Υπουργείο Παιδείας για Ένωση Αθέων: "Οι χριστιανικές εικόνες δεν προσβάλλουν το δικαίωμα της δίκαιης δίκης – Το μάθημα της Ηθικής παρακολουθούν μη Χριστιανοί Ορθοδόξοι"

fresh-education

Η Ένωση Αθέων, όπως είχε κάθε δικαίωμα, κατέθεσε προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) κατά της Ελλάδας το 2020 με αίτημα την καθαίρεση των Ιερών Εικόνων από τις αίθουσες των Δικαστηρίων, επικαλούμενη την προστασία του δικαιώματος των μελών της σε δίκαιη δίκη.

Με το ίδιο αίτημα είχε προσφύγει και στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), του οποίου η Ολομέλεια (Μείζων Σύνθεση) το απέρριψε με την απόφαση 71/2019.

Η Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού (ΥΠΑΙΘΑ) έστειλε το υπ’ αριθμό 18022/Θ2/13.2.2026 Υπόμνημα στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους (ΝΣΚ) σχετικά με την προσφυγή της Ένωσης Αθέων (επισυνάπτεται).

Το Υπόμνημα της ΓΓΘ υποστηρίζει ότι η διατήρηση των Ιερών Εικόνων στις αίθουσες των Δικαστηρίων δεν προσβάλλει το δικαίωμα οποιουδήποτε σε δίκαιη δίκη, αλλά αποτελεί μια μακρά παράδοση, ήδη από την ίδρυση του νεότερου Ελληνικού Κράτους, η οποία συνδέεται με τον πολιτισμό και την ιστορική διαμόρφωση της ταυτότητας του Ελληνισμού αλλά και του αναντικατάστατου ρόλου της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ως εκ τούτου η Πολιτεία έχει εκφράσει ρητά, όπως και το ΣτΕ, τη θέση της σχετικά με τους λόγους για τους οποίους δεν τίθεται υπό συζήτηση η ύπαρξη των Ιερών Εικόνων στις αίθουσες των Δικαστηρίων. 

Σχετικά με το μάθημα της Ηθικής, το ΥΠΑΙΘΑ εφαρμόζει με απόλυτο σεβασμό και κατά γράμμα τις αποφάσεις του ΣτΕ 1749/2019 και 1750/2019. Σύμφωνα με αυτές, το ΥΠΑΙΘΑ είναι υποχρεωμένο να εισάγει το μάθημα της Ηθικής για όσους μαθητές/τριες δεν είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Οι μαθητές/τριες που είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι παρακολουθούν υποχρεωτικά το μάθημα των Θρησκευτικών.

Σύμφωνα με την απόφαση του ΣτΕ, τα δύο μαθήματα είναι απολύτως διακριτά μεταξύ τους, δεν υποκαθιστά ούτε αντικαθιστά το ένα το άλλο και το κριτήριο παρακολούθησής τους είναι θρησκευτικό: οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι παρακολουθούν το μάθημα των Θρησκευτικών και όσοι δεν είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι παρακολουθούν το μάθημα της Ηθικής.

Το σχετικό έγγραφο ΕΔΩ.

Ν: Το κείμενο του εγγράφου, που υπογράφει ο κ. Γ. Καλαντζής, είναι εξαιρετικό και αξίζει να το διαβάσετε. Χαιρόμαστε που το Υπουργείο Παιδείας (ή ακριβέστερα η Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων) έλαβε αυτή τη θέση. Ευχόμαστε το Υπουργείο να τηρήσει παρόμοια στάση και σε άλλα ζητήματα. 

NIKH: Η Κυβέρνηση να προστατεύσει τις εικόνες από τα «δόντια» των αθέων

 

Η ΝΙΚΗ τοποθετείται κατά της αποχριστιανοποίησης του ελληνικού κράτους, υπερασπίζεται την παρουσία θρησκευτικών συμβόλων σε δημόσιους χώρους και καλεί την κυβέρνηση να προστατεύσει την ελληνορθόδοξη παράδοση.

Με αφορμή την πρόσφατη, “ξαναζεσταμένη” συζήτηση περί αποχριστιανοποίησης του Ελληνικού Κράτους, με αφαίρεση των Χριστιανικών συμβόλων από δημόσιους χώρους και τη σημαία μας, η ΝΙΚΗ είναι σαφής…

Κανέναν Έλληνα δεν απασχολεί η ακραία ιδεοληψία μιας μικρής, αλλά θορυβώδους μειοψηφίας που θέλει να σβήσει κάθε ίχνος της χριστιανικής μας ταυτότητας από τον δημόσιο βίο.

Η απαίτηση αποκαθήλωσης των εικόνων από τις δικαστικές αίθουσες και οπουδήποτε αλλού ορέγεται η Ένωση Αθέων (στην πραγματικότητα Ένωση Αντιχριστιανών) δεν είναι «άσκηση δικαιωμάτων» – είναι η «εικονομαχία» του 21ου αιώνα. Είναι η επίθεση στην ιστορική και πολιτιστική μας κληρονομιά.

Δεν είδαμε αντίστοιχο ζήλο των Αθέων κατά του Ισλάμ. Και τελικά αν είναι σίγουροι πως δεν υπάρχει Θεός, γιατί ταράσσονται τόσο πολύ όταν βλέπουν την εικόνα του Υιού Του;

Το ελληνικό κράτος γεννήθηκε και εξελίχθηκε με τον Σταυρό και τις εικόνες δίπλα του – από την “Για του Χριστού την Πίστη την Αγία” Επανάσταση του ’21 μέχρι σήμερα.

Τα Χριστιανικά Σύμβολα στους Δημόσιους Χώρους είναι η έκφραση της αβίαστης αγάπης του Ελληνικού Λαού προς την Ορθόδοξη Πίστη του, είναι η έκφανση της διαπίστωσης του άρθρου 3 του Συντάγματος ότι «επικρατούσα θρησκεία» στην Ελλάδα είναι αυτή της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού.

Το Συμβούλιο της Επικρατείας έχει ήδη αποφανθεί επανειλημμένα ότι δεν υπάρχει παραβίαση δικαιωμάτων.

Οι Δικαστές δεν επηρεάζονται από την ύπαρξη της Εικόνας του Χριστού στη Δικαστική Αίθουσα γιατί αυτή είναι τοποθετημένη πίσω τους και δεν την βλέπουν. Η Εικόνα του Χριστού βρίσκεται στην αίθουσα για την παρηγοριά των κατηγορουμένων και των αδικημένων, για τη συστολή των κατηγόρων και των αδίκων.

Η ΝΙΚΗ καλεί την κυβέρνηση να αντιληφθεί το ιστορικό καθήκον της που δεν είναι άλλο από το να σταθεί ανάχωμα σε αυτές τις ακραίες διεκδικήσεις και να υπερασπιστεί την Ελληνορθόδοξη Παράδοσή μας.

Ο Ελληνικός Λαός δε θα επιτρέψει να γίνει η Ελλάδα μία Άθεη χώρα, χωρίς ψυχή, χωρίς αξίες, έρημος του μηδενισμού, μόνο και μόνο για να ικανοποιηθούν οι εμμονικές ιδεοληψίες λίγων.

Συμπλήρωμα

Αιχμές Ιερωνύμου για την απομάκρυνση των εικόνων από τα σχολεία και την εθνική σημαία 

Γιατί πρέπει να εξακολουθήσει να υπάρχει η εικόνα του Χριστού στα ελληνικά δικαστήρια (Θεματική Ομάδα Πολιτισμού της ΝΙΚΗΣ)

Η παρουσία θρησκευτικών συμβόλων στον χώρο της Δικαιοσύνης

Επιστήμη & Θρησκεία, Ορθολογισμός & Δόγμα
Ένας άθεος στο ίδιο τραπέζι με το Χριστό
Άθεά μου αδέρφια, ζητήστε και θα λάβετε, όπως έλαβα εγώ...
Ο Καλός Άθεος
Εισαγωγή στην Ψυχολογία του Αθεϊσμού

Πώς ξέρουμε σίγουρα ότι υπάρχει Θεός;
Η άμεση γνώση του Θεού από τους ανθρώπους

Νευροθεολογία: Εγκέφαλος και πνευματική εμπειρία

Ιστορίες πλάνης: Ψεύτικα θαύματα και οράματα στην Ορθοδοξία

Η επιστημονική έρευνα για το Θεό

Θαυματουργοί άγιοι: αλήθεια ή μύθος;
Έκανε θαύματα ο γέροντας Παΐσιος ή όχι;

Ηθικισμός στην Ορθοδοξία; Όχι, ευχαριστώ!

Ένας πανεπιστημιακός γιατρός για ένα σύγχρονο άγιο

«Παιδιά χωρίς Θεό»: ιστοσελίδα για την προώθηση του αθεϊσμού στα παιδιά

Πώς άνθρωποι πιστοί φθάνουν στην αθεΐα (άγιος Παΐσιος)

Ο Ρίτσαρντ Ντώκινς (το παγκόσμιο σύμβολο του αθεϊσμού) θλίβεται με την υποχώρηση του Χριστιανισμού στη Δύση

Για ποιους υπάρχει "ο θεός των κενών";

Αθεΐα (ενότητα στο ιστολόγιό μας) 

Αθεϊσμός (ενότητα στην ΟΟΔΕ)

Αιχμές Ιερωνύμου για την απομάκρυνση των εικόνων από τα σχολεία και την εθνική σημαία

ΟΧΙ ΣΕ ΒΙΑΣΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

 

Αυστηρό μήνυμα προς την πολιτική ηγεσία να μην προχωρήσει σε βιαστικές αλλαγές που αλλοιώνουν την εθνική και θρησκευτική ταυτότητα της χώρας απηύθυνε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος από τη Θεσσαλονίκη, κατά την παρουσία του στην ακολουθία των Χαιρετισμών.

