«Δεν είμαι η αμαρτία μου» - Ένας ορθόδοξος χριστιανός της Αμερικής για την ομοφυλοφιλία

"...Ο Τζο κακοποιόταν σεξουαλικά από τους θετούς γονείς του, και ύστερα από την θετή μητέρα του, τα αδέρφια του και τα εξαδέρφια του, και ήταν σωματικά κακοποιημένος από τον θετό πατέρα του.  Η Καρολίνα κακοποιόταν σωματικά από την βρεφική ηλικία, και από τα επτά της χρόνια και μετά, βιαζόταν επαναληπτικά. Ο πατέρας του Γρηγόρη έκανε πάρα πολλά επαγγελματικά ταξίδια. Τον μεγάλωσε η μητέρα του, η οποία τον άφηνε να ντύνεται με γυναικεία ρούχα και να συλλέγει κούκλες «Μπάρμπι» - κάτι που τάραζε τον πατέρα του. Η μητέρα του Γρηγόρη είχε ανατραφεί από πατέρα που κάποτε, όταν εκείνη έγινε σαράντα ετών, ανακάλυψε πως ήταν ομοφυλόφιλος. Η μητέρα της είχε πεθάνει αλκοολική. Τα κομμάτια της δικής της, δυσλειτουργικής οικογένειας συναρμολογήθηκαν πολύ μετά την διαπίστωσή της πως ο Γρηγόρης ήταν «γκέυ». Η οικογένεια του Μιχάλη ήταν μια «νορμάλ», Χριστιανική οικογένεια, όμως γνώριζε πως υπήρχαν κάποια εξ αγχιστείας οικογενειακά μέλη που ήσαν γκέυ.

Οι ιστορίες αυτές είναι κλασικά σενάρια που παράγουν πρόσωπα με θέματα Ε.Ι.Φ.  Όμως η έρευνα έχει αποδείξει πως δεν υπάρχουν παιδικές εμπειρίες που να θεωρούνται πως προλέγουν αλάθητα την Ε.Ι.Φ. Εξ αιτίας αυτού, κάποιοι προτείνουν πως η Ε.Ι.Φ. είναι μια γενετική προδιάθεση ή μια ακαταμάχητη τάση.  Όλοι όσοι ανταποκρίθηκαν στην έρευνά μου είχαν συνειδητοποιήσει την δική τους Ε.Ι.Φ. νωρίς στη ζωή τους, όμως δεν υπήρχε ομοφωνία ανάμεσά τους ως προς το ερώτημα «φύση ή ανατροφή;».  Κάποιοι πιστεύουν πως είναι εκ φύσεως, κάποιοι πως είναι λόγω ανατροφής, και μερικοί νομίζουν πως είναι λίγο από τα δύο..."

 

Κλικ εδώ!...

Φιλοσοφημένο… κέτσαπ & "κολασμένα" σκηνικά καταναλωτικής ψύχωσης

«...Ο Σατανάς είχε την πρώτη διαφημιστική αντιπροσωπεία στην Εδέμ, και έκτοτε, ΟΛΑ τα διαφημιζόμενα χρησιμοποιούν τα ίδια τρία δολώματα: την λαγνεία της σάρκας, την λαγνεία των οφθαλμών, και την υπερηφάνεια της ζωής...»

Στηβ ο Μάστορας

ΟΟΔΕ (αγγλικά & εδώ)
 

Δεν είμαι οπαδός των ΜΜΕ. Δεν εννοώ τα ΜΜΕ ως εργαλείο επικοινωνίας – παρ’ ότι αναρωτιέμαι μήπως η εποχή των απλών τηλεφώνων και του απλού ταχυδρομείου ήταν τελικά οι «καλές εκείνες ημέρες»… Εδώ εννοώ τα ΜΜΕ ως ένα συνονθύλευμα μεγαλο-συνεταιρισμών και ανθρώπων, που δημιουργούν κάθε είδος ψυχαγωγίας και οτιδήποτε σχετίζεται με την βιομηχανία αυτή. Βασικά, πιστεύω πως τα ΜΜΕ –γενικά– είναι το επιμορφωτικό τμήμα του δαίμονα του πνεύματος της εποχής μας. Συνεχώς μας κατηχούν με υστερο-μοντερνισμό, σχετικισμό και ουμανισμό, μέσω ταινιών, τηλεόρασης, ραδιοφώνου, μουσικής, ζωγραφικής, λαϊκής θρησκείας και περιοδικών. Τίποτε δεν είναι αμιγώς «ψυχαγωγία», ούτε είναι κάτι απλώς «ένα πρόγραμμα», τραγούδι…ούτε καν ένα διαφημιστικό διάλειμμα. Τίποτε δεν δημιουργείται μέσα από κενό αέρος ή κατά λάθος… το κάθε τι προέρχεται από κάποιο «μέρος» - ακόμα και αν οι δημιουργοί έχουν άγνοια για την ύπαρξη του μέρους εκείνου. 

Κατά μια έννοια, δεν είμαι πραγματικά κατάλληλος για να κριτικάρω τα ΜΜΕ. Μεγάλωσα χωρίς να βλέπω τηλεόραση και πολλές ταινίες στο σινεμά, και συνεχίζω έτσι. Σπάνια διαβάζω περιοδικό – παρά μόνο όταν περιμένω αλλαγή λαδιών στο αυτοκίνητό μου, ή την απονεύρωση στον οδοντίατρο… Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι να υπήρχε στην τι-βι ήταν τα κινούμενα σχέδια της εποχής – βασικά ο Captain Kangaroo, οι Flintstones, Lunch with Soupy Sales και τον υπέροχο κόσμο του Disney. Οπότε, αν πάρει το μάτι μου εικόνες κάποιου εγκληματικού δράματος, ή σήριαλ ή σαπουνόπερα, μια οποιαδήποτε αλλαγή σε αυτό που κάποτε το θεωρούσαν «κανονικό» και «αποδεκτό» για τα δίκτυα των καναλιών, ή χαρακτηρισμένο ως «κατάλληλο άνω των 13», γίνεται κατάφωρα φανερή. 

Αυτό που κάποτε χαρακτηριζόταν «Αυστηρώς Ακατάλληλο» στο σινεμά όταν εγώ ήμουν έφηβος, σήμερα προβάλλεται σε ώρες υψηλής ακροαματικότητας στην τηλεόραση. Οπότε, κατά μια άλλη έννοια, είμαι μάλλον «έμφυτα» αρμόδιος να κριτικάρω τα ΜΜΕ, διότι δεν ήμουν δα εκείνος ο βάτραχος μέσα σε νερό (που τον έβραζαν σιγά-σιγά μέχρι που πέθανε χωρίς να καταλάβει την αυξανόμενη θερμοκρασία) τα τελευταία 48 χρόνια. Αλλά ακόμα περισσότερο επειδή, όταν το πρώτο πράγμα που έρχεται στο νου βλέποντας τηλεόραση ή ακούγοντας τα ΜΜΕ είναι ο Ιησούς Χριστός και Αυτός Σταυρωθείς για χάρη αυτού του πεπτωκότος κόσμου και όλων των εκφάνσεών του, τότε το πνεύμα της εποχής και οι εξαπατήσεις των ΜΜΕ γίνονται το ίδιο κατάφωρα φανερές.

Τα ΜΜΕ μας έχουν σταδιακά απο-ευαισθητοποιήσει απέναντι στην χυδαιότητα της αμαρτίας και της διαφθοράς. Βασανισμοί, βιασμοί, μοιχείες, φόνοι… διαλέξτε την πιο ποταπή πράξη μέσα στην οποία ένα ανθρώπινο όν μπορεί να βυθιστεί, και αυτό σήμερα περνάει ως «ψυχαγωγία». Τίποτε δεν έχει αφεθεί στην ανθρώπινη φαντασία – μάλιστα, τα ΜΜΕ καμαρώνουν που έχουν κατορθώσει να μας σερβίρουν πράγματα τα οποία οι περισσότεροι από εμάς δεν θα μπορούσαν καν ποτέ να φανταστούν!

Ένα από αυτά που μου ήρθε στο νου πρόσφατα είναι πώς ο μικρόκοσμος των ΜΜΕ διαφημίζει. Παίρνει την κουλτούρα, τις λαϊκές φιλοσοφίες και ψυχολογίες, τα ανθρώπινα κίνητρα και τους πόθους που ωθούν την ευρύτερη βιομηχανία ψυχαγωγίας, και τα διυλίζει σε «σποτάκια» μόλις 30 δευτερολέπτων και «πιασάρικα» σλόγκαν μίας μόνο φράσης. Οι διαφημιστές ξοδεύουν εκατομμύρια δολάρια σε έρευνες αγοράς και ψυχολογιών, για να εντοπίσουν τι είναι εκείνο που θα κινητοποιήσει τον κόσμο να αγοράσει την πραμάτεια ενός πελάτη τους. Ως επί το πλείστον, δεν εστιάζουν στην καθ’ εαυτή αξία του προϊόντος, αλλά στο αίσθημα ή το κύρος ή την αύρα που μπορούν να προσδώσουν στο προϊόν, τα οποία θα ανταποκρίνονται σε κάποια ανθρώπινη επιθυμία. Υπάρχει μάλιστα και μέθοδος και σκοπός στην τοποθέτηση διαφημίσεων σε ορισμένα τηλεοπτικά προγράμματα και περιοδικά, που βασίζεται στα δημογραφικά των θεατών. Όλα βασίζονται σε μια προσεκτικά στοχευμένη και ενορχηστρωμένη έλξη – πολύ παρόμοια με την επιλογή του κατάλληλου δολώματος για να πιαστεί ένα συγκεκριμένο ψάρι μέσα σε μια λίμνη.

