Η συνάντηση Πάπα και Οικουμενικού Πατριάρχη στη Νίκαια

 

Η συνάντηση Πάπα και Οικουμενικού Πατριάρχη στη Νίκαια της Βιθυνίας στις 28 Νοεμβρίου 2025, προς τιμήν της επετείου των 1700 χρόνων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου (325 μ.Χ.), όπως ήταν φυσικό, χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό από τα ΜΜΕ ως πράξη ενότητας του "διαιρεμένου χριστιανικού κόσμου".

Άλλοι (οι λίγοι) θρήνησαν και κάποιοι είπαν πως οι καμπάνες θα έπρεπε να χτυπήσουν πένθιμα και πως πρόκειται για προδοσία του πνεύματος της Συνόδου. Εμείς, με λύπη ανακοινώνουμε πως είμαστε απ' αυτούς. Η συνάντηση Πάπα και Οικουμενικού Πατριάρχη, με "μήνυμα ενότητας" και κοινή προσευχή δεν αλλάζει την πραγματικότητα ότι ο παπισμός είναι μια ισχυρή αίρεση, που έχει καταστρέψει τον χριστιανισμό σε όλα τα σημεία του και δεν θα θεραπευτεί αν δεν αποβάλει τις πολλές πλάνες του. Οι αοριστολογίες για "τον Χριστό στην καρδιά μας" δεν αρκούν. Το Πιστεύω χωρίς το Φιλιόκβε το λένε οι Πάπες συστηματικά, όταν προσέρχονται σε ορθόδοξες λειτουργίες, εδώ και δεκαετίες. Όμως το δόγμα για την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος από τον Υιό δεν το έχουν απορρίψει.

Δύο λάθη που διαιωνίζονται μέσω των δημοσιογραφικών κειμένων είναι τα εξής:

1) Ο χριστιανικός κόσμος δεν είναι διαιρεμένος σε Ορθοδόξους και Καθολικούς. Από την Εκκλησία έχουν απομακρυνθεί οι αιρέσεις (όπως ο καθολικισμός = παπισμός) και, για τη δική τους σωτηρία, είναι απαραίτητο να επιστρέψουν. Ο Πάπας οφείλει να επιστρέψει στην πίστη της Νίκαιας, αλλιώς τι αξία έχει η επίσκεψή του στην Τουρκία; (Πέρα από πολιτική σημασία, διότι ο ίδιος είναι και πολιτικός αρχηγός και συναντήθηκε και με τον Ερντογάν - και μακάρι η συνάντηση αυτή να βγει σε καλό για τη χριστιανοσύνη, αλλά δεν το ελπίζω).

2) Δεν πρόκειται για συνάντηση "των δύο προκαθημένων του χριστιανικού κόσμου", αλλά για συνάντηση του Αρχηγού της (αυτοαποκαλούμενης) Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας με έναν από τους πολλούς προκαθημένους της Ορθόδοξης Εκκλησίας, διότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης δεν είναι γενικός αρχηγός της Εκκλησίας (μόνο ο Χριστός έχει αυτή τη θέση διαχρονικά - την οποία Του έχει αφαιρέσει ο Παπισμός). Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει εννέα πατριάρχες και αρκετούς αρχιεπισκόπους αυτοκεφάλων Εκκλησιών, που είναι όλοι ίσοι μεταξύ τους, με τιμητική μόνον διαφορά.

Η σύγχρονη ιδέα ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης είναι γενικός αρχηγός ολόκληρης της Ορθοδοξίας είναι απλουστευτική και εσφαλμένη. Όσο γρηγορότερα το αντιληφθούμε όλοι (και το ίδιο το Οικουμενικό Πατριαρχείο), τόσο καλύτερα.

Για το ζήτημα, παραπέμπουμε σε τρία κείμενα:

ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΥ - ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ
 (για να καταλάβουμε τι λέμε) 

Οι ορθόδοξες ρίζες της Δύσης ως παράγοντας πανευρωπαϊκής ενότητας (από την ιστοσελίδα της ΝΙΚΗΣ). 

Αυτό το άρθρο γράφτηκε το 2013, με αφορμή τα 1700 χρόνια από το Διάταγμα των Μεδιολάνων (313 μ.Χ.) Το είχαμε δημοσιεύσει τότε κι εμείς εδώ. Η δημοσίευσή του στη ΝΙΚΗ φανερώνει το αντιοικουμενιστικό πνεύμα του Κινήματος, για όσους αναρωτιούνται. Το ίδιο και αυτή η δήλωση του Δ. Νατσιού.

Άρθρο του 2016 περί Ορθοδοξίας, Παπισμού & δυτικών χριστιανών (του ιδίου συντάκτη με το παραπάνω Θ. Ρηγινιώτη)

Δημοσιεύουμε το ρεπορτάζ της συνάντηση Πάπα και Οικ. Πατριάρχη (από εδώ): 

Ιστορική συνάντηση Βαρθολομαίου και Πάπα: Το κοινό προσκύνημα - Eίπαν μαζί το «Πιστεύω», έκαναν κάλεσμα ενότητας 

Στις 15:30 τοπική ώρα (14:30 ώρα Ελλάδας) πραγματοποιήθηκε το κοινό προσκύνημα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον Πάπα Λέοντα ΙΔ' στη Νίκαια της Βιθυνίας.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης και ο Πάπας βρέθηκαν στον αρχαιολογικό χώρο όπου βρίσκονται τα ερείπια της βασιλικής του Αγίου Νεοφύτου, για να τιμήσουν τη μνήμη και την κληρονομιά της Α' Οικουμενικής Συνόδου που πραγματοποιήθηκε στη Νίκαια πριν από 1.700 χρόνια.

Οι δύο προκαθήμενοι προσευχήθηκαν μαζί απαγγέλλοντας το Σύμβολο της Πίστεως, το «Πιστεύω», στην εξέδρα που είχε στηθεί κοντά στις αρχαιολογικές ανασκαφές της αρχαίας Βασιλικής του Αγίου Νεοφύτου, νότια της Κωνσταντινούπολης.

«Ας ακούσουμε όλες τις φωνές των πιστών για ενότητα»

«Επιστρέφουμε σε αυτό το λίκνο της χριστιανικής πίστης» είπε στην ομιλία του ο Οικουμενικός Πατριάρχης, στέλνοντας παράλληλα ένα μήνυμα ενότητας και νίκης της πίστης και της αλήθειας.

«Ας ακούσουμε όλες τις φωνές των πιστών για ενότητα», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Βαρθολομαίος.

«Είμαστε βαθιά συγκινημένοι που όλοι σας ανταποκριθήκατε θετικά στην ταπεινή πρόσκλησή μας να τιμήσουμε με αυτό το κοινό προσκύνημα τη μνήμη και την κληρονομιά της Α' Οικουμενικής Συνόδου που πραγματοποιήθηκε εδώ, στη Νίκαια, πριν από χίλια επτακόσια χρόνια».

«Παρά τα τόσα που μεσολάβησαν ανά τους αιώνες και όλες τις αναταραχές, τις δυσκολίες και τις διαιρέσεις που έφεραν, προσεγγίζουμε αυτή την ιερή επέτειο με κοινή ευλάβεια και κοινό αίσθημα ελπίδας» είπε ο κ. Βαρθολομαίος, επισημαίνοντας ότι «δεν έχουμε συγκεντρωθεί εδώ απλώς για να θυμηθούμε το παρελθόν, αλλά για να δώσουμε ζωντανή μαρτυρία της ίδιας πίστης που εξέφρασαν οι Πατέρες της Νίκαιας».

«Στη Νίκαια, η Ιστορία μαρτυρεί την αιωνιότητα, το γεγονός ότι ο Κύριος και Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός είναι αληθινός Θεός από αληθινό Θεό, ομοούσιος τω Πατρί. Ενσωματωμένες στο Σύμβολο της Πίστεως της Νικαίας, αυτές οι εκφράσεις αποστάζουν και παρουσιάζουν σε όλους την πίστη των Αποστόλων», τόνισε.

Ο κ. Βαρθολομαίος τόνισε, μεταξύ άλλων, ότι το Σύμβολο της Πίστεως της Νικαίας λειτουργεί ως σπόρος για ολόκληρη τη χριστιανική ύπαρξη - «δεν είναι σύμβολο του ελάχιστου, αλλά σύμβολο του συνόλου».

Στέλνοντας μήνυμα ενότητας, ο Οικουμενικός Πατριάρχης ανέφερε: «Έχοντας την πίστη της Νικαίας να καίει με θέρμη στις καρδιές μας, “ ας τρέξουμε τον αγώνα” της χριστιανικής ενότητας».

Παρόντες στην κοινή προσευχή είναι επικεφαλής και εκπρόσωποι άλλων χριστιανικών εκκλησιών και ομολογιών.

Πρόκειται για την πρώτη φορά που Πάπας Ρώμης επισκέπτεται την περιοχή.

Nωρίτερα, σήμερα το πρωί, ο Πάπας συναντήθηκε με τη μικρή Καθολική κοινότητα της Τουρκίας.

Η συνάντηση στη Νίκαια -ή Ιζνίκ- αποτελεί μια σοβαρή εξέλιξη με ισχυρούς συμβολισμούς, καθώς η παρουσία εκεί των δύο ηγετών του χριστιανικού κόσμου σηματοδοτεί μια στιγμή σύγκλισης. Το 325 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος συγκάλεσε στη Νίκαια την 1η Οικουμενική Σύνοδο με στόχο την αντιμετώπιση των αιρέσεων.

Το κοινό προσκύνημα του Οικουμενικού Πατριάρχη και του Πάπα έλαβε χώρα κοντά στις αρχαιολογικές ανασκαφές της αρχαίας βασιλικής του Αγίου Νεοφύτου, νότια της Κωνσταντινούπολης.
Πάπας: Είναι καλή συγκυρία να βρίσκονται όλοι μαζί εν ενότητα

Από την πλευρά του, ο Πάπας ανέφερε πως «είναι καλή συγκυρία να βρίσκονται όλοι μαζί εν ενότητα», ενώ πρόσθεσε πως μέσα στους αιώνες δείχνουμε το ίδιο ενδιαφέρον και στεκόμαστε στο λίκνο της χριστιανικής πίστης, προχωρώντας προς τα εμπρός.

Στην ομιλία του, ευχαρίστησε τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο για τη «μεγάλη σοφία και προνοητικότητά» του, καλώντας τους ηγέτες της Εκκλησίας να γιορτάσουν μαζί αυτή τη σημαντική επέτειο.

Ο Πάπας Λέων υπενθύμισε ότι η Σύνοδος της Νίκαιας πραγματοποιήθηκε το 325 μ.Χ, λέγοντας ότι καλεί όλους τους Χριστιανούς, ακόμη και σήμερα, να αναρωτηθούμε ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός για εμάς προσωπικά.

«Αυτό το ερώτημα είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τους Χριστιανούς» είπε, «οι οποίοι κινδυνεύουν να μειώσουν τον Ιησού Χριστό σε ένα είδος χαρισματικού ηγέτη ή υπεράνθρωπου, μια παραποίηση που τελικά οδηγεί σε θλίψη και σύγχυση».

«Αλλά αν ο Θεός δεν έγινε άνθρωπος, πώς μπορούν τα θνητά πλάσματα να συμμετέχουν στην αθάνατη ζωή Του;» αναρωτήθηκε ο Πάπας Λέων.

«Αυτό που διακυβευόταν στη Νίκαια, και διακυβεύεται σήμερα, είναι η πίστη μας στον Θεό, τον Ιησού Χριστό, που έγινε σαν εμάς για να μας κάνει συμμέτοχους της θείας φύσης».

Ο Πάπας κάλεσε τους χριστιανούς να αγκαλιάσουν αυτόν τον υπάρχοντα δεσμό ενότητας και να προχωρήσουν ακόμη πιο βαθιά στην «προσήλωση στον Λόγο του Θεού που αποκαλύφθηκε στον Ιησού Χριστό, υπό την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, με αμοιβαία αγάπη και διάλογο».

Ξεπερνώντας τις διαιρέσεις και συμφιλιώνοντας μεταξύ τους, οι χριστιανοί μπορούν να δώσουν πιο αξιόπιστη μαρτυρία για τον Ιησού Χριστό και την κήρυξή Του για ελπίδα για όλους, είπε.

Ο Πάπας Λέων XIV συνέχισε λέγοντας ότι η χριστιανική ενότητα είναι ιδιαίτερα απαραίτητη στον κόσμο μας, που είναι γεμάτος βία και συγκρούσεις.

