τῆς μεγάλης ἐπανεκκίνησης καὶ τῆς woke κουλτούρας, γίνονται προσπάθειες νὰ τεθεῖ ἡ Ἐκκλησία στὸ περιθώριο τοῦ κοινωνικοῦ βίου. Τὸ κίνημα «woke» γεννήθηκε στὰ ἀμερικανικὰ πανεπιστήμια καὶ ἐπεκτείνεται ραγδαῖα στὶς δυτικὲς κοινωνίες. Ἔχει ἀτζέντα διεκδικήσεων τὴν ἔκφανση ἑνὸς ἀχαλίνωτου «δικαιωματισμοῦ», μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ ὁποίου ἐπιδιώκονται: α) ἡ πλήρης ἀξιολογικὴ ἐξομοίωση ὁποιασδήποτε ὑποκουλτούρας μικρο-ὁμάδων μὲ τὶς αἰώνιες καὶ παλαίφατες θρησκεῖες καὶ παραδόσεις τῶν λαῶν τῆς ὑφηλίου. β) ἡ ἀναγνώριση καὶ ἐπιβολὴ ὡς ἀπαραβίαστου «δικαιώματος» ὁποιασδήποτε ἀξίωσης ἢ ἐπιθυμίας, ὅσο ἀλλόκοτη καὶ ἂν εἶναι αὐτή. Ἡ woke ἀτζέντα εἶναι μία ἐκφυλισμένη ἀτζέντα, μέσα στὴν καρδιὰ τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ. Ἐμφανίζεται ὡς προοδευτική, ὅμως εἶναι βαθιὰ πουριτανική. Εἶναι ἕνα ρεῦμα τὸ ὁποῖο διαλύει κάθε συνεκτικὸ κώδικα ἐπικοινωνίας, ξηλώνοντας τὰ στερεότυπα τῶν φύλων καὶ στοχεύοντας κυρίως στὰ παιδιά. Ἡ ἐπιθυμία τοῦ woke κινήματος νὰ ἐπιβληθεῖ καὶ νὰ διεισδύσει γενικότερα στὶς θρησκεῖες δὲν εἶναι γεγονὸς τοπικὸ ἢ τυχαῖο, ἀποτελεῖ μία ὑπερεθνικὴ ἀτζέντα. Δηλαδὴ μία ὑπερεθνικὴ στρατηγική.

10. Ἡ διείσδυση ποὺ θὰ ἐπιχειρηθεῖ ἀπὸ τοὺς διαχειριστὲς τῆς woke ἀτζέντας στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθοδοξίας ἐντοπίζεται στὰ ἑξῆς πεδία: Θὰ ἀπαιτηθοῦν ἡ ἱερολογία τῶν ΛΟΑΤΚΙ γάμων, ἡ χειροτονία γυναικῶν σὲ κάθε βαθμὸ ἱερωσύνης, ἡ ἀφαίρεση ἀπὸ τὰ ἱερὰ κείμενα κάθε ἀναφορᾶς ποὺ γίνεται στὴν ὁμοφυλοφιλία ὡς ἁμαρτία, καθὼς καὶ οἱ ἀρνητικὲς ἀναφορὲς στὶς ἀποστασίες τοῦ ἰουδαϊκοῦ λαοῦ ὡς «ἀντισημιτικές». Ἐπιπλέον θὰ ἐνταθοῦν οἱ ἀπαιτήσεις γιὰ ἀφαίρεση ἱερῶν εἰκόνων ἀπὸ τὸ δημόσιο χῶρο, ὁ ἀποχριστιανισμὸς τῶν μεγάλων χριστιανικῶν ἑορτῶν, ἡ ὁριστικὴ διάρρηξη κάθε δεσμοῦ τῆς Πίστης μὲ τὴν ἐκπαίδευση, ἡ ἀποϊεροποίηση τοῦ ἀνθρωπίνου βίου, ἡ ἀπαγόρευση προβολῆς τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ δὴ τῆς Ὀρθοδοξίας ὡς μόνης ὁδοῦ σωτηρίας.

11. Ὁ ὅρος «πολιτικὴ ὀρθότητα» ἀναφέρεται σὲ λόγους, ἰδέες ἢ πολιτικές, οἱ ὁποῖες ἀντιτίθενται σὲ διακρίσεις ἐναντίον μειονοτήτων ποὺ προσδιορίζονται ἀπὸ φῦλο, φυλή, θρησκεία ἢ ἐθνότητα ἢ σεξουαλικὸ προσανατολισμὸ ἢ ἀνικανότητα κάθε εἴδους. Ἀπαγορεύει καὶ ποινικοποιεῖ ἐκφράσεις ἢ συμπεριφορὲς ποὺ μποροῦν νὰ χαρακτηρισθοῦν προσβλητικὲς ἀπὸ τὶς μειονότητες ἢ εἶναι ἱκανὲς νὰ διεγείρουν ἐναντίον τους τὸ δημόσιο αἴσθημα. Ἡ ἐργαλειοθήκη τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας ἐμπεριέχει τὸν τρόμο καὶ τὸν φόβο ὡς κολαστήριες τεχνικές. Ἐπιδιώκει νομοθετικὲς ρυθμίσεις ποὺ ὑποτάσσουν τὴν ἀντίθετη πλειοψηφία στοὺς κανόνες της. Μὲ τὴν ἀπειλή, λοιπόν, ἐννόμων συνεπειῶν ἢ καὶ ἁπλᾶ τῆς ἐπικόλλησης κάποιας ὀνειδιστικῆς «ἐτικέτας», ὑποχρεώνεται ἐκ τῶν προτέρων σὲ σιγὴ κάθε ἀνυπόταχτη σκέψη, κάθε ἀντίθετη γνώμη, κάθε εὔλογη διαμαρτυρία, κάθε προσήλωση τόσο σὲ θεμελιώδεις μορφὲς ὀργανωμένης συλλογικότητας (:οἰκογένεια, θρησκεία, πατρίδα, ἔθνος), ὅσο καὶ σὲ ἀξίες, ἀρχές, πεποιθήσεις, παραδοχές, πολιτιστικὴ ἰδιοπροσωπία κ.τλ.

12. Παρέα μὲ τὴ woke κουλτούρα καὶ τὴν πολιτική της ὀρθότητα, πηγαίνει ὁ λεγόμενος Μετανθρωπισμός, μιὰ προσπάθεια τῆς Μεγάλης Ἐπανεκκίνησης νὰ δημιουργήσει ἕνα νέο ὄν καὶ μιὰ νέα κατάσταση στὴν κοινωνία, οἰκονομία καὶ πολιτική, πού θὰ προκύψει ἀπὸ τὴν οὐσιώδη ἕνωση τοῦ σώματος τοῦ ἀνθρώπου μὲ τοὺς ἠλεκτρονικοὺς ὑπολογιστές. Οἱ ἰνστρούχτορες, πού τὴν προωθοῦν μὲ πολὺ χρῆμα καὶ ἐπικοινωνιακὴ ὑποστήριξη σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο, δίνουν σαφῶς στὸν Μετανθρωπισμὸ πνευματικὴ διάσταση.

13. Ὁ μετανθρωπισμὸς καὶ ἡ λατρεία τῶν ψηφιακῶν συστημάτων κατευθύνονται πρὸς τὴ σταδιακὴ ἀπομείωση πολιτικῶν καὶ ἄλλων ἐλευθεριῶν μὲ τὴν προώθηση μιᾶς παγκόσμιας δικτατορίας τύπου Κίνας, ἡ ὁποία θὰ χρησιμοποιεῖ ὡς μέσα ἐπιβολῆς τήν τεχνητή νοημοσύνη, τὶς ψηφιακὲς ταυτότητες, τήν κατάργηση τῶν μετρητῶν, τήν ἀποξένωση τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὴν ἰδιοκτησία τους.

