Το φάρμακο...

 

 

Αμφοτεροδέξιος (& εδώ)

 

Ο π. Σεραφείμ Ρόουζ και η «ασθένεια της ορθότητας»

 
Αποσπάσματα από το βιβλίο του ιερομονάχου Δαμασκηνού π.Σεραφείμ Ρόουζ, Η ζωή και τα έργα του, εκδ. Μυριόβιβλος, τόμ. Γ΄, σελ. 175-179, 186-188, 302-307. 
Ο π. Σεραφείμ αναφέρεται στις διαμάχες μεταξύ ορθοδόξων. Στο βιβλίο δίνονται παραπομπές για όλα τα παραθέματα από κείμενα του π. Σεραφείμ, αλλά εδώ τις παραλείπουμε.

«Ανεξάρτητα από το πόσο “σωστός” μπορεί να είσαι στις διάφορες θέσεις σου,

θα πρέπει επίσης να είσαι ευγενικός και διπλωματικός. Το πρώτο και σημαντικό πράγμα δεν είναι διόλου το “σωστό”, αλλά η χριστιανική αγάπη και η αρμονία. […] Ο ζήλος που παρουσιάζεις για τις ακολουθίες στην αγγλική, η ψαλμωδία του εκκλησιάσματος κ.λ.π., δεν είναι καταρχήν κατά Θεόν ζήλος, δεν είναι βασισμένος στον Χριστιανισμό· είναι, αντίθετα, μόνο επίμονο ίδιον θέλημα, ένα σύμπτωμα της “ασθένειας της ορθότητας” που πλήττει τόσο πολλούς νεοφώτιστους και τους οδηγεί κατευθείαν στην καταστροφή…» (σελ. 202-203).

«Η μόνη έγνοια μου είναι να αποφύγω μια περιττή δημόσια “διαπάλη” μεταξύ μελών της μίας και ίδιας Ορθόδοξης Εκκλησίας» (σελ. 305).

 

Διαβάστε, παρακαλώ, ολόκληρη την ανάρτηση εδώ.

«Τρεις απλές αρχές ζωής που έμαθα από τον π. Σεραφείμ Ρόουζ»

Ιερά Μητρόπολη Βεροίας
Σημεία καιρών

Ο π. Αλέξιος θυμάται τρεις απλές αρχές ζωής που έμαθε από τον π. Σεραφείμ. «Τις έμαθα» λέει, «όχι τόσο πολύ από τα βιβλία του π. Σεραφείμ όσο από αυτά που μου είπε σε διάφορες ομιλίες κατά τα χρόνια που πέρασαν. Η πρώτη από αυτές τις αρχές είναι:
“Είμαστε προσκυνητές σ’ αυτήν τη γη και δεν υπάρχει τίποτα μόνιμο για μας εδώ“, πρέπει συνεχώς να τον θυμόμαστε αυτό. Είμαστε απλώς παρεπίδημοι. Αυτή η ζωή είναι μόνο η αρχή μιας συνέχειας που δεν θα τελειώσει ποτέ. Τείνουμε να τη μεταχειριστούμε σαν να είναι μόνιμη και απαίσια σημαντική από την άποψη των σταυροδρομιών και της εκπαίδευσης και της προόδου και όλων εκείνων των πραγμάτων. Αλλά όλα θα πεθάνουν μαζί μας θα πεθάνει το σώμα μας• τίποτα από αυτά δεν θα πάει μαζί μας στον άλλο κόσμο. 
Ο π. Σεραφείμ θέλησε να μας διδάξει αρχές που θα μας κρατούσαν στην σωστή θέση καθόλη τη διάρκεια της ζωής και θα μας στήριζαν στις νέες και διαφορετικές καταστάσεις, τις περιστάσεις και τα προβλήματα. Επομένως, εάν πήγαινες σε αυτόν με μια ερώτηση για κάποιο ιδιαίτερο θέμα, μπορεί ή όχι να εξέταζε εκείνο το συγκεκριμένο πρόβλημα, αλλά θα έδινε μια αρχή με την οποία κάποιος θα μπορούσε να αξιολογήσει ο ίδιος το πρόβλημα και να καταλήξει σε ένα ευλόγα νηφάλιο και αξιόπιστο συμπέρασμα. Αυτό είναι που κρυβόταν πίσω από την υπενθύμισή του σε μας πως είμαστε προσκυνητές σε αυτήν τη γη. 
Αυτό είναι μια αρχή, μια προϋπόθεση. Εξετάστε όλα τα προβλήματα που έχουμε αντιμετωπίσει την περασμένη εβδομάδα ή τον μήνα, όλα τα πράγματα στην ιδιωτική ζωή μας που φαίνονται πολύ σημαντικά και μας εκνευρίζουν, συγχύζουν, που μας κάνουν να ανησυχούμε ή φοβόμαστε• και έπειτα ας σκεφτούμε ότι, εάν είχαμε θυμίσει στους εαυτούς μας ότι είμαστε μόνο προσκυνητές εδώ, τα πιο πολλά από τα “ζητήματά μας” είναι πολύ ασήμαντα, και πόση διαφορά θα είχε κάνει αυτό στην ποιότητα της ημέρας μας, της εβδομάδας μας, της ζωής μας.