«Πρέπει να απορρίψουμε κατηγορηματικά τη χρήση της θρησκείας για την αιτιολόγηση του πολέμου, της βίας ή οποιασδήποτε μορφής φονταμενταλισμού ή φανατισμού», είπε ο Πάπας. «Αντίθετα, οι δρόμοι που πρέπει να ακολουθήσουμε είναι αυτοί της αδελφικής συνάντησης, του διαλόγου και της συνεργασίας».

Καταλήγοντας, ο Πάπας Λέων προσευχήθηκε ώστε ο Θεός να βοηθήσει την επέτειο των 1.700 χρόνων από τη Σύνοδο της Νίκαιας να αποφέρει «άφθονους καρπούς συμφιλίωσης, ενότητας και ειρήνης».

Συμπλήρωμα:

Ορθόδοξοι άγιοι στις χώρες της Δύσης - Η Ορθοδοξία στο δυτικό κόσμο σήμερα
Βασικές διαφορές ορθόδοξων και ρωμαιοκαθολικών 
Καθολικοί & Ορθόδοξοι άγιοι: μοιάζουν ή διαφέρουν;

Ο διάσημος Ελβετός θεολόγος Γαβριήλ (Bunge) ασπάστηκε την Ορθοδοξία
Ο νεομάρτυρας επίσκοπος Παύλος ντε Μπαγεστέρ και η μεταστροφή του στην Ορθοδοξία
Ο Χιλιανός νεομάρτυρας Χοσέ (Ιωσήφ) Μουνιόθ-Κορτέζ (1997) 
ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ: Λαοί που αναζητούν την Ορθοδοξία
Η ορθόδοξη βάπτιση Πολωνού πανεπιστημιακού

Κύπρος: Τι συμβαίνει με την απομάκρυνση του μητροπολίτη Πάφου Τυχικού;

Από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Πρώτο Θέμα. Τι βλέπουμε εμείς εδώ; Έναν ασυμβίβαστο & αντισυμβατικό επίσκοπο, που ενοχλεί επειδή ομολογεί την Ορθοδοξία σ' έναν κόσμο συμβιβασμού.

Κύπρος: Έκπτωτος ο Μητροπολίτης Πάφου επειδή - μεταξύ άλλων - θεωρεί τον Πάπα «εκπρόσωπο του Διαβόλου»  

 

Ο Τυχικός έχει δημιουργήσει κατά καιρούς διάφορα θέματα με την περίεργη συμπεριφορά του  - Μεταξύ άλλων καλούσε τους πιστούς να μην παίρνουν τρόφιμα που τους δίνουν αλλόθρησκοι με τα χέρια τους γιατί είναι μολυσμένα.

Την έκπτωση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού αποφάσισε η έκτακτη συνεδρία της Ιεράς Συνόδου της Κύπρου, η οποία εξέτασε τις καταγγελίες που είχαν τεθεί ενώπιόν της σχετικά με τη συμπεριφορά του.

Σε δήλωσή του μετά το τέλος της συνεδρίας, ο Αρχιγραμματέας της Αρχιεπισκοπής, Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Χριστοδούλου, ανέφερε ότι η έκτακτη σύνοδος, υπό την προεδρία του Αρχιεπισκόπου Γεωργίου, αφού εξέτασε τις καταγγελίες κατά του Μητροπολίτη Πάφου, «αποφάσισε όπως ο εν λόγω αρχιερέας παραμείνει Επίσκοπος της Εκκλησίας της Κύπρου και μέλος της Ιεράς Συνόδου».

Είπε ακόμη ότι ο Τυχικός «τίθεται στη διάθεση της Εκκλησίας, η οποία θα τον αξιοποιήσει όπου δει, θα του δοθεί τίτλος και θέση από την Ιερά Σύνοδο».

«Από σήμερα ο Αρχιεπίσκοπος αναλαμβάνει χρέη τοποτηρητή της Ιεράς Μητρόπολης Πάφου», πρόσθεσε, σημειώνοντας ότι αργότερα η Ιερά Σύνοδος θα εκδώσει εκτενέστερη ανακοίνωση.

Ο Τυχικός είναι ο νεότερος Επίσκοπος της Εκκλησίας της Κύπρου και διαδέχθηκε πριν από δύο χρόνια τον Αρχιεπίσκοπο Γεώργιο ο οποίος ήταν Μητροπολίτης Πάφου.

Ο Τυχικός έχει δημιουργήσει κατά καιρούς διάφορα θέματα με την περίεργη συμπεριφορά του με το πιο πρόσφατο να χαρακτηρίζει τον Πάπα εκπρόσωπο του Διαβόλου. Παλαιότερα είχε αρνηθεί την υποδοχή της κάρας του Αποστόλου Παύλου στην Πάφο επειδή θα την παραχωρούσε ο Πάπας.

Άλλη φορά καλούσε τους πιστούς να μην παίρνουν τρόφιμα που τους δίνουν αλλόθρησκοι με τα χέρια τους γιατί είναι μολυσμένα. Μάλιστα καλούσε τον κόσμο να πηγαίνει αυτά τα τρόφιμα σε ιερέα για να τα διαβάζει!

Ο Τυχικός είχε εκφράσει έντονη αντίθεση στις σχέσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας με το Βατικανό, θέσεις που συντάσσονται με εκείνες άλλων κληρικών, όπως ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος. Οι αναφορές του για τον Πάπα περιλάμβαναν κριτική για τον παπισμό, θεωρώντας τον ως πηγή θεολογικών και εκκλησιαστικών αποκλίσεων, επηρεασμένες από το ιστορικό σχίσμα του 1054. Τον Ιανουάριο του 2025, η εγκύκλιος του Τυχικού προκάλεσε σάλο, καθώς περιείχε ακραίες δηλώσεις, όπως η προειδοποίηση να μην καταναλώνονται τρόφιμα ή ποτά που προσφέρουν άνθρωποι «που δεν είναι κοντά στον Θεό», λόγω πιθανής «μόλυνσης». Η αναφορά αυτή θεωρήθηκε υπερβολική και διχαστική, απομακρύνοντας πιστούς από την Εκκλησία και προκαλώντας την αντίδραση του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Γεωργίου, ο οποίος ζήτησε «αλλαγή νοοτροπίας» από τον Τυχικό.

Οι εντάσεις κλιμακώθηκαν όταν ο Τυχικός κατηγορήθηκε για αυθαίρετες παύσεις και διορισμούς επιτρόπων, καθώς και για διοικητικές αποφάσεις που θεωρήθηκαν αυταρχικές. Στις 16 Μαΐου, ο ίδιος δήλωσε ότι δεν βρίσκεται σε αντιπαράθεση με τον Αρχιεπίσκοπο και ότι σέβεται την Ιερά Σύνοδο, ωστόσο οι καταγγελίες συνέχισαν να συσσωρεύονται. Η έκτακτη συνεδρία της Ιεράς Συνόδου σήμερα εξέτασε αυτά τα ζητήματα, οδηγώντας στην απόφαση για την έκπτωσή του, καθώς κρίθηκε ότι η συμπεριφορά του και οι δηλώσεις του έβλαψαν την ενότητα της Εκκλησίας.

Δεν θέλει λείψανα Αγίων από τα χέρια του Πάπα

Ο Μητροπολίτης Τυχικός προκάλεσε σάλο όταν αρνήθηκε τη μεταφορά της κάρας του Αποστόλου Παύλου από το Βατικανό στην Πάφο, ένα γεγονός που είχε συμφωνηθεί κατόπιν επιμονής του τέως Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου. Η κάρα, που φυλάσσεται στο Βατικανό και δεν έχει ποτέ μεταφερθεί εκτός του κρατιδίου, αποτελεί σημαντικό χριστιανικό κειμήλιο. Ο Τυχικός, ωστόσο, δήλωσε ότι δεν δέχεται το κειμήλιο επειδή μεταφέρεται από Καθολικούς, τους οποίους χαρακτήρισε «αιρετικούς». Η στάση του αυτή όχι μόνο έφερε σε σύγκρουση τον ίδιο με τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Γεώργιο, αλλά και αποκάλυψε μια βαθιά δυσπιστία προς τον οικουμενικό διάλογο μεταξύ Ορθοδοξίας και Καθολικισμού.

Η απόρριψη της κάρας συνδέεται άμεσα με την κριτική του Μητροπολίτη Τυχικού προς τον Πάπα και την Καθολική Εκκλησία. Ο Τυχικός, έχει χαρακτηρίσει τον Πάπα «αιρετικό», και εκπρόσωπο δυνάμεων του σκότους.

Τα «μολυσμένα» τρόφιμα με ντελίβερι

Ίσως η πιο ακραία και αμφιλεγόμενη θέση του Τυχικού είναι η περσινή του εγκύκλιος, με την οποία προέτρεψε τους πιστούς να μην καταναλώνουν φαγητά ντελίβερι, καθώς «μπορεί να τους ρίξουν κάτι μέσα και να καταληφθούν από δαιμόνια». Πρότεινε μάλιστα να μεταφέρονται τα τρόφιμα και τα αναψυκτικά –τα οποία επίσης χαρακτήρισε «δαιμονικά»– σε ιερείς για «διάβασμα», ώστε να «απαλλαγούν» από τη δαιμονική ενέργεια. Αυτή η δήλωση όχι μόνο προκάλεσε γέλιο και ειρωνικά σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και έθεσε υπό αμφισβήτηση τη λογική και τη σοβαρότητα του Μητροπολίτη.

Το σχόλιό μας

Παρότι η αναφορά στα τρόφιμα μας φαίνεται κι εμάς υπερβολική (λέμε τώρα), στα υπόλοιπα δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε με τη στάση του μητροπολίτη Πάφου. Ας γνωρίζουν όλοι πως, αν καμιά φορά εξοργίζονται οι ορθόδοξοι, κυρίως φταίνε εκείνοι που δεν ακούνε τις φωνές των αγίων Πατέρων αλλά τις φωνές της "εποχής μας", που τα ισοπεδώνουν όλα και εν τέλει δεν συμβάλλουν στη σωτηρία κανενός. Επειδή την εποχή μας πολύ απλά δεν την ενδιαφέρει η σωτηρία, στην οποία δεν πιστεύει.

Μια τέτοια αγανακτισμένη φωνή είναι το παρακάτω σχόλιο, που βρίσκεται κάτω από το άρθρο:

Άξιος ο Μητροπολίτης Τυχικός! Ντροπή στον οικουμενιστή κ παπόφιλο Αρχιεπίσκοπο Κύπρου και στους ακόλουθούς του! Ο πάπας είναι αιρετικός κ δεν είναι εκκλησία. Όλοι οι Άγιοι Πατέρες αυτά λένε. Έκπτωτος είναι ο Αρχιεπίσκοπος κ η παρέα του που φιλάνε την παντόφλα του αντίχριστου πάπα που σκότωσε και δολοφόνησε χιλιάδες ανθρώπους με την λεγόμενη ιερά εξέταση επειδή δεν ήθελαν να γίνουν παπικοί! O Μητροπολίτης Τυχικός καταδικάστηκε επειδή τήρησε την εκκλησιολογική ακρίβεια, δεν αναγνώρισε μυστήρια αιρετικών, δεν υπέκυψε στον παναίρεση του Οικουμενισμού. 

Η ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΗ ΠΑΥΣΗ του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού αποτελεί τραγική συνέπεια της πνευματικής πτώσης πολλών από τους διοικούντες την Εκκλησία και της εκκοσμίκευσης του κλήρου στις μέρες μας. Πρόκειται για τους ίδιους που μνημονεύουν σχισματικούς στην Ουκρανία κ προσεγγίζουν τον Πάπα της Ρώμης κατά τέτοιο τρόπο, που του αποδίδουν εκκλησιαστικό κύρος, κάτι που οι Άγιοι Πατέρες ρητά απέρριψαν ως αίρεση. Για παράδειγμα, η αναγνώριση βαπτίσματος εκτός της Ορθόδοξης Εκκλησίας αποτελεί ένα μέσο για την προώθηση της παναίρεσης του Οικουμενισμού, μέσο το οποίο ο Μητροπολίτης Τυχικός προς τιμήν του αρνήθηκε. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος καθαιρέθηκε από φθονερούς συνεπισκόπους, αλλά η Εκκλησία τελεί τη Θεία Λειτουργία του κάθε Κυριακή. 