14. Μέχρι νὰ ὁλοκληρωθοῦν αὐτοὶ οἱ στόχοι, καὶ ἐπειδὴ ἡ Ἑλλάδα ἔχει ὡς ἰσχυρὸ ἀντίβαρο τὴν ὀρθόδοξη πίστη, θὰ ἐνταθοῦν οἱ προσπάθειες νὰ οὐδετεροποιηθεὶ θρησκευτικὰ τὸ κράτος, μὲ τὴν ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος, τὴν ὁποία σφόδρα ἐπιθυμοῦν καὶ ἐπιδιώκουν καὶ μάλιστα μὲ μοντέλο τὸ λεγόμενο «Καινοτόμο Σύνταγμα Γεραπετρίτη».

15. Ἐπειδή χωρὶς συνειδητὴ μυστηριακὴ ζωή, δίχως μετάνοια καὶ προσευχὴ, θὰ εἴμαστε εὔκολη λεία στὰ χέρια τῶν προδρόμων τοῦ Ἀντιχρίστου, ἡ σωστὴ ἐνημέρωση, ἡ κοινωνικὴ ἀντίσταση, ἡ πίεση τῶν πολιτῶν πρὸς τοὺς πολιτικούς, ἀλλὰ κυρίως ἡ ἀνανέωση τῆς σχέσης τῶν Ἑλλήνων, ἀτομικὰ καὶ ἐθνικά, μὲ τὸν Χριστό, θὰ μπορέσει νὰ ἀνατρέψει τὰ σχέδια τῶν ἐπανεκκινητῶν.

 Το βίντεο της ημερίδας

Τρίτη 14 Νοεμβρίου 2023

Νέα τροπή στην υπόθεση του πατέρα Αντώνιου: «Πιέστηκα για να πω ψέματα», λέει ο καταγγέλλων! (14/11/23)

"Λίγο πριν αποφασίσει το δικαστικό συμβούλιο για την παραπομπή σε δίκη του πατέρα Αντώνιου για τις καταγγελίες περί σεξουαλικής κακοποίησης από τρόφιμους της Κιβωτού του Κόσμου, νέα στοιχεία έρχονται στο φως, αμφισβητώντας τη βασιμότητα των κατηγοριών σε βάρος του. Σε επιστολή που κατέθεσε ο ένας εκ των δύο καταγγελλόντων υποστηρίζει ότι εξαναγκάστηκε να πει ψέματα για τον πατέρα Αντώνιο, ισχυρισμό που επιβεβαιώνει και η μητέρα του".

"Πιέστηκα από μέλη της νέας διοίκησης" καταγγέλλει μία πρώην φιλοξενούμενη της Κιβωτού!

Τρίτη 17 Ιανουαρίου 2023

Βιασμός 15χρονου μαθητή: Τι θα κάνουμε μπροστά στον εφιαλτικό κόσμο του «μέλλοντος»;

 

Image

Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα ΝΙΚΗ

Θεματική Ομάδα Παιδείας και Πολιτισμού

Η κοινωνία της πατρίδας μας εισήλθε πλέον στο εφιαλτικό στάδιο, που μέχρι πρότινος βλέπαμε μόνο στην τηλεόραση για χώρες της «προηγμένης» Δύσης και μακαρίζαμε τη δική μας, που δεν «ανήκε» σ’ αυτές: στο στάδιο της ανεξέλεγκτης δράσης συμμοριών ανηλίκων, εθισμένων στη βία.

Τα τελευταία χρόνια έχει επισημανθεί από κάθε κατεύθυνση η αύξηση των κρουσμάτων ενδοσχολικού εκφοβισμού μεταξύ μαθητών, που έχει πάρει διαστάσεις κοινωνικού προβλήματος («bullying»). Συνθήματα όπως «stop bullying», «Δεν είσαι μόνος», «Μίλα» κ.τ.τ. αναρτώνται παντού και μεταδίδονται από το διαδίκτυο και τα λοιπά μέσα, αποκαλύπτοντας μια επικίνδυνη καθημερινότητα για τη ζωή των παιδιών μέσα στα σχολεία, στην οποία θύτες και θύματα διαχωρίζονται από μια λεπτή γραμμή –δεδομένου ότι και οι ανήλικοι θύτες συχνά, αν όχι πάντα, είναι θύματα άλλων θυτών, ενηλίκων, οι οποίοι τους καταδυναστεύουν, οδηγώντας τους σε αρρωστημένα ξεσπάσματα. Πλέον όμως η κατάσταση έχει διαφύγει από τα όρια του εκφοβισμού και της ψυχικής τρομοκρατίας και έχει περάσει στο επίπεδο της κακοποίησης κατ’ εξακολούθησιν.

Τελευταίο νέο ο επαναλαμβανόμενος βιασμός και βασανισμός δεκαπεντάχρονου μαθητή από ομάδα συνομηλίκων του, οι οποίοι μάλιστα ακολουθούσαν έναν τρόπο ζωής εκκολαπτόμενων κακοποιών και πιθανόν (όπως κατέθεσε γείτονας του σπιτιού, όπου συγκεντρώνονταν) είχαν κακοποιήσει στο παρελθόν κι άλλα θύματα!

Οφείλουμε να επισημάνουμε ότι η παιδική και εφηβική ηλικία ανέκαθεν χαρακτηριζόταν από βίαιη συμπεριφορά. Το παράδοξο είναι ότι σήμερα, παρότι ευτυχώς δεν κινδυνεύουμε από πειρατές, επιδρομείς ή κατακτητές, ώστε τα παιδιά μας να αισθάνονται την ανάγκη να είναι ετοιμοπόλεμα, επιπλέον δε στην κοινωνία κυριαρχούν φιλειρηνικά μηνύματα, ωστόσο η βία δεν έχει μειωθεί· απεναντίας, αυξάνεται, και τίποτε δεν προοιωνίζει ότι το μέλλον θα είναι πιο ευχάριστο.

Ποιες είναι οι αιτίες;

Τρεις αιτίες θα θέλαμε να επισημάνουμε στο παρόν άρθρο, που είναι γραμμένο με πόνο, όπως και κάθε κείμενο που συντάσσουν οι ευαισθητοποιημένοι άνθρωποι στις μέρες μας.

Η πρώτη αιτία είναι ο κατακλυσμός βίαιων ερεθισμάτων και μηνυμάτων, που δέχονται τα παιδιά μας από την τρυφερή – όπως θα έπρεπε να είναι – ηλικία τους, με την πρόφαση της ψυχαγωγίας. Ερεθισμάτων, που φτάνουν ώς τη ρεαλιστική αναπαράσταση σκηνών απερίγραπτης βίας, αιματοχυσίας, βασανιστηρίων, σαδισμού, αλλά και σεξουαλικής βίας και σεξουαλικού σαδισμού, που είναι το πλέον εκρηκτικό μείγμα για τη φαντασία των εφήβων, καθώς και των πρόωρα εκτεθειμένων σε σεξουαλικά ερεθίσματα παιδιών!

Και μόνο η μετάδοση σκηνών αναπαράστασης σεξουαλικών πράξεων, ακόμη και χωρίς καμιά βία, σε παιδικά μάτια, συνιστά κακοποίηση.

Πρόκειται κυριολεκτικά για μια πανδημία κινηματογραφικών και τηλεοπτικών παραγωγών, αλλά και ηλεκτρονικών παιχνιδιών, που «μυσταγωγούν» τη νέα γενιά σε δυστοπικούς φαντασιακούς κόσμους σκότους και παράνοιας. Περάστε μια βόλτα από ένα Internet café, για παράδειγμα, να δείτε παιδιά, ακόμη και δέκα ετών, να βρίζουν απερίγραπτα και να χτυπιούνται στους υπολογιστές, «σκοτώνοντας» με μανία ψηφιακά ανθρωπάκια (να σημειώσουμε ότι είναι παράλογο να επιτρέπεται η είσοδος ανηλίκων σε Internet café και η χρήση του διαδικτύου από εκείνους χωρίς συνοδό;).

