Κυριακή των Απόκρεω, η Κυριακή της Δευτέρας Παρουσίας - μερικά απλά λόγια γι' αυτήν...

"Ν": Την τρίτη Κυριακή της Αποκριάς η Ορθόδοξη Εκκλησία τελεί τη μνήμη (προφητική μνήμη) της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου, και το πρωί στη θεία λειτουργία διαβάζεται το Ευαγγέλιο με την παραβολή της Μέλλουσας Κρίσης, από το κεφάλαιο 25 του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου.
Την Καινή Διαθήκη, το αρχαίο κείμενο, δείτε εδώ, και μετάφραση σε πολύ απλή & κατανοητή καθαρεύουσα εδώ. Σχετικά με τις Κυριακές της Αποκριάς, από ορθόδοξη χριστιανική άποψη, δείτε εδώ.
 
Πρόσκληση για μια επίσκεψη:
 
Η Δευτέρα Παρουσία, η ανάσταση των νεκρών και η κρίση του κόσμου

Όλοι οι Xριστιανοί είναι καλεσμένοι για συμβασιλείς του Χριστού   
 
Εκκλησιαστικές και καρναβαλικές Απόκριες - Η Κυριακή των Απόκρεω και η Δευτέρα Παρουσία!
 
Τι είναι ο πύρινος ποταμός;
 
Ψηλαφώντας τον Παράδεισο και την Κόλαση στη Γη (1η εικ.)
 
Ο Θεός ως Πυρ και Φως 
 
Στιγμιότυπο απ' την Κόλαση σε ορθόδοξη εικόνα...

Ωραία απεικόνιση του "Επείνασα γαρ και εδώκατέ μοι φαγείν..." κ.τ.λ., από την παραβολή της Δευτέρας Παρουσίας! (2η εικ.)
 
Όταν η Εκκλησία μιλάει για το θάνατο…

Τα πνεύματα των νεκρών και εμείς

Η κατάργηση του θανάτου - Αποχαιρετώντας τα παιδιά μας για τον Ουρανό…

Το Βραβείο της Θείας μου

Η Αγία Γραφή για τη μετά θάνατον ζωή των ψυχών

Και βέβαια θ' αναστηθούμε!

«Ευ ζην, ευ θνήσκειν» 

Μερικά απλά λόγια για τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου...

 

Υπενθυμίζω την παρακάτω ανάρτηση, για όσους δεν την έχουν διαβάσει:

Κυριακή των Απόκρεω, η Κυριακή της Δευτέρας Παρουσίας - μερικά απλά λόγια γι' αυτήν...

 

Ο «ΚΑΤΕΧΩΝ» ΚΑΙ ΤΟ «ΚΑΤΕΧΟΝ» ΣΤΗ Β’ ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ

 

"Ν": Εδώ γίνεται μια ωραία παρουσίαση του προβλήματος, με παράθεση των απόψεων αγίων Πατέρων της Εκκλησίας και νεώτερων ερμηνευτών, οι οποίες όμως εκφράζουν μεν διάφορες προσεγγίσεις αλλά δεν καταλήγουν σε βέβαιη ερμηνεία του αινιγματικού αυτού χωρίου. Αξίζει να μελετηθεί, ενώ θα ακολουθήσει επόμενη ανάρτησή μας με την ερμηνευτική πρόταση αγαπητού αδελφού, προς την οποία, ταπεινά, κι εμείς κλίνουμε.

Ιωάννης Λ. Γαλάνης

Δημοσιεύτηκε στα Πρακτικά τον Διεθνούς Επιστημονικού Συνεδρίου (Β- Παύλεια) της Ι. Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπά­νιας. Βέροια 1996. σελ. 81-92. – Βιβλικές Ερμηνευτικές Και Θεολογικές Μελέτες – Εκδόσεις Π. Πουρνάρα Θεσσαλονίκη 2004 

Ι. Ναός Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας

    Οι δυο μετοχές τον τίτλου της εισηγήσεως που θα ακολουθήσει, δηλαδή «το κατέχον» και «ο κατέχων» υπάρχουν αντίστοιχα στους στίχους 6 και 7 του δευτέρου κεφαλαίου της Β’ Θεσ/νικείς. Είναι δύο όροι που χρησιμοποιούνται και είναι πολύ κατανοητοί. Στη συνάφεια της επιστολής όμως είναι δυσκολονόητοι και επί αιώνες ταλαιπωρούν τους ερμηνευτές χωρίς ακόμη να έχει υπάρξει οριστική και αναμφι­σβήτητη κατάληξη.

 Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο Παύλος στη Β’ Θεσ/νικείς είναι η έντονη ανησυχία, και, ως ένα ση­μείο, και η απογοήτευση των νεοφώτιστων χρι­στιανών της Θεσσαλονίκης για την μεγάλη καθυστέ­ρηση της δευτέρας παρουσίας του Χριστού. Στην πρώτη επιστολή του ο Παύλος τους είχε γράψει για το πως θα έλθει ο Χριστός, ότι δηλαδή θα έλθει ξαφνι­κά «ως κλέπτης εν νυκτί» ^(5,2-3), γι’ αυτό και τους προτρέπει να είναι πάντοτε έτοιμοι. Επίσης τους περιγράφει με εικόνες και παραστάσεις από την προφη­τική παράδοση και την ιουδαϊκή αποκαλυπτική γραμματεία το σκηνικό του ερχομού του Χριστού, της αναστάσεως των νεκρών και της συνάντησης όλων με τον ερχόμενο Χριστό ^(4,16-17).

 Η καθυστέρηση όμως όλων αυτών σε συνδυασμό με τις έντονες αντιδράσεις και την εχθρική συμπερι­φορά προς τους πιστούς των μη χριστιανών, Ιουδαί­ων και εθνικών, δημιούργησε στη χριστιανική κοινό­τητα της Θεσσαλονίκης μια κατάσταση δύσκολη. Η μόνη τους ελπίδα φαίνεται πως ήταν ο ερχομός της δευτέρας παρουσίας, την οποία περίμεναν από ημέρα σε ημέρα, ίσως γιατί αυτή την εντύπωση τους είχε αφήσει ο Παύλος τόσο με την προφορική του διδα­σκαλία, όταν ήταν στη Θεσσαλονίκη, όσο και με τα όσα τους έγραψε στην πρώτη του επιστολή. Είναι πο­λύ πιθανό αυτή την εντύπωση να την είχαν επιτείνει κάποιες επίμονες διαδόσεις από μέλη της κοινότη­τας, δηλαδή από ιουδαιοχριστιανούς, ότι η ημέρα της παρουσίας του Κυρίου έχει ήδη φθάσει ή όπου να ‘ναι φθάνει. Όλοι αυτοί, στηριζόμενοι σε ιουδαϊ­κά αποκαλυπτικά κείμενα για τον ερχομό του Μεσ­σία, έβλεπαν κάποια σημάδια που προμήνυαν την επικείμενη παρουσία του Χριστού, ή παρερμήνευαν κάποια σημεία της πρώτης επιστολής. Ύστερα από όλα αυτά, ο Παύλος στη δεύτερη επιστολή του ανα­γκάζεται να τους γράψει τα εξής:

 Κείμενο

I Ερωτώμεν δε υμάς, αδελφοί, υπέρ της παρουσίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και ημών επισυναγωγής έπ’ αυτόν, 2 εις το μη ταχέως σαλευθήναι υμάς από του νοός μήτε θροεϊσθαι, μήτε δια του πνεύματος μήτε δια λόγου μήτε δί επιστολής ως δί ημών, ως ότι ενέστηκεν η ημέρα του Χριστού, 3 μη τις υμάς εξαπατήση κατά μηδέ να τρόπον ότι εάν μη έλθη η αποστα­σία πρώτον και αποκαλυφθή ο άνθρωπος της αμαρ­τίας, ο υιός της απώλειας. 4 ο αντικείμενος και υπεραιρόμενος επί πάντα λεγόμενον Θεόν ή σέβασμα. ώστε αυτόν εις τον ναόν του θεού καθίσαι, αποδεικνύντα εαυτόν ότι έστι Θεός. 5 Ου μνημονεύετε ότι έτι ων προς υμάς ταύτα έλεγον υμίν; 6 και νυν το κατέχον οίδατε. εις το αποκαλυφθήναι αυτόν εν τω εαυτού καιρώ. 7 το γαρ μυστήριον ήδη ενεργείται της ανομίας˙ μόνον ο κατέχων άρτι έως εκ μέσου γένηται. Η και τότε αποκαλυφθήσεται ο άνομος, ον ο Κύριος αναλώσει τω πνεύματι του στόματος αυτού και κα­ταργήσει τη επιφάνεια της παρουσίας αυτού, 9 ου έστιν η παρουσία κατ’ ενέργειαν του σατανά εν πάση δυνάμει και σημείοις και τέρασι ψεύδους 10 και εν πάση άπατη της αδικίας εν τοις απολλυμένοις, άνθ’ ων την αγάπην της αληθείας ουκ εδέξαντο εις το σωθήναι αυτούς˙ 11 και δια τούτο πέμψει αυτοίς ο Θεός ενέργειαν πλάνης εις το πιστεύσαι αυτούς τω ψεύδει, 12 Ίνα κριθώσιν πάντες οι μη πιστεύσαντες τη αληθεία. Αλλ’ ευδοκήσαντες εν τη αδικία.