Ο Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας διώχθηκε όσο κανείς άλλος, όμως ονομάστηκε «στύλος της Ορθοδοξίας». Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ο μόνος που δεν υπέγραψε την ψευδοένωση με τον Πάπα, είπε: «Κανείς δεν εξουσιάζει την πίστη μας, ούτε βασιλιάς, ούτε αρχιερέας, ούτε ψευδοσύνοδος, ούτε κανένας άλλος, παρά μόνο ο Θεός!» Δεν υπήρξε ανυπακοή του Τυχικού στην Εκκλησία, αλλά υπακοή στους Αγίους και στους Ιερούς Κανόνες. Δεν υπήρξε ανταρσία, αλλά ομολογία. Και η ομολογία, όταν γίνεται με φόβο Θεού, είναι αγιότητα και όχι φανατισμός. Για εμάς, ο Μητροπολίτης Τυχικός παραμένει ο κανονικός Επίσκοπος Πάφου. Θα τον ακολουθήσουμε μέχρι τέλους, όχι από προσωπολατρία, αλλά γιατί ακολουθεί τον Χριστό, την Αλήθεια, την Πίστη των Πατέρων. Η Εκκλησία δεν είναι διπλωματία. Είναι Σταυρός, Ομολογία και Ανάσταση. 

Καλό είναι αυτές τις φωνές να τις προσέξει η πνευματική ηγεσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας και να μην τις προσπερνά. Ξέρει άλλωστε πως στην ουσία τους έχουν μεγάλο δίκιο. 

Αναδημοσιεύουμε και το παρακάτω από το πολύ σωστό - κατά τη γνώμη μας - ιστολόγιο Πνεύματος κοινωνία:

Διώκεται διότι Ὁμολογεῖ – Ὁ Τυχικός τῆς Ὀρθοδοξίας.

Σε μια εποχή όπου η Εκκλησία δοκιμάζεται από νεωτεριστικές τάσεις και φαινόμενα οικουμενισμού, η στάση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού ξεχωρίζει ως φωνή ακραιφνούς Ορθοδοξίας. Ο Σεβασμιώτατος επιλέγει να πορεύεται στον δρόμο της Πατερικής Πίστης και της θεολογικής συνέπειας, τιμώντας το ήθος της Εκκλησίας όπως αυτό αποτυπώνεται στη ζωή και τα έργα των Αγίων Πατέρων.

Ο Μητροπολίτης Τυχικός επιμένει ότι κάθε εισερχόμενος εις την Ορθόδοξη Εκκλησία πρέπει να τελεί το Άγιο Βάπτισμα, εφόσον εκτός Εκκλησίας δεν υπάρχει έγκυρο μυστήριο. Η πρακτική του να αποδέχεται η Εκκλησία «βάπτισμα» αιρετικών δια του χρίσματος, εφόσον δεν έχει προηγηθεί κανονικό βάπτισμα εντός της Εκκλησίας, δεν έχει Πατερική βάση. Πρόκειται για «οικονομία» εξαιρετικών περιπτώσεων που σήμερα δυστυχώς εκλαμβάνεται ως κανόνας.

Ο λόγος του Μητροπολίτη Τυχικού προς το ποίμνιο είναι καθαρός, απλός και Πατερικός. Δεν επιδιώκει να ευχαριστήσει τους πολλούς, αλλά να ‘σώσει’ ψυχές. Κατηχεί όχι με καινοτομίες ή ψευδοθεολογίες «μεταπατερικής» μόρφης, αλλά με βάση τους Αγίους και αυτός είναι ο λόγος που διώκεται. Όπως κάθε Ορθόδοξος Ιεράρχης που τολμά να υψώσει φωνή μέσα σε μια Εκκλησιαστική τάξη που πολλές φορές προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε Εκκλησία και κόσμο.

Ο Μητροπολίτης Τυχικός δεν χρειάζεται απολογία. Χρειάζεται στήριξη.
Και όσοι αγαπούν την Ορθόδοξη Εκκλησία, οφείλουν να σταθούν στο πλευρό του.
Από σεβασμό στη φωνή της Αληθείας που ακόμη επιμένει να ακούγεται στις μέρες μας. Αν υπάρχει κάποιος που πρέπει να απολογηθεί σήμερα, δεν είναι ο Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός, αλλά εκείνοι που μνημονεύουν τους σχισματικούς της Ουκρανίας και βαδίζουν σε μια μεταπατερική πορεία καθαρής εκκλησιολογικής παρέκκλισης. Πρόκειται για εκφάνσεις της παναίρεσης του Οικουμενισμού, της θεωρίας ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία αποτελεί “κλάδο” ανάμεσα σε άλλες “χριστιανικές εκκλησίες”.

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ

Ο Νατσιός για την κηδεία του πάπα Φραγκίσκου, τον παπισμό & την «ένωση των Εκκλησιών»

Από το διαδικτυακό κανάλι της ΝΙΚΗΣ

Αναφορά του προέδρου της ΝΙΚΗΣ Δ. Νατσιού, την Κυριακή του Θωμά 27 Απριλίου 2025,

- στην εορτή της σύναξης της Παναγίας Πορταΐτισσας στη Ν. Ελβετία Θεσσαλονίκης,

- στη Γενοκτονία των Αρμενίων από τους Τούρκους,

- στην απάντηση προς τον τουρκικό επεκτατισμό,

- από το 1΄05΄΄, στην κηδεία του πάπα Φραγκίσκου, στον παπισμό και στο ενδεχόμενο «ένωσης των Εκκλησιών».

Σημειώνουμε ότι η φράση «ποτέ δεν είχαμε Σχίσμα» εκφράζει την ορθόδοξη θέση ότι δεν υπάρχει «Σχίσμα των Εκκλησιών» (όπως διατείνονται οι δυτικοί, δηλ. ότι «η μία Εκκλησία διαιρέθηκε σε δύο»), αλλά αποχώρηση του πάπα και του παπισμού από τη μία και πάντοτε αδιαίρετη Ορθόδοξη Εκκλησία (η οποία στην πραγματικότητα - και όχι ο παπισμός - είναι η Καθολική Εκκλησία, όπως αναφέρουμε στο «Πιστεύω»).

 

«Τοιοῦτος ἡμῖν ἔπρεπεν Ἀρχιερεύς!» ~ ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

 

π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου / Πνεύματος κοινωνία

[ἐκφωνήθηκε στὶς 25-1-1998]

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾷ τὴν μνήμην τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου. Πρόκειται γιὰ μιὰ μεγάλη μορφὴ τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἐγεννήθῃ περὶ τὸ 328 ἔτος, εἴτε εἰς τὴν Ναζιανζὸ εἴτε εἰς τὴν Ἀριανζὸ τῆς Καππαδοκίας. Παρηκολούθησε σπουδὲς στὶς σχολὲς τῆς Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας, τῆς Καισαρείας τῆς Παλαιστίνης καὶ τῆς Ἀλεξανδρείας.

Γνωρίστηκε στὴν Ἀλεξάνδρεια μὲ τὸν Μέγαν Ἀθανάσιον καὶ τὸν Μέγαν Ἀντώνιον. Μὲ τὸν Μέγαν Βασίλειον ὑπῆρξε συμμαθητὴς εἰς τὰς Ἀθήνας καὶ μαζί του συνεδέθῃ μὲ στενοτάτη φιλία. Ἐχρημάτισε ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως καὶ προήδρευσε τῆς Β΄οικουμενικὴς Συνόδου. Ὅμως σύντομα παρητήθη διαρκούσης τῆς Συνόδου, γιατί τοῦ δημιούργησαν πράγματα (:ἐμπόδια), οἱ φθονοῦντες αὐτόν- βλέπετε πόσο εἰσχωρεῖ ὁ φθόνος... Τοῦ ἀμφισβήτησαν τὴν κανονικότητα ὡς ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως. Καὶ ὅμως, δὲν ἦτο ἀντικανονικὸς καὶ ἀπελογήθῃ. Τέλος πάντων, τὸ θέμα εἶναι ὅτι παρητήθηκε, ἔφυγε. Φεύγοντας εἶπε ὅτι ἂν αὐτὸς εἶναι ὁ αἴτιος τῆς διαιρέσεως, τότε ἂς ἐρρίπτετο εἰς τὴν θάλασσαν, ὅπως ὁ Ἰωνᾶς γιὰ νὰ παύσει ἡ τρικυμία.

Ἀπέθανε πιθανῶς τὸ 391, σὲ ἡλικία ἑξήκοντα τριῶν ἐτῶν. Ἡ Ἐκκλησία τὸν ἐτίμησε ἀπονέμοντας σ᾿ αὐτόν, τὸν τίτλον, τὸ ἐπίθετον «Θεολόγος». Σημείωσατε ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι πολὺ φειδωλὴ στὶς ἀπονομὲς χαρακτηρισμῶν καὶ ὀνομάτων κ.λπ.- πολὺ φειδωλή. Ἀρκεῖ νὰ σκεφθοῦμε ὅτι ἐνῶ ὑπῆρξαν τόσοι καὶ τόσοι παρθένοι, ὅμως ἀναγνωρίζει μόνο τρεῖς παρθένους. Ἔτσι καὶ ἐδῶ. Ἐνῶ ὑπῆρξαν τόσοι καὶ τόσοι θεολόγοι- δὲν ἐθεολόγησε ὁ Μέγας Ἀθανάσιος; Δὲν ἐθεολόγησε ὁ Μέγας Βασίλειος; Ὅλοι οἱ μεγάλοι Πατέρες ἐθεολόγησαν. Ὅμως, κατ᾿ ἐξοχὴν θεολόγους ἀναγνωρίζει: τὸν ἅγιον Ἰωάννην τὸν Θεολόγον, τὸν ἅγιον Γρηγόριον τὸν Θεολόγον καὶ τὸν ἅγιο Συμεὼν τὸν Νέο Θεολόγον. Βλέπετε λοιπὸν ὅτι ἔχει αὐτὸν τὸν ἐπίζηλο τίτλο τοῦ Θεολόγου.

Ἀγαπητοί μου, ἡ Ἐκκλησία, μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἁγίας μνήμης του, καταχωρεῖ ὡς ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ἀπὸ τὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολὴν τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ποὺ ἀναφέρεται ἡ περικοπὴ αὐτὴ εἰς τὰ προσόντα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὡς Μεγάλου Ἀρχιερέως καὶ συγκρίνει τὴν ἀρχιερωσύνη τοῦ Χριστοῦ ὁ ἀπόστολος Παῦλος μὲ τὴν ἀρχιερωσύνη τῶν ἀρχιερέων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Καὶ ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἡ μνήμη εἶναι ἀρχιερέως, γι᾿ αὐτὸν τὸν λόγο μᾶς καταθέτει αὐτὴν τὴν περικοπήν, γιὰ νὰ δείξει ποιός πρέπει νὰ εἶναι καὶ ὁ ἀρχιερεύς.

Καὶ γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Τοιοῦτος ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς (:τέτοιος ἔπρεπε σέ μᾶς ἀρχιερεύς), ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος. Τοιοῦτον ἔχομεν ἀρχιερέα (:τέτοιον ἀρχιερέα ἔχουμε), ὃς (:ὁ ὁποῖος) ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης -ἡ «μεγαλωσύνη» εἶναι ὁ Πατήρ, ὁ Θεὸς καὶ ἐκάθισε στὰ δεξιὰ ὡς ἄνθρωπος- ἐν τοῖς οὐρανοῖς». Αὐτὰ καταθέτει ὁ ἀπόστολος Παῦλος εἰς τὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολή του.

Ἔτσι, ὁ ἀρχιερεὺς Ἰησοῦς Χριστὸς γίνεται τύπος καὶ ὑπόδειγμα τῶν κληρικῶν τῆς Ἐκκλησίας, ἰδιαίτατα τῶν ἀρχιερέων. Ὄχι ὀλιγότερο καὶ τῶν κληρικῶν καὶ τῶν διακόνων, ἀλλὰ ἰδιαίτατα ὅμως τῶν ἀρχιερέων. Γι᾿ αὐτὸ ὁ ἀρχιερεὺς εἶναι, ὅπως λέγεται «εἰς τύπον καὶ τόπον τοῦ Ἀρχιερέως Χριστοῦ». Δηλαδὴ εἶναι τύπος τοῦ Χριστοῦ καὶ εἶναι εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον ποὺ θὰ ἦτο ὁ Χριστός -αὐτὸ πρέπει νὰ εἶναι δεδομένον, προκειμένου νὰ ἐκλεγεῖ, πρέπει νὰ εἶναι δεδομένον. Ἀλλὰ μέσα στὴν ἐκκλησιαστική μας ἱστορία εἶναι τὸ ζητούμενον. Ἄλλο δεδομένον καὶ ἄλλο ζητούμενον. 