Σε αυτά, να προσθέσουμε και τη μουσική που κερδίζει έδαφος στο εφηβικό, αλλά και προεφηβικό κοινό, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την τραπ. Στο τραγικό γεγονός του βιασμού του 15χρονου μαθητή – θα μπορούσε να είναι το παιδί καθενός μας, ενώ ας αναρωτηθούμε μήπως και οι δράστες θα μπορούσε να είναι τα παιδιά καθενός μας – λέχθηκε ότι «οι δράστες σκόπευαν να γράψουν ένα τραγούδι σε ρυθμό τραπ με τον βιασμό του συμμαθητή τους. Μάλιστα, σκόπευαν να γυρίσουν και βίντεο κλιπ, ενώ είχαν ήδη ξεκινήσει να γράφουν στίχους».

Το δεύτερο αίτιο της κατάστασης αυτής είναι η σχεδόν ολοκληρωτική απουσία διαπαιδαγώγησης των παιδιών και των εφήβων μας με βάση τις ηθικές αξίες της πνευματικής μας παράδοσης. Οι αξίες αυτές εκφράζουν όλα τα πραγματικά αιτήματα των ατόμων και της κοινωνίας. Φυσικά δεν «αγιοποιούμε» το παρελθόν, ούτε αντιμετωπίζουμε τα πάντα ως πρότυπα αξιών και συμπεριφοράς, αλλά αντλούμε από το θησαυροφυλάκιό μας τα καλύτερα στοιχεία του, προερχόμενα από τη σοφία και τον πολιτισμό των προγόνων μας, την ιστορία του έθνους μας και του λαού μας και την ορθόδοξη πίστη μας.

Και η διάπλαση του ανθρώπου γίνεται πρωτίστως με πρότυπα και όχι με θεωρία. Τέτοια πρότυπα η ιστορία του τόπου μας και του λαού μας διαθέτει άφθονα, όμως – όπως και η ουσιαστική σύνδεση με την ειρηνοποιό και θεραπευτική για την ανθρώπινη ψυχή ορθόδοξη πίστη – έχουν εξοβελιστεί πλήρως από τα σχολεία μας.

Το τρίτο στοιχείο που θέλουμε να επισημάνουμε είναι πως, όταν προβάλλονται πρότυπα συμπεριφοράς στο σημερινό σχολείο ή στα διάφορα εκπαιδευτικά προγράμματα, που επιχειρούν την ευαισθητοποίηση και διαπαιδαγώγηση των παιδιών, τα πρότυπα αυτά είναι μόνο ειρηνιστικά και οικολογικά, με μια γενική αποκήρυξη της μάχης, ακόμη και όταν πρόκειται για την υπεράσπιση του εαυτού μας, της πατρίδας μας ή των αδυνάτων. Όμως ας γνωρίζουμε ότι δεν εξέλιπε η ανάγκη του δυναμισμού και της ετοιμότητας για ηρωική αντίσταση σε ποικίλες ενδεχόμενες απειλές. Η ανάγκη αυτή, εφόσον δεν οδηγείται σε υγιείς κατευθύνσεις, καταλήγει μοιραία σε μια έκρηξη κακώς εννοούμενου δυναμισμού, σε μια υπερχείλιση της βίας προς κάθε κατεύθυνση.

Ας μην αυταπατώμεθα. Εφόσον στα πρότυπα των παιδιών μας δεν περιλαμβάνονται η Μαντώ Μαυρογένους, η Δόμνα Βισβίζη και ο Μάρκος Μπότσαρης (ή τόσοι άλλοι), μοιραία θα περιλαμβάνονται ο Τζόκερ και η Χάρλεϊ Κουήν. Και αν δεν γνωρίζετε ποιοι είναι αυτοί, αγαπητοί μας γονείς και δάσκαλοι, παρακαλούμε να μάθετε – υπενθυμίζοντας ότι το 2019, κατά την προβολή της κινηματογραφικής ταινίας «Τζόκερ» (ακατάλληλης για ανηλίκους), για την οποία στις ΗΠΑ είχε κινητοποιηθεί το σύνολο της Αστυνομίας για την πρόληψη βίαιων ξεσπασμάτων, στην Ελλάδα λοιδορήθηκαν οι ελάχιστοι αστυνομικοί που «τόλμησαν» να απομακρύνουν ανήλικους από κάποιες κινηματογραφικές αίθουσες, με το τότε «υπουργείο Πολιτισμού» να απολογείται ότι ουδέποτε έδωσε εντολή για τέτοιους ελέγχους…

Τα πρότυπα των παιδιών μας λοιπόν θεωρούμε ότι δεν ωφελεί να είναι μόνον ειρηνιστικά και οικολογικά, αλλά οφείλουν επίσης να είναι και ηρωικά και αγωνιστικά, γιατί χωρίς αυτά το παιδί δεν μαθαίνει να αμύνεται, ούτε για τον εαυτό του, ούτε για τους άλλους (ούτε φυσικά για την πατρίδα, που η αγάπη προς αυτήν έχει εξευτελιστεί και εξαφανιστεί ως αξία). Άγιοι και ήρωες είναι οι δύο όψεις του αξιακού μας συστήματος και αυτά ακριβώς που θα βοηθήσουν τα παιδιά μας να εκτιμήσουν την ευγένεια, την καλοσύνη, τη δικαιοσύνη, την ανιδιοτέλεια, τη γενναιότητα, την οικογένεια, την υπεράσπιση του αδύναμου.

Στη χώρα μας πλέον, ακόμη και στο ζήτημα της ειρήνης και της αγάπης, δεν προβάλλουμε ως παραδείγματα προς μίμησιν τους αγίους μας (όπως ο Μ. Βασίλειος ή η αγία Φιλοθέη η Αθηναία), αλλά πρόσωπα αξιόλογα μεν, όμως άσχετα με τον πολιτισμό και την παράδοσή μας, ενίοτε δε παιδιά, που ακόμη βρίσκονται στην αρχή της ζωής τους και δεν είναι δυνατόν να καθοδηγήσουν τη ζωή άλλων παιδιών.

Αν θέλουμε να διαμορφώσουμε μια γενιά, όχι προβάτων, ούτε λύκων, αλλά Ανθρώπων, απαιτείται αναμφίβολα πάρα πολλή δουλειά σε πολλούς τομείς. Ας πράξουμε το καθήκον μας ως δάσκαλοι και γονείς, ακόμη κι αν χρειαστεί να συγκρουστούμε ευθέως με το ολοένα και ισχυρότερο κατεστημένο της «πολιτικής ορθότητας» (πράγμα που σίγουρα θα μας καταστήσει απαράμιλλα πρότυπα για τα παιδιά μας), και ας απαιτήσουμε από την πολιτική και πνευματική ηγεσία του τόπου μας να πράξει το δικό της καθήκον.

Συμπλήρωμα 
  
[...] Τρεις παράγοντες μπορούν να σταματήσουν το αναποδογύρισμα των πάντων.

Πρώτον, η πολιτεία. Κατά το Σύνταγμα, άρθρο 21, «Η οικογένεια…. και η παιδική ηλικία τελούν υπό την προστασία του κράτους». Το Σύνταγμα κατάντησε «σύντριμμα», όπως έλεγε και ο Κολοκοτρώνης, οπότε  ματαιοπονούμε. Και εξάλλου ποιος ενδιαφέρεται; Τα βλαστάρια των πολιτικών φοιτούν στα καλύτερα κολλέγια, εισέρχονται κατόπιν στα πανάκριβα πανεπιστήμια της αλλοδαπής και επιστρέφουν για να γίνουν υψηλόβαθμα και υψηλόμισθα στελέχη του δημοσίου, της Ε.Ε. ή και δήμαρχοι.

Δεύτερον, το σχολείο. Αν ρωτήσουμε το υπουργείο παιδείας, θα μας ταράξει στις «δεξιότητες» και στις «δράσεις». Κάποτε η παιδεία μας περιφρουρούσε τις τιμαλφείς αξίες του έθνους, τώρα είναι προαγωγός της ασυδοσίας. Ένας λόγος που αγρίεψαν τα παιδιά, είναι και η «εκπαίδευση της αμάθειας».