Μια δεύτερη αρχή που ο π. Σεραφείμ με δίδαξε ήταν ότι η ορθόδοξη πίστη μας δεν είναι “κάτι” το ακαδημαϊκό. Αυτό ίσως φανεί περίεργο να ειπωθεί επειδή έχουμε τα δεδομένα των ογκωδών βιβλίων των αγίων Πατέρων και των ιερών ακολουθιών της Εκκλησίας, και επίσης των βίων των Αγίων – υπάρχουν τόσα πολλά. Φυσικά, υπάρχει ένα ακαδημαϊκό επίπεδο σ’ όλο αυτό το σύνολο, αλλά δεν είναι αυτή η ουσία. Ο π. Σεραφείμ μου έγραψε μια φορά: “Μην αφήσετε ποτέ κανένα να πάρει όλα τα βιβλία μακριά από σας. Αλλά μην μπερδέψετε την ανάγνωση των βιβλίων με το πραγματικό νόημα, το οποίο είναι η βίωση της Ορθοδοξίας“… Ή Ορθοδοξία, μου είπε, δεν είναι τόσο πολύ θέμα του νου. Είναι ένα βίωμα, και είναι της καρδιάς. 
Μια φορά, όταν περπατούσαμε κάπου στην περιοχή του μοναστηριού, τον ρώτησα, “Πάτερ Σεραφείμ, ποιά είναι η αγαπημένη σας εικόνα της Θεοτόκου”; Σταμάτησε και είπε, “Δεν είναι κάποια”. “Αυτό είναι αδύνατον!”, είπα – “ο καθένας έχει μια αγαπημένη εικόνα της Θεοτόκου – ποιά είναι η δική σας;”. Σταμάτησε πάλι και με κοίταξε, πραγματικά με κατάπληξη, και είπε, “Δεν καταλαβαίνεις; Μ’ αρέσει πολύ το όλον της Θεοτόκου”. 
Αυτή ήταν μια πολύ βαθιά απάντηση: δεν μπορείς μόνο να διαλέξεις μία εικόνα και να πεις αυτή είναι η καλύτερη, ή αυτή είναι εκείνη που συμπαθώ περισσότερο. Είναι πράγματι το σύνολο, το όλον! Σε περιστάσεις όπως αυτή, ο π. Σεραφείμ ήταν σε θέση να μου υπενθυμίσει επανειλημμένα ότι η Ορθοδοξία πρέπει να βιωθεί, όχι μόνο να διαβαστεί, να μελετηθεί ή να γραφτεί κάτι σχετικά…

Η τρίτη αρχή ήταν πιθανώς η σημαντικότερη όλων. Ο π. Σεραφείμ μου είπε, “Εάν δεν βρεις τον Χριστό σε αυτήν τη ζωή, δεν θα Τον βρεις στην άλλη“. Για ένα χριστιανό της Δύσης, αυτή είναι μια καταπληκτική δήλωση. Τί σημαίνει αυτό πρακτικά; Δεν μιλούσε αυτός για τη μυστική εμπειρία ή δεν είχε τα οράματα ή κάτι παρόμοιας φύσεως. Καθένας που γνωρίζει τον π. Σεραφείμ συνειδητοποιεί ότι θα είχε μείνει μακριά από τέτοιου είδους συζήτηση. Αυτό που εννοούσε με το να “βρεις τον Χριστό” σε αυτήν τη ζωή είναι, πως κάποιος πρέπει πρώτα να εστιάζει στον Χριστό διαρκώς, ημέρα και νύχτα. 
Αυτό δεν αποτελεί μία συνήθεια προσευχής, όπως κάνει κάποιος στις εικόνες όταν βάζει το καπέλο του για να βγει από την πόρτα. Μάλλον, πρόκειται για την περίπτωση που κάποιος έχει στον νου του τον Χριστό όλη την ημέρα, σε κάθε περίσταση, σε κάθε ευκαιρία – να υψώνει κάποιος την καρδιά και τον νου του σε Αυτόν. Ο π. Σεραφείμ συνήθιζε να μου λέει, αναφερόμενος στην Καινή Διαθήκη: «Ο Θεός είναι αγάπη κι όποιος ζει μέσα στην αγάπη ζει μέσα στον Θεό, κι ο Θεός μέσα σε αυτόν… Η τέλεια αγάπη διώχνει τον φόβο» (Α Ιωάν. 4:16,18). 
Βλέπετε, ήμουν ένα άτομο που φοβόταν, έτσι θα έλεγε, τέτοιου είδους λόγια. Και έπειτα θα εξηγούσε, “Καλά, εμείς δεν μπορούμε να έχουμε τέλεια αγάπη για τον Θεό, ή τον καθένα, επειδή είμαστε ατελείς. Η αγάπη του Θεού είναι τέλεια. Αλλά εάν κατοικούμε στην αγάπη και ο Θεός είναι αγάπη, κατόπιν ο Θεός κατοικεί σε μας. Και αυτός είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους ερχόμαστε όλο και πιο κοντά, συνεχώς πιο κοντά, στον Χριστό σε αυτό τον κόσμο“. Και έτσι γινόμαστε λιγότερο φοβισμένοι έναντι της ζωής και των άλλων ανθρώπων, των προκλήσεων και των δυσκολιών.