Ἔτσι, πολλοὶ σύγχρονοι ἀρχιερεῖς, μόνο γιατί ἐχειροτονήθησαν, προβάλλουν αὐτὴ τὴ θέση γιὰ νὰ ἀπολαμβάνουν τὴν τιμὴν τῶν πιστῶν. «Ὦ!», λέει, «εἶμαι εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ! Ὀφείλεις νὰ μὲ σεβαστεῖς, ὀφείλεις νὰ μὲ τιμήσεις». 

Πρέπει ὅμως νὰ τοὺς εἰπωθεῖ ὅτι αὐτὸ δὲν εἶναι αὐτόματα δεδομένον ἀπὸ τὴν χειροτονία, ὅτι δηλαδὴ ἐχειροτονήθῃς καὶ αὐτομάτως, αὐτονοήτως, εἶσαι εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ, ἀλλὰ εἶναι ζητούμενον. Δηλαδή, ὁ ἑκάστοτε ἀρχιερεὺς εἶναι εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ; Ζητούμενον! Γι᾿ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα καταχωρεῖ αὐτὴν τὴν ἀποστολικὴ περικοπή, γιὰ νὰ προβάλει τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγον, ὁ ὁποῖος ὄντως ἐστάθῃ εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ.

Ἀλλὰ ἂς ἔρθουμε εἰς τὴν ἀποστολικὴ περικοπὴ νὰ τὴ δοῦμε ἀπὸ πιὸ κοντά. Ἕνα πρῶτο γνώρισμα τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέως Χριστοῦ εἶναι «ὅσιος». Βέβαια, περιττὸ νὰ σᾶς πῶ, τὸ κατανοεῖτε ὅτι αὐτοὶ οἱ χαρακτηρισμοὶ ἀναφέρονται εἰς τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν τοῦ Χριστοῦ, ὄχι στὴν θείαν. Προφανῶς. Καὶ ὅταν λέγει ὅτι ὁ Υἱὸς ἐκάθισε εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ Πατρὸς δὲν σημαίνει ὅτι ἐκάθισε ὡς Θεός, ἐκάθισε ὡς ἄνθρωπος· διότι ὁ Πατήρ, ὁ Υἱὸς εἶναι ὁμοούσιος μὲ τὸν Πατέρα καὶ δὲν ὑπάρχει τίποτα εἰς τὸν Θεόν, ὡς πρὸς τὸν Υἱόν, ἀριστερὰ καὶ δεξιά, ἀφοῦ εἶναι ὁμοούσιος. Ὡς ἄνθρωπος, λοιπόν. Καὶ πάντα νὰ ᾿χουμε ὑπόψη μας αὐτὸ τὸ «ὡς ἄνθρωπος» γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ καταλαβαίνουμε καὶ νὰ κατανοοῦμε ὅλες αὐτὲς τίς θέσεις ποὺ ἔχει ἡ Ἁγία Γραφή.

Ἔτσι λοιπόν, ὅσιος, ποὺ ἀναφέρεται στὴν ἀνθρωπίνη φύση τοῦ Χριστοῦ καὶ ὁ ὁποῖος εἶναι ἀρχιερεὺς κατὰ τὴν ἀνθρωπίνη φύση τοῦ Χριστοῦ- διότι εἰς τὸ διηνεκὲς εἶναι ἀρχιερεὺς ὁ Χριστός τα πρὸς ἡμᾶς. Μάλιστα μὲ μιὰ εὐχὴ ποὺ λέμε στὴ Θεία Λειτουργία τὸ δείχνομε ὁλοκάθαρα αὐτό. Ἡ εὐχὴ λέγει ὅτι εἶναι ὁ Ἴδιος «ὁ προσφέρων καὶ προσφερόμενος καὶ διαδιδόμενος». Ὁ Ἴδιος προσφέρει, ὁ Ἴδιος προσφέρεται καὶ ὁ Ἴδιος διαδίδεται. Τί εἶναι τότε ὁ ἱερεύς; Ἁπλῶς γιατί ἡ ἀγάπη Του τὸ θέλει, ἔτσι νὰ εἶναι. 

Δίνει ὁ ἱερεὺς ἢ ὁ ἀρχιερεύς, δίνει τὰ χέρια του· καὶ τὸ «θέλω», τὸ θέλημά του. Γιατί ἐὰν ἐγὼ δὲν θέλω, μπορεῖ νὰ ἔχω ἱεροσύνη, ἂν ἐγὼ δὲν θέλω νὰ τελέσω τὴ Θεία Λειτουργία ἢ μοῦ τὸ ἐπιβάλλουν διὰ περιστρόφου, εἶναι ἄκυρο. Πρέπει νὰ ὑπάρχει τὸ θέλω τοῦ ἱερουργοῦ. Δίνουμε λοιπὸν τὰ χέρια μας εἰς τὸν Χριστόν, διότι Ἐκεῖνος εἶναι ὁ προσφέρων καὶ προσφερόμενος καὶ διαδιδόμενος. Ἔτσι λοιπόν, ἀγαπητοί μου, θὰ λέγαμε ὅτι ὁ ἄνθρωπος μετέχει τόσο λίγο καὶ λέγει, λέγει ἐκεῖ ἡ εὐχή: «Ποιός μπορεῖ νὰ Σὲ ὑπηρετήσει, Κύριε; Ποιός μπορεῖ νὰ Σὲ προσεγγίσει; Κανεὶς δὲν εἶναι ἄξιος...».... Ὡστόσο, ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μᾶς ἀξιώνει οὕτως εἰπεῖν, ἔστω κι ἂν βάλουμε τὴ λέξη «ἀξιώνω» ἐντὸς εἰσαγωγικῶν.

Καὶ «ὅσιος» προκειμένου ἐδῶ τοῦ ἱεροῦ κειμένου σημαίνει: εὐσεβὴς πρὸς τὸν Θεόν. Σημαίνει «εὐσεβὴς τοῦ Θεοῦ λάτρης». «Ὅσιος» σημαίνει ὅτι εἶναι ἡ συνισταμένη ἰδιότης ὅλων τῶν ἀρετῶν ποὺ μπορεῖ νὰ ἔχει ἕνας ἄνθρωπος καὶ ἐν προκειμένῳ ὁ ἀρχιερεύς. Δηλαδὴ τῆς εὐλαβείας, τῆς ὑπακοῆς, τῆς πιστότητος, τῆς ἐξ ὁλοκλήρου ἀφοσιώσεως εἰς τὸν Θεόν, τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἀφιερώσεως εἰς τὸν Θεόν -δὲν ἔχει σημασία ἐὰν εἶναι ἔγγαμος, παλαιότερα οἱ ἱερεῖς ἦσαν ἔγγαμοι. Καὶ ὁ (αρχι) ἱερεὺς δύναται νὰ εἶναι ἔγγαμος- αὐτὴ ἡ ἀφιέρωσις δὲν ἀφαιρεῖ τίποτε ἀπό τήν..., θὰ λέγαμε τὴν τοποθέτηση τοῦ ἀρχιερέως παλιότερα, τοῦ ἱερέως σήμερα ποὺ εἶναι ἔγγαμος, τὸ ἕνα δὲν ἀφαιρεῖ τίποτε ἀπὸ τὸ ἄλλο.

Καὶ σημαίνει ἀκόμα ἐλεύθερος ἀπὸ διάφορες κλίσεις τῆς ψυχῆς πρὸς τὴν ποικίλη ἁμαρτία. Ἔχω, ἂς ποῦμε, τὴν κλίση σ᾿ αὐτὴν τὴν ἁμαρτία ἢ σὲ ἐκείνη τὴν ἁμαρτία. Νὰ εἶμαι ἀνήθικος· ἢ νὰ εἶμαι πλεονέκτης· νά ᾿μαι φιλάργυρος, νὰ εἶμαι ἐγωιστής· νὰ εἶμαι ὁτιδήποτε ἀπ᾿ ὅλ᾿ αὐτά. Ὄχι, θὰ πεῖ ἐλεύθερος ἀπ᾿ ὅλες αὐτὲς τίς κλίσεις πρὸς τὴν ποικίλη, ὅπως σᾶς εἶπα, ἁμαρτία. Ὅλα αὐτὰ βέβαια λέγονται, εἶναι κάτω ἀπὸ τὸν ὅρο, τὴ λέξη «ὅσιος».

Τραγικὴ ἀντίθεση ἦταν οἱ ἀρχιερεῖς τῆς ἐποχῆς τοῦ Χριστοῦ. Τραγικὴ ἀντίθεσις. Ὁ Ἄννας ἐπὶ παραδείγματι ἦταν ἕνας πονηρότατος ἀρχιερεύς. Δὲν ἦτο, ὅταν ὁ Χριστὸς κατεδικάσθῃ ἀπὸ τὸ Συνέδριο, δὲν ἦτο ἐν ἐνεργείᾳ, ἦταν ὅμως ἡ ψυχὴ τοῦ συνεδρίου. Ἦταν στὰ παρασκήνια καὶ ἐπιδροῦσε ἐπὶ ὅλων τῶν ἀποφάσεων τοῦ συνεδρίου -ἦταν, σᾶς ξαναλέγω, ἕνας πονηρότατος ἀρχιερεύς. Κι ὁ γαμπρός του, ὁ Καϊάφας, «ἐπὶ θυγατρί, γαμβρός»· ἦσαν καὶ οἱ δυὸ φιλορωμαῖοι, δηλαδὴ ἄνθρωποι ποὺ δὲν κοιτοῦσαν τὸ συμφέρον τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ τὸ συμφέρον τῆς τσέπης των καὶ τοῦ γοήτρου των, καὶ τὰ εἶχαν καλὰ μὲ τοὺς Ρωμαίους- γιατί οἱ Ρωμαῖοι ἐπενέβαιναν στὴ θέση τοῦ ἀρχιερέως, δηλαδὴ ἄλλαζαν τοὺς ἀρχιερεῖς πάρα πολὺ εὔκολα καὶ συχνά, κάτι ποὺ ἀπηγορεύετο ἀπὸ τὸν νόμο. Ἄν εἶχαν βέβαια, συνείδηση αὐτοὶ οἱ ἀρχιερεῖς, θὰ λέγανε: «Μὲ καταργεῖς, δὲν ἐπανέρχομαι». Τίποτε, γιατί ἤτανε ἰσόβιος ὁ ἀρχιερεύς.

Ἦταν ἀκόμη οἱ δύο αὐτοί, Σαδδουκαῖοι. Ξέρετε τί σημαίνει αὐτό; Δὲν εἶχαν σωστὴ πίστη. Δὲν πίστευαν σὲ ὕπαρξη ἀγγέλων, δὲν πίστευαν εἰς τὴν ἀθανασίαν τῆς ψυχῆς, δὲν πίστευαν σὲ ἀνάσταση νεκρῶν, δὲν πίστευαν σὲ αἰώνιες ἀπολαβές -Παράδεισον, Βασιλεία Θεοῦ, Κόλασιν- δὲν πίστευαν τίποτε... Πίστευαν μόνο σκέτα-νέτα στὸν Θεό, κατὰ τρόπον δεϊστικόν: «Ὁ Θεὸς εἶναι ἐκεῖ, καὶ ἐμεῖς εἴμαστε ἐδῶ στὴ γῆ· ὁ Θεὸς εἶναι στὸν οὐρανό, ἂς κοιτάξει τὰ κατ᾿ Αὐτὸν καὶ ἐμεῖς ἐδῶ στὴ γῆ νὰ κοιτάξουμε τὰ δικά μας». Αὐτοὶ ἦταν οἱ Σαδδουκαῖοι... Καὶ ὅμως κατελάμβαναν, παρακαλῶ, καὶ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἀρχιερέως...

Καὶ τώρα ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ εἶναι, εἶναι..., τὸ βάθος τῆς ταπεινώσεως εἶναι καταπληκτικόν. Ἀφήνει τὸν ἑαυτό Του ὡς ἄνθρωπο νὰ Τὸν καταδικάσουν, τέτοιας φύσεως, τέτοιας μορφῆς, τέτοια... -τί νὰ πῶ, τί νὰ πῶ; Τί χαρακτηρισμὸ νὰ δώσω;- ἄνθρωποι... Τέτοιοι ἀρχιερεῖς... Οὔτε κἂν δὲ οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, σὰν Σαδδουκαῖοι ποὺ ἦσαν- οὔτε κἂν ἀντελήφθησαν τὴν θεία καταγωγὴ τοῦ Χριστοῦ· ποὺ ἦσαν ἐκ τοῦ ἀξιώματός των, φύσει-θέσει ἐντεταλμένοι πρὸς τοῦτο. Ἔπρεπε νὰ ἀναγνωρίσουν· γιὰ νὰ φυλάξουν τὸν λαὸ ἀπὸ Ψευδομεσσίες καὶ νὰ ὑποδείξουν τὸν ἀληθινὸ Μεσσία. Γι᾿ αὐτό -ὑποκριτικά, βέβαια, πάντοτε- εἶπε ὁ Καϊάφας ποὺ ἦταν ἐν ἐνεργείᾳ ἀρχιερεύς: «Πές μας», λέει, «σὲ ὁρκίζω εἰς τὸν Θεὸ τὸν ζῶντα, ἐσὺ εἶσαι ὁ Μεσσίας;». Καὶ ὁ Χριστὸς εἶπε ἐκεῖνο τὸ «Σὺ εἶπας», ποὺ σημαίνει «Εἶναι ὅπως τὸ λές, εἶμαι ὁ Μεσσίας».