Τρίτον, η οικογένεια, η έσχατη γραμμή άμυνας για την επιβίωση του Ελληνισμού. Η σύγχρονη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Όπως θα έλεγε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός «Ἀνίσως ἦτο δυνατόν νά ἀνεβοῦμε εἰς τόν οὐρανόν καί νά φωνάξουμε μίαν φωνήν μεγάλην «γονεῖς ξυπνήστε, σᾶς μαγαρίζουν τά παιδιά σας». Όποια οικογένεια ορθώνει τείχη αδιαπέραστα και προφυλάσσει τα παιδιά της από την «λέπρα» που τρώει τα σωθικά της κοινωνίας, θα καμαρώνει μεθαύριο για τον καλόν της αγώνα. Όποια οικογένεια, αντί για τα αναποτελεσματικά «πρέπει», μεγαλώνει και ανατρέφει τα παιδιά της με το «πρέπον», το παράδειγμα, θα σωθεί.

Δημήτρης Νατσιός - Δάσκαλος-Κιλκίς, Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ

Απόσπασμα από το άρθρο Γονείς ξυπνήστε, σας μαγαρίζουν τα παιδιά σας

Και:
 
 
 
 
 

Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2022

Ἡ κοινωνική προεργασία τῆς παιδεραστίας

 
Εστία Πατερικών Μελετών
Image

Τό ἀποτρόπαιο ἔγκλημα στόν Κολωνό καὶ οἱ συνεχεῖς περιπτώσεις βιασμῶν, δικαὶως ἔχουν σοκάρει τήν κοινωνία.
Δέν μπορεῖ νά χωρέσει ἀνθρώπου νοῦς, ὅτι συνάνθρωποί μας ἔχουν φθάσει σέ τέτοιο σημεῖο διαστροφῆς νά βιάζουν ψυχές καὶ σώματα ἀθώων παιδιῶν.
Πρόκειται γιά κεραυνό ἐν αἰθρίᾳ;

Ἡ προεργασία τοῦ ἐγκλήματος εἶναι ἔκδηλη καὶ ἡ ἀδιαφορία μας σέ αὐτή τήν προεργασία, παράγοντας διευκόλυνσής του.

Πλέον οἱ περιπτώσεις παιδεραστίας ἔχουν γίνει πάρα πολλές· ἐμεῖς ὅμως διαπράττουμε ἕνα μεγάλο λάθος. Ἀναζητοῦμε τά αἴτια μόνο στήν κακότητα τῶν δραστῶν καὶ καθόλου στήν κοινωνία καὶ τόν τρόπο πού μεγάλωσαν καὶ μεγαλώνουν οἱ Ἕλληνες τίς τελευταῖες δεκαετίες. Χωρίς τόν ἐντοπισμό τῆς αἰτίας, ὅμως, δέν θά ὑπάρξει καμμία ἀναστροφή τῆς κακῆς πορείας.

Παρακάτω, γίνεται μία προσπάθεια ἐντοπισμοῦ τῶν πραγματικῶν αἰτίων καί πρόταση γιά τήν ἀλλαγή.

Τηλεόραση καὶ κινητό τηλέφωνο

Μία πρώτη πικρή διαπίστωση πού ὀφείλουμε νά παραδεχτοῦμε, ἄν θέλουμε νά εἴμαστε εἰλικρινεῖς, εἶναι ὅτι οἱ «παιδεραστές» ἔχουν μπεῖ στά σπίτια μας, διότι ἐμεῖς μέ ἀδιαφορία καὶ ἀφέλεια τούς ἀνοίξαμε.

Καὶ αὐτοί οἱ «παιδεραστές» εἶναι ἡ τηλεόραση καὶ ἐσχάτως τό κινητό τηλέφωνο.

Ἀμφιβάλλει κανείς ὅτι τά παιδιά ἀπό τήν τηλεόραση καὶ ἀπό τό κινητό τους μαθαίνουν ἀπό τήν ἀθώα παιδική τους ἡλικία γιά τό σέξ;

Ἄν κάποιος μιλήσει πρόστυχα ἤ συνευρεθεῖ ἐρωτικά μπροστά σέ ἕνα παιδί, δέν τό κακοποιεῖ;

Ὅποια ὥρα καὶ νά ἀνοίξει κάποιος τήν τηλεόραση, θά δεῖ προστυχιές, αἰσχρότητες, ἐρωτικές σκηνές, μοιχεῖες, βίντεο κλίπ μέ ἡμίγυμνες τραγουδίστριες νά χορεύουν προκλητικά.

Σέ πολλά σπίτια οἱ τηλεοράσεις μένουν ἀνοιχτές ὅλη μέρα, ἀκόμα καὶ ὅταν δέν βλέπει κανείς.
Ἔτσι ὅλα τά σεξουαλικά μηνύματα περνοῦν στά νήπια καὶ αὐτά ἀρχίζουν νά σκέφτονται τόν ἔρωτα σέ μία ἡλικία ἀθωότητας καὶ μάλιστα νά μιμοῦνται αὐτά πού βλέπουν.

Καὶ ἄν δέν τά δοκιμάσουν μέ παιδιά τῆς ἡλικίας τους, πιθανόν νά βρεθεῖ κάποιος μεγαλύτερος νά τά ἐκμεταλλευτεῖ, μεγαλωμένος καὶ αὐτός μέ τίς ἴδιες ἀρχές τῆς σαρκολατρείας πού ἀφειδῶς μᾶς προσέφερε ἡ τηλεόραση τίς τελευταῖες δεκαετίες.

Τήν ἴδια ὥρα πολλοί, ἄν ὄχι οἱ περισσότεροι γονεῖς, γελᾶνε καὶ ἐπιβραβεύουν μέ χειροκροτήματα τά παιδιά τους, ὅταν ἀπό νήπια μιμοῦνται ἄσεμνους χορούς πού βλέπουν στήν τηλεόραση καὶ τραγουδοῦν τραγούδια πρόστυχα καὶ ἀπαράδεκτα ὄχι μόνο γιά παιδιά ἀλλά καὶ γιά κάθε ἄνθρωπο μέ ἀξιοπρέπεια.

Βλέποντας αὐτή τήν κατάντια, διαπιστώνουμε τήν πικρή δικαὶωση ὅσων «ὀπισθοδρομικῶν» πνευματικῶν καλοῦσαν τούς χριστιανούς νά μήν ἔχουν τηλεοπτική συσκευή μέσα στό σπίτι.

Ἀλήθεια, πόσες παιδικές ψυχές θά εἶχαν διατηρήσει τήν ἁγνότητα πού ἁρμόζει στήν ἡλικία τους, ἄν δέν μάθαιναν ἀπό τήν τηλεόραση τήν ἄκρατη σεξουαλικότητα καὶ μάλιστα τίς παραχρήσεις τοῦ σώματος;

Ἀκόμη πιό βαρύνουσα εἶναι ἡ ἐπιρροή τῆς βιομηχανίας πορνό στίς σεξουαλικές διαστροφές τῶν ἀνθρώπων.

Τό ἐλεύθερο διαδίκτυο, ἐκτός ἀπό τά θετικά του σημεῖα, ὅπως ἡ ἐναλλακτική καὶ ἀνεξάρτητη πληροφόρηση, προσφέρει εὔκολη πρόσβαση σέ ὑλικό – νόμιμο ἤ παράνομο - πορνογραφικοῦ καὶ διαστροφικοῦ περιεχομένου στούς χρῆστες, ἀνεξαρτήτως ἡλικίας.

Αὐτή ἡ πρόσβαση εἶναι εὔκολη στά παιδιά πού ἀπό πολύ μικρή ἡλικία χειρίζονται μέ ἄνεση τίς ἠλεκτρονικές συσκευές καὶ ἔχουν κινητό τηλέφωνο μέ σύνδεση στό διαδίκτυο καὶ μάλιστα ὡς προσωπικό ἀντικείμενο, εἶναι ἀνεξέλεγκτο ἀπό τούς γονεῖς, σέ ἀντίθεση μέ τούς σταθερούς ἤ φορητούς ὑπολογιστές, ὅπου ὑπάρχει πρόσβαση στό ἱστορικό καὶ δυνατότητα ἀποκλεισμοῦ ἀκατάλληλων ἱστοσελίδων.