 Μετάφραση

«Αδελφοί μου, σχετικά με την παρουσία του Κυ­ρίου μας Ιησού Χριστού και τη σύναξη μας κοντά Του σας παρακαλούμε να μην αφήνετε να σας σαλεύ­ουν τόσο γρήγορα το μυαλό ούτε να σας αναστατώνουν όσοι ισχυρίζονται ότι τάχα φτάνει όπου να ‘ναι η ημέρα του Κυρίου. Μην τους πιστεύετε, όταν, για να σας πείσουν, επικαλούνται είτε αποκάλυψη του Πνεύματος είτε λόγια ή επιστολή που προέρχεται δήθεν από εμάς. Κανείς να μη σας εξαπατήσει με κα­νένα τρόπο. Γιατί δεν θα έλθει η ημέρα εκείνη αν πρώτα δε γίνει η αποστασία και δεν φανερωθεί ο άνθρωπος της αμαρτίας, αυτός που είναι προορισμέ­νος για την απώλεια. Αυτός θα εναντιωθεί και θα ση­κώσει κεφάλι μπροστά σε καθετί που λέγεται Θεός ή είναι αντικείμενο λατρείας. Θα το κάνει αυτό, για να στήσει ο ίδιος το θρόνο του στο ναό του θεού, προ­σπαθώντας να αποδείξει ότι είναι Θεός. Δεν θυμάστε ότι αυτά σάς τα έλεγα όταν ακόμη ήμουν μαζί σας; Και τώρα ξέρετε τι είναι εκείνο που τον εμποδίζει, ώστε να φανερωθεί όταν έλθει ο καιρός του. Η μυστι­κή δύναμη της ανομίας είναι ήδη επί το έργον. Αυτό όμως θα γίνεται μόνο ωσότου φύγει από τη μέση αυτός που τώρα είναι το εμπόδιο. Τότε θα φανερωθεί ο άνομος, που ο Κύριος θα τον εξολοθρεύσει με την πνοή του στόματος του και θα τον αφανίσει όταν θα εμφανισθεί κατά την παρουσία Του. Αυτός ο άνομος θα έρθει με την ενέργεια του Σατανά, θα κάνει κάθε είδους θαυματουργικές δυνάμεις με απατηλά σημεία και τέρατα, θα παρασύρει με κάθε είδους άνομα και απατηλά μέσα όσους βαδίζουν προς την καταστροφή, επειδή δεν αγάπησαν την αλήθεια για να σωθούν. Γι’ αυτό και ο Θεός θα επιτρέψει να ενεργεί σ’ αυτούς η πλάνη, για να πιστέψουν σ’ αυτό το ψέμα. Έτσι θα τιμωρηθούν όλοι όσοι δεν πίστεψαν στην αλήθεια, αλλά δέχτηκαν ολόψυχα την αδικία» ^{(Β’ Θεσσ. 2.1-12)}.

 Αυτή είναι η απάντηση του Παύλου στο αγω­νιώδες ερώτημα των Θεσσαλονικέων πιστών πότε θα έλθει επί τέλους ο Χριστός, για να τους ανταμείψει για την πίστη τους και να τιμωρήσει όσους τους κα­ταπιέζουν, τους διώκουν και τους περιφρονούν.

Η απάντηση αυτή του Παύλου ίσως να ικανοποί­ησε τους Θεσσαλονικείς και να έλυσε τις απορίες τους. Δημιούργησε όμως πάμπολλα προβλήματα στους ερμηνευτές, αρχαίους και σύγχρονους, γιατί ο Παύλος χρησιμοποιεί όρους, παραστάσεις και συμβολισμούς από την ιουδαϊκή αποκαλυπτική γραμματεία, για να περιγράψει και να επισημάνει τα σημεία και τα γεγο­νότα που θα είναι οι προάγγελοι του τέλους.

 Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι τα σημεία αυτά δεν είναι κάποια έκτακτα και ασυνήθιστα φυσι­κά φαινόμενα που θα συμβούν στον ουρανό ή στη γη. Όπως συμβαίνει με την Αποκάλυψη του Ιωάννη και τα λεγόμενα αποκαλυπτικά τεμάχια των συνοπτικών ευαγγελίων _{(Μρκ κεφ. 13 και παράλ.)}. Στη Β’ Θεσσ. τα σημάδια του τέλους εκδηλώνονται μέσα στις ανθρώ­πινες κοινωνίες και ενεργούνται με ανθρώπινη πρω­τοβουλία σε μια διαρκή εχθρική συμπεριφορά προς το Θεό. Έτσι, λοιπόν, ο Παύλος κάνει λόγο για κάποια αποστασία, δηλαδή για κάποια επανάσταση του κα­κού εναντίον του καλού, για κάποια έντονη και κυ­ριαρχούσα κατάσταση κατάργησης των αξιών εκεί­νων που συγκροτούν και συγκρατούν τις ανθρώπινες κοινωνίες και τις προσανατολίζουν σταθερά προς την εκπλήρωση του θελήματος του Θεού.

 Μέσα από την «αποστασία» αυτή, κατά τον Παύλο, θα προβάλει και θα αναδειχθεί ο «άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός της απώλειας», «ο άνομος». Αυτός θα θελήσει να υποκαταστήσει το Θεό και γενι­κά ο,τι έχει σχέση με το Θείον, θεωρώντας τον εαυτό του σαν Θεό. Κάθε πράξη του θα γίνεται με την καθο­δήγηση του Σατανά. Μάλιστα θα φτάσει στο σημείο να κάνει και θαύματα με απατηλά σημεία και τέρατα, με αποτέλεσμα να παρασύρει όσους δεν αγάπησαν την αλήθεια για να σωθούν και βαδίζουν προς την καταστροφή. Όμως, παρά τη μεγάλη δύναμη και εξουσία που φαίνεται να έχει, στην πραγματικότητα είναι αδύναμος, αφού ο Χριστός θα τον εξολοθρεύσει και θα τον αφανίσει με την πνοή του στόματος Του.

 Η παρουσία αυτού του ανθρώπου της αμαρτίας και της απώλειας, ο οποίος κατά την ερμηνευτική παρά­δοση της Εκκλησίας είναι ο αντίχριστος, θα σημάνει το τέλος του κόσμου. Όμως αυτός δεν έρχεται ακόμη και η καθυστέρησή του οφείλεται σε κάποιο σοβαρό εμπόδιο, που, κατά τον Παύλο, είναι «το κατέχον». Δηλαδή κάποιο πρόσωπο, κάποια κατάσταση ή κά­ποιο γεγονός που εμποδίζει αυτόν τον άνομο, τον άνθρωπο της αμαρτίας, τον αντίχριστο, να εμφανι­σθεί. Αυτό το εμπόδιο το γνωρίζουν οι Θεσσαλονι­κείς, γιατί ο Παύλος το λέγει καθαρά: «και νυν το κα­τέχον οίδατε, εις το αποκαλυφθήναι αυτόν εν τω εαυ­τού καιρώ» ^(2.6). Δεν γνωρίζουν όμως πόσο θα διαρ­κέσει, όπως δεν φαίνεται να το γνωρίζει και ο Παύλος. Το μόνο που βλέπει εκείνος είναι ότι «το μυστήριον της ανομίας» ^(2.7) βρίσκεται σε ενέργεια. Δηλαδή ξεκίνησε η διαδικασία για να αποκαλυφθεί ο άνομος, ο αντίχριστος, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίπο­τε, γιατί αυτή η διαδικασία θα συνεχίζεται «έως ο κατέχων εκ μέσου γένηται» ^(2.7). Το πότε αυτό το εμπόδιο θα σταματήσει είναι άγνωστο.