Άλλα εδάφια που του άρεσε να αναφέρει ήταν, “Μικρά μου παιδιά, έφτασε το τέλος” (Ά Ίωάν. 2:18), και “Μη φοβάσαι το μικρό μου ποίμνιο. Σ’ εσάς ευαρεστήθηκε ο Πατέρας σας να δώσει τη βασιλεία του” (Λουκ. 12:32). Στα επόμενα χρόνια θυμήθηκα που ο π. Σεραφείμ επαναλάμβανε τέτοια εδάφια σε μένα – και έρχονταν στον νου μου σε περιόδους φόβου και κινδύνου. Αυτά τα εδάφια ήταν μια ιδιαίτερη ανάπαυση και παρηγοριά για μένα κατά την περίοδο της ξαφνικής ανάπαυσης της Ματιούσκας μου ["Ν": εννοεί την πρεσβυτέρα του, τη σύζυγό του], η οποία συνέβη αρκετά χρόνια αφότου ο π. Σεραφείμ είχε αφήσει αυτόν τον κόσμο. Αλλά, φυσικά, η μεγαλύτερη ανάπαυση από όλα, κατά τον θάνατό της, ήταν που γνώριζα ότι τώρα ήταν μαζί του.
Τελικά, θα επιθυμούσα να πω, με πολύ μεγάλη πεποίθηση, ότι ο π. Σεραφείμ βρήκε τον Χριστό σε αυτήν τη ζωή. Δεν μπορείς να δώσεις κάτι που δεν έχεις, και αυτός είχε τόσα πολλά να δώσει. Από αυτό μπορούμε να ξέρουμε ότι ο Χριστός κατοίκησε πράγματι μέσα σε αυτόν»

π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΖ. Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ. ΤΟΜΟΣ Γ΄

Δείτε παρακαλώ και:

Γίνε κι εσύ πολεμιστής του Φωτός

Orthodoxy of the Heart - Father Seraphim Rose and the Orthodox Christians of Africa

Click here please...

 Pioneers of the Orthodox Church in Uganda!

Η μυροβλυσία της πρώτης εικόνας του π. Σεραφείμ Ρόουζ

... Το 1995 ένας ρωμαιοκαθολικός ιερέας στην Ιταλία, ο π. Ανδρέας Κασινάσκο, συγκινήθηκε με την ανάγνωση της βιογραφίας και των έργων του π. Σεραφείμ και πήρε την απόφαση να μεταστραφεί στην ορθόδοξη πίστη. Αργότερα έγινε ορθόδοξος μοναχός και ιερέας, παίρνοντας το όνομα π. Αμβρόσιος.

Ως ευγνωμοσύνη προς τον π. Σεραφείμ για την αλλαγή της ζωής του, που τον οδήγησε στην αληθινή Εκκλησία, ανέθεσε μια αγιογράφηση της εικόνας του σε ένα Ρουμάνο αγιογράφο, τον π. Ειρηναίο. Ο αγιογράφος, λεπτοτεχνώντας το εικονιζόμενο πρόσωπο, προσδίδει σ’ αυτό μια προσεκτική ομοιότητα με τον π. Σεραφείμ – η εικονογράφηση αποδίδει μια μορφή προ-αγιοποίησης, χωρίς φωτοστέφανο και χωρίς τη λέξη «άγιος»: ολοφάνερα, αυτό έγινε με την ελπίδα ότι αυτά τα στοιχεία θα συμπληρωθούν όταν, Θεού θέλοντος, αγιοποιηθεί τυπικά ο π. Σεραφείμ. Η αγιογραφία δείχνει τον π. Σεραφείμ να κρατά ένα βιβλίο, στο οποίο είναι γραμμένα στα ιταλικά τα γνωστά του λόγια: «Είναι πιο αργά από ό,τι νομίζεις! Βιάσου λοιπόν να επιτελέσεις το έργο του Θεού».
 

Όπως έχει φανεί, η τοπική λαϊκή ευλάβεια στο πρόσωπο του π. Σεραφείμ – η πρώτη προϋπόθεση για την αγιοποίηση – έχει εμφανιστεί από τη στιγμή του θανάτου του. Σήμερα, η ευλάβεια προς το πρόσωπό του πιθανώς είναι πιο διαδεδομένη στη Ρωσία, όπου η προαναφερθείσα εικόνα, πριν από την αγιοποίησή του, πωλείται στα εκκλησιαστικά βιβλιοπωλεία του Πατριαρχείου Μόσχας ["Ν": αντίγραφά της εννοεί].

Στις 19 Φεβρουαρίου 2001, η Αδελφότητα του Αγίου Γερμανού έλαβε την ακόλουθη επιστολή από έναν Αμερικανό ορθόδοξο ιεραπόστολο που ζει στη Μόσχα, τον Ρίτζαρντ Μπετς, για ένα θαύμα που συνδέεται με αυτήν:

«Μόλις είχα μια επικοινωνία με τον Σλάβα (Βιατεσλάβ Μαρτσένκο), ο οποίος είχε μερικές απίστευτες ειδήσεις. Όπως θα θυμάστε, αυτός, ο Ντίμα (Ντιμίτρι Ροντιόνωφ) και εγώ είχαμε επισκεφτεί έναν καθηγητή στη Μόσχα, στου οποίου το σπίτι άρχισαν να βγαίνουν σταγόνες μύρου σε ένα μεγάλο αντίγραφο της ιταλικής εικόνας του π. Σεραφείμ. Τότε αφήσαμε ένα άλλο αντίγραφο της εικόνας εκεί, που κι αυτή άρχισε να βγάζει μύρο. Ο καθηγητής έδωσε αυτό το αντίγραφο στον Σλάβα, που το έχει τώρα στο σπίτι του.