 

To διαβάζουμε εδώ:

Αιχμές Ιερωνύμου για την απομάκρυνση των εικόνων από τα σχολεία και την εθνική σημαία

Ο π. Αντώνιος μετά την καταδικαστική απόφαση εις βάρος του - Έρανος για να εξαγοράσει την ποινή του

Ένοχος και σε δεύτερο βαθμό ο πατέρας Αντώνιος – Καταδικάστηκαν και τέσσερις συνεργάτες της «Κιβωτού»

ΕΡΤ news

• Το δικαστήριο του επεφύλαξε βαρύτερη ποινική μεταχείριση σε σχέση με τον πρώτο βαθμό, καθώς τον καταδίκασε για 9 πράξεις, ενώ πρωτοδίκως τον είχε καταδικάσει για πέντε

Ένοχος κρίθηκε ο ιδρυτής της «Κιβωτού του Κόσμου»,πατέρας Αντώνιος για ξύλο, τιμωρίες και καταναγκαστική εργασία σε βάρος τροφίμων σε δομές, σε Αθήνα, Βόλο και Καλαμάτα. Μάλιστα το δικαστήριο του επεφύλαξε βαρύτερη ποινική μεταχείριση σε σχέση με τον πρώτο βαθμό, καθώς τον καταδίκασε για εννέα πράξεις, ενώ πρωτοδίκως τον είχε καταδικάσει για πέντε.

Κρίθηκε ένοχος για πράξεις βαριάς σωματικής βλάβης, ηθικής αυτουργίας σε επικίνδυνη και απλή σωματική βλάβη για ξυλοδαρμό, παραγγελία σε σωματική τιμωρία σε βάρος φιλοξενούμενων και υποβολή τροφίμων σε απομόνωση και καταναγκαστική εργασία.

Ένοχοι κρίθηκαν ακόμη τέσσερις πρώην εργαζόμενοι για πράξεις βαριάς σωματικής βλάβης, επικίνδυνης σωματικής βλάβης, απειλής και έκθεσης κατά περίπτωση. Πρόκειται για τα δύο άλλοτε «πρωτοπαλίκαρα» του πατρός Αντωνίου, την πρώην διευθύντρια της δομής Βόλου και ακόμη έναν πρώην υπεύθυνο στο ΔΣ της Κιβωτού. Δύο απαλλάχθηκαν από όλες τις κατηγορίες, όπως πρωτόδικα.

Ο πατέρας Αντώνιος και ακόμη τρεις κατηγορούμενοι έχουν αποχωρήσει εδώ και καιρό από τη δίκη, διαμαρτυρόμενοι για μεροληπτική στάση του δικαστηρίου εναντίον τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν απολογήθηκαν στο δικαστήριο σε προηγούμενο διάστημα.

"Ν": Η παρακάτω ανάρτηση είναι επιβαρυντική για τον π. Αντώνιο. Στη συνέχεια θα αναδημοσιεύσουμε ορισμένα βίντεο υπέρ του, μεταξύ των οποίων και παιδιά που τον κατήγγειλαν και στη συνέχεια αναίρεσαν. Αυτές οι μαρτυρίες δεν φαίνεται να ελήφθησαν υπόψιν. Ποια η αλήθεια; Ο Θεός γνωρίζει. Ελπίζουμε να αποκαλυφθεί κατά το θέλημά Του. Εμείς είμαστε θετικοί απέναντι στον π. Αντώνιο & καχύποπτοι απέναντι και στο κράτος και στα δικαστήρια, γιατί ξέρουμε ότι υπάρχει και διαφθορά, αλλά και δικαστικές πλάνες. Ο Θεός ας βοηθήσει τους αθώους και ας αποκαλύψει την αλήθεια. Αμήν.

Xλίτσιος για καταδίκη π. Αντωνίου: «Tον κόσμο δεν τον ενδιαφέρει να γνωρίζει» – Οι επώνυμες καταγγελίες για τη δομή του Βόλου

Ταχυδρόμος 

Τη δική του δημόσια τοποθέτηση για την υπόθεση της Κιβωτός του Κόσμου και την καταδίκη του ιδρυτή της, πατρός Αντωνίου, έκανε ο Χρόνης Χλίτσιος, πρώην εργαζόμενος στη δομή, γνωστός αθλητής, τέσσερα χρόνια μετά την –όπως αναφέρει– επώνυμη καταγγελία που είχε υποβάλει για κακοποιητικές συμπεριφορές στη δομή της οργάνωσης στον Βόλο.

Ο κ. Χλίτσιος τον Αύγουστο του 2022 είχε καταγγείλει επωνύμως στις αστυνομικές αρχές ότι υπήρξε περιστατικό ξυλοδαρμού τριών ανηλίκων στη δομή της Κιβωτού στον Βόλο από στέλεχος της δομής προερχόμενο από την Αθήνα, σε υπόγειο χώρο του παραρτήματος στο Διμήνι, αναφέροντας παράλληλα ότι ήταν το δεύτερο περιστατικό μέσα σε 8 μήνες με εμπλοκή του συγκεκριμένου προσώπου. Μάλιστα όταν ενημέρωσε ότι θα προβεί σε καταγγελία στην Αστυνομία, ενημερώθηκε τότε τηλεφωνικά ότι απολύθηκε, με το αιτιολογικό ότι με τις πράξεις του παρασύρει και άλλους συναδέλφους του σε ανάλογες κινήσεις.

Τέσσερα χρόνια μετά και αφού σήμερα το Εφετείο έκρινε ένοχο ξανά τον π. Αντώνιο, επιβάλλοντας ποινή φυλάκισης 9,5 ετών για τα αδικήματα που αφορούν στην υπόθεση κακοποίησης τροφίμων, ο κ. Χλίτσιος σε ανάρτησή του στα social media παίρνει θέση δημόσια και όσα επισημαίνει είναι πολύ ενδιαφέροντα.

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στη στάση της κοινής γνώμης, τονίζοντας ότι οι χρήστες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πήραν θέση για την υπόθεση, με –κατά την εκτίμησή του– την πλειονότητα να εκφράζει πίστη στην αθωότητα του πατρός Αντωνίου. «Κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα ότι τον κόσμο δεν τον ενδιαφέρει να γνωρίζει αλλά να πιστεύει», αναφέρει χαρακτηριστικά, επιχειρώντας μια ευρύτερη κοινωνική ερμηνεία της δημόσιας συζήτησης που αναπτύχθηκε γύρω από την υπόθεση.

Ολόκληρη η ανάρτησή του έχει ως εξής: «Τέσσερα χρόνια μετά την επώνυμη καταγγελία που είχα κάνει για κακοποιητικές συμπεριφορές στη δομή της Κιβωτού στο Βόλο βγήκε η απόφαση για τον ιδρυτή της Κιβωτού: Ένοχος.

Αυτά τα χρόνια κατόπιν προτροπής της συζύγου μου ποτέ δεν βγήκα να μιλήσω για το θέμα ούτε και έγραψα ποτέ κάτι με μορφή ανάρτησης. Αφού εξετάστηκα δύο φορές σαν μάρτυρας στο δικαστήριο (πρωτόδικα και εφετείο) παρακολουθούσα τις εξελίξεις τηλεοπτικά και κυρίως διαδικτυακά. Παρατήρησα λοιπόν ότι χιλιάδες χρήστες έπαιρναν θέση για την υπόθεση της Κιβωτού. Θα έλεγα μάλιστα ότι περισσότεροι ήταν αυτοί οι οποίοι πίστευαν στην αθωότητα του παπά Αντώνη. Κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα ότι τον κόσμο δεν τον ενδιαφέρει να γνωρίζει αλλά να πιστεύει. Η γνώση συνοδεύεται από ευθύνη ενώ η πίστη φέρνει ελπίδα. Γι’ αυτό η πίστη είναι πιο δυνατή από τη γνώση, ακόμα και με κίνδυνο κάποιες φορές να οδηγεί σε πλάνη, όπως στην υπόθεση της Κιβωτού».

*****

Στις Αλήθειες με την Ζήνα ο Πατέρας Αντώνιος μετά την καταδικαστική απόφαση εις βάρος του

 

Συμπλήρωμα:

«Είπα ψέματα για τον π. Αντώνιο, ποτέ δε με πείραξε»

Παρέμβαση της ΝΙΚΗΣ στη Βουλή για την «Κιβωτό του Κόσμου» (ερωτήματα προς την Υπουργό Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, κ. Δόμνα Μιχαηλίδου, 26.1.26)

Έρανος από τον πατέρα Αντώνιο για να εξαγοράσει την ποινή του - «Να με βοηθήσει ο κόσμος»

dnews

«Αφήνομαι στη βοήθεια των συνανθρώπων μου» τονίζει ο καταδικασθείς πατέρας Αντώνιος.

«Δεν έχω τα χρήματα να εξαγοράσω την ποινή μου. Επαφίεμαι στη βοήθεια των συνανθρώπων μου», δηλώνει ο πατέρας Αντώνιος τονίζοντας σε ανακοίνωσή του «η καταδικαστική απόφαση, που εκδόθηκε ερήμην μου, αφού προηγουμένως παραιτήθηκαν οι δικηγόροι μου (πρώτα οι τρείς, Θ. Κονταξής, Α. Τριαντάφυλλου, Ι. Κώτσος και ύστερα οι δύο, Α. Μπασαράς και Γ. Γεωργίου) και αποχώρησα κι εγώ, για λόγους ακραίας μεροληψίας του δικαστηρίου και στέρησης των υπερασπιστικών μου δικαιωμάτων, ήταν προδιαγεγραμμένη.

Ζω με την πρεσβυτέρα και το ανήλικο τέκνο μου, με έναν μειωμένο μισθό και κατά τούτο, αδυνατώ να καταβάλλω ακόμα και την οποιαδήποτε, ελάχιστη δόση. Αφήνομαι στον κάθε συνάνθρωπο, ως καταφύγιο και παρηγορία, ελπίζοντας στην βοήθειά του. Η επιβληθείσα ποινή, στρώνει το δρόμο του μαρτυρίου, που επί χρόνια πορεύομαι και θα ακολουθήσω μέχρι όπου η ανθρώπινη δικαιοσύνη ορίσει.»

«Ο πάτερ Αντώνιος θα φυλακιστεί και θα αγιοποιηθεί»

Γιατί πρέπει να εξακολουθήσει να υπάρχει η εικόνα του Χριστού στα ελληνικά δικαστήρια

 

Θεματική Ομάδα Πολιτισμού της ΝΙΚΗΣ

Ιστοσελίδα της ΝΙΚΗΣ 

Εν όψει της επικείμενης εκδίκασης από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) της προσφυγής της Ένωσης Αθέων για αφαίρεση της εικόνας του Ιησού Χριστού από τις δικαστικές αίθουσες.