 Ύστερα από όλα αυτά οι χριστιανοί της Θεσσα­λονίκης πρέπει να ενθαρρύνονται στη νέα τους πίστη όχι τόσο από την ελπίδα της επικείμενης παρουσίας του Χριστού, όσο από το γεγονός πως όποτε και αν συμβεί αυτό εκείνοι θα ανταμειφθούν από το Θεό αφού διατηρούν την πίστη τους παρά τις δυσκολίες που διαρκώς αντιμετωπίζουν. Αντίθετα όσοι τους καταπιέζουν και τους στενοχωρούν θα τιμωρηθούν με αιώνιο όλεθρο, αφού θα βρίσκονται μακριά από το πρόσωπο του Θεού.

 Το μεγάλο πρόβλημα που, όπως είπαμε, απασχό­λησε και απασχολεί την έρευνα είναι «το κατέχον» ή «ο κατέχων». Δηλαδή τι εννοεί ο Παύλος με τις δύο αυτές μετοχές; Αναφέρεται σε κάποιο ιστορικό γεγο­νός της εποχής του; σε κάποιο πρόσωπο; σε κάποια συλλογική δύναμη ή εξουσία; Χρησιμοποιεί τις μετο­χές με συμβολικό χαρακτήρα; Οι αρχαίοι ερμηνευτές της Εκκλησίας, που βρίσκονται πιο κοντά στα γεγο­νότα, τις καταστάσεις και τις συνθήκες της Β’ Θεσσ., εκφράζουν είτε εμμέσως είτε αμέσως την αδυναμία τους να προσδιορίσουν την ακριβή έννοια των δύο με­τοχών. 

Ο Αυγουστίνος π.χ. δηλώνει κατηγορηματικά τα εξής: «Ego prorsus quid dixerit me fateor ignorare» (= Εγώ ομολογώ ότι πραγματικά δεν γνωρίζω τι ήθελε να πει). Ο ιερός Χρυσόστομος αναφέρει δύο γνωστές στην εποχή του ερμηνείες˙ γράφει τα εξής σχετικά: «Οι μεν του Πεύματος την χάριν φασίν, οι δε την ρω­μαϊκήν αρχήν». Απορρίπτει όμως την πρώτη άποψη με το επιχείρημα ότι «ει το Πνεύμα εβούλετο ειπείν, ουκ αν είπεν ασαφώς, αλλά φανερώς, ότι και νυν αυτόν κατέχει η του Πνεύματος χάρις, τουτέστι, τα χαρίσματα». Ο ίδιος προτιμάει τη δεύτερη άποψη, δηλαδή ότι «το κατέχον» και «ο κατέχων» είναι η ρω­μαϊκή εξουσία.

 Την ίδια άποψη υποστήριζε παλαιό­τερα και ο Ειρηναίος. Ο Χρυσόστομος αναλύει με τα ακόλουθα λόγια τη θέση του: «…όταν αρθή η ρωμαϊκή αρχή τότε εκείνος ήξει… Έως γαρ αν ο ταύτης ή της αρχής φόβος, ουδείς ταχέως υποταγήσεται˙ όταν δε αύτη καταλυθή, επιθήσεται τη αναρχία, και την των ανθρώπων και την του Θεού επιχειρήσει αρπάσαι αρχήν…» ^{(PG 62.486).}

 Τις πατερικές αυτές ερμηνείες τις υποστήριξαν και τις υποστηρίζουν και πολλοί νεώτεροι και ακόμη και σύγχρονοι ερμηνευτές. Πολλοί από αυτούς είδαν στη μετοχή «το κατέχον» κάποια αναφορά του Παύλου στη ρωμαϊκή εξουσία, ενώ στη μετοχή «ο κατέχων» είδαν το ρωμαίο αυτοκράτορα. Άλλοι είδαν τον άνθρωπο της ανομίας στο πρόσωπο του Νέρωνα και «το κατέχον» στο σύμβουλο του φιλόσοφο Σενέκα, ο οποίος εμπόδιζε την εμφάνισή του. Αρκετοί αναζή­τησαν «το κατέχον» στους αγγέλους, επειδή η παρου­σία τους τόσο στην ιουδαϊκή εσχατολογία όσο και στις εσχατολογικές αναφορές της Κ.Δ. είναι πάντοτε έντονη. Επίσης μόνον οι άγγελοι γνωρίζουν τα μυ­στικά του Θεού και επομένως μόνον αυτοί μπορούν να γνωρίζουν και το χρόνο της συντέλειας του κό­σμου. Άλλοι εντοπίζουν «το κατέχον» στον αρχάγγε­λο Μιχαήλ, ο οποίος, σύμφωνα με την πεποίθηση των πρώτων χριστιανών, έχει αναλάβει τον αγώνα ενα­ντίον του Σατανά ^{(Αποκ 12.7 εξ. Ιούδα 9)} και αυτός θα είναι που θα δώσει το σύνθημα για την ανάσταση των νεκρών και τη μέλλουσα κρίση.

 Μερικοί προσπά­θησαν να λύσουν το πρόβλημα με τη βοήθεια των αρχαίων μύθων και των αντίστοιχων οχημάτων που επισημαίνουν στην Π.Δ. ^{(Ιώβ 40.26)} και την Αποκά­λυψη ^{(20.2. 3. 7. 10)}. Λύση στο πρόβλημα αναζητήθη­κε και σε χειρόγραφα του Qumran. Με βάση π.χ. το χει­ρόγραφο, που είναι γνωστό ως Βιβλίο των Μυστη­ρίων, υποστηρίχθηκε η άποψη ότι «το κατέχον» είναι μια δύναμη αντίπαλη του Σατανά. Μια άλλη προσπά­θεια ερμηνείας επιχειρήθηκε με τη βοήθεια των γνω­στικών κειμένων, επειδή σε μερικά από αυτά ο δημι­ουργός Θεός εμφανίζεται ως κατέχων.

*****

 Ο γνωστός Ελβετός θεολόγος Ο. Cullmann διατύ­πωσε με πολλά και ισχυρά επιχειρήματα μια θεωρία, η οποία αρχικά είχε διατυπωθεί από το Θεοδώρητο. Σύμφωνα με αυτή «το κατέχον» είναι το ιεραποστολι­κό κήρυγμα, δηλαδή η διάδοση του ευαγγελίου στα έθνη, ενώ «ο κατέχων» θεωρείται σαν ένας αυτοπροσδιορισμός του Παύλου. Ένα από τα βασικά στηρίγ­ματα του Cullmann είναι το ότι ο Παύλος αφήνει να διαφανεί σε πολλά σημεία των επιστολών του ^{(βλ. Ρωμ κεφ. 9-11 κ.α.)} ότι θεωρεί αναγκαίο να κηρυχθεί το ευαγγέλιο παντού πριν από το τέλος του κόσμου. Το κρίσιμο ερώτημα σε όλα αυτά είναι, γιατί ο Παύ­λος τα εκφράζει με τόσο δύσκολο και μυστηριώδη τρόπο; Είναι το ίδιο ερώτημα που έθεσε ο ιερός Χρυ­σόστομος για να απορρίψει την άποψη ότι «το κατέ­χον» είναι το Άγιο Πνεύμα. Πολλοί κατά καιρούς έβλεπαν διαχρονικά τη σημασία των δύο μετοχών γι’ αυτό και εντόπιζαν την έννοια τους σε διάφορα εξέχοντα πρόσωπα της εποχής των όπως ήταν ο Μωά­μεθ, ο Πάπας κ.λπ.