Ιδού τι έγραψε ο Σλάβα: “Είχα την εικόνα στο σπίτι μου τις προηγούμενες τρεις ημέρες. Είναι σε μία κορνίζα, αλλά χωρίς κανένα γυαλί πάνω της. Όταν πρωτοπήρα την εικόνα, υπήρχαν δύο σταγόνες μύρου στο πρόσωπο του π. Σεραφείμ, αλλά σήμερα υπάρχουν παραπάνω από πενήντα τέτοιες σταγόνες. Οι μεγαλύτερες σταγόνες έχουν περίπου δύο εκατοστά διάμετρο. Άλλες είναι μικρότερες. Απίστευτο. Ο αριθμός μεγαλώνει και, ακόμη και χωρίς γυαλί, παραμένουν και δεν στεγνώνουν”».

Ιερομόναχος Δαμασκηνός (Κρίστενσεν), Πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ, η ζωή και τα έργα του, τόμος Γ΄, Μυριόβιβλος 2009, σελ. 526-527.

Και:

Η Παναγία δακρύζει στο σπίτι ενός Τούρκου στο Παρίσι!...

Επιστημονική εξέταση εικόνας που δάκρυσε
Εμφανίσεις και θαύματα της Παναγίας ανά τους αιώνες
Το θαύμα της Παναγίας στα τζάμια της Θεσσαλονίκης
Χριστιανικά θαύματα σε μουσουλμάνους

“Weeping Icons? Get Serious…”

Η ομορφιά & η αλήθεια της Ορθοδοξίας μέσα από τα μάτια τριών αλλοθρήσκων

Ορθόδοξοι άγιοι στις χώρες της Δύσης - Η Ορθοδοξία στο δυτικό κόσμο σήμερα
Οι ορθόδοξες ρίζες της Δύσης ως παράγοντας πανευρωπαϊκής ενότητας
Βασικές διαφορές ορθόδοξων και ρωμαιοκαθολικών 
Καθολικοί & Ορθόδοξοι άγιοι: μοιάζουν ή διαφέρουν;

Ο διάσημος Ελβετός θεολόγος Γαβριήλ (Bunge) ασπάστηκε την Ορθοδοξία
Ο νεομάρτυρας επίσκοπος Παύλος ντε Μπαγεστέρ και η μεταστροφή του στην Ορθοδοξία
Ο Χιλιανός νεομάρτυρας Χοσέ (Ιωσήφ) Μουνιόθ-Κορτέζ (1997) 
ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ: Λαοί που αναζητούν την Ορθοδοξία
Η ορθόδοξη βάπτιση Πολωνού πανεπιστημιακού 

Η ένταξη της «Εκκλησίας των χίπις» στην Ορθόδοξη Εκκλησία με τη βοήθεια του π. Σεραφείμ Ρόουζ († 2 Σεπτεμβρίου 1982)

... Το 1979 ο πάστορας Μάριον Κάρντοζα, που συνδέθηκε με το Ευαγγελικό Ορθόδοξο Κίνημα, άρχισε να γράφει στον π. Σεραφείμ συγκινητικές επιστολές εκφράζοντας την επιθυμία του να εισέλθει πιο βαθιά στην Ορθοδοξία.

Εκείνη την περίοδο η εκκλησία του, που ήταν κοντά στο Σάντα Κρουζ της Καλιφόρνιας – ονομαζόμενη «Εκκλησία των χίπις» επειδή περιελάμβανε νέους αναζητητές με κουλτούρα «αντικοινωνική – περιθωριακή» – δεν είχε γίνει δεκτή από την κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία και, στην πραγματικότητα, δεν είχε σχεδόν καμιά επαφή με την παραδοσιακή Ορθοδοξία και τον μοναχισμό της.

Τον Αύγουστο του 1980 ο π. Σεραφείμ έγραψε στον πάστορα Κάρντοζα προκειμένου να βρεθούν από κοντά:

Έχω λάβει τη δεύτερη επιστολή σας και έχω πολύ συγκινηθεί από το επείγον της επιθυμίας σας να βρείτε τις αληθινές ρίζες του Χριστιανισμού…

Είθε ο Θεός να ανταμείψει την αναζήτηση από σας της αληθινής Ορθοδοξίας. Ο ίδιος τη βρήκα είκοσι χρόνια πριν, μετά από μια άκαρπη περιπλάνηση στις ασιατικές θρησκείες, και δεν αμφιβάλλω ποτέ ότι αυτή είναι η αληθινή Εκκλησία που θεμελιώθηκε από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό.

Οι παγίδες στο δρόμο της αναζήτησης που μας οδηγεί στην Εκκλησία του Χριστού είναι πολλές, όπως ο ίδιος έχετε ήδη συνειδητοποιήσει. Ο ίδιος πιστεύω πως, εάν κάποιος είναι απολύτως ειλικρινής και αληθινός, και δυσπιστεί για τις απόψεις και τα συναισθήματά του, ο Θεός θα τον οδηγήσει στο να βρει την Εκκλησία Του.

Θα είμαι στη Σάντα Κρουζ το Σαββατοκύριακο μετά την Εργατική Γιορτή για να μιλήσω σε μια θρησκευτική διάσκεψη της «Ρωσικής γλώσσης» εκεί, και θα ήμουν πολύ ευτυχής να σας συναντήσω έπειτα, καθώς και τα μέλη της κοινότητάς σας εάν επιθυμείτε…

Σας στέλνουμε ακόμη μερικές ορθόδοξες εκδόσεις. Παρακαλώ, προσευχηθείτε στο Θεό να κάνει τη συνάντησή μας καρποφόρα.