Η διαφήμιση δεν είναι κάτι το καινούργιο. Είναι απλώς ένα εργαλείο που σε επηρεάζει για να αγοράσεις ένα προϊόν, μέσω κάποιου είδους δέλεαρ. Ο Σατανάς είχε την πρώτη διαφημιστική αντιπροσωπεία στην Εδέμ, και έκτοτε, ΟΛΑ τα διαφημιζόμενα χρησιμοποιούν τα ίδια τρία δολώματα: την λαγνεία της σάρκας, την λαγνεία των οφθαλμών, και την υπερηφάνεια της ζωής. Η διαφήμιση αντλεί από τον πυρήνα των πιστεύω της πεπτωκυίας τάξης, τις σύγχρονες φιλοσοφικές νοοτροπίες και πολιτισμικές ατζέντες. Εκστρατείες, σλόγκαν και «ατάκες» δεν δημιουργούνται μέσα σε ένα κενό αέρος. Τα έχουν μελετήσει εξονυχιστικά, τα έχουν προσαρμόσει και δοκιμάσει λεπτομερώς. Δεν είναι αθώα, χωρίς κανένα νόημα ή επίδραση. Απευθύνονται σταθερά σε μια ανθρώπινη αδυναμία, μόνο που την διαστρεβλώνουν, κάνοντάς την να ακούγεται σαν αρετή: 

Για παράδειγμα το σλόγκαν της Nike “Just do it” («Απλώς κάνε το»)…:

Ναι, καλά… Αλλά - στ’ αλήθεια επιθυμούμε ένα κόσμο όπου κανείς δεν έχει τον παραμικρό έλεγχο του ορμέμφυτου, και όπου κανείς δεν λογαριάζει τις συνέπειες των πράξεών του; Ποιο άτακτο παιδί δεν έχει πει «Δεν ξέρω… απλώς το έκανα»; Δεν θα έπρεπε να είχαμε ξεφύγει από αυτό το στάδιο, ωριμάζοντας; 

Η διαφήμιση επίσης βρίσκει ανταπόκριση στα πάθη. Βρισκόμουν πίσω από ένα φορτηγό εταιρείας εμφιαλωμένου νερού σε μια λεωφόρο τις προάλλες. Η διαφημιστική αφίσα στο πίσω μέρος του φορτηγού έλεγε “The taste you deserve without the calories!” (Η γεύση που σας αξίζει, χωρίς τις θερμίδες)….

Εεεεεε…. “Η γεύση που σας αξίζει”;;; Ποιος ΑΞΙΖΕΙ την γεύση; Και γιατί;;

Η αίσθηση του δικαιώματος είναι ένα από τα πιο πρόσφατα ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά μιας αδιάντροπης, εγωπαθούς κουλτούρας από την οποία αντλούν οι διαφημιστές. Η τηλεόραση, το ραδιόφωνο και όλες οι έντυπες διαφημίσεις σου λένε πως «σου αξίζει» ένα διάλειμμα, ένα κανάκεμα, να ησυχάζει ο νους σου, η απόλαυση σε ατελείωτες και χωρίς περιορισμό ποσότητες, να σε αφήνουν ήσυχο οι εισπράκτορες λογαριασμών, και ναι, ακόμα πως «σου αξίζει» ένα…νερό που έχει γεύση και που δεν σε παχαίνει…

Και γιατί «σου αξίζουν» όλα αυτά; Είναι απλό. Επειδή απλώς υπάρχεις.

Αλλά όχι ακριβώς. Δεν «σου αξίζει» απλώς – μάλλον νοιώθεις πως αυτά είναι «δικαίωμά σου» - και οι διαφημιστές θωπεύουν την εγωπάθειά σου, προκειμένου να σε χωρίσουν από τα λεφτά σου (ξέρω πως αυτό μπορεί να μην το έχουν αντιληφθεί πολλοί από εσάς – λυπάμαι που σας χάλασα την αυταπάτη). Αλλά αν είστε τόσο άσχετοι και νάρκισσοι ώστε να πιστεύετε αυτά που σας λένε, τότε «σας αξίζει» να σας κοροϊδεύουν και «τους αξίζει» να παίρνουν τα λεφτά σας. Το πρόβλημα είναι πως όσα έχουμε, πιστεύουμε πως είναι «κανονικό», και ό,τι άλλο προστεθεί, σύντομα γίνεται κάτι που είναι «δικαίωμά μας».

Δεν ξέρω… αλλά, όποτε βλέπω ανθρώπους να στενοχωρούνται επειδή δεν έλαβαν αυτό που εκείνοι το θεωρούν «δικαίωμά τους», τότε επιβεβαιώνεται η πεποίθησή μου πως το ίδιο το «Δικαίωμα» είναι η Κόλασή του.

Τέλος πάντων, όλοι μας έχουμε ακούσει και το διφορούμενο σλόγκαν της εταιρείας Burger King, “Have it your way” (ας γίνει όπως το θέλεις εσύ), καθώς και το ευρέως διαδεδομένο σύνθημα «αφέσου στην απόλαυση τάδε» που το επισυνάπτουν σε τόσα προϊόντα – από παγωτό μέχρι κούρες σε Spa ομορφιάς.. χρειάζεται καν να μιλήσω για αυτό; 

Το ραδιόφωνο του Σάλεμ χτυπά απευθείας την καρδιά της εγωμανίας των μαχητικών και αυτό-διορισμένων «φρουρών της πύλης», με το σλόγκαν «Εκεί που η γνώμη σας μετράει». Ναι, ΣΙΓΟΥΡΑ μετράει… για μετρήσεις ακροαματικότητας που μεταφράζονται σε ακόμα περισσότερα διαφημιστικά δολάρια. Και όμως, όπως μου λέει κάθε πρωί ένας τοπικός πωλητής αυτοκινήτων: «Τα πάντα αφορούν εσένα»…

Θα μπορούσα να συνεχίσω έτσι για πολύ ακόμα, αλλά το κοινό νήμα είναι «το πνεύμα της εποχής» και ο εγωκεντρισμός του πεπτωκότος ανθρώπου. Μας βομβαρδίζουν συνεχώς με ατάκες που ενισχύουν τον κοσμικό ουμανισμό, σχετικισμό, υστερο-μοντερνισμό, ναρκισσισμό, ηδονισμό, δικαιωματισμό, και φιλαυτία. Αν παρατηρήσεις μια διαφήμιση κριτικά και προσέξεις τις ατάκες της, θα αρχίσεις να βλέπεις τι ακριβώς διαμορφώνει τον νου μας. Είμαστε βυθισμένοι μέσα σε ΜΜΕ που διακονούν τον βραχύ χρόνο που διαρκεί η προσοχή μας, με σύντομους ήχους, γρήγορες ατάκες και σλόγκαν. Ως επί το πλείστον, είμαστε καταναλωτές δίχως κριτική παρατήρηση του συνεχούς μενού της άθεης φιλοσοφίας που μας σερβίρουν τα ΜΜΕ.

Έτσι λοιπόν… κάθομαι να φάω το γεύμα μου, και απλώνω το χέρι να πιάσω το μπουκάλι του ΚΕΤΣΑΠ, και εκεί… πάνω στο δικό μου τραπέζι του φαγητού.. πάνω στο μπουκάλι του ΚΕΤΣΑΠ… πάνω στο ταπεινό, κοινό, άχαρο, συνηθισμένο, απροσποίητο, σπιτικό ΚΕΤΣΑΠ είναι μια γιγαντοαφίσα που διαφήμιζε το ευαγγέλιο του σχετικισμού και του ουμανισμού, με το σύνθημα: “YOU BE THE JUDGE” (εσύ να είσαι ο κριτής) γραμμένο με κεφαλαία γράμματα πάνω στην ετικέτα... 

Ναι, καλά, δεν είναι παρά ένας διαφημιζόμενος διαγωνισμός – ένα διαφημιστικό κόλπο… όμως τι σου λέει, και τι διδάσκει τα παιδιά σου, κάθε φορά που το πιάνεις στο χέρι; Πως ΕΣΥ είσαι ο διαιτητής, ΕΣΥ είσαι αυτός που ορίζει μια πραγματικότητα, ΕΣΥ μόνο είσαι ο διακρίνων τα πάντα… συμπεριλαμβανομένου και του κέτσαπ… Ναι, σου λέει αυτό που εσύ θέλεις να ακούσεις: πως είσαι θεός (με μικρό «θ»).

«Εσύ να είσαι ο κριτής» είναι ακριβώς ο τρόπος που εξαπάτησε ο Όφις την Εύα: «..θα είστε ως θεοί, γνωρίζοντες το καλό και το πονηρό…» (Γέν. 3/γ’:5). Το μπουκάλι μου με το κέτσαπ με δελεάζει προς το ίδιο ψεύδος – πως «εγώ είμαι ο κρίνων»…

Άραγε το δικό μου μπουκάλι κέτσαπ απέχει τόσο πολύ από τον όφη και το μήλο; (Καλά… ξέρω πως δεν ήταν μήλο… θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν ντομάτα). Μήπως αντιδρώ υπερβολικά; Σίγουρα δεν το πιστεύω, αλλιώς δεν θα έχανα τον χρόνο μου μαγνητοφωνώντας όλα αυτά. Η ουσία είναι πως και οι δύο περιπτώσεις είναι ψέματα που τροφοδοτούν τον ανθρώπινο εγωισμό μας, και στον βαθμό που τα πιστεύουμε και ζούμε σύμφωνα με αυτά, είμαστε λιγότερο από πραγματικοί άνθρωποι.

Ω.. έλα πια Στηβ… Δεν είναι παρά ΚΕΤΣΑΠ! Πόση επιρροή μπορεί να έχει η κέτσαπ;

Η πραγματικότητα είναι πως τα Λόγια έχουν σημασία. Με ένα λόγο Του, ο Ιησούς εξέβαλλε δαιμόνια. Ο λόγος της Πίστεως μας σώζει. Τα λόγια του Θεού δεν επιστρέφουν κενά. Κρίνεσαι από τα λόγια σου. Ένας λόγος μπορεί να επουλώσει ή να τραυματίσει. Τα λόγια σημαίνουν κάτι. Καμία λέξη δεν είναι κενή περιεχομένου (και εδώ που τα λέμε, ούτε η καλώς τοποθετημένη σιωπή)…. Και ακριβώς επειδή οι επιλεγμένες λέξεις είναι ελάχιστες και είναι επιδέξιες και τοποθετημένες σε όχι πολύ φανερά μέρη, γίνονται ακόμα πιο προδοτικές και επικίνδυνες.