Καὶ προσθέτει ὁ Χριστὸς τὸ ὅραμα καὶ τὴν προφητεία τοῦ Δανιήλ: «Καὶ θὰ δεῖτε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ, μετὰ τῶν ἁγίων ἀγγέλων» κλπ. «Ναί, ἐγὼ εἶμαι ὁ Μεσσίας». Ὑποκριτικὰ λοιπὸν ὁ Καϊάφας σχίζει τὰ ἱμάτιά του: «Ἀκούσατε», λέγει, «ἐβλασφήμησε...».... 

Μὰ δὲν ζήτησες νὰ σοῦ πεῖ ὁ κατηγορούμενός σου ποιός εἶναι; 

Σοῦ τό εἶπε... Τόν ὅρκισες; Μέ ὅρκον;

Σοῦ τό εἶπε! Ἀληθεύει. 

Γιατί δὲν ἐξετάζεις ἀλλὰ σχίζεις τὰ ροῦχα σου ὑποκριτικότατα; Καὶ ὁ Καϊάφας καὶ τὸ συνέδριον -ἐκτὸς ἐξαιρέσεων- κατεδίκασαν τὸν Χριστὸν εἰς θάνατον ὡς ψευδόχριστον, ὡς ψευδομεσσίαν.. Ἔτσι λοιπόν, βλέπει κανεὶς ὅτι ἦταν ἐκ τῆς θέσεώς του ὑποχρεωμένος γιὰ νὰ φυλάξει, ἐπαναλαμβάνω, τὸν λαὸ ἀπὸ πλάνη, νὰ δώσει ἐκεῖνος τὴ μαρτυρία- ἀλλὰ ἡ μαρτυρία τοῦ Καϊάφα ἦταν νὰ θανατωθεῖ ὁ Ἰησοῦς.

Ἄς δοῦμε ἀκόμη αὐτὸ τὸ «ἄκακος», ποὺ λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στοὺς χαρακτηρισμοὺς τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέως, τοῦ Χριστοῦ. Τί θὰ πεῖ «ἄκακος»; Ὅπως λέει ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος: «ἀπόνηρος, οὐχ ὓπουλος», χωρὶς πονηρία, χωρὶς ὑπουλότητα· «κακίας ἐλεύθερος», λέγει ἕνας ἄλλος, ὁ Ζιγαβηνός, «ἄδολος»· «δόλος γὰρ φησὶ οὐχ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ», λέει ὁ Οἰκουμένιος. Καὶ ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος: «ἀπείραστος κακῶν».

«καὶ ἀμίαντος»: ἕνας τρίτος χαρακτηρισμός. «Τί εἶναι ἀμίαντος;», λέγει ὁ Ζιγαβηνός, «ἐπίτασις τοῦ ἀκάκου, τὸ ἀμίαντον». Δηλαδή, γιὰ νὰ τονιστεῖ περισσότερον αὐτὸ ποὺ λέμε «ἄκακος»- βάζει τὸν χαρακτηρισμό: «ἀμίαντος», δὲν ἔχει μίασμα, δὲν ἔχει τίποτα, δὲν ἔχει κηλῖδα, δὲν ἔχει «μῶμον», δὲν ἔχει τίποτε... Ἀπηλλαγμένος, λοιπόν, παντὸς μολυσμοῦ.

Ὅταν ὅμως σήμερα ἀκοῦμε, ἀγαπητοί μου, ἀνήκουστα πράγματα μολυσμοῦ εἰς τοὺς κληρικούς μας, καὶ διακόνους, καὶ πρεσβυτέρους, καὶ ἀρχιερεῖς - ἀλήθεια, μᾶς καταλαμβάνει ἴλιγγος... τὸ τί ἀκοῦμε...

Καὶ ἀκόμα ἕνας χαρακτηρισμός: «Κεχωρισμένος», λέγει, «ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν». Σώζει τοὺς ἁμαρτωλούς, ἀλλὰ εἶναι χωρισμένος ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλούς. Καὶ ἐπειδὴ πάντα τύπος εἶναι ὁ Χριστός -δηλαδὴ τὸ ἀρχέτυπον- θὰ λέγαμε ὅτι ὁ κληρικός, ἰδιαίτατα ὁ ἀρχιερεύς, ὀφείλουν νὰ μὴν εἶναι ἐκκοσμικευμένοι. Αὐτὸ θὰ πεῖ «κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν», νὰ εἶναι χωρισμένος ἀπὸ τὴν ἐκκοσμίκευσιν. 

Νὰ μὴ χρησιμοποιοῦν τίς μεθόδους τοῦ κόσμου τούτου, ὅπως εἶναι ἡ διπλωματία, ὅπως εἶναι οἱ συμβιβασμοί.

Σήμερα, ὁ Οἰκουμενισμός, αὐτὴ ἡ παναίρεσις -καὶ δὲν παύω νὰ σᾶς ὑπενθυμίζω τὴν παρουσία του, ἡ ὁποία γίνεται ἐντονοτέρα καὶ ἐντονοτέρα- καταβροχθίζει ὁ Οἰκουμενισμὸς μὲ ὅλη του τὴν εὐκολία καὶ τὴ μεγαλοπρέπεια πολλοὺς ἐκ τῶν συγχρόνων ἀρχιερέων, ἀρχιεπισκόπων καὶ πατριαρχῶν. 

Ἔτσι λοιπὸν ἕνας σύγχρονος ἀρχιερεὺς δὲν εἶναι «κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν», διότι ὅλα αὐτὰ εἶναι τοῦ διαβόλου κατασκευάσματα.

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἀγνοοῦσε αὐτοὺς τοὺς ἑλιγμούς. Μάλιστα ἕνας σύγχρονος βιογράφος του λέει: «Ἤτανε τὸ ἀδύνατό του σημεῖο»-ἐγὼ θὰ ἔλεγα «τὸ δυνατό του σημεῖο». Δὲν ἤξερε νὰ ἑλίσσεται, δὲν ἤξερε τοὺς συμβιβασμοὺς τῆς διπλωματίας, γι᾿ αὐτὸ μόλις τοῦ εἰπώθηκε ὅτι εἶναι ἀντικανονικός, ἀμέσως παρητήθῃ ἀπὸ τὴν προεδρίαν τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

Καὶ ἡ Ἐκκλησία, ἀγαπητοί μου, πάντοτε ἀναζήτησε ἱερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς ποὺ νὰ ἀνταποκρίνονται στὸ ἀρχέτυπον Ἰησοῦς Χριστός. Γιὰ παράδειγμα, στὸ βιβλίο τῆς «Διδαχῆς» ἀναφέρονται τὰ ἑξῆς. Προσέξατε καὶ θὰ σᾶς δείξω μετὰ ὅτι δὲν μᾶς εἶναι θέματα ποὺ δὲν μᾶς ἐνδιαφέρουν. Ἐννοεῖται τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ. Λέγει στὴν ιε΄ παράγραφο τὸ βιβλίον «Διδαχή»- εἶναι πολὺ παλιὸ βιβλίο: «Χειροτονήσατε οὖν ἑαυτοῖς -νὰ χειροτονήσετε γιὰ τοὺς ἑαυτούς σας, δηλαδὴ γιὰ τὴν τοπική σας ἐκκλησία- ἐπισκόπους καὶ διακόνους ἀξίους τοῦ Κυρίου -νὰ ᾿ναι ἄξιοι τοῦ Κυρίου, γιὰ νὰ Τὸν ἀντιπροσωπεύουν- ἄνδρας πραεῖς -ποὺ νὰ εἶναι αὐτοὶ ἄντρες πραεῖς, μὲ πραΰτητα- καὶ ἀφιλαργύρους -νὰ μὴν εἶναι φιλάργυροι- καὶ ἀληθεῖς -νὰ ᾿ναι ἥσυχοι, ἀληθινοὶ ἄνθρωποι, ἐκεῖνο ποὺ εἶπε ὁ Χριστὸς γιὰ τὸν Ναθαναήλ· ἦρθε ὁ Φίλιππος καὶ τοῦ εἶπε, λέει στὸν Ναθαναὴλ «τὸ καὶ τὸ» καὶ ὅταν ὁ Χριστὸς εἶδε τὸν Ναθαναὴλ εἶπε: «Νὰ ἕνας ἀληθινὸς Ἰσραηλίτης, ποὺ δὲν ὑπάρχει δόλος εἰς τὸ στόμα του...».... Ὁ ἴσιος ἄνθρωπος, ὁ ἄδολος ἄνθρωπος. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἀληθινός.

«Καὶ δεδοκιμασμένους», νὰ ἔχουν δοκιμαστεῖ, πρῶτα θὰ δοκιμαστοῦν καὶ κατόπιν θὰ χειροτονηθοῦν. Ποιά ἦταν ἡ βιοτή του; Πῶς ἔζησε ἀνάμεσά μας αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, γιὰ νὰ τὸν χειροτονήσουμε τώρα καὶ νὰ τὸν ἔχουμε κληρικό μας; Ὁ δὲ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος γράφει εἰς τὸν ἅγιο Πολύκαρπο, ἐπίσκοπο Σμύρνης, μάλιστα φεύγει ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια, τὴν ἐπισκοπή του καὶ πηγαίνει διὰ ξηρὰς στὴ Ρώμη γιὰ νὰ μαρτυρήσει. Ἔτσι περπατῶντας πέρασε ἀπὸ τὴν Σμύρνη, τὴν ἐπισκοπὴ τοῦ ἁγίου Πολυκάρπου. Καὶ γράφει ἐκεῖ. Προχώρησαν πρὸς τὰ πάνω, ψηλά, βόρεια δηλαδή, στοὺς Φιλίππους κλπ. κλπ.

Γράφει λοιπὸν ἀπὸ τοὺς Φιλίππους, γράφει στὸν ἅγιο Πολύκαρπο τὰ ἑξῆς: «Πρέπει, Πολύκαρπε θεομακάριστε, συμβούλιον ἀγαγεῖν θεοπρεπέστατον -Ποιό εἶναι τὸ «θεοπρεπέστατον συμβούλιον»; Εἶναι ἡ Σύνοδος. Καὶ τὸ λέει «θεοπρεπέστατον». Ναί... ἔτσι πρέπει νὰ εἶναι ἡ Σύνοδος- «καὶ χειροτονῆσαι τινα -καὶ νὰ χειροτονήσετε κάποιον-, ὃν ἀγαπητὸν λίαν ἔχετε -ἀπὸ ἀνάμεσά σας ποὺ νὰ εἶναι, λέγει, ἀγαπητός, προσεκτικὸς ἄνθρωπος- καὶ ἄοκνον -ἄοκνος, ὄχι τεμπέλης, προκομμένος θὰ τὸν λέγαμε μὲ ἕναν γενικὸ χαρακτηρισμό, προκομμένος ἄνθρωπος ποὺ ἀγαπάει τὸν Θεό, ἀγαπάει τὰ τοῦ Θεοῦ-, ὃς δυνήσεται -ὁ ὁποῖος θὰ μπορέσει- θεοδρόμος καλεῖσθαι -νὰ ἀποκληθεῖ θεοδρόμος, ὅτι εἶναι στὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος- τοῦτον καταξιῶσαι, ἵνα πορευθεὶς εἰς Συρίαν -νὰ πάει στὴ Συρία, στὴν Ἀντιόχεια- δοξάσῃ ὑμῶν τὴν ἄοκνον ἀγάπην εἰς δόξαν Θεοῦ». Βλέπετε τί γράφει ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος στὸν ἅγιο Πολύκαρπο; Ποιός θὰ ἀντικαταστήσει τὸν ἅγιο Ἰγνάτιο ποὺ πηγαίνει γιὰ τὸ μαρτύριο; Εἶναι στὴν ἕβδομη παράγραφο αὐτὰ ποὺ σᾶς λέγω, «Πρὸς ἃγιον Πολύκαρπον».

Ἀγαπητοί. 