Όταν ο π. Σεραφείμ πήγε να επισκεφτεί την εκκλησία στις 5 Σεπτεμβρίου, ένας ενορίτης που τον είδε έξω είπε στον πάστορα Κάρντοζα: «Είναι ένας βαρύς κολλητός εκεί έξω». Ο πάστορας, φοβισμένος ότι επρόκειτο για ένα μέλος μιας συμμορίας μοτοσικλετιστών, άνοιξε την πόρτα και είδε για πρώτη φορά στη ζωή του έναν ορθόδοξο μοναχό. Ο π. Σεραφείμ μίλησε μαζί του για δύο ή τρεις ώρες. Και καθώς σηκώθηκε στο τέλος της συζήτησής τους για να φύγει, αγκάλιασε τον πάστορα. «Ο Θεός είναι σε αυτό το μέρος» είπε έντονα. «Μείνε σε αυτή την πορεία».

Αργότερα ο π. Σεραφείμ έγραψε στο Χρονικό του: «Μια καλή συνάντηση – (ο πάστορας) έχει διαβάσει πολύ για την Ορθοδοξία και φαίνεται να την αποδέχεται στην καρδιά του».

Ο π. Σεραφείμ είδε ότι η εκκλησία, έχοντας προέλθει από ένα προτεσταντικό υπόβαθρο, είχε πολλά ακόμη να μάθει, αλλά πίστευε πως, εάν οι άνθρωποι συνέχιζαν να αναζητούν τη Βασιλεία του Θεού, όλα τα πράγματα θα προστίθεντο σε αυτούς [η έκφραση από το κατά Ματθαίον κεφ. 6, στίχ. 33]. Εκτίμησε ειδικά την προσπάθειά τους να σώσουν τα θύματα της σημερινής αναρχικής κουλτούρας – κάποτε ήταν ένας τέτοιος και ο ίδιος.

Μετά από την ανάπαυση [=την κοίμηση] του π. Σεραφείμ, ο πάστορας Κάρντοζα χρειάστηκε μια μεγαλύτερη εκκλησία για την αυξανόμενη κοινότητά του. Μια ιδεώδης εκκλησία ήταν διαθέσιμη στην πόλη Μπεν Λόμποντ αντί του ποσού των 250.000 δολαρίων, αλλά η κοινότητά του δεν είχε καθόλου χρήματα εκείνη την εποχή. Παίρνοντας λίγο χώμα από τον τάφο του π. Σεραφείμ στην Πλατίνα, το έριξε πάνω στην έκταση της εκκλησίας και ζήτησε από τον π. Σεραφείμ την ουράνια μεσολάβησή του. Την επόμενη μέρα η κυρία που πουλούσε την εκκλησία είπε στον πάστορα πως θα μπορούσε να μετακομίσει αμέσως και να μην ανησυχεί για την άμεση πληρωμή.

Η κοινότητα προσχώρησε στη συνέχεια στην Ορθόδοξη Εκκλησία, έφτασε να περιλαμβάνει πάνω από τριακόσιες οικογένειες και έγινε ευρέως γνωστή ως μία από τις πιο ένθερμες νεοφώτιστες κοινότητες στην Αμερική. Ο αρχικός πάστοράς της αποδίδει το θαύμα της απόκτησης της εκκλησίας του Μπεν Λόμποντ στις προσευχές του π. Σεραφείμ από τον ουρανό (*). Παίρνοντας το όνομα Σεραφείμ από ευγνωμοσύνη στον π. Σεραφείμ, υπηρετεί τώρα ως ιερέας της Ορθόδοξη Εκκλησίας του Αγίου Ιννοκεντίου (Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία της Διασποράς) στον ποταμό Ρόγκι του Όρεγκον.

(*) Η εκκλησία περιελάμβανε δύο ορθόδοξες κοινότητες προτεσταντικού υποβάθρου, στο παρελθόν γνωστές ως Ευαγγελική Ορθόδοξη Εκκλησία και Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία. Πριν ενωθούν ως μία εκκλησία, οι κοινότητες είχαν βρεθεί στην ίδια περιοχή και είχαν μείνει πολύ συνδεδεμένες. Ο πάστορας που προαναφέρθηκε ήταν ο ηγέτης της τελικής ομάδας.

Ιερομόναχος Δαμασκηνός (Κρίστενσεν), Πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ, η ζωή και τα έργα του, τόμος Γ΄, Μυριόβιβλος 2009, σελ. 510-512.

Δείτε επίσης, αν θέλετε:

HIPPIES MET ORTHODOXY 

Μνήμη π. Σεραφείμ Ρόουζ († 2 Σεπτεμβρίου 1982)

π. Σεραφείμ Ρόουζ - Η Ώρα του Λευκού Ανθρώπου 

Ο νέος που καταράστηκε το Θεό

Πέντε άνθρωποι που ήθελαν πραγματικά "να δουν"

Ο π. Σεραφείμ Ρόουζ, ένας Ινδιάνος & ο «άνθρωπος πουλί»...
Ο π. Σ. Ρόουζ ως εκδότης & συντάκτης περιοδικού
«Άγιο Τάγμα ΜΑΝS» – Μια νεοεποχίτικη κοινότητα μεταστρέφεται στην Ορθοδοξία

 

π. Σεραφείμ Ρόουζ, Η Ορθοδοξία & η Θρησκεία του Μέλλοντος (όλο το βιβλίο) 

π. Σεραφείμ Ρόουζ, Η αποκάλυψη του Θεού στην ανθρώπινη καρδιά

Προτεστάντης καλείται στην Ορθοδοξία από τον π. Σεραφείμ Ρόουζ, μετά την κοίμησή του

Ηχογραφημένη ομιλία του π. Σεραφείμ (Living the Orthodox Worldview), όπου εκφωνεί ο ίδιος

LOVERS OF TRUTH: THE LIFE OF HIEROMONK SERAPHIM ROSE

SEEKER OF THE TRUTH - IN MEMORY OF HIEROMONK SERAPHIM (ROSE)

Κάποιοι που βρήκαν το δρόμο...