 Περισσότερο ενδιαφέρουσα φαίνεται να είναι η ερμηνεία που διατύπωσαν μερικοί αρχαίοι ερμηνευτές με πρώτο το Θεόδωρο Μοψουεστίας. Γνωρίζει τις δύο ερμηνείες που κυριαρχούσαν στην εποχή του, δηλαδή την περί ρωμαϊκής εξουσίας και του Άγιου Πνεύμα­τος, αλλά, όπως λέγει, δεν τις θεωρεί πιθανές («ου πι­θανόν έμοιγε φαίνεται τούτο»). Την άποψή του τη διατυπώνει ως εξής: «Λέγει δε “το κατέχον”, ως αν του διαβόλου μεν εθέλοντος και ήδη τούτο ποιήσαι, του Θεού δε κατέχοντος αυτόν τέως δια το καιρόν ορίσαι τη συντέλεια του αιώνος, καθ’ ον οφθήναι συγχω­ρεί κακείνον. Τούτο “κατέχον” ο Απόστολος ονομά­ζει του θεού τον όρον». Την άποψη αυτή δέχθηκε ο Θεοδώρητος και αργότερα ο Μ. Φώτιος.

 Την ίδια άποψη υποστήριξαν και πολλοί σύγχρο­νοι ερμηνευτές με πολλά επιχειρήματα. Το «κατέχον» και ο «κατέχων» δεν είναι κάποια ενδοκοσμική δύνα­μη η οποία εμποδίζει τον ερχομό του αντίχριστου και καθυστερεί τη δευτέρα παρουσία. Η καθυστέρη­ση αυτή είναι έργο του Θεού γιατί η παρουσία του Χριστού ανήκει στη δική Του θέληση και στο δικό του σχέδιο.

Το ίδιο φαινόμενο είναι γνωστό και στην Π.Δ. και προπαντός στην προφητική παράδοση, στην οποία η αναμονή της εσχατολογικής σωτηρίας ήταν πολύ έντο­νη. Κατά τους προφήτες η καθυστέρηση της οφειλό­ταν στον ίδιο το Θεό, διατηρούσαν όμως την πίστη και την ελπίδα ότι η ημέρα της σωτηρίας θα έλθει πο­λύ σύντομα ^{(βλ. Ιεζεκ. 12.25.28. Αββακ. 2.2-3 κ.α.).}

Το ερώτημα για το πότε της ημέρας τον Κυρίου ήταν πά­ντοτε έντονο και επίμονο τόσο στον Ιουδαϊκό κόσμο όσο και στο χριστιανικό. Χαρακτηριστικά είναι τα όσα αναφέρονται σε ένα κείμενο του 1^ου π.Χ. αιώνα γνω­στό ως Δ’ Έσδρα. Ο συγγραφέας του γράφει τα εξής: «Ιδού νυν, Κύριε, υπέδειξάς μοι πλήθος σημείων, α μέλλεις ποιείν εν τοις έσχατοις, αλλ’ ουκ υπέδειξάς μοι τίνι καιρώ…» (8,63, έκδ. Σ. Αγουρίδη). Το «τίνι καιρώ» βασάνιζε και τους Θεσσαλονικείς και ολόκλη­ρη την πρώτη Εκκλησία, αλλά κανείς δεν μπορούσε να δώσει οριστική απάντηση στο ερώτημα αυτό.

Στην Κ.Δ. γενικά αποφεύγεται ο προσδιορισμός του χρόνου της δευτέρας παρουσίας, γιατί αυτό ανή­κει στην εξουσία και τη θέληση του Θεού. Είναι γνω­στό το λόγιο του Ιησού στο κατά Ματθαίον ευαγγέ­λιο, σύμφωνα με το οποίο: «περί δε της ημέρας εκεί­νης και ώρας ουδείς οίδεν, ουδέ οι άγγελοι των ουρανών ουδέ ο υιός, ει μη ο πατήρ μόνος» ^(24,36). Παραπλήσιο είναι και το λόγιο, που παρατίθεται στις Πράξεις των Αποστόλων ^(1,6-7). Σε ένα διάλογο του Αναστάντα με τους μαθητές του: «οι μεν… ηρώτων αυτόν λέγοντες· Κύριε, ει εν τω χρόνιο τούτω αποκαθιστάνεις την βασιλείαν τω Ισραήλ; είπε δε προς αυτούς· ούχ υμών έστιν γνώναι χρόνους ή καιρούς ους ο πατήρ έθετο εν τη ίδια εξουσία». Ο συγγραφέ­ας της προς Εβραίους επιστολής συνιστά στους πα­ραλήπτες της υπομονή λέγοντας: «υπομονής γαρ έχε­τε χρείαν ίνα το θέλημα του Θεού ποιήσαντες κομίσησθε την επαγγελίαν» ^(10,36) και τους καθησυχάζει ως έξης: «έτι γαρ μικρού όσον όσον, ο ερχόμενος ήξει και ου χρονίσει» ^(10.37). Επίσης και στη Β’ επιστολή του Πέτρου ο συγγραφέας της καθησυχάζει τους χρι­στιανούς για την καθυστέρηση της δευτέρας παρου­σίας δίνοντας και την έννοια του χρόνου˙ γράφει τα εξής: «Εν δε τούτο μη λανθανέτω υμάς, αγαπητοί, ότι μία ημέρα παρά Κυρίω ως χίλια έτη, και χίλια έτη ως ημέρα μία. Ου βραδύνει ο Κύριος της επαγγελίας, ως τίνες βραδύτητα ηγούνται, αλλά μακροθυμεί εις ημάς, μη βουλόμενος τινας απολέσθαι, αλλά πάντας εις μετάνοιαν χωρήσαι» ^(3,8-9).

 Η άποψη του Θεοδώρου Μοψουεστίας μπορεί να στηριχθεί σε πολλά επιχειρήματα τόσο από την Π.Δ. και τον ιουδαϊσμό όσο και από την Κ. Διαθήκη. Η δυσκολία όμως με το «κατέχον» (ων) και γενικά τη μυστηριώδη αποκαλυπτική ορολογία του Παύλου εξακολουθεί να παραμένει. Αν ο Παύλος εννοεί το Θεό με τις δύο μετοχές, «το κατέχον» και «ο κατέχων» γιατί δεν το εκφράζει με σαφήνεια και προτιμά­ει τη συμβολική γλώσσα; Είναι το μόνο αδύνατο ση­μείο της θέσεως αυτής. Πρέπει όμως να τονίσουμε ότι η άποψη αυτή δίνει ικανοποιητική απάντηση στο πότε της δευτέρας παρουσίας.

Όλα τα γεγονότα των έσχατων χρόνων βρίσκο­νται μέσα στο σχέδιο της θείας οικονομίας και επομέ­νως, όπως και όποτε και αν εκδηλωθούν, αυτό δεν θα συμβεί με την επέμβαση κάποιας ενδοκοσμικής δύνα­μης αλλά μόνον κατά παραχώρηση του Θεού, ο οποίος προς το παρόν τόσο για τους Θεσσαλονικείς του 50 μ.Χ. όσο και για τους σημερινούς χριστιανούς έχει βάλει περιορισμούς για το λόγο που μόνον εκείνος γνωρίζει.

 Στο ερώτημα γιατί ο Παύλος χρησιμοποιεί αποκαλυπτική γλώσσα υπάρχουν πολλές απαντήσεις, αλλά όλες κινούνται στο χώρο του πιθανού. Ενδεχο­μένως το πρόβλημα να είχε δημιουργηθεί από την πλευρά των ιουδαιοχριατιανών της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι είχαν επικαλεσθεί ιουδαϊκά αποκαλυπτικά κείμενα για να στηρίξουν την άποψη του επικειμένου ερχομού του Χριστού, οπότε ο Παύλος αναγκάζεται να τους απαντήσει με τον ίδιο τρόπο, για να διορθώ­σει τους ισχυρισμούς τους.

Είναι γεγονός ότι πολλά γεγονότα από την τα­ραγμένη ιστορία του Ισραήλ έγιναν σύμβολα εκφρά­σεως των αναμενόμενων εσχατολογικών συμβάντων, και μεταφέρθηκαν και στη χριστιανική Εκκλησία. Πολλά από αυτά οδηγούν και σήμερα πολλούς σε πρόχειρες και άστοχες ερμηνείες για το μέλλον της Εκκλησίας και του κόσμου και τους παρασύρουν σε εκτιμήσεις, πάντοτε λαθεμένες, για τη δευτέρα πα­ρουσία και τα προειδοποιητικά της σημεία. Όλα αυτά ανήκουν στην εξουσία του Θεού και στο σχέδιο της Θείας οικονομίας. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνούν και οι σημερινοί χριστιανοί.