1. Επειδή βρισκόμαστε στην Ελλάδα και η πνευματική παράδοση του τόπου μας και του λαού μας δεν είναι ο άθρησκος ουμανισμός, αλλά η Ορθοδοξία.

Η στροφή μερίδας συμπατριωτών μας προς την αθεΐα, είτε το αποδέχονται είτε όχι, είναι αποτέλεσμα πολιτισμικής αλλοτρίωσης και θα είναι μέγιστο λάθος της ευρωπαϊκής Δικαιοσύνης – όπως και του ελληνικού κράτους ή της ελληνικής Δικαιοσύνης, τώρα ή μετέπειτα – να τη μετατρέψει σε γνώμονα της κοινωνικής ζωής.

Μία από τις σημαντικότερες ομάδες ιστορικών προσώπων στην Ελλάδα – και όχι μόνο – είναι οι ορθόδοξοι άγιοι, οι περισσότεροι από τους οποίους υπήρξαν βαθείς μελετητές της ανθρώπινης συμπεριφοράς και σοφοί διδάσκαλοι της κοινωνίας, αγωνίστηκαν με αυταπάρνηση για τη δικαιοσύνη και επιδόθηκαν σε συγκλονιστική προσφορά αγάπης προς τον συνάνθρωπο. Οι πρόγονοί μας αγωνίστηκαν επί αιώνες για την ελευθερία, εμπνεόμενοι από το απελευθερωτικό μήνυμα της Σταύρωσης και της Ανάστασης του Χριστού, ενώ οι βάρβαροι κατακτητές μας απαγόρευαν τη θρησκευτική μας έκφραση και τα σύμβολα της ορθόδοξης πίστης μας.

Εξάλλου, η απομάκρυνση του σύγχρονου ανθρώπου από τον χριστιανισμό κάθε άλλο παρά ελευθερία, ειρήνη, πνευματική ισορροπία και ευημερία προσέφερε, όπως διαπιστώνουμε ακόμη και διά γυμνού οφθαλμού.

2. Ήδη η ευρωπαϊκή, αλλά και η ελληνική Δικαιοσύνη έχουν αποφανθεί ορθά ότι η παρουσία των συμβόλων του χριστιανισμού στη δημόσια σφαίρα δεν προσβάλλει τη θρησκευτική ελευθερία των μη χριστιανών ούτε συνιστά πράξη καταναγκασμού:

«Στην απόφαση Lautsi κατά Ιταλίας (2011, Ευρεία Σύνθεση) κρίθηκε ότι η παρουσία του σταυρού στις σχολικές αίθουσες δεν συνιστά, αφ’ εαυτής, παραβίαση της Σύμβασης, καθώς πρόκειται για παθητικό σύμβολο, στερούμενο εξαναγκαστικού χαρακτήρα. (…) Ανάλογη διάκριση μεταξύ παθητικής παρουσίας συμβόλων και ενεργού κρατικής επιβολής θρησκευτικής έκφρασης απαντά και σε άλλες αποφάσεις, όπως στις υποθέσεις Dahlab κατά Ελβετίας και Eweida και λοιποί κατά Ηνωμένου Βασιλείου.»

«Ιδιαίτερη σημασία παρουσιάζει η νομολογία του ΣτΕ επί του μαθήματος των Θρησκευτικών (ΣτΕ 660/2018 και 926/2018), όπου αναπτύσσεται ρητώς η θεωρία της λειτουργικής ουδετερότητας. Το κράτος δεν υποχρεούται σε απογύμνωση της δημόσιας σφαίρας από κάθε θρησκευτικό στοιχείο, αλλά σε σεβασμό της ελευθερίας συνείδησης και στην αποφυγή προσηλυτισμού ή αποκλεισμού. (…)

Η νομολογιακή αυτή προσέγγιση έχει άμεση εφαρμογή και στον χώρο απονομής της Δικαιοσύνης. Η παρουσία θρησκευτικών συμβόλων στις δικαστικές αίθουσες δεν συνιστά άσκηση δικαιοδοσίας υπό θρησκευτικό πρόσημο ούτε επηρεάζει τη δικαστική κρίση. Η αμεροληψία του δικαστή διασφαλίζεται πρωτίστως μέσω της προσωπικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας του, των δικονομικών εγγυήσεων και της αιτιολογημένης κρίσης, όχι μέσω της συμβολικής ουδετεροποίησης του δικαστικού περιβάλλοντος.

Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός συγκροτείται επί τριπλής βάσεως: της αρχαίας ελληνικής σκέψης, της ρωμαϊκής νομικής παράδοσης και της χριστιανικής διδασκαλίας. Η τελευταία δεν λειτουργεί απλώς ως θρησκευτικό υπόστρωμα, αλλά ως θεμελιώδης ανθρωπιστικός πυλώνας, ο οποίος εισάγει στον ευρωπαϊκό πολιτισμό την έννοια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της κοινωνικής αλληλεγγύης και της ηθικής ευθύνης έναντι του άλλου».
(Βλ. αρχιμανδρίτη Αθηναγόρα Σουπουρτζή, Καθηγητή Εκκλησιαστικού και Κανονικού Δικαίου της Θεολογικής Ακαδημίας Volyn Ουκρανίας, «Η παρουσία θρησκευτικών συμβόλων στον χώρο της Δικαιοσύνης», άρθρο στην ιστοσελίδα Romfea, 10/2/2026).

3. Η πλειοψηφία των Ελλήνων, στο πείσμα της πολιτισμικής αλλοτρίωσης, είμαστε ακόμη χριστιανοί ορθόδοξοι.

Με ελλιπή γνώση της Ορθοδοξίας και πολλά λάθη στην καθημερινή μας συμπεριφορά, αλλά πιστοί στον Χριστό, όπως και οι πατέρες και οι παππούδες μας. Η εικόνα, λοιπόν, του Χριστού μάς υπενθυμίζει την ηθική υποχρέωση να είμαστε έντιμοι και ειλικρινείς. Εμπνέει αυτές τις αξίες πολύ περισσότερο από μια ουδέτερη αίθουσα δικαστηρίου.

Εμπνέει, επίσης, εμπιστοσύνη στο ίδιο το δικαστικό σύστημα, γιατί δικαστές και δικηγόροι που πραγματικά πιστεύουν στον Χριστό δεν μπορεί να είναι ανέντιμοι ή μεροληπτικοί – ισχύει, δηλαδή, το ακριβώς αντίθετο από αυτό που ισχυρίζεται η Ένωση Αθέων, τα μέλη της οποίας, δυστυχώς, είναι επηρεασμένα από τις προκαταλήψεις τους.

4. Η Ορθοδοξία δεν είναι μεσαιωνικός σκοταδισμός. Δεν είναι θρησκεία βίας και αδικίας, αλλά η Εκκλησία που διακηρύσσει στον άνθρωπο τη δικαιοσύνη.

Αυτό το μήνυμα υπενθυμίζει η παρουσία της εικόνας του Χριστού στις δικαστικές αίθουσες. Από το περίφημο «δικαιοσύνην μάθετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς» (Ησαΐας 26, 9) και τους ανυπέρβλητους λόγους του Χριστού «Μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην» (Ματθ. 5, 6) και «Μὴ κρίνετε κατ’ ὄψιν, ἀλλὰ τὴν δικαίαν κρίσιν κρίνατε» (Ιω. 7, 24), μέχρι τον λόγο του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου «Οὐ δέχομαι ταύτην τὴν νομοθεσίαν, οὐκ ἐπαινῶ τὴν συνήθειαν. Ἄνδρες ἦσαν οἱ νομοθετοῦντες, διὰ τοῦτο κατὰ γυναικῶν ἡ νομοθεσία» (Λόγος ΛΖ΄, 6-7)!

Στ’ αλήθεια πιστεύει κάποιος ότι θα συμβάλει στην αναβάθμιση του δικαστικού συστήματος της πατρίδας μας η αποκοπή του από αυτή τη βαρυσήμαντη παρακαταθήκη, που μάλιστα προέρχεται από την καρδιά του πολιτισμού μας; Μήπως, αντίθετα, θα έπρεπε να την τονίσουμε περισσότερο;

5. Τέλος, η παρουσία της εικόνας του Ιησού Χριστού στις δικαστικές αίθουσες υπενθυμίζει σε όλους τους λειτουργούς του νόμου τη μεγαλύτερη δικαστική πλάνη όλων των εποχών.

Η συνεισφορά της υπενθύμισης αυτής στη συνειδητοποίηση της ευθύνης όλων μας είναι περισσότερο από αυτονόητη.

Υπενθυμίζουμε ότι δεν υπάρχουν «ουδέτερες» αναφορές. Η απομάκρυνση του Χριστού, π.χ., και η ενδεχόμενη αντικατάστασή του με κάτι άλλο δεν είναι πράξη θρησκευτικά ουδέτερη, αλλά εχθρική προς την πνευματική και πολιτισμική ταυτότητα του λαού μας και φιλική προς την αλλοτρίωση. Γι’ αυτό θα συνιστά σφάλμα που δεν πρέπει να συμβεί, γιατί οι συνέπειές του για τη ζωή και την κοινωνία, και την ίδια τη Δικαιοσύνη, θα είναι απολύτως αρνητικές, τόσο στο παρόν όσο και μακροπρόθεσμα.

Η παρουσία θρησκευτικών συμβόλων στον χώρο της Δικαιοσύνης

Του Αρχιμανδρίτη Αθηναγόρα Σουπουρτζή στη Romfea
Καθηγητή Εκκλησιαστικού και Κανονικού Δικαίου
Θεολογικής Ακαδημίας Volyn Ουκρανίας -
Επισκέπτη Καθηγητή Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθηνών

Με αφορμή εκκρεμείς προσφυγές ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου

[Προσφυγή από την Ένωση Αθέων της Ελλάδας. Βλ. εδώ]. 

Η παρουσία θρησκευτικών συμβόλων, όπως οι ιερές εικόνες, στον χώρο απονομής της δικαιοσύνης εγείρει κατά καιρούς ζητήματα που άπτονται του πυρήνα της δικαστικής λειτουργίας και της προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων.