Ορθόδοξοι άγιοι της Αμερικανικής Ηπείρου 

Ορθόδοξοι άγιοι στις χώρες της Δύσης 

Τo ψυχολογικό περιβάλλον των νέων
Σήμερα γιατί δεν έχουμε πολλούς αγίους;
Ο πολιτισμός της νεκροκεφαλής
Εφηβεία και αναζήτηση του Θεού
Είσαι ο άνθρωπός μου;
Miley Cyrus - ή: γιατί επείγει να ενταθεί η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο δυτικό κόσμο...
Ελεωνόρα Ζουγανέλη, "Έλα!" - Σαν προσευχή του μοντέρνου ανθρώπου...
Προσευχές από τους «τελειωμένους»...
Νεκροκεφαλές - Κρανία - Σκέλεθρα...
Το Μανιφέστο του Αταίριαστου
Γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός;
H παρεξηγημένη αγιότητα 

Πέντε αναρτήσεις για τον π. Σεραφείμ Ρόουζ

Τέσσερις αγαπημένες μας παλαιότερες αναρτήσεις, που θα θέλαμε να σας υπενθυμίσουμε:

Ο π. Σεραφείμ Ρόουζ, ένας Ινδιάνος & ο «άνθρωπος πουλί»...
 
Προτεστάντης καλείται στην ορθοδοξία από το (νεκρό) π. Σ. Ρόουζ
 
Ο π. Σ. Ρόουζ ως εκδότης & συντάκτης περιοδικού

«Άγιο Τάγμα ΜΑΝS» – Μια νεοεποχίτικη κοινότητα μεταστρέφεται στην Ορθοδοξία

Προσθέτουμε επίσης: Στο μνήμα του π. Σεραφείμ Ρόουζ

π. Σεραφείμ Ρόουζ: Ξέρω ότι κάνω το σωστό...

Από το ωραίο ιστολόγιο Ορθόδοξη Κελτική και Αγγλοσαξονική Εκκλησία.
Για τον π. Σεραφείμ Ρόουζ εδώ & εδώ.
Για την Ορθοδοξία στο δυτικό κόσμο εδώ & εδώ.

 

A Lover of Truth & a Boy who lived with the Deer and the Lions (fr. Seraphim Rose & st. Mamas - September 2nd)

Please, see:

St. Mamas the Great Martyr - The boy who lived with the deer and the lions (September 2nd)

Happy Spring [or Autumn] Day! Happy New Year! (September 1st)

Orthodox Saints in September 2

LIVE, BEYOND THE LIMITS!

The Saints and the animals

Orthodoxy's Worship: The Sanctification of the Entire World

The god called “Earth”   

Lovers of Truth: the life of hieromonk Seraphim Rose
In Memory of fr. Seraphim Rose († September 2, 1982) 
SEEKER OF THE TRUTH - IN MEMORY OF HIEROMONK SERAPHIM (ROSE)
The Significance of Fr. Seraphim Rose for the Christian of Today

Fr. Seraphim Rose, “Orthodoxy and the Religion of the Future”

Lover of Truth: St John, The Wonderworker of San Francisco

Travelers on the Way to the Light 

Theosis, St. Silouan and Elder Sophrony
Fr. SERAPHIM ROSE, OUR TALENT OF FREEDOM & SOME PITFALLS

ΕΛΛΗΝΙΚΑ για τους ίδιους εδώ

Two late priests icon the 20th century anguish of Russian Orthodoxy

All Saints of North America (from the site Native Americans met Orthodoxy)

By Jon Kennedy

nantyglo.com

When the Bolsheviks secured their grip on power in Russia and created the Soviet Union after the 1917 revolution, Russian Orthodoxy faced a seemingly impossible choice, and thus was split in its decision. Part of it became a church in exile, the Russian Orthodox Church Abroad (ROCA), for a time seeking refuge in Paris, in Shanghai, in New York, Sydney, Johannesburg, London, and San Francisco. The other part, the Russian Orthodox Church under the Moscow metropolitan, attempted to accommodate the atheistic powers enough to do at least something for the millions of faithful under Communist bonds.
Understandably, one side came to characterize the other as pro-Communist or at least “soft on Communism,” and the other side to respond by calling the exiles anti-Communists, hard-line conservatives, and monarchists. Today, the Russian Orthodox Church in North America (ROCA) and the Orthodox Church in America (formerly the Russian Orthodox Church in communion with the Moscow-based hierarchy) live in tension with one another, periodically discussing an ultimate reunion. 