Αὐτά ὅλα λέγονται καί προβάλλονται γιά νά γνωρίζει ὁ λαός ποιούς πρέπει νά ἔχει ὡς ποιμένας καί διδασκάλους στήν ἐκκλησία του. 

Δὲν ἐπιτρέπεται ἄγνοια· γιατί τότε λύκοι θὰ κυβερνοῦν καὶ θὰ κατασπαράσσουν τὴν ψυχή σας. Ὁ Κύριος μᾶς δίδαξε ὅτι «ὁ ποιμὴν ὁ καλός. ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων καὶ τὰ πρόβατα αὐτῷ ἀκολουθεῖ -τὸν ἀκολουθοῦν τὰ πρόβατα, τὰ λογικὰ πρόβατα-, ὅτι οἴδασι τὴν φωνὴν αὐτοῦ -γιατί γνωρίζουν τὴν φωνή του-· ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν -ξένον, ἀλλότριον στὰ τοῦ Θεοῦ δὲν τὸν ἀκολουθοῦν-, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ᾿ αὐτοῦ -φεύγουν μακριὰ του-, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν -γιατί δὲν ἀναγνωρίζουν τῶν ξένων τὴν φωνήν».

Ἀλλὰ καὶ ὁ Θεὸς διὰ τοῦ προφήτου Ἰερεμίου διαμαρτύρεται καὶ λέγει: «Ποιμένες πολλοὶ διέφθειραν τὸν ἀμπελῶνά μου -Πολλοὶ ποιμένες, λέει, διέφθειραν τὸν ἀμπελῶνα του· ὁ ἀμπελῶνας του εἶναι ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ-, ἐμόλυναν τὴν μερίδα μου -ἤτανε ὁ περιούσιος λαὸς ἡ μερίδα τοῦ Θεοῦ, ἦταν ὁ Ἰσραήλ· ἐμόλυναν, βρώμισαν τὴ μερίδα μου, τὸν λαό μου- ἔδωκαν τὴν μερίδα τὴν ἐπιθυμητήν μου εἰς ἔρημον ἄβατον, ὅτι οὐκ ἔστιν ἀνὴρ τιθέμενος ἐν καρδίᾳ -καὶ τὴν ἐπισκοπή μου, λέει ὁ Θεός, τὸν λαό μου, τὸν ἔκαναν ἔρημο- πῶς λέμε: 

«ἔρημος τόπος»- τὸν ἐρήμαξαν καὶ προσέξτε μιὰ φρασούλα ποὺ λέει ὁ προφήτης Ἰερεμίας καὶ ποὺ εἶναι στὸ δωδέκατο κεφάλαιο ἀνάμεσα στοὺς στίχους 10ον καὶ 11ον, ἀκοῦστε: «ὅτι οὐκ ἔστιν ἀνὴρ τιθέμενος ἐν καρδίᾳ», δηλαδή: «καὶ ὅμως, κανεὶς δὲν θέτει αὐτὸ στὴν καρδιά του καὶ δὲν τὸ συναισθάνεται ὅτι μπορεῖ νὰ ἔχει κληρικούς, οἱ ὁποῖοι κατεσθίουν τὴν ποίμνη τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ». 

Κανεὶς δὲν τὸ ᾿βαλε στὸ μυαλό του, λέει, νὰ ἀντιδράσει. 

Καὶ συμπληρώνει ὁ προφήτης: «Ὦ οἱ ποιμένες, οἱ διασκορπίζοντες καὶ ἀπολλύοντες τὰ πρόβατα τῆς νομῆς μου. διὰ τοῦτο ὑμεῖς διεσκορπίσατε τὰ πρόβατά μου καὶ ἐξώσατε αὐτὰ καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθε αὐτά, ἰδοὺ ἐγὼ ἐκδικῶ ἐφ᾿ ὑμᾶς κατὰ τὰ πονηρὰ ἐπιτηδεύματα ὑμῶν· ὅτι ἱερεὺς καὶ προφήτης ἐμολύνθησαν καὶ ἐν τῷ οἴκῳ μου εἶδον πονηρίας αὐτῶν -μέσα στὸν οἶκο μου, εἰς τὸν ναό, εἶδα τίς βρωμιές τους», λέει ὁ Θεός.

Ἀγαπητοί. Γι᾿ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει ἁγίους ἄνδρας, ὅπως τὸν σήμερον ἑορταζόμενον ἅγιον Γρηγόριον τὸν Θεολόγον, γιὰ νὰ καθρεπτιζόμαστε στὴν ἐκείνων βιοτὴν μὲ ἀρχέτυπον τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, γιὰ νὰ δοξάζεται ὁ Χριστὸς καὶ νὰ οἰκοδομεῖται ἡ Ἐκκλησία Του, ἀμήν.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

Μὲ ἀπροσμέτρητη εὐγνωμοσύνη στὸν πνευματικό μας καθοδηγητή μακαριστὸ γέροντα Ἀθανάσιο Μυτιληναῖο,

ἀπομαγνητοφώνηση καὶ ἠλεκτρονικὴ ἐπιμέλεια κειμένου:

~ Ἑλένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΗ:https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/mnhmh_agivn/mnhmh_agivn_002.mp3 & ethnegersis.substack.com

Αναβάλλεται το διαθρησκευτικό συνέδριο στα Τρίκαλα

"Ν": Η αναβολή του συνεδρίου θεωρούμε ότι είναι - συν Θεώ - μια νίκη του ορθοδόξου χριστιανικού λαού εναντίον της πανθρησκείας και του οικουμενισμού (δηλ. της εσφαλμένης ιδέας ότι όλες οι θρησκείες πρέπει να θεωρούνται περίπου εξίσου αληθινές).

Την είδηση, για την οποία συγχαίρουμε, την είδαμε καθώς ετοιμάζαμε ανάρτηση για το συνέδριο. Την παραθέτουμε και στη συνέχεια θα αφήσουμε και όσα άλλα είχαμε στο πρόγραμμα. Ευχαριστώ.

 

trikalain

Το προγραμματισμένο διαθρησκευτικό συνέδριο, που είχε προγραμματιστεί να διεξαχθεί από 1 έως 3 Νοεμβρίου στα Τρίκαλα αναβάλλεται.

Το συνέδριο, το οποίο περιλάμβανε συμμετοχές εκπροσώπων από διαφορετικές θρησκείες, όπως Ορθόδοξους Αρχιερείς, Ραβίνους και Μουσουλμάνους ιεροδιδασκάλους, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στην τοπική κοινωνία, κυρίως από χριστιανικά σωματεία και θρησκευτικούς φορείς.

Ο Δήμαρχος Τρικκαίων Νίκος Σακκάς, δήλωσε στο trikalaIN.gr πως το συνέδριο αναβάλλεται όχι εξαιτίας των αντιδράσεων, αλλά λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων βασικών συμμετεχόντων, όπως ο Ραβίνος και ο Μουφτής.

Να θυμίσουμε πως το συνέδριο που συνδιοργανώνανε ο Δήμος Τρικκαίων, η πρεσβεία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στην Ελλάδα και το Διόρθοδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδας, έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις το τελευταίο διάστημα στα Τρίκαλα και όχι μόνο

Στο πρόγραμμα που έχει κυκλοφορήσει αναφέρονταν η συμμετοχή υπουργών, πανεπιστημιακών, ορθόδοξων αρχιερέων, Ραβίνων και Μουσουλμάνων ιεροδιδασκάλων, καθώς και του Σωματείου Ιεροψαλτών Τρικάλων.

Ωστόσο, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του trikalaIN.gr, οι δύο μητροπολίτες του νομού, δεν επρόκειτο να παραστούν στο διαθρησκευτικό συνέδριο.

Το πρόγραμμα του συνεδρίου ήταν το παρακάτω:

 

 

Τοποθετήσεις ορθοδόξων χριστιανών γι' αυτό:

ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ: Τὸ συνέδριο τῆς ματαιότητος στὰ Τρίκαλα

Από την ιστοσελίδα της

Στὸ ἄκουσμα τῆς εἴδησης γιὰ τὴν πραγματοποίηση τοῦ 1ου διαθρησκευτικοῦ συνεδρίου στὰ Τρίκαλα, δικαίως ὑπῆρξαν τοπικὲς καὶ πανελλαδικὲς ἀντιδράσεις, ποὺ ἤδη προκάλεσαν καὶ τὴν ἀντίδραση τοῦ Μητροπολίτη Σταγῶν καὶ Μετεώρων, ὁ ὁποῖος διεμήνυσε ὅτι δὲν θὰ συμμετέχει οὔτε θὰ παράσχει ἄδεια γιὰ οἰκουμενιστικὴ Θ. Λειτουργία στὰ Μετέωρα. Μάλιστα, διέψευσε καὶ τὴν ἀνακοινωμένη συμμετοχὴ καὶ τῶν Μητροπολιτῶν Τρίκκης καὶ Θεσσαλονίκης .

Αὐτὴ τὴ φορὰ τὰ ἀντανακλαστικὰ τῆς Ἐκκλησίας, κλήρου καὶ λαοῦ λειτούργησαν σωστὰ καὶ ἀπέτρεψαν τὴ συμμετοχὴ Ὀρθοδόξων Μητροπολιτῶν σὲ οἰκουμενιστικὴ ἐκδήλωση.

Ἀναρωτιόμαστε, ὅμως, ποιά ἡ χρησιμότητα τέτοιων συνεδρίων. Οἱ θιασῶτες τοῦ οἰκουμενισμοῦ, διακηρύσσουν ὅτι γίνονται στὰ πλαίσια τοῦ ἀλληλοσεβασμοῦ τῶν ἀνθρώπων, τῆς ἄμβλυνσης τῶν θρησκευτικῶν παθῶν καὶ τῆς εἰρηνικῆς συνύπαρξης τῶν λαῶν. Ὅμως, συνιστᾶ ἀφέλεια νὰ πιστεύουν ὅτι μὲ ἐπιστημονικὰ συνέδρια θὰ πείσουν τοὺς Ἑβραίους καὶ τοὺς Ἰσλαμιστὲς νὰ ἀγαπήσουν τοὺς ἀλλοπίστους, τὴ στιγμὴ ποὺ τὸ Ταλμοὺδ καὶ τὸ Κοράνι διδάσκουν τὴν ἐξόντωση τῶν «ἀπίστων». Ἄραγε θὰ γίνουν αὐτὲς οἱ ἀναφορὲς στὸ συνέδριο ἢ θὰ παρουσιαστοῦν αὐτὲς, ὁ Ἰουδαϊσμὸς καὶ τὸ Ἰσλὰμ, ὡς θρησκεῖες ἀγάπης καὶ κατανόησης;

Ἀπὸ τὴν ἄλλη, οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ δὲν χρειάζονται οἰκουμενιστικὰ συνέδρια γιὰ νὰ σεβαστοῦν τοὺς ἀλλοθρήσκους. Σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ Ἰσλὰμ καὶ τὸν Ἰουδαϊσμό, ὁ χριστιανισμὸς δὲν ἀντιμετωπίζει τοὺς ἀλλοθρήσκους ὡς ἐχθρούς, ἀλλὰ ὡς παραπλανημένα παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, στὰ ὁποῖα ὀφείλει κάθε πιστὸς νὰ προσφέρει ἀγάπη καὶ ἔμπονη προσευχὴ γιὰ τὸ φωτισμὸ καὶ τὴ σωτηρία τους.

Ἡ διοργάνωση οἰκουμενιστικῶν ἐκδηλώσεων δὲν εἶναι δεῖγμα ἀγάπης πρὸς τοὺς ἀλλοθρήσκους, ἀλλὰ δεῖγμα ἀδιαφορίας τόσο γιὰ τὴ διαφύλαξη τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης, ὅσο καὶ γιὰ τοὺς ἴδιους τοὺς ἀλλοθρήσκους, οἱ ὁποῖοι ἐπαναπαύονται στὶς κοσμικὲς διακηρύξεις περὶ ἀνοχῆς καὶ παγκόσμιας εἰρήνης καὶ δὲν προβληματίζονται γιὰ νὰ ἀναζητήσουν τὴν ἀλήθεια. Δὲν εἶναι συνέδρια διαλόγων ὅπως τιτλοφοροῦνται, ἀλλὰ συνέδρια ποὺ σκοπὸ ἔχουν νὰ ἐπιβεβαιώσουν τὸ ἀσεβὲς δόγμα «ὅλοι πιστεύουμε στὸν ἴδιο θεὸ» καὶ νὰ παρασύρουν ὅσους περισσότερους ἀνθρώπους μποροῦν σὲ αὐτὴ τὴν πλάνη.