Η αξιολόγησή της δεν μπορεί να γίνεται με όρους ιδεολογικής ουδετεροποίησης του δημόσιου χώρου, αλλά απαιτεί συστηματική προσέγγιση με βάση τα όρια της θρησκευτικής ελευθερίας, τις εγγυήσεις της δικαστικής αμεροληψίας και τη σχετική νομολογία - ιδίως του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Η θρησκευτική ελευθερία, όπως κατοχυρώνεται στο άρθρο 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και στο άρθρο 13 του Συντάγματος, περιλαμβάνει τόσο τη θετική όσο και την οιονεί αρνητική της διάσταση.

Στο πλαίσιο της δικαστικής λειτουργίας, η λεγομένη αρνητική έκφραση της θρησκευτικής ελευθερίας συνδέεται με το δικαίωμα του διαδίκου να δικάζεται από δικαιοδοτικό όργανο που είναι και εμφανίζεται αμερόληπτο.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν έγκειται στην υποκειμενική ενόχληση του διαδίκου, αλλά στο αν η παρουσία θρησκευτικών συμβόλων είναι ικανή, κατά αντικειμενική κρίση, να επηρεάσει τη δικαιοδοτική λειτουργία ή να κλονίσει την εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη.

Η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει διαμορφώσει ένα σαφές ερμηνευτικό πλαίσιο. Κεντρικό ρόλο διαδραματίζει η αρχή του περιθωρίου εκτίμησης των κρατών σε ζητήματα σχέσεων κράτους και θρησκείας.

Στην απόφαση Lautsi κατά Ιταλίας (2011, Ευρεία Σύνθεση) κρίθηκε ότι η παρουσία του σταυρού στις σχολικές αίθουσες δεν συνιστά, αφ’ εαυτής, παραβίαση της Σύμβασης, καθώς πρόκειται για παθητικό σύμβολο, στερούμενο εξαναγκαστικού χαρακτήρα.

Το Δικαστήριο υπογράμμισε ότι η ουδετερότητα του κράτους δεν ταυτίζεται με την πλήρη αποθρησκειοποίηση του δημόσιου χώρου, αλλά με την απουσία καταναγκασμού.

Ανάλογη διάκριση μεταξύ παθητικής παρουσίας συμβόλων και ενεργού κρατικής επιβολής θρησκευτικής έκφρασης απαντά και σε άλλες αποφάσεις, όπως στις υποθέσεις Dahlab κατά Ελβετίας και Eweida και λοιποί κατά Ηνωμένου Βασιλείου.

Η προσβολή θεμελιωδών δικαιωμάτων δεν τεκμαίρεται, αλλά προϋποθέτει συγκεκριμένη και αποδείξιμη επίδραση στην ελευθερία συνείδησης ή στη λειτουργία του θεσμού.

Στο ελληνικό δίκαιο, η νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας έχει διαμορφώσει αντίστοιχη λειτουργική αντίληψη.

Με την απόφαση ΣτΕ 2176/1998 έγινε δεκτό ότι η συνταγματική αναφορά στην επικρατούσα θρησκεία δεν θεμελιώνει καθεστώς «κρατικής θρησκείας» ούτε αναιρεί την θρησκευτική ελευθερία και ισότητα.

Συναφώς, με αποφάσεις σχετικές με τον θρησκευτικό όρκο (ενδεικτικά ΣτΕ 2601/1998) κρίθηκε ότι η πρόβλεψή του δεν παραβιάζει τη θρησκευτική ελευθερία, εφόσον παρέχεται ισοδύναμη εναλλακτική πολιτικού όρκου.

Ιδιαίτερη σημασία παρουσιάζει η νομολογία του ΣτΕ επί του μαθήματος των Θρησκευτικών (ΣτΕ 660/2018 και 926/2018), όπου αναπτύσσεται ρητώς η θεωρία της λειτουργικής ουδετερότητας.

Το κράτος δεν υποχρεούται σε απογύμνωση της δημόσιας σφαίρας από κάθε θρησκευτικό στοιχείο, αλλά σε σεβασμό της ελευθερίας συνείδησης και στην αποφυγή προσηλυτισμού ή αποκλεισμού.

Η απλή παρουσία στοιχείων της ορθόδοξης παράδοσης στον δημόσιο χώρο - όπως είναι οι εικόνες - δεν κρίθηκε, καθαυτή, αντίθετη προς το ισχύον δίκαιο.

Η νομολογιακή αυτή προσέγγιση έχει άμεση εφαρμογή και στον χώρο απονομής της δικαιοσύνης.

Η παρουσία θρησκευτικών συμβόλων στις δικαστικές αίθουσες δεν συνιστά άσκηση δικαιοδοσίας υπό θρησκευτικό πρόσημο ούτε επηρεάζει τη δικαστική κρίση.

Η αμεροληψία του δικαστή διασφαλίζεται πρωτίστως μέσω της προσωπικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας του, των δικονομικών εγγυήσεων και της αιτιολογημένης κρίσης, όχι μέσω της συμβολικής ουδετεροποίησης του δικαστικού περιβάλλοντος.

Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός συγκροτείται επί τριπλής βάσεως: της αρχαίας ελληνικής σκέψης, της ρωμαϊκής νομικής παράδοσης και της χριστιανικής διδασκαλίας.

Η τελευταία δεν λειτουργεί ως απλώς θρησκευτικό υπόστρωμα, αλλά ως θεμελιώδης ανθρωπιστικός πυλώνας, ο οποίος εισάγει στον ευρωπαϊκό πολιτισμό την έννοια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της κοινωνικής αλληλεγγύης και της ηθικής ευθύνης έναντι του άλλου.

Υπό το πρίσμα αυτό, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, με την απόφαση Lautsi κατά Ιταλίας (2011, Ευρεία Σύνθεση), αναγνώρισε ότι η παρουσία του σταυρού στον δημόσιο χώρο δεν συνιστά στοιχείο θρησκευτικής επιβολής, αλλά πολιτισμικό και αξιακό δεδομένο της ευρωπαϊκής ιστορικής εμπειρίας.

Η παρουσία θρησκευτικών συμβόλων στον χώρο απονομής της δικαιοσύνης νοείται, κατά την αντίληψη αυτή, όχι ως προνομιακή μεταχείριση μιας πίστης, αλλά ως υπενθύμιση της ηθικής υποχρέωσης του δικαστή να ασκεί το λειτούργημά του με εντιμότητα, σεβασμό στην ανθρώπινη αξία και πλήρη προσήλωση στην προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων.

Συμπερασματικά, τόσο η ευρωπαϊκή όσο και η ελληνική νομολογία συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η παρουσία θρησκευτικών συμβόλων στον χώρο της δικαιοσύνης δεν υπερβαίνει τα επιτρεπτά όρια, εφόσον δεν συνδέεται με καταναγκασμό ή προσηλυτισμό.

Η δικαιοσύνη αντλεί τη νομιμοποίησή της από τη θεσμική της συγκρότηση και την πιστή εφαρμογή του δικαίου, και όχι από τον συμβολισμό του χώρου στον οποίο ασκείται.

Παρέμβαση της ΝΙΚΗΣ στη Βουλή για την «Κιβωτό του Κόσμου»

ΝΙΚΗ

Κοινοβουλευτική ερώτηση προς την Υπουργό Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, κ. Δόμνα Μιχαηλίδου, κατέθεσε ο βουλευτής της ΝΙΚΗΣ κ. Κομνηνός Δελβερούδης, με αντικείμενο τη λειτουργία, τη διαχείριση των οικονομικών και την αξιοποίηση της περιουσίας της «Κιβωτού του Κόσμου» μετά την αποπομπή του ιδρυτή της, π. Αντωνίου Παπανικολάου, τον Νοέμβριο του 2022.

Η «Κιβωτός του Κόσμου» ιδρύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 από τον ιερέα Αντώνιο Παπανικολάου και τη σύζυγό του και αναπτύχθηκε σταδιακά σε ένα εκτεταμένο δίκτυο δομών φιλοξενίας ανηλίκων σε ολόκληρη τη χώρα. Το έργο της στηρίχθηκε σχεδόν αποκλειστικά σε δωρεές πολιτών, οι οποίοι συνέβαλαν τόσο στη δημιουργία νέων δομών όσο και στη συγκρότηση ενός σημαντικού οικονομικού αποθέματος, το οποίο, σύμφωνα με την ερώτηση, υπήρχε έως τον Νοέμβριο του 2022.

Τον ίδιο μήνα, έπειτα από καταγγελίες τροφίμων του ιδρύματος, η τότε υφυπουργός Κοινωνικής Προνοίας κ. Δόμνα Μιχαηλίδου προχώρησε στον διορισμό προσωρινής διοίκησης στην «Κιβωτό του Κόσμου» και στην αποπομπή του ιδρυτή και διευθυντή της. Η απόφαση αυτή ελήφθη στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, στο οποίο υπαγόταν τότε το ίδρυμα. Σήμερα, η «Κιβωτός του Κόσμου» υπάγεται στο Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, του οποίου προΐσταται η ίδια υπουργός.

Στην κοινοβουλευτική ερώτηση επισημαίνεται ότι, με την πάροδο του χρόνου, αρκετοί από τους καταγγέλλοντες ανακάλεσαν τις αρχικές τους καταθέσεις, υποστηρίζοντας ότι οι καταγγελίες ήταν ψευδείς και ότι είχαν γίνει κατόπιν πιέσεων ή ανταλλαγμάτων. Παράλληλα, γίνεται αναφορά σε παραιτήσεις τεσσάρων δικηγόρων από την υπεράσπιση του π. Αντωνίου Παπανικολάου, οι οποίοι, σύμφωνα με την ερώτηση, κατήγγειλαν προβλήματα στη δικαστική διαδικασία.

Περαιτέρω ζητήματα για τη λειτουργία της Κιβωτού μετά την αλλαγή διοίκησης αναδείχθηκαν και σε ντοκιμαντέρ του δημοσιογράφου Δημήτρη Μαρέδη με τίτλο «Κιβωτός του Κόσμου | Η Άλλη Πλευρά». Στο εν λόγω οπτικοακουστικό υλικό περιλαμβάνονται καταγγελίες για υπολειτουργία των δομών, για τη διαχείριση των οικονομικών του ιδρύματος, καθώς και μαρτυρίες πρώην τροφίμων που δηλώνουν ότι προχώρησαν σε ψευδείς καταγγελίες. Στο ίδιο ντοκιμαντέρ γίνεται επίσης αναφορά στη φερόμενη μετατροπή του Ιερού Ναού του Αγίου Γεωργίου, που λειτουργούσε στη δομή της Αθήνας, σε χώρο θεάτρου ή κινηματογράφου.