Η λεζάντα στην ετικέτα του μπουκαλιού δεν έλεγε «ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΔΟΚΙΜΗΣ ΚΕΤΣΑΠ»!! Ήταν μια σχετικιστική, ουμανιστική κοινότυπη φράση που αναγκάζουν εκατομμύρια ανθρώπους να την «καταπίνουν» καθημερινά μέσω των ΜΜΕ. (Μάλλον αυτό έπρεπε να το διατυπώσω αλλιώς: «εκατομμύρια άνθρωποι ανοίγουν το στόμα τους και το καταβροχθίζουν πρόθυμα, επειδή δεν έχουν την διάκριση να δουν ότι αυτό που τους ταΐζουν είναι φιλοσοφικά δηλητήρια»).

«Εσύ να είσαι ο κριτής» πάνω σε ένα μπουκάλι κέτσαπ… Είναι μικρό πράγμα αυτό; Σίγουρα ναι, απομονωμένα. Όμως δεν είναι ένα απομονωμένο μήνυμα – είναι ΤΟ μήνυμα της εποχής (*), που το αναμεταδίδουν σε μικρές δόσεις με εκατοντάδες τρόπους: πως δεν υπάρχει η αλήθεια, παρά μόνο αυτό που ότι εσύ πιστεύεις ότι είναι… και αν γεμίσεις ένα σακί με αρκετά μικρά κέρματα, εν καιρώ θα ζυγίζει αρκετά ώστε να συνθλίψει με το βάρος του…

***

(*) Σημείωση ΟΟΔΕ: Στην Ελλάδα η αντίστοιχη υποβολή που συναντάμε παντού, είναι: "Να είσαι ο εαυτός σου". Σε Σήριαλ, σε Πρωινάδικα, σε Ριάλιτι, (κυρίως σε Ριάλιτι), αυτό είναι το κεντρικό σύνθημα και η κεντρική υποβολή που συναντάμε. Κάτι αντίστοιχο με αυτό το σύνθημα που παρατηρεί το άρθρο, ότι κυριαρχεί στη χώρα τού ραδιοφωνικού ομιλητή. Γιατί το "να είσαι ο εαυτός σου", τι άλλο μπορεί να σημαίνει, παρά το: "ζήσε όπως νιώθεις ότι θέλεις να ζεις και να ενεργείς"; Τι άλλο σημαίνει, από το: "γίνε ο τελικός κριτής τής συμπεριφοράς σου";

Ανεξαρτήτως από τη γελοιότητα τής διατύπωσης τής φράσης: "Να είσαι ο εαυτός σου", (γιατί πώς θα μπορούσες να είσαι... άλλος;), είναι προφανής η σημασία της. Ακούμε για παράδειγμα σε Ριάλιτι: "Τον ψήφισα να φύγει, γιατί δεν είναι ο εαυτός του!" Και δεν σκέφτεται ο ανόητος που τα λέει αυτά, ότι αν ο άλλος "ήταν ο εαυτός του", δηλαδή αν συμπεριφερόταν όπως ένιωθε, δεν θα ήξεραν οι υπόλοιποι πού να κρυφτούν! Και από την άλλη, όταν κάποιος "είναι ο εαυτός του", όταν δηλαδή εκφράζει αυτά που νιώθει κάθε στιγμή, (μαλλιοτραβήγματα, προσβολές, ύβρεις, τεμπελιά, παρενόχληση, κλπ), οι ίδιοι αυτοί, εμφανίζονται θιγμένοι και εκνευρισμένοι!

Και εδώ είναι σαφές το αντιχριστιανικό τής υπόθεσης: Το να είναι κάποιος "ο εαυτός του", τι σημαίνει ακριβώς; Δεν σημαίνει το να εκφράζεται όπως νιώθει; Σκεφθείτε δηλαδή έναν κόσμο όπου όλοι να εκφράζονταν όπως νιώθουν! Να ερχόταν ο γείτονας και να σου έλεγε: "Μου αρέσει η γυναίκα σου"! Και όχι μόνο να το έλεγε!  Ένας τέτοιος κόσμος, σε τι θα διέφερε από τη ζούγκλα; Δηλαδή ο κλεπτομανής, "να είναι ο εαυτός του"; Ο σαδιστής; Ο παιδεραστής; Ο μοιχός; Ο οργίλος;...

Τελικά τι είναι η εν Χριστώ ζωή μας; Δεν είναι μια προσπάθεια να "σκοτώσουμε τον παλαιό άνθρωπο", και να τον αντικαταστήσουμε με "τον νέο άνθρωπο", κτισθέντα κατά Θεόν; (Εφεσίους 4/δ: 22-24). Δεν είναι ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ τον "παλιάνθρωπο" με έναν νέο άνθρωπο, με μια νέα προσωπικότητα, ως εικόνα τού Χριστού που είμαστε; Και πώς θα γίνει άραγε αυτό, χωρίς το "έθος" (το και "ήθος"); Γιατί για να γίνει το "ήθος", χρειάζεται το "έθος", τη συνήθεια! Και πώς θα συνηθίσει κάποιος την εν Χριστώ ζωή, πώς θα καταπολεμήσει τα πάθη που τον κάνουν "παλιάνθρωπο", αν δεν τα συγκρατήσει, αλλά "είναι ο εαυτός του" εκφράζοντάς τα; Γιατί έτσι ξεκινάει ο άνθρωπος να "εθίζεται" σε έναν σωστό τρόπο ζωής, ώστε το "έθος" να γίνει αυτό που σήμερα λέμε: "σωστό ήθος". Μπορεί μέσα του να νιώθει ένα σωρό πάθη και παρορμήσεις, είτε ενστικτώδεις, είτε επίκτητες. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αυτά όλα θα τα εξωτερικεύει και θα τα εκφράζει, για "να είναι ο εαυτός του"! Αντιθέτως! Αυτά θα τα καταπνίγει, θα τα υποτάσσει και θα τα νικάει εξαφανίζοντάς τα ΣΤΑΔΙΑΚΑ. (Α΄ Κορ. 9/θ: 27) Γιατί τα πάθη συνήθως έτσι σταδιακά (δια τού έθους, δια τής συνήθειας) νικώνται, (όπως και σταδιακά ενισχύονται). Και δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές που τη μια στιγμή θα είσαι κλεπτομανής και την άλλη τίμιος, ή τη μια στιγμή θα είσαι πόρνος και την άλλη θα βλέπεις το άλλο φύλο μόνο αδελφικά. Αλλά θα πρέπει να περάσει κάποιος από το καμίνι τού πειρασμού και τής εγκράτειας, ώστε ΣΤΑΔΙΑΚΑ, να μπορέσει ΝΑ ΚΑΤΑΠΝΙΞΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ, και στη θέση του να ανατείλει ένας νέος άνθρωπος.

Ο Χριστιανός, ΔΕΝ πρέπει να είναι "ο εαυτός του", αλλά με τη βοήθεια τής Εκκλησιαστικής ζωής να τον καταπνίγει, για να μπορέσει κάποτε να λέει όπως ο Απόστολος Παύλος: "Μαζί με τον Χριστό έχω συσταυρωθεί· Και δεν ζω πλέον εγώ, αλλά ο Χριστός ζει μέσα σε μένα· σε ό,τι, όμως, τώρα ζω μέσα στη σάρκα, ζω με την πίστη τού Υιού τού Θεού, ο οποίος με αγάπησε, και παρέδωσε τον εαυτό του για χάρη μου" (Γαλάτες 2/β: 20).

Κολασμένα σκηνικά καταναλωτικής ψύχωσης

Από εδώ

Υπάρχουν και χειρότερα πράγματα από την “κρίση” που βιώνουμε.

Η αφθονία οδηγεί κάποιους στην παραφροσύνη. Η κρίση μπορεί να είναι και μία ευκαιρία άσκησης και μετάνοιας. Η εγωιστική αυτολατρεία του καταναλωτισμού, οδηγεί στην ενσάρκωση της… κόλασης.

Αμερική. “Μαύρη παρασκευή”. Η μαύρη παρασκευή είναι η ημέρα μετά την ημέρα των Ευχαριστιών. Εκείνη την ημέρα, είναι οι μεγαλύτερες εκπτώσεις στις ΗΠΑ. Μιλάμε για εκπτώσεις 50-60-70%. Στο βίντεο βλέπετε τι χαμός γίνεται, για να πάρουν smartphone, σε ένα από τα μεγαλύτερα αμερικάνικα σουπερμάρκετ.

Προσέξτε ειδικά στο 1.10″ χρόνο του πρώτου βίντεο. Μια γυναίκα ΔΑΓΚΩΝΕΙ κάποιον…

Αγαπητέ αναγνώστη, καταλαβαίνεις, πως υπάρχουν και χειρότερα πράγματα, από το να βρίσκεσαι σε οικονομική κρίση. Από πνευματικής άποψης πάντα.

Ποιός διαφωνεί πως η εικόνα που βλέπουμε παραπάνω δεν είναι μια εικόνα…κόλασης;

Ποιος δεν μπορεί να καταλάβει πως χωρίς αγάπη, η κόλαση δεν είναι παρά μια “Μαύρη Παρασκευή”, που συνεχίζεται σε όλη την αιωνιότητα;

Περισσότερα για την: Μαύρη Παρασκευή

Η Παράδοση μας, η Ορθόδοξη Παράδοση, μας δίνει λύσεις, ώστε να μην καταντήσουμε την ζωή μας κόλαση…

Δες και: Μίλα, παιδί μου, απεριόριστα... 