Την πρώτη φορά ήλθε για να σώσει τον κόσμο· τη δεύτερη θα έλθει για να τον κρίνει.

Μητροπολίτης Σερβίων & Κοζάνης Διονύσιος Ψαριανός (+)   

ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

Τίποτ’ άλλο δεν είναι τόσο βέβαιο στη ζωή μας παρά ότι θα πεθάνουμε. Το γεγονός ότι γεννηθήκαμε και είμαστε σε τούτο τον κόσμο οδηγεί στη βεβαιότητα πως μια μέρα θα φύγουμε. Κάθε μέρα το βλέπουμε και το διαπιστώνουμε, πως άνθρωποι γεννιούνται κι άνθρωποι αποθνήσκουν· άλλοι έρχονται κι άλλοι φεύγουν. Αλλά κι άλλο ένα είναι το ίδιο βέβαιο, πως θα κριθούμε, πως θα δώσουμε δηλαδή λόγο για τη διαγωγή μας σε τούτη τη ζωή. Αυτή είναι κοινή πίστη, ριζωμένη μέσα σε όλους τους ανθρώπους όλων των λαών κι όλων των αιώνων. Αλλά έχουμε «βεβαιότερον τον προφητικόν λόγον»·  η θεία Γραφή ομιλεί για τη μεγάλη και επιφανή ημέρα της κρίσεως, κι ο Ιησούς Χριστός για τη δευτέρα του παρουσία, καθώς θα το ακούσουμε αύριο στο Ευαγγέλιο της θείας Λειτουργίας. ["Ν": εννοεί το ευαγγέλιο της Κυριακής των Απόκρεω (κατά Ματθαίον, κεφ. 25, στίχοι 31-36)].

      Η δευτέρα παρουσία του Ιησού Χριστού και η κρίση είναι η πράξη του Θεού, στην οποία καταξιώνεται η διδαχή του Ευαγγελίου, η πίστη της Εκκλησίας και ο βίος των πιστών. Την ευαγγελική, ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος την ονομάζει «ηδίστην», δηλαδή γλυκύτατη περικοπή, που οι πιστοί την ακούν από το στόμα του Κυρίου, τη μελετούν με σπουδή και την κρατούν στη μνήμη τους με κατάνυξη. Η Εκκλησία επισφραγίζει το Σύμβολο της πίστεως με την προσδοκία της αναστάσεως και της κρίσεως· «προσδοκώ ανάστασιν νεκρών…». Η πληροφορία της συνείδησης μας και ο λόγος του Ιησού Χριστού στην  ευαγγελική περικοπή αρκούν για να μας πείσουν, αλλά είναι σαφής και ο λόγος του Αποστόλου, όταν γράφει προς Εβραίους·  «απόκειται τοις ανθρώποις άπαξ αποθανείν, μετά δε τούτο κρίσις».

     Αλλά πολλοί από τους ανθρώπους δεν το βάζουν στο μυαλό τους μήτε πως θα πεθάνουν μήτε πως έχουν να κριθούν από το Θεό για τα έργα τους. Είναι το χειρότερο που μπορεί να πάθει ο άνθρωπος. Βγάλε από μέσα σου τη μνήμη του θανάτου και το φόβο της κρίσεως κι ύστερα κατέβασες τον εαυτό σου στη θέση του κτήνους και δεν κρατιέσαι πουθενά. Μάλιστα όταν είσαι νέος. Οι νέοι, σαν και να μην είναι τόσοι γέροι γύρω τους, σαν και να μην το βλέπουν πως κάθε μέρα αποθνήσκουν άνθρωποι. Ξεγελιούνται λοιπόν από τα νιάτα τους κι από την υγεία τους και θαρρούν πως πάντα θα είναι νέοι, πως δεν θα πεθάνουν ποτέ και πως δεν έχουν να δώσουν λόγο για τον τρόπο της ζωής τους. Κι όμως το πιο ευεργετικό για όλους, κι όταν είμαστε νέοι κι όταν θα γεράσουμε, είναι η μνήμη του θανάτου. Όλη η ζωή των σοφών ανθρώπων και των άγιων του Θεού είναι μνήμη θανάτου. Όσο είναι πικρό, άλλο τόσο είναι και σωτήριο να θυμάται ο καθένας μας πως θα πεθάνει. Όποιος δεν ξεχνά το θάνατό του είναι κοντά, για να μην αμφιβάλλει πως τον περιμένει η κρίση και η ανταπόδοση του Θεού.

     Ο Ιησούς Χριστός μίλησε καθαρά και είπε για τη δευτέρα και ένδοξη παρουσία του. Την πρώτη φορά ήλθε ταπεινά και φτωχά·  τη δεύτερη θα έλθει με όλη τη θεϊκή του δόξα. Την πρώτη φορά ήλθε για να σώσει τον κόσμο·  τη δεύτερη θα έλθει για να τον κρίνει. Την πρώτη φορά έδωσε την εντολή της αγάπης· τη δεύτερη θα κρίνει με δικαιοσύνη. Όχι μόνο ως Θεός ούτε μόνο ως άνθρωπος, αλλά ως Θεάνθρωπος· ως Θεός, που είναι απόλυτα δίκαιος και ως άνθρωπος, που ξέρει την ανθρώπινη ασθένεια. Ο ίδιος το είπε, ότι «ο Πατήρ πάσαν την κρίσιν δέδωκε τω Υιώ». Ο Υιός, που ήλθε για να σώσει τον κόσμο, ο Υιός και θα τον κρίνει. Και θα τον κρίνει με τα λιγότερα, για να σωθούν περισσότεροι, γιατί ο Θεός θέλει να σωθεί ο κόσμος. Δεν θα σωθούν μόνο, όσοι δεν θα το θελήσουν, όσοι ούτε με διδασκαλία ούτε με σημεία θα θελήσουνε να πιστέψουν στο Χριστό. Αυτοί και τώρα το ίδιο λένε και τότε το ίδιο θα πουν «Κύριε, πότε σε είδομεν;». Πού και πότε τον είδαμε το Χριστό;

     Εδώ τώρα είναι, που η ευαγγελική περικοπή, για τη δευτέρα παρουσία του Ιησού Χριστού και για την κρίση του κόσμου, παίρνει ένα απροσμέτρητο βάθος και μια μέγιστη κοινωνική σημασία. Όχι μεγάλα λόγια και θεωρίες, αλλά μικρά και καθημερινά πράγματα. Όχι τάχα θυσίες και θεαματικές πράξεις, άλλα ψωμί για τον νηστικό και ρούχο για τον γυμνό κι ένα ποτήρι νερό για τον διψασμένο. Το ελάχιστο, που μπορεί να δώσει ο καθένας κι όχι μόνο το μέγιστο, που μπορούν και πρέπει να δώσουν οι λίγοι. Όταν καταδικάζουμε την κοινωνική αδικία και ανισότητα, και δεν έχουμε άδικο, ξεχνάμε πως η αναλογία της ευθύνης πέφτει σε όλους.

Ωραία απεικόνιση του "Επείνασα γαρ και εδώκατέ μοι φαγείν..." κ.τ.λ., από την παραβολή της Δευτέρας Παρουσίας! (εδώ)

Και συμβαίνει όσοι μόνο φωνάζουν γι’ αυτά τα πράγματα, να μην είναι πάντα οι πιο φτωχοί και αδικημένοι. Αλλά είναι φυσικό, όταν το κοινωνικό κήρυγμα δεν ξεκινά από την πίστη στο Θεό, και σαν εφαρμογή της εντολής του Θεού για δικαιοσύνη και αγάπη, τότε χάνεται, σαν αόριστη και θεωρητική διδασκαλία, έξω από τα πρόσωπα και τα πράγματα, που είναι η ζωή. Και είναι πάλι φυσικό όταν δεν πιστεύουμε στο Θεό ούτε και στον άνθρωπο πιστεύουμε. Τότε δεν είναι ο άνθρωπος, σαν αδελφός μας και αδελφός του Ιησού Χριστού, που μας πονάει, αλλά το δόγμα και η θεωρητική διδασκαλία του κάποιου κοινωνικού συστήματος, στο οποίο πιστεύουμε.