Με βάση τα παραπάνω, ο βουλευτής της ΝΙΚΗΣ θέτει τέσσερα συγκεκριμένα ερωτήματα προς την υπουργό. Ζητά:

• να γνωστοποιηθεί ο αριθμός των παιδιών που φιλοξενούνται σήμερα στις δομές της Κιβωτού και ο αντίστοιχος αριθμός κατά τον Νοέμβριο του 2022, 
• αν πραγματοποιήθηκε η μετατροπή του Ιερού Ναού του Αγίου Γεωργίου μετά την αποπομπή του ιδρυτή, 
• πώς αξιοποιείται σήμερα η ακίνητη περιουσία του ιδρύματος και 
• αν υπάρχουν ακίνητα ή εκτάσεις που παραμένουν αναξιοποίητα. 

Τέλος, ζητείται η κατάθεση αναλυτικών στοιχείων εσόδων και εξόδων της «Κιβωτού του Κόσμου» από την αποχώρηση του π. Αντωνίου Παπανικολάου έως σήμερα.

Διαβάστε την ερώτηση του κ. Δελβερούδη (εδώ):

Προς την Υπουργό Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, κ. Δόμνα Μιχαηλίδου 

Θέμα: «Λογοδοσία για τη λειτουργία και διαχείριση των ταμείων της «Κιβωτού του Κόσμου» μετά την αποπομπή του ιδρυτού της, π. Αντωνίου Παπανικολάου» 

Κυρία Υπουργέ, Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ο ιερέας Αντώνιος Παπανικολάου και η πρεσβυτέρα του, δημιούργησαν την «Κιβωτό του Κόσμου», ένα σπουδαίο κοινωνικό έργο, το οποίο έσωσε εκατοντάδες παραμελημένα και παραβατικά παιδιά και τα βοήθησε να ενταχθούν ομαλά στην κοινωνία. 

Ο ελληνικός λαός αγκάλιασε αμέσως αυτό το σπουδαίο έργο και έδειξε εμπιστοσύνη στον π. Αντώνιο και τους συνεργάτες του, με αποτέλεσμα να ανοίξουν υποκαταστήματα – δομές της Κιβωτού σε όλη τη χώρα, με τις δωρεές των ανθρώπων και να υπάρχει μέχρι το Νοέμβριο του 2022, ένα διόλου ευκαταφρόνητο ταμείο, του οποίου η τύχη σήμερα αγνοείται. 

Το Νοέμβριο του 2022, έπειτα από καταγγελίες κάποιων τροφίμων του ιδρύματος, με απόφασή σας ως τότε Υφυπουργός Κοινωνικής Προνοίας, όταν υπαγόταν η Κιβωτός στο Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, διορίσατε νέα προσωρινή διοίκηση στο ίδρυμα «η Κιβωτός του Κόσμου», αποπέμποντας τον ιδρυτή και έως τότε διευθυντή, π. Αντώνιο Παπανικολάου, χωρίς να υπάρξει έρευνα και δικαστικές αποφάσεις. 

Σήμερα η «Κιβωτός του Κόσμου» υπάγεται στο Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, του οποίου σήμερα τυγχάνετε επικεφαλής. 

Με την πάροδο του χρόνου, σχεδόν όλοι οι καταγγέλλοντες, που είναι επί το πλείστον παραβατικοί ανήλικοι, πιεζόμενοι από τη συνείδησή τους, ανακάλεσαν τις ψευδείς καταγγελίες τους και ανέφεραν ότι πιέστηκαν και δωροδοκήθηκαν για να τις πράξουν. Παράλληλα, τέσσερις επιφανείς δικηγόροι έχουν παραιτηθεί από την υπεράσπιση του π. Αντωνίου, καταγγέλλοντας στημένες δικαστικές διαδικασίες που σκοπό έχουν την καταδίκη του π. Αντωνίου προκειμένου να μην επιστρέψει ποτέ στο ίδρυμα που ο ίδιος ίδρυσε και αφιέρωσε τη ζωή και την περιουσία του σε αυτό.

Σε ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Μαρέδη με τίτλο «Κιβωτός του Κόσμου | Η Άλλη Πλευρά», αναφέρονται σοβαρές καταγγελίες για υπολειτουργία της Κιβωτού με τη νέα διοίκηση αλλά και κατασπατάληση του ταμείου της. Παράλληλα στο εν λόγω ντοκιμαντέρ, εμφανίζονται επωνύμως πρώην τρόφιμοι της Κιβωτού, οι οποίοι παραδέχονται ότι κατήγγειλαν ψευδώς τον π. Αντώνιο, είτε με υποσχέσεις είτε με απειλές. 

Μεταξύ άλλων, στο ντοκιμαντέρ αναφέρεται και μετατροπή του Ιερού Ναού του Αγίου Γεωργίου που υπήρχε στη δομή των Αθηνών, σε αίθουσα θεάτρου – σινεμά. 

Για τους ανωτέρω λόγους, ερωτάσθε κυρία Υπουργέ: 
1) Πόσα παιδιά φιλοξενεί σήμερα η Κιβωτός του Κόσμου και πόσα τη στιγμή που αποπέμφθηκε ο π. Αντώνιος Παπανικολάου (Νοέμβριος 2022); 
2) Έγινε ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου, αίθουσα θεάτρου – σινεμά, μετά την αποπομπή του π. Αντωνίου Παπανικολάου; 
3) Πώς αξιοποιείται η ακίνητη περιουσία της «Κιβωτού του Κόσμου»; Υπάρχουν ακίνητα ή χωράφια που παραμένουν αναξιοποίητα και φθείρονται με τον χρόνο; 
4) Σας καλούμε να προσκομίσετε τα στοιχεία εσόδων – εξόδων της «Κιβωτού του Κόσμου» από την ημέρα αποχώρησης του π. Αντωνίου έως σήμερα. 

Ο ερωτών Βουλευτής 
Κομνηνός Δελβερούδης

Συμπλήρωμα

Ανακαλούν τις κατηγορίες κατά του πατρός Αντωνίου — Στο πλευρό του πλέον τέσσερις καταγγέλλοντες!

π. Αντώνιος της Κιβωτού: αθωωτικές & καταδικαστικές αποφάσεις, εφέσεις και εισαγγελέας (και ο π. Ευάγγελος Παπανικολάου)

Και:

ΝΙΚΗ: Ανεπίτρεπτες κυβερνητικές παρεμβάσεις σε εκκλησιαστικά ζητήματα

Έχει γίνει παρέμβαση της ΝΙΚΗΣ στην ελληνική Βουλή για την υπόθεση Τυχικού (10 Οκτωβρίου 2025)

Δημήτρης Νατσιός: Σταματήστε εδώ και τώρα τα επικίνδυνα παιχνίδια σας με την Ιερά Μονή Σινά!

Ο π. Ευάγγελος Παπανικολάου & ο βουλευτής Ανδρέας Βορύλας για το Σινά! 

O Νατσιός για τον μητροπολίτη Κισάμου Αμφιλόχιο και την κυβερνητική παρέμβαση εναντίον του!

Η ΝΙΚΗ για τον Προσωπικό Αριθμό (μερικά στιγμιότυπα)

Τι κάνει η ΝΙΚΗ για τον προσωπικό αριθμό (διεξοδικά)

Δ. Νατσιός: «Σαν σήμερα βασιλεύουν για πάντα τα μάτια του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου. Η αδούλωτη και καθάρια φωνή της Ρωμιοσύνης» (28 Ιανουαρίου)

«Σαν σήμερα βασιλεύουν για πάντα τα μάτια του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου. Η αδούλωτη και καθάρια φωνή της Ρωμιοσύνης. Αφύπνισε το έθνος, έσπειρε το σπόρο αντίστασης για τα επερχόμενα δεινά, τον αγάπησαν οι νέοι, τον πολέμησαν οι "ψευτοκουλτουριάρηδες", όπως τους έλεγε. Ο λαός τον θυμάται με ευγνωμοσύνη, σεβασμό στην μνήμη του και νοσταλγία. Να έχουμε την ευχή του».

Δ. Νατσιός / βίντεο

ΝΙΚΗ: Ανεπίτρεπτες κυβερνητικές παρεμβάσεις σε εκκλησιαστικά ζητήματα

 

ΝΙΚΗ 

Στις 10/10/2025 ο βουλευτής ΝΙΚΗΣ Πιερίας κ. Κομνηνός Δελβερούδης κατέθεσε ερώτηση στην κ. Υπουργό Παιδείας με αριθμ. πρωτ. 165/14/10-10-2025, σχετικά με το ζήτημα της αναρμόδιας εμπλοκής της στα εσωτερικά θέματα της Εκκλησίας της Κύπρου και συγκεκριμένα στην υπόθεση του Μητροπολίτη κ. Τυχικού, όπως προκύπτει από την ίδια την ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου. Η ερώτηση είχε τα εξής δύο σκέλη:

Α. «Ποιο ήταν το περιεχόμενο της επιστολής σας προς την Εκκλησία της Κύπρου και των γενικότερων συνομιλιών σας;»

Β. «Ποιο ήταν ακριβώς το παράπτωμα στο οποίο υπέπεσε ο Μητροπολίτης Τυχικός, ώστε να κάνετε τόσες ενέργειες εναντίον του;»

ΔΕΙΤΕ ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΟΘΟΝΗ

Στην αρ. πρωτ. 150716/20-11-2015 «απάντηση», η κ. Υπουργός, δεν μας γνωστοποίησε το περιεχόμενο της επιστολής της προς τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου, ούτε μας ανέφερε ποιο ήταν το παράπτωμα του Μητροπολίτη Τυχικού, που κινητοποίησε το Υπουργείο ενός άλλου Κράτους από εκείνο του οποίου είναι πολίτης ο Πανιερώτατος.