Φώτης: ερημίτης σε αστικό τοπίο, που προσφέρει λουλούδια & δε φοβάται την κρίση 

Αμερικανίδα καλλιτέχνις, ερημίτισσα των δασών 

Ο συνάνθρωπος: κόλαση ή παράδεισος;

Philosophical Ketchup

From here (Steve the Builder) - Ancient Faith Radio

The gospel of relativism is preached everywhere, at all times, and by all. It shows up in the most inconspicuous and subversive places.
EΛΛΗΝΙΚΑ ΕΔΩ

 

I’m not a fan of the media. I don’t mean media as a communication device even though I wonder if the days of dial telephones and snail mail were truly the good old days…, I mean media as the conglomeration of corporations and people creating all manners of entertainment and everything related to that industry.  Basically, I believe that the media in general is the education department of the demon of the spirit of the age.  We are constantly indoctrinated with post-modernism, relativism and humanism through movies, television, radio, music, art, pop religion and magazines.  Nothing is merely entertainment, nor is anything merely a program, a song, or even a commercial break.  Nothing is created out of a vacuum or accidentally… it comes from some “place” even if the creators are unaware of that place. 
In a sense I’m not really qualified to critique the media.  I grew up not watching TV and a lot of movies, and I still don’t.  I rarely read a magazine except when I’m waiting for an oil change or a root canal.  The last thing I remember on TV is basically Captain Kangaroo, The Flintstones, Lunch with Soupy Sales and the wonderful world of Disney.  So when I see glimpses of some crime drama or sit com or movie the change in what is considered normal and acceptable for network television or PG13 viewing is pretty glaring.  What was rated X at the movies when I was a teenager is now on prime time TV.  So in another sense I think I’m immanently qualified to critique the media because I haven’t been a frog in the water slowly being boiled to death but not noticing the change for the last 48 years.  But more than that, when the first thing you remember when you are watching TV or listening to the media is Jesus Christ and Him crucified for the sake of the fallen world and all its manifestations, the spirit of the age and the deceptions of the media are also pretty glaring.  

The media has slowly desensitized us to the grossness of sin and debauchery.  Torture, rape, adultery, murder…you name the lowest act a human being can sink to and it passes for entertainment now.  Nothing is left to the imagination, in fact the media prides itself on portraying things most of us could never even imagine. 
One of the things that has occurred to me lately is that the microcosm of the media is advertising.  It takes the culture, the pop philosophies and psychologies, human motivations and desires that drive the greater entertainment industry and distills them down to 30 second spots and single phrase slogans.  Advertisers spend millions of dollars doing market and psychological research to discover what will motivate people to buy a client’s stuff.  More often than not it is not only the merit of the product, but a feeling or status or aura they can create around the product that appeals to a human desire.  There is even a method and purpose to putting commercials and ads in certain TV programs and magazines because of the demographics of the viewers.  It is all a carefully targeted and orchestrated appeal, much like choosing specific bait to catch a certain fish in a lake.

Advertising is nothing new.  It is merely a tool to influence you to buy a product by an enticement of some kind.  Satan ran the first ad agency in Eden and ALL advertising has used the same three fundamental appeals since then:  the lust of the flesh, the lust of the eyes and the pride of life. Advertising taps into the fallen order’s core beliefs, the current philosophical mindsets and cultural agendas. Campaigns, slogans and “tag lines” are not created in a vacuum, they are well researched, finely tuned and tested. They are not innocuous and without meaning or influence.  They invariably speak to a human weakness but twist it to make it sound like a virtue:
Nike’s “Just do it”:  Oh yeah…Do we really want a world in which no one has any impulse control and no one considers the consequences of their actions?  What kid in trouble hasn’t said, “I dunno…I just did it….”?  Aren’t we supposed to grow out of that?
Advertising also appeals to the passions.  I was following a Sparklett’s Water truck on the freeway yesterday. The poster on the back side said “The taste you deserve without the calories!”
Ummmm…. “The taste you deserve”? Who DESERVES taste??? And why?
The sense of of entitlement is one of the latest narcissistic characteristics of an unabashedly self absorbed culture that advertisers are tapping in to. TV, radio and print ads tell you that you deserve a break, pampering, peace of mind, pleasure in unlimited and boundless quantities, to have bill collectors leave you alone, and yes, even water that has flavor and won’t make you fat.
Why do you deserve all that? Simple. Just because you exist.
But not really. You don’t deserve it, you feel entitled to it. Advertisers are merely schmoozing your self absorption to separate you from your money (I know that’s news to many of you… sorry to burst your bubble). But if you’re oblivious and narcissistic enough to believe what they are telling you, you deserve to be taken and they deserve to get your money. The problem is, as much as we have we believe it is normative and whatever more is added quickly becomes what we are entitled to.
I dunno… whenever I see people upset because they didn’t get what they think they’re entitled to it just confirms my belief that Entitlement is its own hell.

Anyway, we’ve all heard Burger King’s “Have it your way” and the ubiquitous “Indulge yourself” attached to so many products from ice cream to spa treatments,:  Do I even need to say anything about this?
Salem radio strikes to the heart of the egomania of the contentious and self appointed gate keepers:  “Where your opinion counts”:  Oh SURE it does… for arbitron ratings which translate into more advertising dollars.  BUT… as a local car dealer tells me every morning:  “Its all about you”,
I could go on and on and on but the common thread is “the spirit of the age” and the fallen human being’s self centeredness.  We are constantly bombarded with catch phrases that reinforce secular humanism, relativism, post modernism, narcissism, hedonism, entitlement, and selfishness.  If you look at ad copy and listen to the tag lines of commercials critically, you’ll begin to see what is shaping our minds.  We are immersed in media that ministers to our short attention spans with sound bites, catchy phrases and slogans.  For the most part we are uncritical consumers of the constant menu of godless philosophy laid before us by the media.
SO, …I’m eating supper and reach for the KETCHUP… and there….On my supper table…  On the KETCHUP bottle…on the lowly, common, unglamorous, ordinary, unpretentious, homely KETCHUP is a billboard for the gospel of relativism and humanism: “YOU BE THE JUDGE” is in capital letters on the label. 
OK, sure, its just a contest, its just an advertising gimmick… but what does it say to you and teach your children every time you pick it up?  YOU are the arbiter, you are the definer of reality, you alone are the discerner of all things …including ketchup….. yes, it tells you what you want to hear:  you are god ( with a small g…)
“You be the judge” is exactly what the Serpent tempted Adam and Eve with: “You will be like God, knowing good from evil”.  My ketchup bottle tempts me to the same lie:
*I* am the judge. 
Is my ketchup bottle that far removed from the serpent and the apple? (OK…I know it wasn’t an apple…it very well might have been a tomato.) Am I over reacting?  Of course I think not … otherwise I wouldn’t be wasting my time recording this.  The bottom line is, both are lies feeding our human ego, and insofar as we believe them and live according to them we are less than truly human. 

Oh, come on, Steve…its JUST KETCHUP!! How much influence can ketchup have? 
The reality is, Words are important.  With a word Jesus casts out demons. The word of faith saves us.  God’s words do not return to Him empty.  By your words you are judged.  A word can heal or kill.  Words mean something. No word is empty (and for that matter neither is well placed silence)… And just because there are very few words and they are subtle and placed in an inconspicuous place makes them even more seditious and dangerous. 
The phrase on the ketchup bottle was not “Ketchup tasting Contest!” It was a relativistic humanist platitude that is shoved down the throats of millions of people every day in media. (Perhaps I should rephrase that…millions of people open their mouths and swallow it willingly because they don’t have the discernment to see what they are being fed is philosophical poison) 
“You be the judge” on a ketchup bottle…Is it a small thing? Sure, in isolation. But it is not an isolated message, it is THE message of the age broadcast in small doses in hundreds of ways that there is no truth except what you think it is…. And if you load enough pennies in a sack eventually it will weigh enough to crush someone.
I have a lot more to say about this but I’m out of time today.  Next week:
Moral relativism:  should we return to boiling people in oil for their philosophy?
What is truth?
A man who thought he was a rabbit.
1959 Cadillacs
And ten things you can’t say as a humanistic relativist.

Walmart Black Friday Fighting Over Phones During 2012, American People Act Like Animals (here & here - ελληνικά εδώ)



Click:

Saints
OrthodoxyTheosis, St. Silouan and Elder Sophrony
LOVERS OF TRUTH: THE LIFE OF HIEROMONK SERAPHIM ROSE

OUR TALENT OF FREEDOM & SOME PITFALLS  

A Deer Lost in Paradise
LIVE, BEYOND THE LIMITS!

Literature, Culture and the Western Soul

A revelation on the torments of hell & the unworthy priest

The Orthodox View of Salvation Video

"The Orthodox Church is evangelical, but not Protestant. It is orthodox, but not Jewish. It is catholic, but not Roman. It isn't non-denominational - it is pre-denominational. It has believed, taught, preserved, defended and died for the Faith of the Apostles since the Day of Pentecost 2000 years ago" (Our Life in Christ).

Steven Robinson (from here)

The god Called “Earth”

With all the discussion of carbon footprints and the human impact on our planet, has environmentalism become the new paganism of the 21st Century? 

Steven Robinson
Αncient Faith Radio

ΕΛΛΗΝΙΚΑ: Ο θεός που καλείται "Γη" - ακρωτηριασμοί & εκτρώσεις στο "όνομά της".

Had Toni Vernelli gone ahead with her pregnancy ten years ago, she would know at first hand what it is like to cradle her own baby, to have a pair of innocent eyes gazing up at her with unconditional love, to feel a little hand slipping into hers - and a voice calling her Mummy.

But the very thought makes her shudder with horror.

Because when Toni terminated her pregnancy, she did so in the firm belief she was helping to save the planet. At the age of 27 this young woman at the height of her reproductive years was sterilised to “protect the planet”. Incredibly, instead of mourning the loss of a family that never was, her boyfriend (now husband) presented her with a congratulations card. While some might think it strange to celebrate the reversal of nature and denial of motherhood, Toni relishes her decision with an almost religious zeal.

“Having children is selfish. It’s all about maintaining your genetic line at the expense of the planet,” says Toni, 35. “Every person who is born uses more food, more water, more land, more fossil fuels, more trees and produces more rubbish, more pollution, more greenhouse gases, and adds to the problem of over-population.”