Ἡ ἀγάπη ποὺ προσφέρει ὁ Οἰκουμενισμός, δὲν περιέχει τὸ Χριστὸ καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν εἶναι γνήσια, ἀλλὰ κοσμικὴ ἀγάπη, ποὺ εὔκολα μπορεῖ νὰ καταρρεύσει καὶ νὰ μετατραπεῖ σὲ μῖσος. Ἄλλωστε, ἡ ἀγάπη ἀποδεικνύεται μὲ τὶς πράξεις καὶ ὄχι μὲ λόγια, ἀπὸ τὰ ὁποῖα μᾶς ἔχουν χορτάσει οἱ οἰκουμενιστές, στάζοντας συνήθως δηλητήριο ἢ ἐξαπολύοντας ἀπειλὲς σὲ ὅσους ἐπιμένουν νὰ ἀκολουθοῦν τὸν ἀσφαλῆ δρόμο τῆς Ὀρθοδοξίας τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ τῶν Ἁγίων.

Ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Παΐσιος σχετικὰ μὲ τὶς διαθρησκειακὲς ἐκδηλώσεις: «Εἶναι καὶ μερικοὶ ποὺ ξεκινοῦν μὲ καλὴ διάθεση. Ἀλλά, ὅταν μαζεύωνται τί μάγοι, τί πυρολάτρες, τί Προτεστάντες, ἕνα σωρό – ἄκρη δὲν βρίσκεις –, γιὰ νὰ φέρουν τὴν εἰρήνη στὸν κόσμο, πῶς νὰ βοηθήσουν; Ὁ Θεὸς νὰ μὲ συγχωρέση, αὐτὰ εἶναι κουρελοῦδες τοῦ διαβόλου. Γίνεται εἰρήνη μὲ ἁμαρτωλὸ συνεταιρισμό; Πῶς μπορεῖ νὰ ἔρθη ἡ εἰρήνη, ὅταν οἱ ἄνθρωποι δὲν συμφιλιωθοῦν μὲ τὸν Θεό; Μόνον ὅταν συμφιλιωθῇ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν Θεό, ἔρχεται καὶ ἡ ἐσωτερικὴ εἰρήνη καὶ ἡ ἐξωτερική. Γιὰ νὰ συμφιλιωθῇ ὅμως ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν Θεό, πρέπει νὰ ἔρθη σὲ συναίσθηση, νὰ μετανοήση, νὰ ζῆ σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, καὶ τότε ἔρχεται ἡ Χάρις καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ μέσα του, ὁπότε μπορεῖ νὰ βοηθήση καὶ γιὰ τὴν εἰρήνη γύρω του» .

Οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ ποὺ προτεραιότητά τους ἔχουν τὸν Χριστό, δὲν μποροῦν νὰ συμμετέχουν σὲ ἐκδηλώσεις ὅπου ἀνακατεύεται ἡ ὀρθὴ πίστη μὲ τὶς δαιμονικὲς θρησκεῖες καὶ ὁ Θεάνθρωπος Χριστὸς ἐξομοιώνεται μὲ τὸν ψευδοπροφήτη Μωάμεθ. Αὐτοὶ οἱ συγκρητισμοὶ ἔχουν θέση μόνο στὶς μασονικὲς στοὲς καὶ ὄχι στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

Γιὰ αὐτὸ καλοῦμε τοὺς Θεσσαλοὺς ἀδελφούς μας νὰ ἀπέχουν ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἀσεβεῖς ἐκδηλώσεις ὥστε νὰ καταδειχθεῖ μὲ τὴ λαϊκὴ ἀποδοκιμασία, ὅτι καὶ πάλι ὁ πιστὸς λαὸς εἶναι ὁ φύλακας τῆς Ὀρθόδοξης πίστης.

Ἀρ­χιμ. Ἀ­θα­να­σί­ου Ἀναστασίου, Προη­γου­μέ­νου Ἱ. Μ. Με­γά­λου Με­τε­ώ­ρου, Ἁγίων Μετεώρων:

Δημόσια τοποθέτηση γιά τό Διαθρησκευτικό Συνέδριο Τρικάλων

Ακτίνες

 

 

Προσφάτως πληροφορηθήκαμε ὅτι ἡ Διεύθυνση Παιδείας Πολιτισμοῦ καί Ἀθλητισμοῦ τοῦ Δήμου Τρικκαίων διοργανώνει στίς ἀρχές Νοεμβρίου 2024 στά Τρίκαλα διαθρησκευτικό συνέδριο Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, Μουσουλμάνων καί Ἑβραίων. Μάλιστα δέ πρόκειται γιά τό πρῶτο μιᾶς σειρᾶς ἀναλόγων συνεδρίων πού ἕπονται.

Τό σχεδιαζόμενο συνέδριο δέν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρά ἡ ἐφαρμογή στήν πράξη τῶν σχεδίων καί τῶν πρακτικῶν τῆς Νέας Ἐποχῆς μέσῳ τοῦ διαθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ καί τῆς πανθρησκείας.

Δέν εἶναι, ἄλλωστε, τυχαῖο ὅτι στήν διοργάνωση τοῦ συγκεκριμένου συνεδρίου πρωτοστατοῦν δύο Ὑπουργοί μέ πρωταγωνιστικό ρόλο στήν μετάλλαξη τῆς πατρίδος μας καί τῆς ὀρθοδόξου πίστεώς μας. Ὁ πρῶτος κ. Κυριάκος Πιερακάκης, μέσῳ τῆς ἐξαρθρώσεως τῆς ἑλληνορθοδόξου παιδείας (Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος) συνεχίζοντας τό καταστρεπτικό καί διαλυτικό ἔργο τῆς προκατόχου του κ. Κεραμέως. Τό καταστροφικό αὐτό κυβερνητικό ἔργο στόν χῶρο τῆς παιδείας, μέσῳ τῆς ἀποχριστιανοποίησης καί ἀφελληνοποίησης, τῆς σεξουαλικῆς διαπαιδαγώγησης ἀκόμη καί στά νήπια, τῆς ἐπιβολῆς τῆς ΛΟΑΤΚΙ ἀτζέντας στά σχολεῖα, καί τόσα ἄλλα, λειτουργεῖ ἀλλοτριωτικά γιά τά παιδιά μέ τραγική συνέπεια, μεταξύ ἄλλων, τήν πρωτοφανή καί τρομακτική αὔξηση τῆς παιδικῆς παραβατικότητας καί ἐγκληματικότητας!!!

Ὁ δεύτερος, κ. Δημήτριος Παπαστεργίου, συνεχίζοντας μέ ἰδιαίτερο ζῆλο τό ἔργο τοῦ προκατόχου του κ. Πιερακάκη στό Ὑπουργεῖο Ψηφιακῆς Διακυβέρνησης, μέσῳ τοῦ ψηφιακοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ καί τῆς ἠλεκτρονικῆς φυλακῆς πού ἐπιχειρεῖ νά ἐπιβάλει στούς πολίτες, μᾶς εἰσάγει στήν χοάνη τῆς Παγκοσμιοποίησης καί τῆς Νέας Ἐποχῆς.

Ἄλλωστε ὁ πολιτικός συγκρητισμός πού ἐκφράζει ἡ Παγκοσμιοποίηση (μέ στόχο μία Παγκόσμια Κυβέρνηση) εἶναι ὁ ἕνας ἀπό τούς δύο μοχλούς στήριξης τῆς Νέας Ἐποχῆς. Ὁ δεύτερος εἶναι ὁ θρησκευτικός συγκρητισμός μέ σκοπό τήν ἐπιβολή τῆς πανθρησκείας.

Γιά τά οὐσιώδη αὐτά τῆς Πίστεώς μας ζητήματα ἔχουμε στό παρελθόν δημοσιεύσει σχετικά κείμενα. Ἡ ἐπικινδυνότητα τῶν θεμάτων καί ἡ συχνότητα μέ τήν ὁποία αὐτά ἀνακύπτουν, μᾶς ἀναγκάζουν νά ἐπανερχόμαστε ἐπωνύμως καί γραπτῶς κάθε φορά πού ἀπαιτεῖται γιά τήν ἐνημέρωση τοῦ πιστοῦ λαοῦ μας.

Τόνιζε χαρακτηριστικά ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνός: «Οὐδέποτε μειώθηκε τόσο τό Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καί ἀπειλήθηκε ὁ Χριστιανισμός, ὅσο στά ὅρια τῆς συγκροτούμενης ἀπό τήν “Νέα Ἐποχή” “Πανθρησκείας”. Οἱ συναντήσεις τῆς πανθρησκειακῆς κινήσεως τῆς Ν. Ἐποχῆς (Ἀσσίζη, 1,2 καί 3) [καί ἄλλες πού ἀκολούθησαν] δέν ἀφήνουν πιά ἀμφιβολία. Μέ τή συμμετοχή καί ἐκπροσώπων τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου προωθεῖται ἡ “Πανθρησκεία”, στήν ὁποία ἰσοπεδώνεται καί ἀναιρεῖται κυριολεκτικά τό Πανάγιο Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ συμφυρόμενον μέ ὅλες τίς “κατασκευασμένες” “θεότητες” τοῦ κόσμου τῆς πτώσεως. Ποτέ δέν ἀμφισβητήθηκε τόσο ἄμεσα καί ἀπόλυτα ἡ μοναδικότητα καί ἀποκλειστικότητα τοῦ Χριστοῦ ὡς Σωτήρα τοῦ κόσμου. Καί μόνο γι’ αὐτό εἶναι ἡ “Νέα Ἐποχή” ἡ μεγαλύτερη πρόκληση ἱστορικά γιά τήν Ὀρθοδοξία. Αὐτό, πού δέν πέτυχε ὁ Διάβολος μέ τούς διωγμούς καί τίς αἱρέσεις, τό ἐπιδιώκει τώρα μέ τόν ἀνανεωμένο “οἰκουμενισμό” τῆς Πανθρησκείας»[1].

Δυστυχῶς ὅλοι αὐτοί οἱ διαχριστιανικοί καί διαθρησκειακοί διάλογοι καί συναντήσεις πραγματοποιοῦνται ὄχι ἁπλῶς μέ τήν ἀνοχή, ἀλλά ἀντιθέτως μέ τήν ἐνεργή συμμετοχή καί πρωτοβουλία τῶν Ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, Πατριαρχῶν καί Ἐπισκόπων, ἀποδεικνύοντας μέ καταφανή τρόπο ὅτι δέν πορεύονται «ἑπόμενοι τοῖς Ἁγίοις Πατράσι» καί δέν ἀκολουθοῦν τίς ἀποφάσεις τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων.

Ὅμως, στήν Ἅγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας «οὔτε Πατριάρχαι οὔτε Σύνοδοι ἐδυνήθησαν ποτὲ εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὁ ὑπερασπιστὴς τῆς θρησκείας ἐστιν αὐτὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτὸς ὁ λαός, ὅστις ἐθέλει τὸ θρήσκευμα αὐτοῦ αἰωνίως ἀμετάβλητον καὶ ὁμοειδὲς τῷ τῶν Πατέρων αὐτοῦ, ὡς ἔργῳ ἐπειράθησαν καὶ πολλοὶ τῶν ἀπὸ τοῦ σχίσματος Παπῶν τε καὶ Πατριαρχῶν Λατινοφρόνων μηδὲν ἀνύσαντες…»[2].

(Μετάφραση: Οὔτε Πατριάρχες, οὔτε Σύνοδοι (Ἱεραρχῶν) μπόρεσαν ποτέ νά εἰσαγάγουν νέα στοιχεῖα (στά ἱερά δόγματα), διότι ὁ ὑπερασπιστής τῆς θρησκείας εἶναι αὐτό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι ὁ ἴδιος ὁ λαός, ὁ ὁποῖος θέλει τό θρήσκευμα αὐτοῦ αἰωνίως ἀμετάβλητο καί σύστοιχο μέ τό θρήσκευμα τῶν Πατέρων αὐτοῦ. Πράγμα πού στήν πράξη προσπάθησαν καί πολλοί μετά τό σχίσμα [1054] Πάπες καί Πατριάρχες λατινόφρονες, χωρίς νά ἐπιτύχουν τίποτε).