ΔΕΙΤΕ ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΟΘΟΝΗ

Με ποιο τρόπο δηλαδή έβλαψε ο πράος και σεμνός Μητροπολίτης το Ελληνικό Κράτος από την Πάφο όπου ήταν Επίσκοπος. Αντίθετα αρκέστηκε σε μία αντιγραφή του ανακοινωθέντος του Οικουμενικού Πατριαρχείου μετά την εξέταση της εκκλήτου προσφυγής του Μητροπολίτη Τυχικού, η οποία δεν έχει καμία σχέση με τα ερωτήματα που έθεσα.

Η εμπλοκή της κ. Ζαχαράκη σε όλα τα πρόσφατα εκκλησιαστικά προβλήματα, εγείρει εύλογα ερωτήματα κατά πόσον το υπουργείο παιδείας ανακατεύεται σε ζητήματα που δεν είναι αρμόδιο, δίνοντας μία αίσθηση υπουργείου θρησκευμάτων της Σοβιετικής Ένωσης.

Το διαπιστώσαμε και στην πρόσφατη εσωτερική κρίση της Μονής Σινά, όπου η ΝΙΚΗ, ήταν η μόνη κοινοβουλευτική δύναμη που αντιτάχθηκε στη φίμωση των πατέρων της Μονής και ζήτησε να ακουστούν οι εγκαταβιούντες πριν την ψήφιση του Νόμου που τους αφορά.

Το διαπιστώσαμε στην ανάμιξη της κυβέρνησης στο φερόμενο σκάνδαλο της Κιβωτού του Κόσμου και στην ύποπτη εκδίωξη του ιδρυτή της π. Αντωνίου Παπανικολάου.

Το διαπιστώσαμε στο ζήτημα της Μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου (Χανίων) στην Εκκλησία της Κρήτης, με τη φωτογραφική διάταξη κατά της υποψηφιότητας του λαοφιλούς Μητροπολίτη Κισάμου και Σελήνου Αμφιλοχίου, για το οποίο θέμα έχει επίσης κατατεθεί ερώτηση (με αρ. πρωτ. 126/9-10-2025) από τον βουλευτή, κ. Δελβερούδη…

ΔΕΙΤΕ ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΟΘΟΝΗ

…και η απάντηση (με αρ. πρωτ. 150281/19-11-2025) ήταν ότι «το ζήτησε το Πατριαρχείο», δηλαδή «η μπάλα στην εξέδρα» κατά τη συνήθεια της υπουργού.

Έχει γίνει παρέμβαση της ΝΙΚΗΣ στην ελληνική Βουλή για την υπόθεση Τυχικού (10 Οκτωβρίου 2025)

"...η έκπτωση ενός σεμνού, ταπεινού και λαοφιλούς Μητροπολίτη έχει προκαλέσει μεγάλη θλίψη στους πιστούς όχι μόνο της Πάφου και της υπόλοιπης Κύπρου, αλλά και της Ελλάδος"!

Το δημοσιεύουμε επειδή ορισμένοι έσπευσαν να κατηγορήσουν τη ΝΙΚΗ ότι "σιώπησε" και δήθεν "αρνήθηκε" την πίστη και κουραφέξαλα (με συγχωρείτε), όσο κουραφέξαλα είναι και τα όνειρα τινών ότι θα αποφύγουμε τον προσωπικό αριθμό συγκεντρώνοντας υπογραφές (λες και τις σεβάστηκε ποτέ ή θα τις σεβαστεί τώρα το ανθελληνικό κράτος) και όχι εκλέγοντας ορθόδοξη και πατριωτική κυβέρνηση.

***** 

Ερώτηση του βουλευτή της ΝΙΚΗΣ Κομνηνού Δελβερούδη για το ρόλο της ελληνικής κυβέρνησης στο θέμα Τυχικού.

Κατατέθηκε στη Βουλή προς την υπουργό Παιδείας στις 10 Οκτωβρίου 2025. 

"... Επειδή η έκπτωση ενός σεμνού, ταπεινού και λαοφιλούς Μητροπολίτη έχει προκαλέσει μεγάλη θλίψη στους πιστούς όχι μόνο της Πάφου και της υπόλοιπης Κύπρου, αλλά και της Ελλάδος, οφείλετε εκ της αναμίξεώς σας, η οποία είναι αναρμόδια κατά τη γνώμη μας, να μας γνωστοποιήσετε τα κάτωθι (...)
1. Ποιο ήταν το περιεχόμενο της επιστολής σας προς την Εκκλησία της Κύπρου και των γενικότερων συνομιλιών σας; 
2. Ποιο ήταν ακριβώς το παράπτωμα, στο οποίο υπέπεσε ο Μητροπολίτης Τυχικός, ώστε να κάνετε τόσες ενέργειες εναντίον του; 
Παρακαλούμε η απάντησή σας να συνοδεύεται από τα σχετικά έγγραφα προς τεκμηρίωση των ανωτέρω ερωτημάτων."

***** 

Ολόκληρο το κείμενο της ερώτησης (από εδώ:
https://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/c0d5184d-7550-4265-8e0b-078e1bc7375a/13077260.pdf)

ΕΡΩΤΗΣΗ και ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗΣ ΕΓΓΡΑΦΩΝ (Α.Κ.Ε.) 

Προς την Υπουργό Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, κ. Σοφία Ζαχαράκη 
Θέμα: «Παρέμβαση σε εσωτερικά ζητήματα της Εκκλησίας της Κύπρου» 

Κυρία Υπουργέ, 
Ο Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός, του οποίου η υπόθεση εκκρεμεί στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, μετά την έκκλητο προσφυγή του, παύθηκε προσωρινά από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου.  
Στο ανακοινωθέν της 22ας/5/2025 της Ιεράς Συνόδου, αναφέρεται επί λέξει: «Ὁ Μακαριώτατος δέχθηκε, ἐπίσης, καταγγελίες καὶ ἔντονα παράπονα καὶ προβληματισμοὺς  … ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, τὸν Μητροπολίτη Νεαπόλεως Βαρνάβα, τὴν Κυβέρνηση τῆς Ἑλλάδος, μέσῳ τῆς Ὑπουργοῦ Παιδείας, τόσο κατὰ τὴν πρόσφατη ἐπίσκεψή της στὴν Κύπρο, ὅσο καὶ κατόπιν ἐπιστολῆς τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας.  Ἀκόμη ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση κατήγγειλε τὶς διασπαστικὲς αὐτὲς ἐνέργειες στὸν Πρέσβη τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας στὴν Ἀθήνα καὶ ὁ Πρέσβης μετέφερε τὶς καταγγελίες αὐτὲς στὴν Κυβέρνηση τῆς Δημοκρατίας τῆς Κύπρου». 

Επειδή η έκπτωση ενός σεμνού, ταπεινού και λαοφιλούς Μητροπολίτη έχει προκαλέσει μεγάλη θλίψη στους πιστούς όχι μόνο της Πάφου και της υπόλοιπης Κύπρου, αλλά και της Ελλάδος, οφείλετε εκ της αναμίξεώς σας, η οποία είναι αναρμόδια κατά τη γνώμη μας, να μας γνωστοποιήσετε τα κάτωθι. 
Για τους ανωτέρω λόγους ερωτάσθε κυρία Υπουργέ:
1. Ποιο ήταν το περιεχόμενο της επιστολής σας προς την Εκκλησία της Κύπρου και των γενικότερων συνομιλιών σας; 
2. Ποιο ήταν ακριβώς το παράπτωμα στο οποίο υπέπεσε ο Μητροπολίτης Τυχικός, ώστε να κάνετε τόσες ενέργειες εναντίον του; 
Παρακαλούμε η απάντησή σας να συνοδεύεται από τα σχετικά έγγραφα προς τεκμηρίωση των ανωτέρω ερωτημάτων. 

Ο ερωτών Βουλευτής 

Κομνηνός Δελβερούδης 

Ν: Αναδημοσιεύουμε (από εδώ) την ομιλία του Κ. Δελβερούδη στην ελληνική Βουλή στις 14 Φεβρουαρίου 2024 για την καθιέρωση του γάμου ομοφιλοφύλων: 

Εάν και ημείς σιωπήσωμεν, τα μάρμαρα της Βουλής κεκράξονται περί της αληθείας - Κομνηνός Δελβερούδης

Δημήτρης Νατσιός: Σταματήστε εδώ και τώρα τα επικίνδυνα παιχνίδια σας με την Ιερά Μονή Σινά!

Δημήτρης Νατσιός

Ο π. Ευάγγελος Παπανικολάου για το Σινά!

Ρόδον το Αμάραντον 🌹 (Jean Doreor)

 

Συμπλήρωμα

Η Αγία Αικατερίνη του Σινά και μια ολιστική ματιά για την αντιμετώπιση του προβλήματος

Του Ανδρέα Βορύλλα, Βουλευτή Β2, Δυτικού Τομέα Αθηνών με τη ΝΙΚΗ

Τα όσα διαδραματίστηκαν το τελευταίο χρονικό διάστημα στην υπόθεση της Ιεράς Μονής Σινά μας δίνουν να κατανοήσουμε ότι ως χώρα δεν μπορούμε να υπερασπιστούμε στο βαθμό που θα έπρεπε όλα εκείνα τα στοιχεία που μας καθορίζουν ιστορικά και πολιτισμικά. Έχουμε την ευλογία προσκυνήματα διεθνούς εμβέλειας να καθορίζονται από τον ελληνορθόδοξο χαρακτήρα τους. Είναι οικουμενικά και συνάμα καθορίζονται από τον ελληνισμό. Μα ταυτόχρονα αυτά τα μνημεία συναποτελούν με τα υπόλοιπα που βρίσκονται εντός των ελληνικών συνόρων την ψυχή του Έλληνα και ταυτόχρονα σημεία αναφοράς που χαρακτηρίζουν και την πολιτιστική του ταυτότητα με έμφαση στο διακριτό γνώρισμα της πίστης. 

Η ιερά μονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά αποτελεί ένα ζωντανό μνημείο της Ορθόδοξης παράδοσης και έναν πραγματικό πυλώνα που στέκεται από το 549 μ.Χ  συνεχίζοντας αδιάλειπτα την πνευματική και πολιτιστική του παρουσία στην καρδιά της Μέσης Ανατολής.