Meanwhile, two men—one born in San Diego in 1934 and raised as a nominal Protestant, the other born a few months later in January 1935, in Moscow to Jewish parents—have come to epitomize the two factions. Seraphim Rose, who became a priest of ROCA, is better known in the West, where he long stood in staunch opposition to Russia’s Communist regime. And now, the heretofore little known Eastern legacy of Alexander Men continues to gain attention and an enthusiastic following. His teachings emphasize the ultimate unity and sacredness of all things.
Both Rose and Men were precocious as boys, and possessed intelligence quotients that towered above their peers. Impressed with the claims of the gospel in their high school and college years respectively, both dedicated themselves to lives of Orthodox ministry, sacrificing their personal lives. The ministries of both drew intellectuals and, especially, youth seeking answers and alternatives to materialistic values, to them. Both produced major legacies of written work and died unexpectedly; Fr. Seraphim Rose of a sudden illness at age 48, Fr. Alexander Men at the hands of an unknown assassin at age 55. Both have had continued followings and increased demands for their books and articles after their deaths. Both have often been mentioned as candidates for sainthood and memorialized in biographies and icons.
Eugene Dennis Rose was educated in the California public schools. He was part of the early-sixties beat-generation subculture in San Francisco and shared the fascination of many in his generation for Far Eastern religions. A contemporary and friend of Alan Watts, he learned the Chinese language to pursue his interest in Buddhism. He was working on a doctorate, well on the way to an illustrious career in Asian studies on the faculty of the University of California at Berkeley, it appeared, when he discovered Orthodoxy at the cathedral of the Russian Orthodox Church Abroad in San Francisco. Though cautious at first, he soon converted, began studying Russian, and became a personal disciple of the cathedral’s pastor, Archbishop John Maximovitch, who himself was glorified as a saint in 1994 by both Orthodox factions. 

Ultimately, Eugene Rose abandoned his career track at Berkeley to develop a lay ministry of publishing a magazine, tracts, and eventually books, and running a small bookstore next to the cathedral. Eventually, he and his partner in ministry, Gleb Podmoshensky, took monastic vows and established a two-man skete (a tiny monastic center) in the northern California wilderness where they continued their publishing enterprises. Through the remainder of his life, Eugene, who was tonsured as Brother Seraphim Rose and eventually ordained as Fr. Seraphim, produced hundreds of articles and books, including many translations from Russian saints. By the time of his sudden death in 1982, his works were being translated into Russian and he was probably more widely known in that country, through the underground circulation of his works, than he was in his native America.
Meanwhile, the Moscow-born Fr. Alexander Men is less well-known outside his own country, but his fame is increasing rapidly as more of his works are translated into English. Notes Bishop Seraphim Joseph Sigrist of the Orthodox Church in America, “The renewal of Christianity in Russia today, the virtual rebaptism of the nation...and all the changes in Russia, cannot be understood without understanding the life and work of Fr. Alexander Men.”
Men’s parents were ethnically Jewish. His father was a college-educated intellectual agnostic; his mother, Elena, was a devout believer in her people’s God. Elena’s openness to Christianity was stoked by a family legend that claimed her grandmother had been healed of a severe illness at an outdoor rally conducted by Fr. John of Kronstadt, a great nineteenth-century preacher (since glorified as St. John of Kronstadt). 

Less than a year after Alexander’s birth, she traveled at great risk from Moscow to Zagorsk to be baptized and to have Alexander baptized. Their priest, who had been part of a parish renewal movement at the time of the revolution, had gone underground to defy a government ban on religious activities. Fr. Seraphim Batiukov, sensing approaching death, insisted that Alexander make his first confession to him at the exceptionally young age of seven, and predicted that because of the way his mother was raising him, “someday Alik will be a great man.”
Alexander’s works that have been translated into English thus far are striking for their depth and breadth of knowledge. His education—especially in the areas of religious history and comparative religions, despite the strictures on studying such subjects under the Communists —is all the more impressive because he was mostly self-taught, using banned books. Reading far beyond his age level—Emmanuel Kant’s philosophy at age 13, for example—Men was deemed to have the equivalent of a Russian seminary education by the time he finished high school at age 18.
“From early childhood, the contemplation of nature has been my ‘theologia prima,’” Men wrote. “I used to go into a forest or a museum of paleontology in the same way I went into a church.” His teaching emphasizes that there is no dichotomy between the material, or physical, and spiritual or religious worlds; all were the handicraft of the same Creator. Men’s biographer, Yves Hamant, relates how at a flea market, among old shoes, nails, and locks, Alexander, at about age 15, discovered a book by nintheenth-century Russian philosopher Vladimir Soloviev, whom some call the “founder of twentieth-century Russian religious thinking.”
“Soloviev’s Christian vision,” Hamant says, “incorporated every aspect of life.... Anything and everything was to be brought together and transformed.... Alexander took Soloviev as his main intellectual guide without, however, losing his own critical mind.” 

Showing broad interests from a young age—from theology to painting, music, and paleontology—Men took up studies in biology upon finishing high school and also began writing his first book, What is the Bible Talking About and What Does it Teach Us? The biological institute in Moscow closed in 1955, and its students were transferred to another scientific institute in Siberia. Men went along and finished the course, but when his constant activities on behalf of the local bishop—whose church was directly across the street from the institute—were noted by authorities, he was denied a diploma in science and any opportunity to complete an internship in the field. Men took this as a sign to get on with his real vocation, his priestly calling.
Befriended by the secretary of the Journal of the Moscow Patriarchate, he was ordained a deacon in 1958. He first served a poor parish near Moscow, where he, his wife, and infant daughter lived for two years. At the end of this period, during which he also pursued studies with the Leningrad seminary by correspondence, Alexander was ordained a priest and assigned to assist a parish about thirty miles from Moscow. He became the pastor after a year, and although religion in Russia was suffering new restrictions imposed by Nikita Khrushchev at the time, his parish and ministry prospered, even enjoying good relations with the small town’s city hall. He and his wife added a son to their family. 