Τό δέ κινητό τηλέφωνο παρέχει ἀνέλεγκτη ἐπικοινωνία καὶ ἀνταλλαγή φωτογραφιῶν, μεταξύ παιδιῶν καὶ ἐπίδοξων παιδεραστῶν.

Ἡ σχολική ἐκπαίδευση

Στήν πρόωρη σεξουαλικοποίηση τῶν παιδιῶν δέν εἶναι ἄμοιρο εὐθυνῶν τό σύγχρονο σχολεῖο.
Ὁ «προοδευτικός» προσανατολισμός τῆς ἐκπαίδευσης, περιλαμβάνει τή χαλάρωση τῆς ἠθικῆς καὶ τῆς ἐγκρατείας καὶ φυσικά τήν ἐξαφάνιση τῆς παραδοσιακῆς οἰκογενείας ὡς παράγοντα ἀσφαλοῦς ἀνατροφῆς τῶν παιδιῶν.

Αὐτό επηρεάζει ἀρνητικά, ὄχι μόνο τά παιδιά τοῦ σήμερα, ἀλλά καὶ τούς αὐριανούς ἐνήλικες.

Μερικά ἀπό τά πιό προκλητικά παραδείγματα «προοδευτικότητας» εἶναι τά ἀκόλουθα: Ἀπό τό 2006 ἕως καὶ τό 2021 σέ παιδιά Α΄Γυμνασίου, δηλαδή 12 ἕως 13 ἐτῶν (τραγική σύμπτωση!) μέσα ἀπό τό σχολικό βιβλίο τῆς γλώσσας, παρουσιαζόταν ἡ παιδεραστία ὡς κάτι φυσιολογικό!
Ἐκεῖ βλέπουμε τήν ἤδη μακροχρόνια σχέση τοῦ «Σάκη τοῦ ἠλεκτρολόγου»[1] μέ τήν 15χρονη (χωρίς νά διευκρινίζεται καὶ ἡ ἡλικία της στήν ἀρχή τῆς παρουσιαζόμενης σχέσης), κάτι πού ἐγκαὶρως ἔχει ἐπισημάνει ὁ ἀγωνιστής δάσκαλος ἀπό τό Κιλκίς, Δημήτρης Νατσιός, χωρίς οἱ δημοσιογράφοι νά ἐξανίστανται, χωρίς οἱ εἰσαγγελεῖς νά παρεμβαίνουν, χωρίς τό ὑπουργεῖο (μέ ὅλες τίς κυβερνήσεις πού πέρασαν) νά ἀποσύρει αὐτό τό ἀπόσπασμα, παρά μόλις πέρυσι, μετά ἀπό σκάνδαλα παιδεραστίας πού ἄγγιζαν πρόσωπα τοῦ κυβερνῶντος κόμματος καὶ μοιραῖα ἔφερναν τό συγκεκριμένο ἀπόσπασμα στό προσκήνιο.

Στό δέ βιβλίο τῆς γλώσσας τῆς Γ΄Γυμνασίου, ὅπως ἀπεκάλυψε ἡ δρ. διδακτικῆς γλωσσῶν, Ἑλένη Παπαδοπούλου[2], ὑπάρχει κείμενο τοῦ Peter Dalglish, ἱδρυτῆ τῆς ΜΚΟ Street Kids International Charity καὶ ἐκπροσώπου τοῦ ΟΗΕ στό Ἀφγανιστάν, πού προσκαλεῖ τούς νέους νά ἐνταχθοῦν σέ ΜΚΟ, καθώς ἔτσι κάνουν κάτι σημαντικό στή ζωή τους.

«Μπορεῖ νά μή γίνουν πλούσιοι, ἀλλά οἱ συγκινήσεις πού τούς προσφέρουν τά ἄστεγα παιδιά τῆς Ἀφρικῆς τούς ἀποζημιώνουν γιά τήν ἐπιλογή τους».

Τό γεγονός ὅτι τό 2018 οἱ ἀρχές τοῦ Νεπάλ τόν συνέλαβαν ἔπειτα ἀπό ἕφοδο στό σπίτι του γιά τόν βιασμό δυό ἀγοριῶν, 12 καὶ 14 ἐτῶν, δέν πτοεῖ τό ὑπουργεῖο ἀπό τό νά διδάσκει τά παιδιά γιά τήν ἔνταξη σέ ἀμφιβόλου προέλευσης ὁμάδες, μέσα ἀπό τά κείμενα ἑνός παιδεραστῆ.

Ἅς μήν ξεχνᾶμε ὅτι ἐδῶ καὶ δεκαετίες, διάφοροι ἐξωσχολικοί ὀργανισμοί, «εἰσχωροῦν» στή σεξουαλική ζωή τῶν ἐφήβων μαθαίνοντάς τους πῶς θά φοροῦν τό προφυλακτικό, πῶς θά ἀποφύγουν τά ἀφροδίσια καὶ τίς ἀνεπιθύμητες ἐγκυμοσύνες κ.λπ. Καὶ ὅλα αὐτά μέ τήν ἄδεια καὶ ἐνθάρρυνση τοῦ ὑπουργείου παιδείας καὶ μερίδας τῶν ἐκπαιδευτικῶν.

Ἀλλά σάν νά μήν ἔφταναν αὐτά, ἤδη ἀπό τήν περυσινή χρονιά, σέ πανελλαδικό ἐπίπεδο, στό νηπιαγωγεῖο τά παιδιά μυοῦνται ἐπίσημα καὶ ἐντός σχολικοῦ προγράμματος στή σεξουαλική ἀγωγή!!!

Τί νά μάθει γιά τό σέξ ἕνα παιδάκι 4, 5 ἤ 10 ἐτῶν; Ποιοί εἶναι αὐτοί πού τούς ἐπιτρέπουμε νά μιλοῦν γιά τόσο σοβαρά πράγματα στά ἀνήλικα παιδιά μας ὅλων τῶν τάξεων;

Ἔχουν τά μικρά παιδιά τήν ὠριμότητα νά ἀκούσουν γιά τό σέξ καὶ νά μήν ἀναζητήσουν τρόπους νά ἐφαρμόσουν αὐτά πού ἀκοῦνε; Καὶ μάλιστα μέ τό ἀντίστροφο ἐπιχείρημα ὅτι ἔτσι δῆθεν προστατεύονται ἀπό τή σεξουαλική κακοποίηση!!!

Φυσικά στά πλαίσια ἄλλων μαθημάτων θά πρέπει νά γίνεται μέ τήν ἁρμόζουσα σεμνότητα πρός τήν ἄωρη ἡλικία τῶν παιδιῶν, ἐνημέρωση γιά τρόπους προστασίας ἀπό τήν σεξουαλική κακοποίηση καὶ ὄχι γιά τρόπους ἀντισύλληψης ἤ γιά τή «φυσιολογικότητα» τῶν ὁμοφυλοφιλικῶν σχέσεων.

Τό τελευταῖο, εἶναι ὁ πραγματικός λόγος γιά τόν ὁποῖο μπῆκε οὐσιαστικά ἡ σεξουαλική ἀγωγή στά σχολεῖα, ὅπως δήλωσε καὶ ὁ ἴδιος ὁ πρωθυπουργός στή βουλή, κάνοντας λόγο γιά σεβασμό στή διαφορετικότητα[3].

Σέ κάθε περίπωση, δέν ἔχουν καμμία θέση στήν ἐκπαίδευση τῶν παίδων, διότι δέν ἁρμόζουν στήν ἡλικία τους καὶ τά ἀποπροσανατολίζουν ἀπό ἐποικοδομητικές γιά τήν ἡλικία τους ἀσχολίες πού εἶναι πρός ὄφελός τους.