Θα περίμενε κάποιος μια εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση του ζητήματος της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης του Σινά από την ελληνική κυβέρνηση και το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών. Θα περίμενε επί παραδείγματι η ελληνική κυβέρνηση να καταστήσει σαφέστερη τη σημασία του ιστορικού χαρακτήρα της Μονής και στο εξωτερικό, σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς, οι οποίοι μπορούν να ασκήσουν επιρροή και να εκφράσουν άποψη για το θέμα. Δυστυχώς αυτό δεν έγινε. Η αίσθηση ότι γενικότερα η Ιερά Μονή έμεινε αβοήθητη ή μετέωρη σε κρίσιμες στιγμές αυτής της ιστορίας που ξεκίνησε με την απόφαση του δικαστηρίου της  Αιγύπτου είναι διάχυτη, παρά την επικοινωνιακή διαχείριση του θέματος της τελευταίες εβδομάδες. 

Θεωρώ ότι η κυβέρνηση θα έπρεπε να έχει παρέμβει με στόχο την επίτευξη μιας διεθνούς συμφωνίας υπό την αιγίδα της Unesco και του ΟΗΕ, ώστε να αναγνωριστούν τα ιστορικά  και τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα της Μονής για το σύνολο των περιουσιακών της στοιχείων άπαξ δια παντός και εννοείται ότι έπρεπε να ιδρυθεί ένα νομικό πρόσωπο Διεθνούς Δικαίου ώστε να υποστηρίξει τα δίκαια της Μονής. 

Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι η θεσμοθέτηση και η λειτουργία Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία «Ελληνορθόξη Ιερά Βασιλική  αυτόνομη Μονή του Αγίου και Θεοβαδίστου όρους Σινά στην Ελλάδα» περιορίζεται στο εσωτερικό της χώρας μας και φυσικά δεν δεσμεύει το αιγυπτιακό κράτος, συνεπώς δεν προσφέρει την προστασία που χρειάζεται η Μονή σε διεθνές επίπεδο. 

Θα μπορούσε  λοιπόν να αναγνωριστεί ρητά η Ιερά Μονή ως μνημείου ιδιαίτερης διεθνούς σημασίας θρησκευτική και πολιτιστική ζώνη, μέσα από μια συμφωνία Ελλάδας-Αιγύπτου-Unesco που  θα αναγνωρίζει τα δικαιώματα του μοναστηριού.

Δεν μπορούμε λοιπόν να κλείνουμε τα μάτια ούτε να στρουθοκαμηλίζουμε όταν απειλούνται ή πλήττονται τα διεθνή εκείνα μνημεία τα οποία είναι ταυτισμένα με τον πολιτισμό, την ιστορία και την πίστη μας. Είναι υποχρέωση όλων των πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα να σταθούμε δίπλα και στην Ιερά μονή Αγίας Αικατερίνης του Σινά, αλλά και οπουδήποτε αλλού στον κόσμο υπάρχουν μνημεία που αναδεικνύουν την ιδιοπροσωπία και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του έθνους μας. Κανείς δεν έχει δώσει το δικαίωμα ούτε στην τωρινή, ούτε σε καμία κυβέρνηση να παραιτηθεί από αυτά ή να μην ασκεί την απαιτούμενη πολιτική που θα αποτρέψει και στο μέλλον ανάλογες δοκιμασίες. 

Τα μνημεία της χριστιανοσύνης αποτελούν για τους Έλληνες όχι μόνο λατρευτικούς χώρους, αλλά αν μιλάμε για το εξωτερικό τους καλύτερους πρεσβευτές της συνεχούς παρουσίας  του ελληνισμού μέσα στην ιστορία. Τα μνημεία του Σίνα, αλλά και εκείνα που συναντάμε στα Ιεροσόλυμα, Αλεξάνδρεια, Κωνσταντινούπολη, αλλά και στα καθ’ ημάς το Άγιον Όρος αποτελούν για την Ελλάδα και τον κόσμο ολόκληρο τις ισχυρότερες παρακαταθήκες της παράδοσής μας. Δεν μπορεί κανείς ούτε  να αδιαφορεί, ούτε να μην δίνει την απαιτούμενη προσοχή για το παρόν και το μέλλον τους. Εμείς σαν ΝΙΚΗ θα παραμένουμε πάντα δίπλα στους ανθρώπους, κληρικούς και λαϊκούς, οι οποίοι κρατάνε την ελληνική σημαία και την πίστη  πολλές φορές σε αφιλόξενους τόπους και περιμένουν από την Ελλάδα να δράσει όπως οφείλει για να στηρίξει την ήδη σημαντική αποστολή τους.

Ὁ Ἃγιος Προφήτης Σαμουήλ καί ἡ Πολιτική Ἀρχή τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ

 

Ἰωάννης Κων. Νεονάκης
Ἐπικεφαλῆς Θεματικῆς Ὀμάδας Ρωμηοσύνης τῆς ΝΙΚΗΣ
romiosynh@nikh.gr

ΝΙΚΗ

Ἐπ᾿ εὐκαιρία τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Προφήτου μας Σαμουήλ (20 Αὐγούστου) ἀξίζει νὰ θυμηθοῦμε τὴν ἱστορία τῆς ἐμφάνισης γιά πρώτη φορά Πολιτικῆς Ἀρχῆς καί στον Λαό τοῦ Θεοῦ.

Ὁ κεντρικὸς ἄξονας καὶ ἡ οὐσία τοῦ γεγονότος παραμένει διαχρονικὰ ὁ ἴδιος. Ὁ Λαὸς τοῦ Θεοῦ πάντα ἔρχεται ἀντιμέτωπος καὶ ἀναμετρᾶται μὲ τὶς κοσμικὲς δυνάμεις καὶ δομές. Ὅσο ὁ Λαὸς εἶναι κοντὰ στὸν Θεό του καὶ ἐμπιστεύεται σ᾿ Αὐτὸν τὴν καθοδήγησή του, πορεύεται καὶ ζεῖ ἐν εἰρήνῃ καὶ προοδεύει καὶ πνευματικὰ ἀλλὰ καὶ ὑλικά. Ὅσο ὁ Λαὸς ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸν Θεό, ἐνσπείρεται μέσα του ὁ φόβος. Διστάζει καὶ φοβᾶται. Ἀναζητᾶ ἄλλες «ἐξασφαλίσεις», κοσμικές. «Ζηλεύει» τὰ ἄλλα ἔθνη, παλινδρομεῖ καὶ «ἐκκοσμικεύεται». Ζητᾶ καὶ αὐτὸς νὰ ζήσει ὅπως «ζοῦν» οἱ ἄλλοι λαοί, οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, αὐτοὶ ποὺ δὲν πιστεύουν στὸν Θεό. Φοβᾶται τὴν ἀναμέτρηση μὲ τὸν κόσμο καὶ ὑποτάσσεται, ὁδηγούμενος σὲ ἕνα μικρὸ ἢ μεγάλο κύκλο δουλείας, ὑποταγῆς καὶ βασάνων ποὺ συνήθως τὸν ὁδηγοῦν μετὰ ἀπὸ μιὰ μακρὰ διαδρομὴ στὴν μετάνοια καὶ στὴν ἐναπόθεση τῆς ἐλπίδας του καὶ πάλι στὸν Θεό, στὸν μόνο δηλαδὴ πραγματικὸ ὑπερασπιστὴ καὶ σωτῆρα του. «Ἐπὶ τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶ ἐκλαύσαμεν ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών.»

Ὁ Λαός τοῦ ἀληθινού Θεοῦ συγκροτεῖ ἕνα ζῶν, λειτουργικό, θεανθρώπινο σῶμα πορευόμενο ἀπό δόξης εἰς δόξαν ἐντός τῆς ἱστορίας. Ἔχει κεφαλή του τό Δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὡς Ἄσαρκο Λόγο μέχρι τόν Εὐαγγελισμό τῆς Θεοτόκου καί ὡς Σεσαρκωμένο Λόγο ἔκτοτε καί γιά πάντα. Στόν Λαό τοῦ Θεοῦ ἀνήκουν ὅσοι ἀγαποῦν καί ἑνώνονται ἐν μετανοίᾳ καί ἡσυχασμῷ μέ τόν Χριστό ἀπό τόν Ἅγιο Ἀδάμ καί τήν Ἁγία Εὔα ἕως τούς ὀρθοδόξους τῶν ἐσχάτων καί τῆς συντελείας. Εἶναι ὁ Ἰσραήλ, ὁ Λαός τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος συνεχίζεται μὲ ἐμᾶς τοὺς βαπτισμένους Ὀρθοδόξους ὡς ὁ νέος Ἰσραήλ μέχρι τά ἔσχατα. Ὁ Λαὸς τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ εἶναι ἐνιαίος καὶ πορεύεται ἐνιαία καὶ αὐτόνομα στὴν ἱστορία, διαδραματίζοντας τὸν δικό του ρόλο στὴν ἀγλαοφανῆ του πορεία πρὸς τὰ ἔσχατα.

Μετὰ τὴν ἔξοδό του ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο καὶ τὶς παλινωδίες του στὸ Σινᾶ ὁ Λαὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἰσραὴλ, θὰ ζήσει καὶ θὰ πορευτεῖ γιὰ ἑκατοντάδες χρόνια χωρὶς καμιὰν ἀπολύτως πολιτικὴ ἐξουσία. Στὶς κρίσιμες στιγμὲς τοῦ λαοῦ, ὅταν δηλαδὴ ὁ λαὸς ξεχνάει τὸν Θεό καὶ παλινδρομεῖ στὰ εἴδωλα, ἢ ὅταν ὁ λαὸς ὑποτάσσεται σὲ ἐχθρικὲς δυνάμεις, ἐμφανίζονται ἀπὸ τὸν Θεὸ ἄνθρωποι δίκαιοι, μὲ παρρησία στὸν Θεὸ ποὺ καθοδηγοῦν καὶ σώζουν τὸν λαό, ἀλλὰ καὶ διευθετοῦν τὶς καθημερινὲς διαφορὲς μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων. Αὐτοὶ χαρακτηρίστηκαν ὡς Κριτές, ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους τῶν ὁποίων εἶναι καὶ ὁ Σαμουήλ.