     Μια είναι η αλήθεια, ότι μας περιμένει ο θάνατος κι ύστερα μας αναμένει κρίση. Όπως και να ’χει θα δώσουμε λόγο για τη ζωή μας. Μάθαμε να λέμε πως οι φυσικοί νόμοι είναι απαράβατοι, μα πιο πολύ απαράβατοι και αμετάθετοι είναι οι ηθικοί νόμοι, γιατί δεν γίνεται τίποτε στην τύχη, για να μπορεί να σταθεί το υλιστικό αξίωμα· «Φάγωμεν, πίωμεν, ούριον γαρ αποθνήσκομεν». Κάποτε θα βρούμε μπροστά μας τη ζωή μας και τις πράξεις μας θα μας δικάσει ο Θεός «διά Ιησού Χριστού». Κι αν είναι να μας δικάσει ο Χριστός σαν Θεός, δεν θα σωθεί κανένας από μας. Μα θα μας δικάσει σαν Θεός και άνθρωπος μέσα στα ανθρώπινα μέτρα. Και θα μας ζητήσει αν είχαμε μεταξύ μας αγάπη· η αγάπη, γράφει ο Απόστολος, «καλύψει πλήθος αμαρτιών». Η αγάπη δεν είναι μια λέξη και μια θεωρητική διδασκαλία, αλλά συγκεκριμένη κάθε φορά πράξη προς τον συνάνθρωπο και τον πλησίον, που είναι αδελφός «εν τω ονόματι Ιησού Χριστού».

Όχι απρόσωπα ο άνθρωπος ούτε η ανθρωπότητα, αλλά ο πλησίον προσωπικά και ο αδελφός. Ας έχουμε λοιπόν αγάπη, ας πιστεύουμε στο Θεό, που από αγάπη προς τον άνθρωπο έγινε άνθρωπος, για να σώσει έναν-έναν τον άνθρωπο. Για να ακούσουμε όταν θα μας κρίνει· «Δεύτε οι ευλογημένοι…». Αμήν.

Μητροπ. Σερβίων και Κοζάνης (+)Διονυσίου, «Επί πτερύγων ανέμων»,τ Α΄, εκδ. Νεκτ. Παναγόπουλος

 

Επιδόρπιο

Κυριακή των Απόκρεω, η Κυριακή της Δευτέρας Παρουσίας - μερικά απλά λόγια γι' αυτήν... 

Η κατάργηση του θανάτου - Αποχαιρετώντας τα παιδιά μας για τον Ουρανό…  

Και βέβαια θ' αναστηθούμε!

Τα πνεύματα των νεκρών και εμείς

Η Αγία Γραφή για τη μετά θάνατον ζωή των ψυχών

Πότε θα πάθω καρκίνο;

 

Ελεύθεροι & ωραίοι (& άγιοι) τύποι

Εκεί όπου δε φαίνεται ο Θεός! 

Το δικαίωμα του ετοιμοθάνατου στην αλήθεια

«Ευ ζην, ευ θνήσκειν»

 

Εκκλησιαστικές και καρναβαλικές Απόκριες

Οι «νέες» ταυτότητες και η απαξίωση της προφητείας

Tου Νικολάου Κατσιαβριά

Ταχυδρόμος (εφημερίδα της Μαγνησίας)

Όταν ήμουν φοιτητής είδα σε ένα τοίχο στο Φυσικό Τμήμα του ΕΚΠΑ γραμμένο ότι «η εξέλιξη του homosapiens θα είναι ο homobufo»! Το θυμήθηκα τον τελευταίο καιρό καθώς η δεύτερη κυβέρνηση Μητσοτάκη θέλει να μας εφοδιάσει με νέες ψηφιακές ταυτότητες και έχει απολύσει υπουργούς και κληρικούς να πείσουν τους χριστιανούς ότι οι ταυτότητες δεν έχουν τίποτα αντιχριστιανικό και απλώς μας κάνουν σύγχρονους και μας… διευκολύνουν.

Ρωτούν: «Για μια προφητεία θα αρνηθείτε την νέα ταυτότητα;»

Ας δούμε πώς έχουν τα πράγματα σε ό, τι αφορά την προφητεία:

Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο κεφ. 21, ο Ιησούς και οι μαθητές βρίσκονται έξω από τον ναό του Σολομώντος, όπως αυτός είχε ανακαινισθεί από τον Ηρώδη. Οι μαθητές θαυμάζουν λιθάρια και αφιερώματα. Ο Χριστός λέει: θα έλθουν ημέρες και από αυτά που βλέπετε δεν θα μείνει λίθος επί λίθον. Ρωτούν οι μαθητές πότε θα γίνουν αυτά; Ανάμεσα στα άλλα ο Ιησούς λέει: «όταν δε ίδητε κυκλουμένην υπό στρατοπέδων την Ιερουσαλήμ, τότε γνώτε ότι ήγγικεν (έφτασε) η ερήμωσις αυτής, τότε οι εν τη Ιουδαία φευγέτωσαν εις τα όρη και οι εν μέσω αυτής εκχωρείτωσαν, και οι εν ταις χώραις μη εισερχέσθωσαν εις αυτήν».

Το χειμώνα 69-70 μ.Χ. κάποιοι Εβραίοι στασίασαν εναντίον των Ρωμαίων. Την άνοιξη του 70 άρχισαν να φτάνουν ρωμαϊκές μονάδες και να στρατοπεδεύουν γύρω από την Ιερουσαλήμ. Ήταν μάλιστα και καιρός γιορτής και έρχονταν στην πόλη και από τα περίχωρα. Η Ιερουσαλήμ καταστράφηκε ολοσχερώς.Έμεινε μόνο λίγο τείχος… των δακρύων!

Οι Χριστιανοί κάτοικοι της Ιερουσαλήμ, οι οποίοι γνώριζαν τα λόγια του Χριστού έπρεπε να φύγουν στα γύρω βουνά ή έπρεπε να μείνουν μέσα να υποστούν την καταστροφή, την πείνα, τη σφαγή και τα δεινά της σκλαβιάς; Τους είχε υποδείξει ο Χριστός πριν 40 χρόνια τι να κάνουν ή όχι; Δεν θα ήταν ανόητοι αν δεν το ελάμβαναν υπ όψιν εκείνη την ώρα;

Λέει παρακάτω στο ίδιο κεφάλαιο ο Ιησούς: «Και Ιερουσαλήμ έσται πατουμένη υπό εθνών άχρι πληρωθώσι καιροί εθνών». Έκτοτε, λοιπόν, η Ιερουσαλήμ γίνεται για 20 σχεδόν αιώνες Ρωμαϊκή, Ρωμαίικη, Περσική, Αραβική, … έως το 1967, όποτε επανέρχεται στο ιδρυθέν το 1947 κράτος του Ισραήλ! Ό,τι είπε ο Χριστός επαληθεύτηκε στο ακέραιο! Ή όχι;

Δεν είναι ανοησία να περιφρονεί κανείς τα λόγια του Χριστού; Μετά από αυτά τα ιστορικώς τεκμηριωμένα δεν είναι προφανές ότι, όποιος παίζει με τα λόγια του Χριστού και των αγίων είναι ή άσχετος ή ανόητος;

Αλλά υπάρχουν και άλλα.

Αυτή τη φορά από την Αποκάλυψη: Ο υπέργηρος άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος υπαγόρευσε όσα είδε «γενόμενος εν πνεύματι» στον μαθητή του άγιο Πρόχορο στο γνωστό Σπήλαιο στην Πάτμο γύρω στο 100 μ.Χ. Με πολλή συντομία και λιτό τρόπο αναφέρεται στην από εκεί κει πέρα εξέλιξη της Ιστορίας, στην οποία ο Χριστός είναι κυρίαρχος.«Το άλφα και το ωμέγα». «Η αρχή και το τέλος», «ο ων, ο ην και ο ερχόμενος», ο οποίος «εξήλθε νικών και ίνα νικήσει». Φοβερά πράγματα σε μόνο 17 μεσαίου μεγέθους φύλλα!