Ἀντίστοιχα καὶ στά μεγαλύτερα παιδιά τοῦ Γυμνασίου καὶ τοῦ Λυκείου, ἐξάπτεται ἡ φαντασία τους καὶ τό ἴδιο τό μάθημα μέ τίς ἀναφορές σέ παράκαιρα πράγματα, εἶναι φυσικό νά ἀποσποῦν τήν προσοχή τους καὶ νά τά εἰσάγουν σέ σκέψεις πού τά σπρώχνουν στήν ἀνώριμη ἀναζήτηση σαρκικῶν ἀπολαύσεων, χωρίς νά παρουσιάζεται καὶ ἡ ἄλλη ὄψη τοῦ νομίσματος, δηλαδή ἡ ψυχική καταρράκωση πού ὁδηγεῖ ἡ ἄκρατη σεξουαλικότητα καὶ ἡ «ἀντικειμενοποίηση» τοῦ σώματος.

Ἀνήλικοι ΛΟΑΤΚΙ

Ἀποτελεῖ νόμο τοῦ Κράτους ἡ νομική ἀναγνώριση τῆς ἀλλαγῆς ταυτότητας φύλου ἀπό τήν ἡλικία τῶν 15 ἐτῶν!

Ἕνα παιδί 15 ἐτῶν, γιά νά ζητάει νά ἀλλάξει τό φύλο του, σημαίνει ὅτι ὄχι μόνο ἔχει αἰσθανθεῖ ἐρωτική ἕλξη ἀπό ἀνθρώπους τοῦ ἰδίου φύλου, ἀλλά πιθανόν ἤδη νά ἔχει «μυηθεῖ» σέ σεξουαλικές πράξεις, εἴτε ἀπό συνομηλίκους εἴτε ἀπό μεγαλύτερους ὁμοφυλόφιλους.

Ἄν τολμοῦσαν οἱ ἀκτιβιστές ἤ ἁπλοί ὁμοφυλόφιλοι νά κάνουν ἕνα ἄλλο εἰλικρινές «outing» καὶ νά μιλήσουν γιά τίς πρῶτες τους σεξουαλικές ἐπαφές, θά βλέπαμε ὅτι πολλές, ἄν ὄχι οἱ περισσότερες περιπτώσεις, θά ἔγιναν ὅταν ἦταν ἀνήλικοι μέ κάποιον «προχωρημένο» ἐνήλικο.

Ἀποτελεῖ δέ θλιβερή καὶ ἀποτρόπαια εἰκόνα ἡ παρουσία μικρῶν παιδιῶν στά gay prides, ντυμένα μέ ροῦχα τοῦ ἄλλου φύλου (!), ὅπου γύρω τους ἡμίγυμνοι διαδηλωτές μέ προκλητικά ἐσώρουχα ἐρωτοτροποῦν μεταξύ τους.
Ἐκεῖ ὑπάρχει «πρόοδος» καὶ ὄχι ἐξώθηση στήν παιδεραστία!

Ἀπό τήν ἄλλη, διαπιστώνουμε καθημερινά περιπτώσεις ἀνηλίκων πού σχεδόν πιέζονται ἀπό τούς "εἰδικούς" νά κάνουν χειρουργική ἀλλαγή φύλου καὶ σέ μεγαλύτερη ἡλικία τό μετανοιώνουν.

Ποιός θά πάρει τήν εὐθύνη γιά τήν καταστροφή αὐτῶν τῶν παιδιῶν σέ μία μή ἀντιστρέψιμη κατάσταση διά βίου;

Θεοποίηση τοῦ σέξ

Ἀφοῦ ἐπικράτησε ἡ πορνική νοοτροπία στήν καθημερινότητα τῶν Νεοελλήνων, ἡ σαρκική ἀγαπητική ἕλξη ἔπαψε νά εἶναι μέσο ψυχοσωματικῆς σύνδεσης τῶν συζύγων καὶ πραγματώσεως τοῦ «αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε» καὶ ἔγινε φυσική ἀνάγκη, σπόρ, θέαμα, μέσο ταπείνωσης τῆς γυναίκας πού ἐνίοτε βιντεοσκοπεῖται «γιά πᾶν ἐνδεχόμενο» καὶ «λόγος» γιά νά προβληθεῖ ὁ ἄνδρας στίς παρέες του.

Σέ μία τέτοια πορνική κοινωνία, εἶναι φυσικό ἐπακόλουθο νά ἐκπαιδεύονται τά παιδιά νά ζοῦν μέ αὐτή τή νοοτροπία καὶ νά τή βιώνουν στόν ἐπέκεινα βίο τους, σάν κάτι φυσιολογικό.

Ἀπό τή νεαρή ἡλικία μαθαίνουν νά ἔχουν προτεραιότητα στή ζωή τους τό σέξ, ἔτσι ὥστε ὅταν μεγαλώσουν νά μήν μποροῦν νά ζήσουν χωρίς αὐτό, νά τό βάζουν στήν κατηγορία τῶν ἀπαραίτητων φυσικῶν ἀναγκῶν, νά τό θεοποιοῦν ὡς αὐτοσκοπό τῆς ζωῆς, νά τό θεωροῦν παράγοντα εὐτυχίας ἤ δυστυχίας!

Ἔτσι, ἄν γιά κάποιο λόγο δέν τούς προσφέρεται εὔκολα, γιά νά ἱκανοποιήσουν τή «φυσική ἀνάγκη» τους, νά καταφεύγουν ἀκόμα καὶ στό βιασμό.

Ἤ μήπως ἡ σημερινή ἑλληνική κοινωνία δέν ἀντιμετωπίζει ὅποιο νέο δέν ἔχει τακτικές σεξουαλικές ἐπαφές, ὡς «καθυστερημένο»;

Ἐκεῖνοι πού σήμερα κατακρίνουν τούς παιδεραστές, πῶς ἀντιμετωπίζουν τά παιδιά πού ἐνηλικιώνονται διατηρώντας τήν παρθενία τους;

Ἡ νεοελληνική κοινωνία ἀπεδοκίμασε καὶ ἀπέρριψε τή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας περί προγαμιαίων καὶ γενικά ἐξώγαμων σχέσεων.
Δαιμονοποίησε τήν ἁγνότητα καὶ στοχοποίησε τούς ἁγνούς νέους!

Καὶ τό χειρότερο εἶναι ὅτι ἀκόμα καὶ κληρικοί, θεολόγοι, ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας[4], συνήργησαν στήν ἀποκαθήλωση τῆς διαχρονικῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀκολούθησαν τό κοσμικό φρόνημα, ἀπέναντι στή σωτήρια καὶ δοκιμασμένη γιά αἰῶνες ἀντιπρόταση τῆς Ἐκκλησίας, παρασύροντας χριστιανούς νέους στή σαρκολατρεία.

Ἀποτέλεσμα νά ἀσκοῦν τή σεξουαλική τους δραστηριότητα ἀπό μικρή ἡλικία ἐκτός πλαισίου τοῦ εὐλογημένου γάμου, θεωρώντας ὅτι δέν διαπράττουν κάποιο ἁμάρτημα, ἐνῶ παράλληλα ἐπιβαρύνουν ἐν ἀγνοίᾳ τους τήν ψυχή τους καὶ δέν ἱκανοποιοῦνται ἀπό τίς συχνές «συμβατικές» συνευρέσεις, ψάχνοντας «παρηγοριά» σέ ἐναλλακτικές σεξουαλικές συμπεριφορές.

Ἡ ἁγνότητα ὡς παράγοντας ψυχικῆς ἰσορροπίας, ὄπως τήν ὅρισε ἡ πατερική παράδοση, θεωρήθηκε τό ἀκριβῶς ἀντίθετο καὶ ἡ ψυχική ἀνισορροπία τῶν ἐλεύθερων σχέσεων θεωρήθηκε κάτι ὑγιές.

Παράλληλα, ἡ ἁγνότητα ἔπαψε νά θεωρεῖται τό γερό θεμέλιο γιά τή δημιουργία ὑγιοῦς οἰκογένειας, μέ ἀποτέλεσμα νά ἀναζητοῦνται ἀλλοῦ τά αἴτια τῆς κρίσης τοῦ θεσμοῦ.