Ὅταν γέρασε ὁ Σαμουήλ, ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ αἰσθάνθηκε ἀνασφάλεια. Βλέπει τὶς μεγάλες δυνάμεις τῶν ἐχθρῶν τριγύρω του καὶ δειλιάζει. Ξεχνάει τὸν Θεό του, ποὺ τόσες φορὲς στὸ παρελθὸν τὸν ἔσωσε, καὶ ἀναζητᾶ ἄλλες ἐξασφαλίσεις καὶ ἐγγυήσεις. Βλέπει τοὺς ἄλλους λαοὺς ποὺ ἔχουν βασιλιάδες καὶ «ζηλεύει». Νομίζει ὅτι ἂν καὶ αὐτὸς ἀποκτήσει ἕνα βασιλιά, μιὰν πολιτικὴ/κοσμική ἀρχὴ δηλαδή, θὰ σωθεῖ. Δὲν θέλει τὸν Θεό, θέλει ἕναν κοσμικὸ ἄρχοντα, ὅπως οἱ ἄλλοι. Δὲν ἐμπιστεύεται τὸν Θεό, ἀλλὰ μιὰν κοσμικὴ ἐξουσία. 

Πηγαίνουν λοιπὸν στὸν Σαμουήλ καὶ τοῦ ζητοῦν εὐθαρσῶς βασιλιά. Θέλομε βασιλιά. Ὁ Σαμουὴλ στενοχωριέται γιὰ τὸν σκοτασμὸ τοῦ λαοῦ. Ὅμως ρωτάει τὸν Θεὸ γιὰ τὸ θέμα καὶ ὁ Θεὸς τοῦ ἀπαντάει ὅτι δὲν εἶναι τὸ θέλημά Του νὰ ἔχει ὁ λαός Του μιὰ πολιτικὴ ἐξουσία. Θέλει ὁ λαός του νὰ εἶναι ἐλεύθερος ἀπὸ τέτοιες σκληρὲς κοσμικὲς ἱεραρχίες καὶ νὰ μὴν εἶναι ὑποταγμένος στὸ ὅποιο πολιτικὸ κατεστημένο. Παρήγγειλε ὅμως στὸν Σαμουὴλ νὰ ἀποφασίσει ἐλεύθερα ὁ λαός τί ἀκριβῶς θέλει, ἀφοῦ πρῶτα ἐνημερωθεῖ σὲ βάθος γιὰ τὸ τί ἀκριβῶς σημαίνει νὰ ἔχει στὸ κεφάλι του μιὰ πολιτικὴ ἐξουσία.

Ὁ Σαμουὴλ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ ἔκανε. Περιέγραψε γλαφυρὰ τί θὰ πεῖ νὰ ἔχει ὁ λαὸς ἕνα βασιλιά, μιὰ πολιτικὴ ἐξουσία στὸν σβέρκο του. Τοὺς εἶπε ὅτι ἡ πολιτικὴ ἐξουσία «ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς». Ὅτι θὰ δουλεύει γιὰ τὸ συμφέρον της καὶ ὄχι γιὰ τὸ συμφέρον τοῦ λαοῦ. Ὅτι θὰ καταδυναστεύσει τοὺς νέους καὶ θὰ τοὺς ἀναγκάσει νὰ ὑπηρετοῦν τὸ πολιτικὸ σύστημα πρὸς ὄφελος τοῦ συστήματος. Τοὺς εἶπε ὅτι ἡ πολιτικὴ ἐξουσία θὰ τοὺς φορολογήσει ἀνελέητα καὶ θὰ τοὺς ἁρπάξει τὶς περιουσίες τους. Καὶ τέλος μὲ τὸν πιὸ ξεκάθαρο τρόπο εἶπε ὁ Σαμουὴλ στοὺς ἀνθρώπους τοῦ λαοῦ του ὅτι θὰ γίνουν δοῦλοι τοῦ πολιτικοῦ συστήματος. «Καὶ ὑμεῖς ἔσεσθε αὐτῷ δοῦλοι» (Α΄ Βασ. 8,17). 

Καὶ ἂν αὐτὸ ἴσχυε γιὰ μιὰν πολιτικὴ ἀρχή, ἡ ὁποία θὰ προερχόταν ἀπὸ τοὺς κόλπους τοῦ Ἰσραήλ, πόσο περισσότερο αὐτὸ θὰ ἰσχύει γιὰ τὴν κάθε πολιτικὴ ἀρχὴ ποὺ προέρχεται ἀπὸ κύκλους καὶ παραδόσεις «ἄγευστες» Θεοῦ. Τοὺς παρακάλεσε λοιπὸν ὁ Σαμουὴλ νὰ μὴν ὑποταχθοῦν σὲ πολιτικὴ ἐξουσία ὅπως οἱ ἄλλοι λαοὶ ποὺ δὲν γνωρίζουν Θεό, νὰ μὴ γίνουν ὅμοιοι μὲ τοὺς ἄλλους, νὰ μείνουν ἐλεύθεροι, νὰ διατηρήσουν τὴν παράδοση καὶ τὸν τρόπο ζωῆς τους, νὰ μὴν «ἐκκοσμικευθοῦν», νὰ μὴν κάνουν μιὰ τέτοια συμφωνία, νὰ μὴν ὑπογράψουν ἕνα τέτοιο μνημόνιο. Αὐτοὶ ὅμως τυφλωμένοι ἐπέμεναν: «ἆρον ἆρον ὑπόγραψον αὐτό» (sic). Καὶ ἔτσι ὁ Σαμουήλ, ὅπως τὸν εἶχε προτρέψει ὁ Θεός, ἐσεβάσθη καὶ ἀπεδέχθη τὴν ἀπόφαση τοῦ λαοῦ καὶ ὅρισε τὸν πρῶτο βασιλέα, τὴν πρώτη πολιτικὴ ἀρχὴ στὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Θεός λοιπόν δέν ἤθελε ὁ Λαός του νά βρίσκεται κάτω ἀπό καμιά μορφή Πολιτικῆς/Κοσμικῆς ἐξουσίας. Δέν ἦταν και οὒτε εἶναι πρός τό συμφέρον του. Ὅμως ἡ ἀδυναμία καί ἡ ὀλιγοπιστία του θα ὀδηγήσει τόν Λαό να ζητήσει ἀπό τον Θεό καί Κοσμική/Πολιτική ἀρχή ὅπως καί οἱ ἄλλοι λαοί γύρω του. Ὁ Θεός παρά τις διαφωνίες του συγκαταβαίνων ἀπεδέχθη τήν ὕπαρξη καί κοσμικῆς ἀρχῆς στό Λαό Του. Ὁ Λαός τοῦ Θεοῦ ἔχει ἔκτοτε ἀφενός μέν τήν Ἐκκλησιαστική Ἀρχή γιά τήν πνευματική καθοδήγηση καί ἁγιασμό καί παράλληλα τήν Κοσμική/Πολιτική Ἀρχή γιά τήν ἐπίλυση τῶν ποικίλων, καθημερινῶν, κοσμικῶν προβλημάτων. Οἱ δύο αὐτές Ἀρχές τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ (καί ὄχι γενικῶς τῶν λαῶν) ὀφείλουν νά βρίσκονται σέ συνεχή ἀγαστή συνεργασία (συναλληλία) μέ στόχο τήν διακονία καί πρόοδο τοῦ λαοῦ.

Η Κοσμική/Πολιτική Ἀρχή ἔλαβε διάφορες μορφές ἀναλόγως τοῦ ἱστορικοῦ πλαισίου. Σέ περιόδους ὅπου οἱ συνθῆκες δέν ἐπιτρέπουν τήν ὕπαρξη Κοσμικῆς Ἀρχῆς, τόν ρόλο της ἐνίοτε τόν ἀναλαμβάνει καί αὐτόν ἀγαπητικά καί ὡς διακονία ἡ Ἐκκλησιαστική Ἀρχή. Κάτι τέτοιο συνέβη καί στό χῶρο τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς κατά τήν περίοδο τῆς Ὀθωμανοκρατίας.

Μετά τήν ἐπανάσταση τοῦ 1821 καί τήν ἵδρυση τοῦ Ἑλλαδικοῦ κρατιδίου, παρατηρήθηκε μιά πολύ μεγάλη στρέβλωση, ἡ ὁποία σέ μεγάλο βαθμό συνεχίζεται ὡς σήμερα. Ὑπό τήν ἐπίδραση τοῦ «διαφωτισμοῦ», τῶν μεσσιανικῶν ἀντιλήψεων περί ἐθνικισμοῦ καί ἔθνους-κράτους, μέ τήν ἐπικράτηση φράγκικων ἰδεοληψιῶν καί παραδόσεων καί μέ τήν καθοδήγηση ξένων δυνάμεων καί ἀλλότριων συμφερόντων προέκυψε τό πρωτοφανές γεγονός τοῦ μονομεροῦς αὐτοκεφάλου καί ἡ πλήρης περιθωριοποίηση τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἀρχῆς, ἡ ὁποία ὑποβαθμίστηκε στόν ρόλο ἁπλοῦ σωματείου καί μάλιστα μέ πλήρη ὑποταγή στήν πολιτική ἐξουσία.

Σήμερα ὁ Λαός τοῦ Θεοῦ εἶναι πολυδιασπασμένος, ἀσθενής, ἄθυρμα ἀλλότριων δυνάμεων, χωρίς αὐτοσυνειδησία τοῦ Ἑνός Ἑνιαίου Σώματος, χωρίς ἐπίγνωση τοῦ οἰκουμενικοῦ του ρόλου καί χωρίς κατεύθυνση συλλογικῆς πορείας. Ἡ δέ Πολιτική/Κοσμική Ἀρχή ἒχει πλήρως αὐτονομηθεῖ και δρᾶ ἐρήμην καί συχνά εἰς βάρος τοῦ Λαοῦ ὑπηρετῶντας ἀλλοτρια συμφέροντα.

Ὀφείλομε κατά τά μέτρα τῶν δυνατοτήτων μας τόσο σε προσωπικό ὃσο και σε συλλογικό ἐπίπεδο νὰ συναισθανθοῦμε τὴν κατάστασή μας, νὰ ἀναστοχαστοῦμε τὴν ὕπαρξή μας και την κατεύθυνση πού ὀφείλομε και θέλομε να πάρομε καὶ νὰ «ἔλθομε εἰς ἑαυτόν».