A garden was attached to his parish house, in which he could write, and there Fr. Alexander began his writing career in earnest. He published about twenty articles in the Journal of the Moscow Patriarchate which, Hamant says, “got him the honor of being attacked in Science and Religion .” Young people started seeking out Fr. Alexander, and “a little community of active Christians began to take shape.” His books started to appear, printed underground in Belgium and smuggled back into Russia for distribution.
This ideal situation ended, however, when a parish cantor, under the influence of alcohol, set off a chain of events that led to government investigations. Though no arrests were made, Fr. Alexander was required to leave that relatively idyllic assignment and take a parish north of the capitol, toward Zagorsk, where his ability to minister was greatly confined.
Fr. Alexander’s reversal of fortune may have heightened his sensitivity to the plight of other persecuted faithful in Russia. About this time, the plight of persecuted Christians, Jews, and other non-Communists in the Soviet Union was gaining public attention, affecting world opinion and, over the next three decades, altering Soviet policy toward dissidents. Though never himself a political activist per se, Fr. Alexander was in touch with the entire dissident movement. A close friend from his time at the institute in Siberia was Gleb Yakunin, a champion of human rights and religious liberty, who has served on the post-Communist Russian parliament. 

Fr. Michael Meerson was converted through the ministry of Fr. Alexander, and worked with his mentor to publish underground literature until he had to flee the USSR in 1973. He now ministers in Washington, D.C. Fr. Meerson reports that Fr. Alexander baptized the well-known dissident Nadezhda Mandelshtam in the 1960s. Fr. Alexander also “had long conversations on religion, Christianity, and Eastern Orthodoxy with Aleksandr Solzhenitsyn that eventually brought him back to the church.”
Besides the dissidents, whose intellectual opposition to the corrupt Soviet system changed the world, young students and intellectuals were also drawn to Fr. Alexander and, through him, to personal relationship with Christ. Fr. Meerson recalls meeting him for the first time in 1963, while he was a searching college student only 19 years old. Fr. Alexander “impressed me very much with his knowledge, but even more so with his openness,” he told an interviewer for Again, an Orthodox magazine. “I couldn’t imagine that there was such a thing as an Orthodox priest who was conversant with all kinds of secular matters and matters of general interest. For us, the church was completely out of reality, ostracized, belonging to a completely different generation, a different civilization.
“So for me, this was a real encounter with a person who represented the church, but at the same time was as human as I was. He shared many of my interests and had others of his own. My first encounter with him was in 1963, but it still took two more years for me to make my own way to Christianity, to be ready to accept the Gospel. When this actually happened, I immediately joined his community.” 

In the years that followed, Fr. Meerson became better acquainted with Fr. Alexander, with whom he shared the common background of a secular-state upbringing and ethnic Jewish heritage. “When I first entered the Orthodox Church (it)...seemed to me a totally alien environment. Fr. Alexander made this environment homey for me because he was a pillar of stability, of common sense, fully at home in Russian Orthodox culture, being at the same time a man of good humor and responsive to various completely human interests. “
This is what made him such an attraction for thousands and thousands of Russian intellectuals in the sixties, seventies, and eighties. He became an apostle of faith in the Soviet Union for a generation of intellectual people and youth.”
Another writer, Sue Talley, summarizes Men’s work this way in an Again article: “In the time of intense activity just prior to his death, Fr. Alexander helped recreate a Bible Society in Russia. He began to lay the foundation for an Orthodox University, and to create an association called ‘Cultural Renaissance,’ whose goal was both educational and humanitarian. He encouraged parishioners to take over a service at the Pediatric Hospital of the Russian Republic in Moscow, where his work continued in the treatment of desperately ill children, and their spiritual and psychological support. Just a week before his death, he organized and opened a Sunday class to teach catechism to the children of his village. He seemed to know that his time was short and wanted to accomplish as much as possible before the end.” 

Bishop Seraphim Sigrist says that the Moscow Pediatric Hospital—founded by Riassa Gorbachev, the only place in all of Russia that does organ transplants, heart surgery, and other state-of-the-art treatments for children—would have closed had it not been for Fr. Alexander’s influence in organizing parishioners to keep it operating. Their continued service still keeps it open.
On September 9, 1990, after only three years of relative freedom to conduct his ministry without intrusive government interference during Gorbachev’s perestroika and the subsequent collapse of the Soviet system, Fr. Alexander was struck and killed by an unknown assailant wielding an axe. He was walking to church.
Though no perpetrator has ever been found, there is little doubt that he was targeted for his religious activities. The brutal deed was undoubtedly a testimony to his effectiveness at reforming the system and to his power of moral suasion.
While the American convert monk, Fr. Seraphim Rose, epitomizes through the continued popularity of his writings Orthodox distrust, disdain for, and fundamental opposition to ecumenical outreach, the Russian-born Fr. Alexander Men epitomizes the other side of Orthodoxy that is open to all Christians and desirous of greater cooperation and unity. While the Russian Orthodox Church Abroad and its best-known contemporary teacher oppose church renewal as un-Orthodox, the followers of Fr. Men are saying that the refreshing winds that were blowing in the Russian church before the revolution are needed especially now, when Russia is being targeted by every Western cult, sect, and denomination as a “mission field.” And, they are saying, Fr. Men has led the way to the future. 


See also
 
The Stories of the Saints of North America
Orthodox Saints and the Future of America
USA of my heart
In Memory of fr. Seraphim Rose...
The ancient Christian Church - About Orthodox Church in the West World...

Priest Grigory Yakovlev - Orthodox priest murdered (21 March 2000) 

Priest-Monk Nestor the New Martyr of Zharky (+1993).

New Hieromartyr John Karastamatis of Santa Cruz. 

New Martyrs of Optina Pustyn (on Easter night in 1993)

The New Martyr Fr. Daniel Sysoev (+2009) (& here) 

In Memory Of The 50 Million Victims Of The Orthodox Christian Holocaust