Ἡ θεοποίηση τοῦ σέξ ἔχει καὶ ἕνα ἄλλο ἀρνητικό ἐπακόλουθο.
Ὅτι τά παιδιά μεγαλώνουν παραμερίζοντας τά ὄντως σημαντικά τῆς ζωῆς, διοχετεύοντας ὅλη τη ζωντάνια καὶ τό δυναμισμό τους, στίς σεξουαλικές ὁρμές τους. Πῶς λοιπόν, ὁ νέος θά μάθει γιά ἀρετές πού γεμίζουν τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου ὅπως ἡ ἐλεημοσύνη, ἡ αὐτοθυσία, ἡ ταπείνωση;

Καὶ ἀφοῦ ἀποξενώνεται ἀπό τίς ἀρετές, παραδίδεται στά πάθη καὶ μεγαλώνοντας ἀποκτηνώνεται, ἀντικαθιστώντας τά σημαντικά τῆς ζωῆς μέ τίς εὐχαριστήσεις τοῦ σώματος, πού μπορεῖ νά καταλήξουν σέ ποικίλες διαστροφές, ἀκόμα καὶ εἰς βάρος ἀνυπεράσπιστων παιδιῶν.

Ἐν ὀλίγοις, ἡ ἐπικέντρωση τῆς ἐκπαίδευσης στίς δοκιμασμένες ἀπό τούς Ἁγίους μας ἀρετές τῆς ἁγνείας καὶ τῆς ἐγκρατείας, θά μποροῦσε νά περιορίσει κατά πολύ τό πρόβλημα καὶ νά δημιουργήσει προσωπικότητες ἰσχυρές, ἰσορροπημένες καὶ ἐνάρετες, χωρίς διαστροφές καὶ ἐμπάθειες.

Θεοποίηση τοῦ οἰκονομικοῦ κέρδους

Τά παιδιά μαθαίνουν νά μεγαλώνουν μέ Θεό τό κέρδος καὶ νά μήν ὑπολογίζουν τίποτα μπροστά του.

Αὐτές οἱ ἀξίες δυστυχῶς ξεκινοῦν ἀπό τό σπίτι καὶ ἐνισχύονται ἀπό τήν προβολή τους μέσα ἀπό τά ΜΜΕ, ἀλλά καὶ ἀπό τόν τρόπο πού οἱ ἀμοραλιστικές καπιταλιστικές πολιτικές τοῦ κράτους ἔχουν ἀνάγει τό κέρδος σέ αὐτοσκοπό τῆς ζωῆς.

Οἱ ἀξίες καὶ τά ἰδανικά ὑποχωροῦν μπροστά στά χρήματα.
Στά πλαίσια αὐτῆς τῆς λογικῆς, ὁ πρωθυπουργός πρίν λίγους μῆνες ζητοῦσε ἀπό τούς ἐφήβους νά δώσουν τό σῶμα τους γιά ἐμβολιασμό, καὶ τούς ἔδινε γιά ἀντάλλαγμα 150 εὐρώ καὶ δωρεάν data!

Φυσικά δέν συγκρίνουμε κατ’ ἐλάχιστον τήν παιδεραστία μέ τόν ἐμβολιασμό, ὡστόσο ἡ νοοτροπία τῆς ξεδιάντροπης ἐκπόρνευσης πού χρησιμοποίησε ὁ πρωθυπουργός εἶναι ἔκδηλη.

Πνευματική ἐκπόρνευση μίας γενιᾶς, πού εὐτυχῶς στή μεγάλη της πλειοψηφία προτίμησε τήν ἐλευθερία καὶ γύρισε τήν πλάτη καὶ στά 150 εὐρώ καὶ στά δωρεάν data.

Ἀποδυνάμωση καὶ διάλυση τῆς οἰκογενείας

Πάνω σέ ὅλα τά παραπάνω, ἔρχεται νά προστεθεῖ ὡς ἐπιστέγασμα, ἡ ἀποδυνάμωση τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογενείας.

Όταν θεοποιεῖται ἡ σαρκική μίξη καὶ διαφημίζεται ἡ συχνή ἀλλαγή ἐρωτικῶν συντρόφων ὡς κάτι ὑγιές, πῶς θά μπορέσει νά σταθεῖ ἕνα ζευγάρι μέσα στό γάμο; Ἀκολουθοῦν διαζύγια, μοιχεῖες, τσακωμοί, ἀδιαφορία γιά τά παιδιά, ἔλλειψη ἐμπιστοσύνης πρός τούς γονεῖς.

Ὅλα αὐτά ἀποτελοῦν τό «ἰδανικό» περιβάλλον γιά νά προσπαθήσει τό παιδί νά βρεῖ ἀλλοῦ τή «θαλπωρή». Ἤ νά ἔχει παραβατική συμπεριφορά ἡ ὁποία ὅταν μεγαλώσει νά καταλήξει σέ φρικτά πάθη, ὅπως ἡ παιδοφιλία.

Δέν γεννιοῦνται οἱ ἄνθρωποι «τέρατα», ὅπως τούς ὀνομάζει ἡ κοινωνία, ἀλλά γίνονται μέσα ἀπό τά βιώματά τους καὶ μέ τήν ἀπουσία τῆς εἰλικρινοῦς πνευματικῆς ζωῆς, πού ὀχυρώνει τούς γονεῖς καὶ τά παιδιά ἀπό κακές ἐπιδράσεις ἀνθρώπινες ἤ δαιμονικές.

Στοχοποίηση τῶν χριστιανῶν

Στόν ἀνάποδο κόσμο πού ζοῦμε, ὅμως, οἱ τηλεδικαστές δέν θά μιλήσουν ποτέ γιά τίς αἰτίες πού προαναφέραμε, αὐτῆς τῆς κοινωνικῆς μάστιγας.

Ἀλλά θά ὑπερτονίζουν τή σχέση τοῦ φερομένου ὡς παιδομαστροποῦ τοῦ Κολωνοῦ μέ τήν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ὅπως φαίνεται ἦταν ἐπίπλαστη, γιά νά καταλήξουν στό συμπέρασμα ὅτι πάλι οἱ χριστιανοί εἶναι οἱ κακοί καὶ ὅποιος πηγαίνει στήν Ἐκκλησία μπορεῖ νά εἶναι παιδεραστής!

Ἡ ἀπόλυτη φασιστική νοοτροπία τοῦ «τσουβαλιάσματος» πού συναντᾶται μόνο ἐναντίον τῶν χριστιανῶν.

Παρέλκει νά ὑπενθυμίσουμε στούς «κυνηγούς χριστιανῶν» ὅτι ὁ χριστιανισμός ἔθεσε στό κοινωνικό περιθώριο κάθε ἐκμετάλλευση ἀνθρώπων, πολλῷ δέ μᾶλλον τή σεξουαλική.

Καὶ ὅτι ἄν ἦταν καλοπροαίρετοι δέν θά στέκονταν στό ποῦ ἔφτασε κάποιος πού παριστάνει τόν χριστιανό, ἀλλά ποῦ ἔχουν φθάσει χιλιάδες χριστιανοί πού βιώνουν στά ἀλήθεια τό Εὐαγγέλιο.

Ἀντιθέτως, τό κοράνι εὐλογεῖ τήν παιδεραστία ἀφοῦ ἐπιτρέπει σε μικρά ἀνήλικα κορίτσια νά νυμφευθοῦν ἐνήλικες καὶ νά ἱκανοποιήσουν τίς σεξουαλικές ἐπιθυμίες τοῦ συζύγου τους, ὅπως παρατηρεῖται στίς ἰσλαμικές χῶρες.

Σέ μία κοινωνία πού εἰσάγει ἀνεξέλεγκτα παράνομους μετανάστες πού ὡς ἐπί τό πλεῖστον ἀσπάζονται τό Ἰσλάμ καὶ επιδιώκει τήν ἐνσωμάτωσή τους στήν Ἑλληνική κοινωνία, πῶς ἡ πολιτεία καὶ ἡ κοινωνία σιωπούν; Φυσικά, στήν Ἑλλάδα ὅποιος αναφέρει κάτι τέτοιο, ἴσως διωχθεῖ λόγῳ του ἀντιρατσιστικοῦ νόμου.