While most parents view their children as the ultimate miracle of nature, Toni seems to see them as a sinister threat to the future.

“The only person who understood how I felt was my first husband, who didn’t want children either. We both passionately wanted to save the planet - not produce a new life which would only add to the problem.”

But when she was 25, disaster struck.

“I discovered that despite taking the Pill, I’d accidentally fallen pregnant by my boyfriend. I was horrified. I knew straight away there was no option of having the baby. I went to my doctor about having a termination, and asked if I could be sterilised at the same time. I didn’t like having a termination, but it would have been immoral to give birth to a child that I felt strongly would only be a burden to the world. I’ve never felt a twinge of guilt about what I did, and have honestly never wondered what might have been.”

“I’ve never doubted that I made the right decision. Ed and I married in September 2002, and have a much nicer lifestyle as a result of not having children. We love walking and hiking, and we often go away for weekends. Every year, we also take a nice holiday - we’ve just come back from South Africa. We feel we can have one long-haul flight a year, as we are vegan and childless, thereby greatly reducing our carbon footprint and combating over-population.”

"Mother Earth" (from here)

Meet Sarah and Mark
 

Most young girls dream of marriage and babies. But Sarah dreamed of helping the environment - and as she agonised over the perils of climate change, the loss of animal species and destruction of wilderness, she came to the extraordinary decision never to have a child.

“I realised then that a baby would pollute the planet - and that never having a child was the most environmentally friendly thing I could do.”

Mark adds: “Sarah and I live as green a life a possible. We don’t have a car, cycle everywhere instead, and we never fly. We recycle, use low-energy light bulbs and eat only organic, locally produced food. In short, we do everything we can to reduce our carbon footprint. But all this would be undone if we had a child. That’s why I had a vasectomy. It would be morally wrong for me to add to climate change and the destruction of Earth. Sarah and I don’t need children to feel complete. What makes us happy is knowing that we are doing our bit to save our precious planet.”
________________________________________________

It seems for many, the Earth has become the god of the new millennium, and if I judged the nature of the god by the devotional practices of some of its worshippers, I doubt that I would be inclined to convert to the religion of ecology.  These people may be fringe, but the fringe is getting longer and longer and the fabric is getting smaller and smaller. 

While these kinds of folks would reject religion and dogma, their devotion to the earth is indeed a religious devotion very similar to the ancient pagans:  Toni sacrifices her first born child but then eats vegan in order to not kill animals to “save” the Earth-god.  They mutilate their bodies so they won’t offend the earth by “adding to its problems”.  But in return for these sacrifices of human flesh and blood, the Earth-god rewards them with a “much nicer lifestyle”. And in the end if your meet your quota of abstinence from carbon and balance your greenhouse gasses books, you get to go on a nice vacation.  You get to travel in a vehicle that burns thousands of gallons of fossil fuel and God knows what the manufacturing process took out of the earth and put into the atmosphere.  Then you get to feast at a fancy hotel built and staffed by parasites and “problems” begotten by irreligious reproducers, that is taking up land formerly occupied by trees and is probably a huge gaudy pimple on the face of the Earth god. 

From here

Apparently even the eco-fundamentalists has a version of the prosperity gospel… we “serve the earth god”, name it and don’t claim it, and you get nice stuff and exotic vacations. It seems that all false religions share a common delusion about their gods. It is interesting that in our innate religiousness, human beings use much the same concepts, rituals, and language to define our relationship to whatever gods we are trying to appease. 

The fuzzy gods of the modern intellectual’s neo-pagan spirituality are really no different than the gods of superstitious primitives or even the Christian God that they sneer at condescendingly.  The pagans burned their virgins to keep the volcano from devouring the village, they are told the Christian God sacrificed His own son to appease his own wrath against the sinner, and this kind of religiosity is primitive, ignorant and offensive.  But the irony is that these modern enlightened intellectuals also embrace sacrificing their children for the sake of pleasing the god of trees and icebergs and to keep the earth from a murderous upheaval that will smite the village. For them, if you balance out your carbon sins then your footprint will be in the book of life.  The modern person is not like the primitive though. He does not draw pictures of his religion with burnt sticks on cave walls, they blog about in sophisticated tones, with book, chapter and verse from inerrant science.  They percieve themselves like all religious zealots do, as beacons of light from a spiritual and moral high ground, and as self sacrificing martyrs for the sake of the good of the incandescently unenlightened.
So, for the people like Toni and Ed the true bottom line is that the earth has become for them a pagan deity appeased by the blood of innocents, and they live in fear that if we add to its problems and don’t please it, it will kill us with weather changes and by withholding its natural resources from human beings.  The irony is they, like all other religions, including science, believe the earth itself yielded human beings somehow (unless they believe we were dropped onto it by space aliens).  The question is, how is it that humanity now regards itself as a pollution, a parasite, a cancerous growth, a disease to be cured, a wart to be burned off the pristine face of the earth from whence it came? The ground is considered more sacred than the human beings that were formed from it.  A clod of dirt and a seed is more holy than a human seedling that is being nourished in a human womb. But the eco-pagans are inconsistent:  they are self defined as worth less than the dirt, but in their human hubris they are now the dirt’s savior,  they are saving their own god by sacrificing their humanity on its altar. So, who is the true god and who is the true savior here?  

St. Paul of Obnora - a tree dweller (click here)

I’ve been alive long enough to remember being told the earth would end due to overpopulation, depletion of coal and oil, lack of enough land to farm to feed everyone in the United States much less the world, nuclear winter, an immanent ice age, global warming and now “climate change”.  These issues seem to matter more to the secular spiritual person more than it does to most Christians it seems, and to complicate matters the issues also seem to divide along political party lines.  The bloated consumer, whether it is a Christian or not, and the eco fundamentalist earth worshippers both hold the same error, they are flip sides of a same coin: They both stand in relation to creation as animals:  one mindlessly takes pleasure from the earth being driven by greedy passions, the other regards himself to be utterly indistinguishable from the earth in the end.  To both, the measure of a human being is not being material with a soul and spirit, but merely a carbon footprint and litres of greenhouse gasses emitted due to consumption. 

But, even if someone believes that human beings are no more important than a rock or a tree, there is still a common concept between the pagan and Christian of the need for the “salvation” of the material world.  And, if something needs saving, then it must have a state to which it ought to return before it fell from its original perfection.  So, the problem with the religion of ecology is it has no cohesive theology or cosmology of a perfect original state or stage of being, nor of a “fall”, nor of what a perfect earth would look like with or without human beings. Without these things defined it is meaningless to discuss whether the earth can or should either save us or kill us, or how or should we save the earth.  For both the Christian and the atheist, two concepts are clear:  Eden, or a pristine primal state of the earth did not save humanity in the beginning, and in some way or another only transformed human beings will save it in the end. This part we all have right, but what all that means
and how to accomplish it is the issue we have to wrestle with.

Holy New Martyr Peter of Krutitsa (1863-1937 - click here)

One of the problems for the eco-religion is that there is no overarching metaphysical or theological definition that encompasses ALL materiality, including earth, animals and humans. We are stuck viewing ecology through the lens of dialectic, a philosophy of opposition, which boils down to: either the earth or human beings, when in fact ecology properly understood is the science and ultimately the metaphysical vision of the inter relatedness of all things, it is indeed a both/and. Ultimately, the question for the Christian and the environmentalist is the same: what is the proper and balanced relationship of the human being to the earth? Both are really asking the same question, “What is the earth for and how can it be saved from the human race’s sins?”
It is here that Orthodox Christianity lifts the discussion out of the mire of pagan concepts. It raises both the earth and humanity to their proper dignity as the sacramental presence of their Creator.  It views creation as the sacred means of the expression of love, thanksgiving and communion between both humans and God. Environmental concerns should matter to the Christian because we are not materialists, but we are material beings in the image of a Spiritual God who became material and subdued and consumed creation along side us.  As sacramentalists, we cannot view the world as merely an endlessly self regenerating consumable that exists solely for the sake of our pleasures.  Such blessed gifts are to be regarded as sacred and handled as such because God is present in them.

Where the ecologist and the Orthodox Christian agree is that human beings, and even Christians, have ceased to subdue the earth carefully and to be wise stewards instead of selfish consumers of it.  We have lost the reverence of the earth as “our mother” to whom we will return as the Hypokoae of Matins in the 8th tone calls it.  We have failed to live up to our sacramental nature and are not sharers of creation in love, but we hoard it to ourselves for our own greedy pleasures. God as our creator does not need to be appeased by sacrifice, the human being is given a gift and we offer it back to our Creator and to each other in love, not fear of wrath and an apocalyptic doom.  The ecologist and Orthodox Christian agree that the human being is indeed taken from the dirt of the earth and thus shares in the nature of the earth itself.  But Christianity says he also is given the breath of God who created the very dirt from whence he came, and so he shares in the nature of the spiritual and is given dominion over the dirt, but not for gluttonous consumption but as a means of expressing love in the image of the one who created all things out of love.

One of the Elder Paisios' snakes

The reality is, the eco religion has not forged any new dogmas about the human being and the earth.  For all of the science and technology exoskeleton holding it up, it is as old as the hills dotted with drawings scratched on cave walls with burnt sticks.  The core is still the same as the one the prophets of Israel spoke to over 2600 years ago when they called Israel to reclaim the proper relationship of human beings to the earth and our creator: 

Habbakuk and Jeremiah say:

Woe to him who says to a piece of wood, ‘Awake!’ To a mute stone, ‘Arise!’
Who says to a tree, ‘You are my father,’ And to a stone, ‘You gave me birth.’?
They have turned their back to Me… (Jeremiah 2:27)

Turn back to the God of the dirt from whence you were formed.  And then in love, turn to the earth knowing who you truly are.  Love your Creator, and receive His creation in humble gratitude, offering it up to all as a gift of communion with the very cosmos.