Στην αρχή το Πνεύμα του Θεού ελέγχει κάποιες από τις εκκλησίες της Μικράς Ασίας. «Ο έχων ους ακουσάτω τι το Πνεύμα λέγει ταις Εκκλησίαις». Στον επίσκοπο της Εφέσου λέει « … μετανόησον και τα πρώτα έργα ποίησον: ει δε μη, έρχομαί σοι ταχύ και κινήσω την λυχνίαν σου εκ του τόπου αυτής …».

Μήπως δεν είδαμε τον 20ο αιώνα (πόσα χρόνια μετά;) τον εκτοπισμό των χριστιανικών πληθυσμών από τη Μικρά Ασία; Δεν είδαμε Θυατείρων να λέγεται ο Μεγάλης Βρετανίας, τον Φιλαδελφείας να έχει έδρα τη Βενετία; Δεν είδαμε ο Νέας Σμύρνης να βρίσκεται ανατολικά της Αθήνας και ο Νικαίας στα Δυτικά, ο Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας κάπου εκεί γύρω, ο Ναζιανζού, ο Τελμησού, … Όλοι εκτός! Τυχαίο; Προφανώς όχι!

Η Αποκάλυψη, λοιπόν, έχει λόγο και μεγάλη αξία.

Ποιος θα τολμήσει να περιφρονήσει τα λόγια των αγίων και την προφητεία;

Και τώρα στο προκείμενο: ταυτότητες και 666.

Στο 13o κεφάλαιο στην Αποκάλυψη λέει το Πνεύμα του Θεού ότι το θηρίο, το οποίο αναδύεται από τη θάλασσα (θάλασσα είναι οι λαοί), θα αναγκάσει «τους μικρούς και τους μεγάλους, τους πλούσιους και τους φτωχούς, του ελεύθερους και τους δούλους να φτιάξουν χάραγμα πάνω στο δεξί τους χέρι ή στα μέτωπά τους, ώστε να μην μπορεί κανείς να πουλήσει ή να αγοράσει παρά μόνο αυτοί που έχουν το χάραγμα. Και το χάραγμα θα έχει τον αριθμό 666»!

Είναι όχι απλά εντυπωσιακό αλλά και εκπληκτικό. Το διαβάζαμε πριν 30 ή 40 χρόνια και απορούσαμε πώς μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο;Και ιδού. Σήμερα επιχειρείται να γίνει αυτό κατ’ αρχήν με τις ψηφιακές ταυτότητες. Όσοι δεν θα τις έχουν δεν θα μπορούν να πουλούν ή να αγοράσουν. Γίνονται δηλαδή περιθωριακοί στην κοινωνία! Επί πλέον οι ταυτότητες, όπως όλα τα προϊόντα, έχουν στο barcode το 666! ["N": Οι ελληνικές, νομίζω, δεν έχουν barcode. Άλλων χωρών, έχουν. Δεν αλλάζει όμως η ουσία].

Εννοείται ότι οι «ταυτότητες» είναι το τελευταίο σκαλί πριν το χάραγμα στο χέρι ή στο μέτωπο. Εάν η οργάνωση, η οποία έως τώρα ήταν κρυμμένη στους λαούς και πλέον θέλει να αναδυθεί ως παγκόσμιο κράτος, επιβάλλει τις νέες ταυτότητες από εκεί και πέρα το χάραγμα είναι εύκολο.

Εδώ και 1.900 και χρόνια περιγράφεται ακριβώς αυτό που μεθοδεύεται σήμερα! Είναι τόσο εντυπωσιακή η περιγραφή της Αποκάλυψης, που θα έπρεπε να προβληματιστούν όλοι και όχι μόνο οι συνειδητοί χριστιανοί. Υποτίθεται ότι ζούμε όχι μόνο στην εποχή της επιστήμης και της γνώσεως αλλά στην εποχή της «πληροφορίας». Και όμως μια τέτοια εντυπωσιακή και σημαντική πληροφορία από δοκιμασμένους ανθρώπους όχι μόνο δεν μας προβληματίζει όσο θα έπρεπε αλλά προσπαθούμε να την απαξιώσουμε ως τιποτένια και κατάλληλη για βλαμμένους, οπισθοδρομικούς και αντιδραστικούς.

Προτείνουν, λοιπόν, οι νέοι «φωστήρες» άσχετοι και αδιάβαστοι οι ίδιοι, δοκιμασμένοι αναξιόπιστοι και προπαγανδιστές να πιστέψουμε αυτούς και να ξεχάσουμε τα παραπάνω. Αλλά, αν δεχθούμε αυτή τη στάση, σημαίνει πως έχουμε πάρει διαζύγιο από Χριστό, ιστορία και στοιχειώδη λογική. Τόση ανοησία;! Φτάσαμε, λοιπόν, στο homobufo;!

Το να μην γνωρίζεις δεν είναι τόσο κακό. Το να νομίζεις ότι ξέρεις και να μη ρωτάς και επί πλέον να διαβάλλεις αυτούς που γνωρίζουν είναι μέγα πρόβλημα για τη δημοκρατία. Την καταργεί!

Εννοείται ότι με τα παραπάνω δεν εξαντλείται ούτε το θέμα της προφητείας – Αποκαλύψεως ούτε το θέμα των «νέων» ταυτοτήτων. Σε ό,τι μας αφορά με το παρόν συνεισφέρουμε στα κοινά αυτό που καλώς γνωρίζουμε και εκπληρώνουμε το δημοκρατικό μας καθήκον.Από εκεί και πέρα ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του.

Συμπληρωματικό:

Χριστιανοί & ηλεκτρονικές ταυτότητες

Και

Περί Ρελφ και ρακών (απηχούν προτεσταντικές κακοδοξίες όσα γράφει ο άγιος Παΐσιος στα «Σημεία των Καιρών»;)

Αντίχριστος, 666, τσιπάκια στον ορίζοντα!…

Y. N. Harari: «Στο μέλλον δεν θα σας χρειάζονται ούτε ως σκλάβους!» (θα μας θέλει ο Χριστός όμως, και είναι αρκετό!)

Γέροντας Ιουστίνος Πίρβου: Για τον αληθινό χριστιανό δεν έχει σημασία πότε θα έλθει ένας πόλεμος ή ένας διωγμός!

Είμαστε οπαδοί του Χριστού ή μαθητές του Χριστού;

Θ' αρνιόμουν το Χριστό, αν ήταν να σκοτώσουν τα παιδιά μου;

Μια άγνωστη σύγχρονη μάρτυρας του Πόντου (που έσφαξαν τα παιδιά της μπροστά στα μάτια της)!...

*****

Ο Αντίχριστος (το Θηρίο) και οι αντίχριστοι της γενιάς μας

Κόκκινο χαλί για τον Αντίχριστο

Μελέτες στην Αποκάλυψη και στην ορθόδοξη εσχατολογία γενικά

Ο μεγαλύτερος και καλύτερος φίλος είναι : Ο Θεός. 

Οι καλύτεροι σύντροφοι είναι : Οι γονείς. 

Το καλύτερο σπίτι είναι : Το σπίτι σου. 

Η καλύτερη ευτυχία είναι : Η καλή συνείδηση. 

Η ωραιότερη ημέρα είναι : Η σημερινή. 

Ο καλύτερος χρόνος είναι : Τώρα. 

Η καλύτερη μέθοδος για να νικήσεις είναι : Η πειθαρχία. 

Η καλύτερη ασχολία είναι : Η εργασία. 

Η καλύτερη διασκέδαση είναι : Η μελέτη. 

Η πλουσιότερη συλλογή είναι : Η συλλογή των καλών πράξεων. 

Ο πιο εύκολος δρόμος για να είσαι ευτυχής είναι : Η ευθεία οδός. 

Η μεγαλύτερη χαρά είναι : Το εκπληρωθέν καθήκον. 

Η μεγαλύτερη δύναμη είναι : Το καλό. 

Η καλύτερη συμπεριφορά είναι : Η φιλοφροσύνη. 

Ο μεγαλύτερος ηρωισμός είναι : Το θάρρος να είσαι καλός. 

Το μεγαλύτερο σφάλμα είναι : Το ψέμα. 

Η χειρότερη φτώχεια είναι : Η τεμπελιά. 

Η μεγαλύτερη καταστροφή είναι : Η αποθάρρυνση. 

Ο μεγαλύτερος εχθρός είναι : Το κακό. 

Το καλύτερο σπορ είναι : Να κάνεις το καλό. 