Δηλαδή ἀπό τήν μία παρατηρείται ἡ σιωπηρή ἀποδοχή τῆς παιδεραστίας ὡς εἰσαγόμενο προϊόν ἐξ Ἀνατολῶν καὶ ἀπό τήν ἄλλη η στοχοποίηση των Χριστιανών, ὡς παιδεραστῶν, παρότι κατά τή χριστιανική διδασκαλία ἡ παιδεραστία εἶναι μεγάλο καὶ βδελυγματικό ἁμάρτημα.

Ἡ ἀνάγκη τῆς ἀλλαγῆς

Δυστυχῶς οἱ περισσότεροι θά ἀσχοληθοῦμε μέ τό θέμα ὅσο τό κρατάει ἡ ἐξουσία τῶν ΜΜΕ στήν ἐπικαιρότητα καὶ δέν θά πράξουμε τό παραμικρό γιά νά ἀλλάξουν τά πράγματα, μέχρι τό ἑπόμενο ἀντίστοιχο ἔγκλημα, ὅπου ἀπό τούς καναπέδες μας καὶ τά social media, ἀγανακτισμένοι θά ἀπαιτοῦμε «κρεμάλες».

Ὅμως, δέν μποροῦμε νά ἀπαιτοῦμε ἀλλαγή τῆς κοινωνίας ἄν ἐμεῖς δέν κάνουμε τό παραμικρό γιά τή βελτίωση τή δική μας καὶ τῆς οἰκογενείας μας.

Μπορεῖ οἱ περισσότεροι πού διαβάζουν αὐτές τίς γραμμές νά μήν ἔχουν σοβαρά παραπτώματα καὶ ἀντικοινωνικές συμπεριφορές.

Ὡστόσο, αὐτό δέν μᾶς ἀπαλλάσσει ἀπό τήν εὐθύνη μας νά βελτιωθοῦμε οἱ ἴδιοι, ὥστε ταυτόχρονα νά γίνει ἕνα μικρό κομμάτι τῆς κοινωνίας καλύτερο.

Ἄν θέλουμε εἰλικρινά νά ἀλλάξει αὐτό τό παγερό σκηνικό, θά ἐνεργήσουμε τά ἐλάχιστα πού μᾶς ἀναλογοῦν, ὡς ὑποχρέωσή μας ἀπέναντι στό Θεό, στήν οἰκογένειά μας, στήν κοινωνία καὶ στήν πατρίδα μας.

Εἰδικότερα, ὀφείλουμε νά ἀσχοληθοῦμε πιό ἐπισταμένα μέ τούς ἐφήβους καὶ τά παιδιά, νά φροντίσουμε δηλαδή τό μέλλον μας.

Γονεῖς, παπποῦδες, δάσκαλοι, καθηγητές νά ἀφιερώσουμε περισσότερο χρόνο σέ αὐτά.

Νά προσευχόμαστε καθημερινά γιά τά παιδιά μας, ὅπως συνεχῶς ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος, ὥστε νά τά φρουρήσουμε καλύτερα σέ ἕναν κόσμο πού δέν τά λυπᾶται καὶ δέν τά σέβεται.

Νά τούς ἀφιερώσουμε τήν προσοχή μας, τό χαμόγελό μας, νά ἀκοῦμε μέ ψυχραιμία καὶ κατανόηση τούς προβληματισμούς καὶ τά προβλήματά τους. Ὁ χρόνος πού ἀφιερώνουμε στά παιδιά μας δέν πάει ποτέ χαμένος. Χαμένος εἶναι ὁ χρόνος πού ἀφιερώνουμε στά social media καὶ σέ τηλεσκουπίδια.

Νά γίνουμε συνειδητά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, νά ἐνισχύσουμε τά κατηχητικά σχολεῖα, νά συμμετέχουμε ἐνεργά καὶ οἰκογενειακῶς στήν ἐνοριακή ζωή, κάτι πού ἀρέσει στά παιδιά καὶ τά προστατεύει ἀπό ἄλλους κινδύνους.

Νά κλείσουμε πρῶτοι ἐμεῖς τήν τηλεόραση, νά περιορίσουμε τίς ὦρες στό διαδίκτυο ὥστε ἀφενός νά ἀσχοληθοῦμε περισσότερο μέ τά παιδιά μας, ἀφετέρου νά τά προστατέψουμε ἀπό τό βόρβορο πού εἰσβάλλει στά σπίτια μας καὶ τά μαγαρίζει.

Ἄν ἐμεῖς ἀπεξαρτηθοῦμε ἀπό τήν τηλεόραση καὶ τό διαδίκτυο, τά παιδιά μας δέν θά νιώσουν ποτέ τήν ἀνάγκη νά ἐξαρτηθοῦν.

Νά γίνουμε ὑγιῆ πρότυπα γιά αυτά. Νά θυσιάσουμε τούς μικροεγωισμούς μας καὶ τή «δικαὶωσή» μας γιά νά μήν ὑπάρχουν ἐντάσεις μεταξύ τῶν γονέων καὶ τά παιδιά νά αἰσθάνονται μέσα στό σπίτι ἀσφάλεια καὶ θαλπωρή.

Πολύ περισσότερο ὀφείλουμε οἱ χριστιανοί νά γίνουμε ξανά τό ἅλας τοῦ κόσμου. Νά μή δίνουμε κανένα πάτημα σέ ἐκείνους πού γιά νά δικαιολογήσουν τίς δικές τους ἁμαρτίες καὶ νά τίς συνεχίσουν ἀνενόχλητοι ἀπό τή συνείδησή τους, ψάχνουν νά βροῦν κάποιον ἁμαρτωλό χριστιανό γιά νά «ἀχρηστέψουν» στό μυαλό τους τή χριστιανική πίστη.

Ἡ «κόπρος τοῦ Αὐγείου»[5] φαντάζει ἀδύνατον νά καθαριστεῖ.

Καὶ ἀνθρωπίνως εἶναι ἀδύνατον. Ὅμως, δέν ἀπελπιζόμαστε, διότι πιστεύουμε ὅτι τά ἀδύνατα παρά τοίς ἀνθρώποις, δυνατά παρά τῷ Θεῷ.

Ἡ ἕνωση τῶν δυό χειμάρρων, τῆς δικῆς μας μετανοίας (προσωπικῆς καὶ ἐθνικῆς) καὶ τῆς θείας βοήθειας πού θά ἔρθει κατόπιν ἔμπονης προσευχῆς καὶ συνειδητοποίησης ὅτι χωρίς Ἐκεῖνον οὐ δυνάμεθα ποιείν οὐδέν, θά καθαρίσει τήν κόπρο πού ἔχει ὁ καθένας μέσα του καὶ τήν κοινωνία ὁλόκληρη.

Τό ἄρωμα τῆς ἁγιότητας μπορεῖ νά ὑπερκαλύψει τή δυσωδία τῆς διαστροφῆς. Ἄς στραφοῦμε στούς Ἁγίους μας καὶ ἄς κάνουμε ἀγώνα νά τούς μιμηθοῦμε γιά νά μή μᾶς ἀγγίζουν οἱ ἀναθυμιάσεις.

………………………………………………………

Παραπομπές

[1] https://www.youtube.com/watch?v=3QiLh1W_s_U Νατσιός Δημ.: Ο Σάκης (Οσάκις) ο παιδεραστής.
[2] Κείμενο από παιδεραστή σε βιβλίο του γυμνασίου! http://aktines.blogspot.com/2021/02/blog-post_203.html
[3] «επεκτείνουμε σε όλα τα σχολεία πια, από το Σεπτέμβριο, το πρόγραμμα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης* το οποίο εφαρμόστηκε πιλοτικά κατά τη φετινή χρονιά. Γιατί ο σεβασμός, όχι μόνο στο άλλο φύλο αλλά και στη διαφορετικότητα, πρέπει να διδάσκεται από νωρίς» https://www.protothema.gr/politics/article/1098824/mitsotakis-oi-protovoulies-gia-na-apotrapoun-kai-alla-metoo-sto-mellon/