Click here:

The Saints and the animals (and here)
A Letter from an Orthodox Christian to our Indian Brothers
Una carta de un cristiano ortodoxo a nuestros Hermanos Indianos
The Orthodox View of Salvation Video

St. Seraphim of Sarov

 

Ο θεός που καλείται "Γη" - ακρωτηριασμοί & εκτρώσεις στο "όνομά της"

Του υποδιακόνου Στήβεν Ρόμπινσον (*)

ΟΟΔΕ (αγγλικά εδώ)

Τον Νοέμβριο του 2007, η Νατάσα Κώρτνεϋ Σμιθ και η Μόρακ Τέρνερ έγραψαν ένα άρθρο με τίτλο "Γνωρίστε τις γυναίκες οι οποίες δεν θέλουν να κάνουν παιδιά επειδή δεν είναι φιλικά προς το περιβάλλον". Παραθέτω ένα μέρος του κειμένου εδώ:

"Αν η Τόνι Βερνέλλι είχε συνεχίσει την εγκυμοσύνη της δέκα χρόνια πριν, θα ήξερε από πρώτο χέρι πώς είναι να κρατάς το δικό σου μωρό, να έχεις ένα ζευγάρι από αθώα μάτια να σε κοιτάνε με αγάπη άνευ όρων, να νιώθεις ένα μικρό χεράκι να γλιστράει στο δικό σου - και μια φωνή να σε φωνάζει «μανούλα».”
Κι όμως η σκέψη αυτή και μόνο την κάνει να ανατριχιάζει με φρίκη.
Διότι όταν η Τόνι έδωσε τέλος στην εγκυμοσύνη της, το έκανε με την βαθιά πεποίθηση πως βοηθούσε να σωθεί ο πλανήτης. Στην ηλικία των 27 αυτή η νέα γυναίκα στο απόγειο των αναπαραγωγικών της χρόνων στειρώθηκε για να "προστατέψει τον πλανήτη". Παραδόξως, αντί να θρηνήσει για την οικογένεια που ποτέ δεν θα αποκτούσε, ο φίλος της (και νυν σύζυγος) της έδωσε μια συγχαρητήρια κάρτα. Ενώ κάποιοι θα πίστευαν πως είναι πράγμα παράξενο να γιορτάζει κανείς την αντιστροφή της φύσης και την απάρνηση της μητρότητας, η Τόνι υπερασπίζεται την απόφασή της με σχεδόν θρησκευτικό ζήλο.
"Το να κάνει κάποιος παιδιά είναι εγωιστικό. Το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι η συνέχιση της γενετικής μας γραμμής σε βάρος του πλανήτη", ισχυρίζεται η τριανταπεντάχρονη Τόνι. "Κάθε άνθρωπος που γεννιέται καταναλώνει περισσότερη τροφή, περισσότερο νερό, περισσότερη γη, περισσότερα ορυκτά καύσιμα, περισσότερα δέντρα και παράγει περισσότερα σκουπίδια, περισσότερη μόλυνση, περισσότερα αέρια του θερμοκηπίου, και προσθέτει στο πρόβλημα του υπερπληθυσμού."
Ενώ οι περισσότεροι γονείς βλέπουν τα παιδιά σαν το πιο υπέροχο θαύμα της φύσης, η Τόνι μοιάζει να τα θεωρεί μια επικίνδυνη απειλή για το μέλλον.
"Το μόνο πρόσωπο το οποίο καταλάβαινε πως ένιωθα ήταν ο πρώτος μου σύζυγος, ο οποίος επίσης δεν ήθελε παιδιά. Θέλαμε και οι δυο να σώσουμε τον πλανήτη - όχι να παράξουμε νέα ζωή η οποία μόνο θα επιδείνωνε το πρόβλημα."
Αλλά όταν ήταν 25, χτύπησε η καταστροφή.
"Ανακάλυψα πως – παρ’ ότι έπαιρνα αντισυλληπτικά - είχα μείνει έγκυος κατά λάθος από τον φίλο μου. Τρομοκρατήθηκα. Ήξερα από την πρώτη στιγμή ότι μέσα μου δεν υπήρχε η επιλογή να κρατήσω το μωρό. Πήγα στον γιατρό μου για την διακοπή της κύησης, και τον ρώτησα αν γινόταν ταυτόχρονα να υποβληθώ και σε στείρωση. Δεν μου άρεσε να κάνω έκτρωση, αλλά θα ήταν ανήθικο να γεννήσω ένα παιδί για το οποίο ένιωθα ισχυρά πως δεν θα ήταν παρά ένα βάρος για τον κόσμο. Ποτέ δεν ένιωσα την παραμικρή τύψη για ότι έκανα, και ειλικρινά ποτέ δεν αναρωτήθηκα πώς θα ήταν αλλιώς."
"Δεν αμφέβαλλα ότι πήρα την σωστή απόφαση. Ο Εντ και εγώ παντρευτήκαμε τον Σεπτέμβριο του 2002, και έκτοτε έχουμε έναν πολύ πιο όμορφο τρόπο ζωής ακριβώς διότι επιλέξαμε να μην κάνουμε παιδιά. Αγαπάμε την πεζοπορία και την αναρρίχηση, και συχνά δραπετεύουμε για ολόκληρα σαββατοκύριακα. Επίσης, κάθε χρόνο κάνουμε μεγάλες και ωραίες διακοπές - τώρα για παράδειγμα μόλις επιστρέψαμε από την Νότια Αφρική. Πιστεύουμε πως δικαιούμαστε μια πτήση μεγάλης απόστασης κάθε χρόνο, διότι είμαστε vegan (στμ: χορτοφάγοι οι οποίοι δεν μαγειρεύουν το φαγητό τους) και άτεκνοι, και ως εκ τούτου μειώνουμε πάρα πολύ το δικό μας «αποτύπωμα» στο συνολικό πρόβλημα του άνθρακα, και ταυτόχρονα καταπολεμούμε τον υπερπληθυσμό."

Γνωρίστε την Σάρα και τον Μαρκ

Τα περισσότερα κορίτσια ονειρεύονται τον γάμο και τα παιδιά. Αλλά η Σάρα πάντα ονειρευόταν να βοηθήσει το περιβάλλον - μέσα στην αγωνία της για τους κινδύνους της κλιματικής αλλαγής, της εξαφάνισης των ζωικών ειδών και την καταστροφή της εξοχής, πήρε την ασυνήθιστη απόφαση να μην κάνει ποτέ παιδιά.

"Διαπίστωσα τότε, πως ένα μωρό θα μόλυνε τον πλανήτη - και πως το να μην κάνω παιδί ήταν το πλέον φιλικό προς το περιβάλλον πράγμα που θα μπορούσα να κάνω."

Ο Μαρκ προσθέτει:

"Η Σάρα και εγώ ζούμε μια όσο πιο 'πράσινη' ζωή μπορούμε. Δεν έχουμε αυτοκίνητο, χρησιμοποιούμε ποδήλατα αντ' αυτού, και ποτέ δεν κάνουμε πτήσεις. Ανακυκλώνουμε, χρησιμοποιούμε λαμπτήρες εξοικονόμησης ενέργειας και τρώμε μόνο βιολογικό φαγητό, το οποίο παράγεται κοντά. Εν ολίγοις, προσπαθούμε να κάνουμε τα πάντα για να μειώσουμε τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Και όλο αυτό δεν θα γινόταν αν είχαμε παιδί. Γι’ αυτό έκανα αγγειεκτομή (στμ: χειρουργική επέμβαση για ανδρική στείρωση). Θα ήταν ηθικά εσφαλμένο για εμένα να επιβαρύνω την κλιματική αλλαγή και την καταστροφή της Γης. Η Σάρα και εγώ δεν χρειαζόμαστε παιδιά για να νιώσουμε γεμάτοι. Αυτό που μας κάνει να νιώθουμε χαρούμενοι είναι το ότι γνωρίζουμε πως κάνουμε αυτήν την ελάχιστη προσπάθεια από μέρους μας για την σωτηρία του αγαπημένου μας πλανήτη."

Φαίνεται πως για πολλούς, η Γη έχει γίνει ο θεός της νέας χιλιετίας, και αν κρίνω την φύση αυτού του θεού από τις λατρευτικές πρακτικές των πιστών του, αμφιβάλλω αν θα ήμουν πρόθυμος να μεταστραφώ στην νέα αυτή θρησκεία της οικολογίας. Μπορεί αυτοί οι άνθρωποι να είναι περιθωριακοί – σαν τις άκρες ενός υφάσματος – όμως σιγά-σιγά οι άκρες αυτές μεγαλώνουν, και μικραίνει το κυρίως ύφασμα.

Ενώ λοιπόν τέτοιου είδους άνθρωποι θα απέρριπταν θρησκεία και δόγματα, η αφοσίωσή τους στην γη είναι πράγματι μια θρησκευτική αφοσίωση, πολύ παρόμοια με εκείνη των αρχαίων παγανιστών: Η Τόνι θυσιάζει το πρωτότοκο παιδί της, και επίσης τρώει ωμή φυτική τροφή για να μην σκοτώσει ζώα και για να "σώσει" τον θεό-Γη. Ακρωτηριάζουν τα σώματά τους για να μην προσβάλλουν την γη "προσθέτοντας στα προβλήματά της".