Και αν θέλεις ακόμα μια συμβουλή, θέτε στον εαυτόν σου, κάθε βράδυ, έπειτα από την προσευχή σου, αυτή την ερώτηση : Τι καλό έκαμα σήμερα; . . .

Μακάριο το σπίτι, που όλοι προσεύχονται. 

Μακάριο το σπίτι, όπου ο ένας υποχωρεί για το χατίρι του άλλου. 

Μακάριο το σπίτι, που έχει αόρατο οικοδεσπότη το Χριστό. 

Μακάριο το σπίτι, όπου η μητέρα ξέρει την αποστολή της κι αγωνίζεται να την πραγματοποιήσει.

πηγή

- See more at: http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2015/07/blog-post_208.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed:+blogspot/hellas-orthodoxy+(Hellas-Orthodoxy)#sthash.Nlvjwqsy.dpuf

Ο μεγαλύτερος και καλύτερος φίλος είναι : Ο Θεός. 

Οι καλύτεροι σύντροφοι είναι : Οι γονείς. 

Το καλύτερο σπίτι είναι : Το σπίτι σου. 

Η καλύτερη ευτυχία είναι : Η καλή συνείδηση. 

Η ωραιότερη ημέρα είναι : Η σημερινή. 

Ο καλύτερος χρόνος είναι : Τώρα. 

Η καλύτερη μέθοδος για να νικήσεις είναι : Η πειθαρχία. 

Η καλύτερη ασχολία είναι : Η εργασία. 

Η καλύτερη διασκέδαση είναι : Η μελέτη. 

Η πλουσιότερη συλλογή είναι : Η συλλογή των καλών πράξεων. 

Ο πιο εύκολος δρόμος για να είσαι ευτυχής είναι : Η ευθεία οδός. 

Η μεγαλύτερη χαρά είναι : Το εκπληρωθέν καθήκον. 

Η μεγαλύτερη δύναμη είναι : Το καλό. 

Η καλύτερη συμπεριφορά είναι : Η φιλοφροσύνη. 

Ο μεγαλύτερος ηρωισμός είναι : Το θάρρος να είσαι καλός. 

Το μεγαλύτερο σφάλμα είναι : Το ψέμα. 

Η χειρότερη φτώχεια είναι : Η τεμπελιά. 

Η μεγαλύτερη καταστροφή είναι : Η αποθάρρυνση. 

Ο μεγαλύτερος εχθρός είναι : Το κακό. 

Το καλύτερο σπορ είναι : Να κάνεις το καλό. 

Και αν θέλεις ακόμα μια συμβουλή, θέτε στον εαυτόν σου, κάθε βράδυ, έπειτα από την προσευχή σου, αυτή την ερώτηση : Τι καλό έκαμα σήμερα; . . .

Μακάριο το σπίτι, που όλοι προσεύχονται. 

Μακάριο το σπίτι, όπου ο ένας υποχωρεί για το χατίρι του άλλου. 

Μακάριο το σπίτι, που έχει αόρατο οικοδεσπότη το Χριστό. 

Μακάριο το σπίτι, όπου η μητέρα ξέρει την αποστολή της κι αγωνίζεται να την πραγματοποιήσει.

πηγή

- See more at: http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2015/07/blog-post_208.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed:+blogspot/hellas-orthodoxy+(Hellas-Orthodoxy)#sthash.Nlvjwqsy.dpuf

Ο μεγαλύτερος και καλύτερος φίλος είναι : Ο Θεός. 

Οι καλύτεροι σύντροφοι είναι : Οι γονείς. 

Το καλύτερο σπίτι είναι : Το σπίτι σου. 

Η καλύτερη ευτυχία είναι : Η καλή συνείδηση. 

Η ωραιότερη ημέρα είναι : Η σημερινή. 

Ο καλύτερος χρόνος είναι : Τώρα. 

Η καλύτερη μέθοδος για να νικήσεις είναι : Η πειθαρχία. 

Η καλύτερη ασχολία είναι : Η εργασία. 

Η καλύτερη διασκέδαση είναι : Η μελέτη. 

Η πλουσιότερη συλλογή είναι : Η συλλογή των καλών πράξεων. 

Ο πιο εύκολος δρόμος για να είσαι ευτυχής είναι : Η ευθεία οδός. 

Η μεγαλύτερη χαρά είναι : Το εκπληρωθέν καθήκον. 

Η μεγαλύτερη δύναμη είναι : Το καλό. 

Η καλύτερη συμπεριφορά είναι : Η φιλοφροσύνη. 

Ο μεγαλύτερος ηρωισμός είναι : Το θάρρος να είσαι καλός. 

Το μεγαλύτερο σφάλμα είναι : Το ψέμα. 

Η χειρότερη φτώχεια είναι : Η τεμπελιά. 

Η μεγαλύτερη καταστροφή είναι : Η αποθάρρυνση. 

Ο μεγαλύτερος εχθρός είναι : Το κακό. 

Το καλύτερο σπορ είναι : Να κάνεις το καλό. 

Και αν θέλεις ακόμα μια συμβουλή, θέτε στον εαυτόν σου, κάθε βράδυ, έπειτα από την προσευχή σου, αυτή την ερώτηση : Τι καλό έκαμα σήμερα; . . .

Μακάριο το σπίτι, που όλοι προσεύχονται. 

Μακάριο το σπίτι, όπου ο ένας υποχωρεί για το χατίρι του άλλου. 

Μακάριο το σπίτι, που έχει αόρατο οικοδεσπότη το Χριστό. 

Μακάριο το σπίτι, όπου η μητέρα ξέρει την αποστολή της κι αγωνίζεται να την πραγματοποιήσει.

πηγή

- See more at: http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2015/07/blog-post_208.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed:+blogspot/hellas-orthodoxy+(Hellas-Orthodoxy)#sthash.Nlvjwqsy.dpuf

Ο μεγαλύτερος και καλύτερος φίλος είναι : Ο Θεός. 

Οι καλύτεροι σύντροφοι είναι : Οι γονείς. 

Το καλύτερο σπίτι είναι : Το σπίτι σου. 

Η καλύτερη ευτυχία είναι : Η καλή συνείδηση. 

Η ωραιότερη ημέρα είναι : Η σημερινή. 

Ο καλύτερος χρόνος είναι : Τώρα. 

Η καλύτερη μέθοδος για να νικήσεις είναι : Η πειθαρχία. 

Η καλύτερη ασχολία είναι : Η εργασία. 

Η καλύτερη διασκέδαση είναι : Η μελέτη. 

Η πλουσιότερη συλλογή είναι : Η συλλογή των καλών πράξεων. 

Ο πιο εύκολος δρόμος για να είσαι ευτυχής είναι : Η ευθεία οδός. 

Η μεγαλύτερη χαρά είναι : Το εκπληρωθέν καθήκον. 

Η μεγαλύτερη δύναμη είναι : Το καλό. 

Η καλύτερη συμπεριφορά είναι : Η φιλοφροσύνη. 

Ο μεγαλύτερος ηρωισμός είναι : Το θάρρος να είσαι καλός. 

Το μεγαλύτερο σφάλμα είναι : Το ψέμα. 

Η χειρότερη φτώχεια είναι : Η τεμπελιά. 

Η μεγαλύτερη καταστροφή είναι : Η αποθάρρυνση. 

Ο μεγαλύτερος εχθρός είναι : Το κακό. 

Το καλύτερο σπορ είναι : Να κάνεις το καλό. 

Και αν θέλεις ακόμα μια συμβουλή, θέτε στον εαυτόν σου, κάθε βράδυ, έπειτα από την προσευχή σου, αυτή την ερώτηση : Τι καλό έκαμα σήμερα; . . .

Μακάριο το σπίτι, που όλοι προσεύχονται. 

Μακάριο το σπίτι, όπου ο ένας υποχωρεί για το χατίρι του άλλου. 

Μακάριο το σπίτι, που έχει αόρατο οικοδεσπότη το Χριστό. 

Μακάριο το σπίτι, όπου η μητέρα ξέρει την αποστολή της κι αγωνίζεται να την πραγματοποιήσει.

πηγή

- See more at: http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2015/07/blog-post_208.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed:+blogspot/hellas-orthodoxy+(Hellas-Orthodoxy)#sthash.Nlvjwqsy.dpuf