Όμως, σε ανταπόδοση αυτών των θυσιών σε ανθρώπινη σάρκα και αίμα, ο θεός-Γη τους ανταμείβει με έναν… "πολύ πιο όμορφο τρόπο ζωής". Και αν στο τέλος καταφέρεις και πιάσεις τον στόχο της αποχής σου από το διοξείδιο του άνθρακα και ισοσκελίσεις τα βιβλία σου για τα αέρια του θερμοκηπίου, θα δικαιούσαι… ωραίες και μεγάλες διακοπές. Αυτο-αμείβεσαι λοιπόν με ένα ταξίδι, σε όχημα το οποίο καταναλώνει χιλιάδες λίτρα ορυκτού καυσίμου, άσε που ένας Θεός ξέρει πόσο θα επιβάρυνε την γη η βιομηχανική επεξεργασία του (καυσίμου) και το τι αφήνει στην ατμόσφαιρα…. Μετά απολαμβάνεις ένα πλούσιο γεύμα σε ένα φανταχτερό ξενοδοχείο το οποίο κτίστηκε και επανδρώθηκε από “παράσιτα” και "προβλήματα" γεννηθέντα από ασεβείς αναπαραγωγούς, και το οποίο καταλαμβάνει μια έκταση γης που προηγουμένως καταλαμβανόταν από δέντρα – και που κατά πάσα πιθανότητα θα μοιάζει με ένα τεράστιο ακαλαίσθητο σπυρί πάνω στο πρόσωπο του θεού-Γη…

Φαίνεται πως ακόμα και οι οικολόγοι-φονταμενταλιστές έχουν την δική τους εκδοχή του Ευαγγελίου της Ευημερίας (στμ: προτεσταντικής καταβολής θρησκευτική δοξασία η οποία αναπτύχθηκε στις Η.Π.Α. και επικεντρώνεται στην διδαχή ότι ο Θεός ανταμείβει και υλικά τους εκλεκτούς του): "Υπηρετούμε τον Θεό-Γη" - όρισέ το και μην το διεκδικείς - και θα λάβεις ωραία πράγματα και εξωτικές διακοπές… Φαίνεται πως όλες οι ψεύτικες θρησκείες έχουν μια κοινή αυταπάτη σε ό,τι αφορά τους θεούς τους. Έχει ενδιαφέρον, που, στην έμφυτη θρησκευτικότητά μας, εμείς τα ανθρώπινα πλάσματα χρησιμοποιούμε σχεδόν τις ίδιες ιδέες, τελετουργίες και γλώσσα για να ορίσουμε την σχέση μας με τους όποιους θεούς προσπαθούμε να κατευνάσουμε.

Η "Μητέρα Γη", από αυτό το σχετικό και πολύ ενδιαφέρον post.

Οι θολοί θεοί της νεο-παγανιστικής πνευματικότητας του σύγχρονου διανοούμενου στην πραγματικότητα δεν διαφέρουν και πολύ από τους θεούς των δεισιδαιμόνων πρωτόγονων ή ακόμα και από τον Χριστιανικό Θεό τον Οποίον χλευάζουν καταδεκτικά. Οι παγανιστές έκαιγαν τις παρθένες τους για να αποτρέψουν το ηφαίστειο από το να καταβροχθίσει το χωριό τους. Λένε πως ο Χριστιανικός Θεός θυσίασε τον ίδιο τον Υιό Του για να κατευνάσει την οργή Του εναντίον του αμαρτωλού ανθρώπου, και πως αυτού του είδους η θρησκευτικότητα είναι πρωτόγονη, αδαής και προσβλητική. Αλλά η ειρωνεία είναι πως και αυτοί οι σύγχρονοι πεφωτισμένοι διανοούμενοι εξ ίσου ασπάζονται την θυσία των παιδιών τους, για να ευχαριστήσουν τον θεό των δέντρων και των παγόβουνων και για να αναχαιτίσουν μια φονική αναταραχή της γης η οποία θα συντρίψει το χωριό. Για αυτούς, αν ισοσκελίσεις τις αμαρτίες σου σε σχέση με το διοξείδιο του άνθρακα, μόνο τότε το αποτύπωμά σου θα μπει στο βιβλίο της ζωής. Όμως ο σύγχρονος άνθρωπος δεν είναι όπως ο πρωτόγονος. Δεν ζωγραφίζει εικόνες της θρησκείας του με καμμένα ξυλαράκια στους τοίχους των σπηλιών, αλλά μπλογκάρει παντού με σοφιστικέ ύφος, με παραθέσεις από βιβλία, κεφάλαια και στίχους μιας αλάνθαστης επιστήμης. Όπως και όλοι οι θρησκευτικοί ζηλωτές, αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους σαν φωτοδότες φάρους πάνω σε ένα πνευματικό και ηθικό υψίπεδο, και σαν αυτό-θυσιαζόμενοι μάρτυρες για το καλό των μη-φωτισμένων αδαών.

Έτσι, για ανθρώπους όπως η Τόνι και ο Εντ η πραγματική ουσία είναι πως η γη έχει γίνει για αυτούς μια παγανιστική θεότητα η οποία κατευνάζεται με το αίμα αθώων, και ζουν με τον φόβο πως αν της δημιουργήσουμε πρόσθετα προβλήματα και δεν την ευχαριστήσουμε (την γη), θα μας σκοτώσει με κλιματικές αλλαγές και την στέρηση των φυσικών πόρων στους ανθρώπους. Η ειρωνεία είναι πως αυτοί (όπως όλες οι άλλες θρησκείες, της επιστήμης συμπεριλαμβανομένης), πιστεύουν πως η ίδια η γη κάπως παρήγαγε τα ανθρώπινα όντα (εκτός αν πιστεύουν πως μας πέταξαν πάνω της οι εξωγήινοι).

Το ερώτημα είναι, πώς γίνεται η ανθρωπότητα να θεωρεί πλέον τον ίδιο της τον εαυτό σαν ένα παράσιτο, σαν καρκίνωμα, σαν αρρώστια προς ίαση, σαν κρεατοελιά που πρέπει να καυτηριαστεί από το παρθενικό πρόσωπο της γης – από την οποία η ίδια η ανθρωπότητα προήλθε; Το χώμα θεωρείται πιο ιερό από τα ανθρώπινα πλάσματα που δημιουργήθηκαν απ' αυτό. Ένας βώλος γης και ένας σπόρος είναι πιο άγια από το ανθρώπινο φυντανάκι που τρέφεται μέσα σε ανθρώπινη μήτρα...

Όμως οι οικολόγοι-παγανιστές είναι και ασυνεπείς: αυτο-ορίζονται ως έχοντες λιγότερη αξία από το χώμα, αλλά μέσα στην ανθρώπινη ύβρη τους, τώρα είναι οι σωτήρες αυτού του χώματος - σώζουν τον θεό τους, θυσιάζοντας την ανθρωπότητά τους πάνω στο θυσιαστήριό του. Οπότε, ποιος είναι ο πραγματικός θεός και ποιος ο πραγματικός σωτήρας εδώ;

Ο άγιος Παύλος της Ομπνόρα (βόρεια ρωσικά δάση, 15ος αιώνας), περιβαλλόμενος από τα ζώα, με τα οποία είχε "γίνει ένα" (λεπτομέρειες εδώ). Ο άνθρωπος ΑΓΙΑΖΕΙ ΤΗ ΦΥΣΗ και όλα τα πλάσματά της όταν είναι αληθινά ορθόδοξος χριστιανός, γι' αυτό και υπερβαίνει ακόμη και την οικολογία.

Έχω ζήσει αρκετά για να θυμάμαι εποχές που συζητιόταν πως η γη θα καταστραφεί λόγω υπερπληθυσμού, εξάντλησης των αποθεμάτων άνθρακα και πετρελαίου, την ανεπάρκεια εκτάσεων καλλιεργήσιμης γης ώστε για να τραφεί ο πληθυσμός των Ηνωμένων Πολιτειών – πολλώ μάλλον ολόκληρου του κόσμου – ενός πυρηνικού χειμώνα, μιας επερχόμενης εποχής παγετώνων, παγκόσμιας θέρμανσης και τώρα μιας "κλιματικής αλλαγής". Αυτά τα ζητήματα φαίνεται να σημαίνουν περισσότερα για τον κοσμικό πνευματικό άνθρωπο απ’ ότι τους Χριστιανούς, και μάλιστα για να περιπλακεί το θέμα ακόμα περισσότερο, φαίνεται πως τα ζητήματα αυτά προκαλούν διαιρέσεις και βάσει κομματικών γραμμών. Τόσο ο υπερ-διογκωμένος καταναλωτής - είτε είναι Χριστιανός είτε όχι - όσο και οι οικολόγοι-φονταμενταλιστές που λατρεύουν τη γη, ομοίως σφάλλουν, καθ’ όσον αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: Και οι δύο ίστανται απέναντι στην δημιουργία ως ζώα: ο ένας απερίσκεπτα αντλεί ευχαρίστηση από την γη, οδηγημένος από άπληστα πάθη, και ο άλλος θεωρεί τον εαυτό του ως κάτι εντελώς δυσδιάκριτο και εν τέλει, ένα με την γη. Και για τους δύο, το μέτρο ενός ανθρώπινου όντος δεν είναι η ύλη μαζί με μια ψυχή και πνεύμα, αλλά απλά ένα "αποτύπωμα του άνθρακα" και κάποια λίτρα αερίων θερμοκηπίου που εκπέμπονται λόγω κατανάλωσης.

Αλλά, ακόμα κι αν κάποιος πιστεύει πως οι ανθρώπινες υπάρξεις δεν είναι πιο σημαντικές από μια πέτρα ή ένα δέντρο, εξακολουθεί να υπάρχει μια κοινή αντίληψη μεταξύ ενός παγανιστή και ενός Χριστιανού για την ανάγκη της "σωτηρίας" του υλικού κόσμου. Και, αν κάτι χρειάζεται σωτηρία, τότε αυτό πρέπει να έχει μια αρχική κατάσταση - πριν την πτώση του από την αρχική του τελειότητα - στην οποία θα πρέπει να επιστρέψει. Έτσι, το πρόβλημα με την θρησκεία της οικολογίας είναι ότι δεν έχει μια συνεκτική θεολογία ή κοσμολογία μιας τέλειας αρχικής κατάστασης, ούτε μιας "πτώσης", ούτε μιας πρότασης για το πώς θα έμοιαζε μια τέλεια γη, με ή χωρίς ανθρώπους. Χωρίς να έχουμε ορίσει αυτά τα πράγματα είναι ανούσιο να συζητάμε αν η γη μπορεί ή πρέπει να μας σώσει ή να μας σκοτώσει, ή για το πώς πρέπει να σώσουμε την γη. Και για τον Χριστιανό και για τον άθεο, δύο έννοιες είναι ξεκάθαρες: Η Εδέμ, ή αλλιώς μια παρθένα αρχική κατάσταση της γης, δεν έσωσε την ανθρωπότητα, και, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, μόνο οι μεταμορφωμένες ανθρώπινες υπάρξεις θα την σώσουν στην τελική. Σε αυτό το σημείο έχουμε όλοι δίκαιο, αλλά το τι σημαίνει αυτό και το πώς θα το κατορθώσουμε είναι το πρόβλημα το οποίο πρέπει να αντιμετωπίσουμε.

Ένα από τα φίδια που τάιζε ο άγιος Γέροντας Παΐσιος, ένας από τους μεγάλους και θαυματουργούς ασκητές των αγιορείτικων δασών (αξίζει να τον γνωρίσετε, εδώ & εδώ)

Ένα από τα προβλήματα της οικολογικής θρησκείας είναι ότι δεν υπάρχει ένας υπερέχων μεταφυσικός ή θεολογικός ορισμός ο οποίος να περιλαμβάνει όλη την υλική κτίση, συμπεριλαμβανομένων των γη, ζώων και ανθρώπων. Είμαστε κολλημένοι στο να βλέπουμε την οικολογία μέσα από το πρίσμα μιας διαλεκτικής, μιας αντιπολιτευτικής φιλοσοφίας, η οποία συνοψίζεται στο: "ή" η γη "ή" οι άνθρωποι, ενώ στην πραγματικότητα η ορθά κατανοημένη οικολογία είναι η επιστήμη - και εν τέλει το μεταφυσικό όραμα – της αλληλο-συγγένειας όλων των πραγμάτων˙ πρόκειται δηλαδή για ένα "και/και" (=και η γη, και οι άνθρωποι). Τελικά, το ερώτημα και για έναν Χριστιανό και έναν οικολόγο είναι το ίδιο: ποια είναι η κατάλληλη και ισορροπημένη σχέση ενός ανθρώπινου πλάσματος με την γη; Και οι δύο στην πραγματικότητα κάνουν την ίδια ερώτηση, "Για ποιο σκοπό υπάρχει η γη και πώς μπορεί να σωθεί από τις αμαρτίες του ανθρώπινου γένους;"

Εδώ είναι που η Ορθοδοξία βγάζει την συζήτηση από το τέλμα των παγανιστικών αντιλήψεων. Εξυψώνει τόσο την γη όσο και την ανθρωπότητα στην πρέπουσα αξιοπρέπειά τους, ως μυστηριακή παρουσία του Δημιουργού τους. Βλέπει την Δημιουργία σαν το ιερό μέσο έκφρασης αγάπης, ευχαριστίας και κοινωνίας μεταξύ ανθρώπων και Θεού. Τα περιβαλλοντικά προβλήματα πρέπει να απασχολούν τον Χριστιανό, επειδή δεν είμαστε υλιστές αλλά υλικά πλάσματα, κατ' εικόνα ενός Πνευματικού Θεού ο Οποίος προσέλαβε την υλική μας φύση και καθυπέταξε και κατανάλωνε την κτίση στο πλευρό μας. Με την Μυστηριακή μας πίστη δεν μπορούμε να βλέπουμε τον κόσμο σαν ένα συνεχώς αυτο-αναγεννώμενο αναλώσιμο το οποίο υπάρχει αποκλειστικά και μόνο για τις απολαύσεις μας. Τέτοια ευλογημένα δώρα πρέπει να θεωρούνται ιερά και να μεταχειρίζονται ως τέτοια, ακριβώς επειδή ο Θεός είναι παρών σε αυτά.

Εκεί που ο οικολόγος και ο Ορθόδοξος Χριστιανός συμφωνούν είναι πως οι άνθρωποι, ακόμα και οι Χριστιανοί, έχουν πάψει να υποτάσσουν την γη προσεκτικά, και να είναι συνετοί διαχειριστές της αντί εγωιστές καταναλωτές της. Χάσαμε την ευλάβεια προς την γη ως «μητέρα μας» στην οποία θα επιστρέψουμε, όπως ψάλλεται στην Υπακοή του Όρθρου με πλάγιο ήχο του 8ου. Αποτύχαμε στην διατήρηση της Μυστηριακής μας φύσης, έτσι δεν μοιραζόμαστε την Δημιουργία εν αγάπη, αλλά την συσσωρεύουμε για τον εαυτό μας, προς ικανοποίηση των άπληστων ηδονών μας. Ο Θεός ως Δημιουργός μας δεν έχει ανάγκη να κατευνάζεται με θυσίες: ο άνθρωπος λαμβάνει ένα δώρο το οποίο προσφέρει πίσω στον Δημιουργό και στους συνανθρώπους με αγάπη, όχι λόγω του φόβου κάποιας οργής και Βιβλικής καταστροφής. Ο οικολόγος και ο Ορθόδοξος Χριστιανός συμφωνούν πως ο άνθρωπος όντως προέρχεται από το χώμα της γης και πως συνεπώς μετέχει στην φύση της ίδιας της γης. Όμως ο Χριστιανισμός λέει πως στον άνθρωπο επίσης δόθηκε η πνοή του Θεού που δημιούργησε το χώμα από το οποίο ακριβώς προερχόμαστε, και ως εκ τούτου ο άνθρωπος μετέχει και στην φύση του πνευματικού στοιχείου και του δόθηκε κυριαρχία επί του χώματος – όχι όμως για λαίμαργη κατανάλωση, αλλά ως μέσον έκφρασης αγάπης κατ' εικόνα Αυτού που δημιούργησε τα πάντα από αγάπη.

Η πραγματικότητα είναι πως η οικο-θρησκεία δεν διαμόρφωσε νέα δόγματα για τον άνθρωπο και την γη. Παρ’ όλο τον εξωτερικό σκελετό τον αποτελούμενο από επιστήμη και τεχνολογία που την στηρίζουν, δεν παύει να είναι τόσο παλιά όσο και τα βουνά με τις ζωγραφιές τις φτιαγμένες με καμμένα ξυλαράκια στους τοίχους των σπηλαίων τους. Ο πυρήνας της παραμένει ο ίδιος με εκείνον που είχαν επισημάνει οι προφήτες του Ισραήλ, περισσότερο από 2600 χρόνια πριν, όταν είχαν καλέσει τον Ισραήλ να ξαναβρεί την ορθή σχέση του ανθρώπου με την γη και τον Δημιουργό μας:

Ο Αβακούμ και ο Ιερεμίας λένε:

26 (…) ούτως αισχυνθήσονται οι υιοί Ισραήλ, αυτοί και οι βασιλείς αυτών και οι άρχοντες αυτών και οι ιερείς αυτών και οι προφήται αυτών. 27 τω ξύλω είπαν, ότι πατήρ μου ει συ, και τω λίθω· συ εγέννησάς με, και έστρεψαν επ' εμέ νώτα και ου πρόσωπα αυτών (…) (Ιερεμίας 2/β 26-27).

Επίστρεψε λοιπόν στον Θεό που δημιούργησε το χώμα από το οποίο πλάσθηκες. Και μετά εν αγάπη, στρέψου προς την γη γνωρίζοντας ποιος πραγματικά είσαι. Αγάπα τον Δημιουργό σου και παράλαβε την δημιουργία Του με ταπεινή ευγνωμοσύνη, προσφέροντάς την σε όλους σαν δώρο κοινωνίας με τον Κόσμο τον ίδιο. 

Ο άγιος Ονούφριος ο Αιγύπτιος, ο μέγας κρυφός ασκητής της Σαχάρας του 4ου αι. μ.Χ. Ο άγιος, όπως γράφει ο Misha,

"στα αραβικά αναφέρεται ως Αμπού Νουφάρ, προσωνύμιο που σημαίνει «πάτερ (abu) Χορτοφάγος (nufar)» κατά την μετάφραση της Βικιπαίδεια. Toν βίο του γυμνού ασκητή Ονουφρίου του Μεγάλου συνέγραψε ο άγιος Παφνούτιος, ο οποίος τον γνώρισε λίγο καιρό πριν την κοίμησή του, προετοίμασε το νεκρό σώμα και τον ενταφίασε. Ο όσιος έζησε σε μια όαση της Σαχάρας, δεν φορούσε κανένα ένδυμα, προστατευόταν από τις καιρικές συνθήκες με την Χάρη του Θεού, τρεφόταν με τους χουρμάδες των φοινίκων και με το νερό της εκεί υπάρχουσας πηγής.

Ίσως λοιπόν ο άγιος Ονούφριος να είναι o προστάτης τών, κατά Θεόν, χορτοφάγων. Το βέβαιο είναι ότι έζησε ως επίγειος άγγελος και ουράνιος άνθρωπος, με επαναστατικό, αντισυμβατικό και αντικαταναλωτικό τρόπο. Ας έχουμε την ευχή του!"

Δες και:

Η οικολογική καρδιά του πολιτισμού μας

Επιστολή ορθόδοξου χριστιανού προς τους Ινδιάνους αδελφούς μας (και αγγλικά και ισπανικά)

Οι άγιοι και τα ζώα

Αναστάσεις ζώων στους βίους των αγίων

(*) Ο [υποδιάκονος] Steve Robinson είναι Αμερικάνος Ορθόδοξος Χριστιανός και ζει στο Φοίνιξ της Αριζόνα. Διατηρεί τη δική του εταιρεία κατασκευής. Πριν γίνει Ορθόδοξος, ήταν ευαγγελικός πάστορας και εκκλησιαστικός ηγέτης. Πιο πρόσφατα, ίδρυσε ένα από τα πιο δημοφιλή podcasts Ορθοδόξων στον πλανήτη - Our Life in Christ (Η ζωή μας εν Χριστώ) - το οποίο διαχειρίζεται με τον φίλο του Bill Gould [η σημείωση από εδώ, όπου αναδημοσιεύεται το άρθρο (ευχαριστούμε τον αγωνιστή συνάδελφο)].