Γι’ αὐτό καί δέν πρέπει, σέ καμμία περίπτωση, νά ὑπάρξει ἀδράνεια, χαλάρωση, ἐφησυχασμός, φόβος ἤ δειλία ἐκ μέρους τῶν πιστῶν. Ἀπαιτεῖται ἀνδρεῖο καί ἐν Χριστῷ ὁμολογιακό φρόνημα, θάρρος, πνευματική λεβεντιά, ἐπαγρύπνηση, κινητοποίηση, πληροφόρηση καί παρεμβάσεις τέτοιες, πού θά σταθοῦν ἀνάχωμα στόν οἰκουμενιστικό ὀλετήρα τῆς Νέας Ἐποχῆς καί θά ἀναχαιτίσουν τίς ὀλέθριες σκοπιμότητες τοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ὁ μακαριστός καί ἅγιος κληρικός καί μύστης τῶν Ἱερῶν Κανόνων π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος περιέγραφε, ἐδῶ καί πολλές δεκαετίες, μέ τά πιό μελανά γράμματα καί καυτηρίαζε τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ:

«Ὑπό τόν ἐπάρατον Οἰκουμενισμόν δέν κρύπτεται ἁπλῶς μία αἵρεσις. Κρύπτεται αὐτή αὕτη ἡ ἄρνησις τοῦ ἀποκαλυπτικοῦ χαρακτῆρος τῆς Χριστιανικῆς Πίστεως... Κατά τοῦτο ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι χείρων πάσης αἱρέσεως... Πᾶσαι αἱ χριστιανικαί αἱρέσεις, καί αἱ πλέον βλάσφημοι, οὐδέ διενοοῦντο κἄν νά ἀμφισβητήσωσι τήν μοναδικότητα καί ἀποκλειστικότητα τοῦ Χριστιανισμοῦ ὡς ἀληθείας ἐξ ἀποκαλύψεως... Ἐνῷ διά τόν Οἰκουμενισμόν πᾶσαι αἱ Θρησκεῖαι ἔχουσιν στοιχεῖα ἀληθείας καί στοιχεῖα πλάνης, ὁ δέ Χριστιανισμός δέν ἀποτελεῖ εἰμή μίαν Θρησκείαν μεταξύ τῶν λοιπῶν... Πολλά τέρατα ἐγέννησεν ἐν τοῖς καιροῖς ἡμῶν ὁ Ἅδης, ἀλλ’ ἰσομέγεθες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ οὐδέν!»[3].       

 Εἶναι καθῆκον ὅλων μας νά μήν σιωπήσουμε. Εἶναι καθῆκον μας νά ἐκφράσουμε τήν ὀρθόδοξη δογματική μας συνείδηση, τόν διαχρονικό ἁγιοπνευματικό λόγο τῶν Ἁγίων Πατέρων, τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων, τόν αὐθεντικό καί ζωντανό λόγο τῶν συγχρόνων γερόντων μας καί ὅλων ὅσοι παραμένουν πιστοί στήν παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας καί πορεύονται «ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις Πατράσι».

Ἄς μᾶς ἀξιώσει ὁ Πανοικτίρμων Ἅγιος Τριαδικός Θεός μας, μέ τίς πρεσβεῖες τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τοῦ Ἁγίου Βησσαρίωνος, τοῦ Ἁγίου Οἰκουμενίου (μέλους τῆς πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, 325 μ.Χ.) καί πάντων τῶν Ἁγιομετεωριτῶν ἁγίων, νά παραμείνουμε πάσῃ δυνάμει καί παντί σθένει «πιστοί ἄχρι θανάτου»[4] στήν παραδεδομένη Ὀρθόδοξη Πίστη μας καί τήν ἀναλλοίωτη ἀλήθεια τῶν Ἁγίων Πατέρων μας.

---

[1] Πρωτοπρ. Γεωργίου Μεταλληνοῦ, Δοκίμια Ὀρθόδοξης Μαρτυρίας, ἐκδ. Ἄθως, σ. 46

[2] Συνοδική Ἀπόφασις τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς, 1848

[3] Ἀρχιμ. Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου, Τά δύο ἄκρα (Οἰκουμενισμός καί Ζηλωτισμός), ἐκδ. Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζῆνος, Ἀθήνα 1997, σελ. 26-27.

[4] Ἀποκ. 2, 10

Δείτε σχετικά και:

-Αντιδράσεις για διαθρησκευτικό συνέδριο που προγραμματίζεται στα Τρίκαλα

 

Γιώργος Αποστολάκης (βουλευτής Επικρατείας της ΝΙΚΗΣ): Πρόβα πανθρησκείας στα Τρίκαλα!

trikalain & στη σελίδα του στο Facebook

Διαθρησκευτικό συνέδριο ορθοδόξων χριστιανών, μουσουλμάνων και εβραίων ανακοινώθηκε με συμμετοχή δυο Μητροπολιτών (Τρίκκης και Θεσσαλονίκης), με χαιρετισμό και ιεράς μονής των Μετεώρων, οπού θα τελεσθεί θεία λειτουργία και περιήγηση των συνέδρων. Κατόπιν θα ακολουθήσει επίσκεψη στη Συναγωγή και στο Τζαμί.

Το σωματείο ιεροψαλτών Τρικάλων θα ψάλλει ορθοδόξους ύμνους, οι εβραίοι σεφαραδίτικα και οι μουσουλμάνοι αραβικη-οθωμανικη μουσική.

Με λύπη πληροφορηθήκαμε ότι ο Δήμος Τρικκαίων οργανώνει τριήμερο διαθρησκειακό συνέδριο ορθοδόξων χριστιανών, μουσουλμάνων και εβραίων (1-3 Νοεμβρίου 2024) με ομιλητές Ραβίνο, Χότζα και γνωστούς οικουμενιστές καθηγητές θεολογίας του ΑΠΘ. Ουρά, ως συνήθως, το Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Με μεγαλύτερη ακόμα λύπη διαβάσαμε στο Πρόγραμμα ότι θα χαιρετίσουν (όπερ σημαίνει ότι εγκρίνουν;) την διαθρησκειακή σύναξη ο Μητροπολίτης Τρίκκης κ. Χρυσόστομος και Θεσσαλονίκης κ. Φιλόθεος. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η συμμετοχή τους δεν είναι συνειδητή και ότι καλόπιστα παραπλανήθηκαν από τους εξωεκκλησιαστικούς διοργανωτές, ιδίως από τα πολιτικά πρόσωπα. Ο καιρός θα το δείξει. Η καλλίτερη διάψευση θα είναι η ακύρωση της συμμετοχής τους. Δεν μπορούμε να διανοηθούμε τον διάδοχο του γίγαντα της Ορθοδοξίας κυρού Διονυσίου Τρίκκης ως συμμέτοχο σε μία τέτοια πανθρησκειακή δράση!

Μας είναι γνωστό ότι την ιδέα της διαθρησκειακής αυτής προσέγγισης είχε ήδη από το Ιανουάριο 2023 ο τότε δήμαρχος Τρικκαίων και τώρα υπουργός ψηφιακής διακυβέρνησης κ. Παπαστεργίου. Το είχε συμφωνήσει με την πρεσβεία της Γερμανίας και το «Διορθόδοξο Κέντρο’ της Εκκλησίας της Ελλάδος με «κυρίαρχη ιδέα το ρόλο των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών γενικότερα και ειδικότερα στη σύγχρονη εποχή…» Τη συμμετοχή της Γερμανικής Πρεσβείας αδυνατούμε ακόμη να την καταλάβουμε. Ο δήμαρχος έγινε υπουργός και το «σχέδιο» υλοποιούν οι διάδοχοι… Πάντως θα συμμετάσχουν οι κ.κ. Παπαστεργίου και Πιερρακάκης.

Οι πολιτικοί υπηρέτες της Νέας Τάξης Πραγμάτων μπορούν να κάνουν αυτά που θέλουν και εντέλλονται. Εμείς όμως οι -ακόμα- Ορθόδοξοι Χριστιανοί οφείλουμε να αντιδρούμε με νήψη και υγιές ομολογιακό φρόνημα. Δεν ξεγελιόμαστε από τις προσχηματικές διακηρύξεις των διαθρησκειακών οικουμενιστών ότι τα συνέδρια αυτά γίνονται για δήθεν την ειρηνική συνύπαρξη των θρησκειών, για την αλληλοκατανόηση κ.λπ.

Μετά το χτύπημα των διδύμων πύργων της Νέας Υόρκης στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001, παρατηρήθηκε αξιοσημείωτο ενδιαφέρον για την οργάνωση διαθρησκειακών συναντήσεων και διαλόγων, και μάλιστα με την παρότρυνση και ενθάρρυνση πολιτικών, διακόνων της Νέας Τάξεως πραγμάτων, υπό το πρόσχημα της καταπολεμήσεως της τρομοκρατίας, της οποίας τα αίτια είναι κυρίως η πολιτική καταπίεση των λαών, η κοινωνική αδικία και η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τους ισχυρούς σε διακρατικό επίπεδο. Δίκαια χαρακτηρίσθηκαν ως συναντήσεις και διάλογοι «κατ’ επιταγήν» των ισχυρών, στους οποίους δυστυχώς υπακούουν και κάποιοι εκκλησιαστικοί ηγέτες.

Είναι διπλός ο στόχος αυτών των συναντήσεων. Από τη μία πλευρά προσπαθούν να μεταθέσουν την ευθύνη από την πολιτική στην θρησκεία, να παρουσιάσουν δηλαδή πως υπεύθυνες για την τρομοκρατία δεν είναι η φτώχεια και η καταπίεση των λαών, αλλά ο θρησκευτικός φανατισμός. Και από την άλλη επιδιώκουν να ενισχύσουν τον συγκρητισμό, την ανάμειξη πολιτισμών και θρησκειών, την οικοδόμηση του πολυπολιτισμικού μοντέλου της Νέας Εποχής, της Πανθρησκείας του Αντιχρίστου. Η εποχή του Ιχθύος (Ιησούς Χριστός Θεού Υιός) τελείωσε με το τέλος της δεύτερης χιλιετίας, και αρχίζει τώρα από το 2001 η εποχή του Υδροχόου, του Αντιχρίστου, ο οποίος βέβαια ως μοναδικό και αποκλειστικό στόχο έχει να ισοπεδώσει και να εξισώσει τις θρησκείες, ώστε να παύσει να ισχύει η διακήρυξη του Ευαγγελίου ότι μόνον ο Χριστός είναι το φως του κόσμου, η αλήθεια και η ζωή, και να παραμείνουν έτσι οι άνθρωποι εγκλωβισμένοι στο σκότος και στην πλάνη.

Ξέρουμε πολύ καλά ότι ο παγκόσμιος Οικουμενισμός με την τριπλή του διάσταση, οικονομική, πολιτική και θρησκευτική, αποτελεί σήμερα μια από τις μεγαλύτερες απειλές κατά της ανθρωπότητας. Πρόκειται για ένα παγκόσμιο κίνημα του Διεθνούς Σιωνισμού που έχει σαν μοναδικό σκοπό την δημιουργία μιας νέας τάξεως πραγμάτων, δηλαδή την πολιτική, οικονομική, και θρησκευτική ενοποίηση της ανθρωπότητας.

Το τρίτο σκέλος αυτής της διαδικασίας, δηλαδή η θρησκευτική ενοποίηση, είναι ο γνωστός σε όλους μας Διαχριστιανικός και Διαθρησκειακός Οικουμενισμός, μια φοβερή αίρεση, η οποία κυριάρχησε σ’ ολόκληρο τον 20ο αιώνα και συνεχίζει να κυριαρχεί μέχρι σήμερα, η οποία, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς των σκοτεινών κέντρων, πρόκειται να οδηγήσει στην δημιουργία μιας παγκόσμιας θρησκείας, της εφιαλτικής Πανθρησκείας.

Κλείνουμε την ανακοίνωσή μας με λύπη και απογοήτευση, διότι βλέπουμε ότι οι πονηροί διοργανωτές τέτοιων οικουμενιστικών/συγκρητιστικών κινήσεων προσπαθούν να παγιδεύσουν εκκλησιαστικά πρόσωπα και θεσμούς, πολλές φορές καλοπροαίρετους, για να εμφανίσουν τις κινήσεις τους ως δήθεν ανεκτές και συμβατές με το Ορθόδοξο πνεύμα.

Λυπούμαστε που κατάφεραν να εγκλωβίσουν στις δράσεις τους στα Τρίκαλα δύο Μητροπολίτες και την κοινότητα των ιεροψαλτών μας ώστε να παρουσιάζονται ως θιασώτες της κινήσεως του πανθρησκειακού Οικουμενισμού. Προσευχόμαστε και είμαστε βέβαιοι ότι θα αντιληφθούν την αληθινή διάσταση του εγχειρήματος και θα απόσχουν.

Έτσι, θα χαρούν τα πνεύματα των τοπικών μας Αγίων και του Αγίου Δεσπότη μας Διονυσίου Τρίκκης!

Θα επανέλθουμε με πολλές πληροφορίες για τον διαθρησκειακό οικουμενισμό και το σύνδεσμό του με τη διεθνή μασονία.

Του ίδιου (από εδώ):

ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ.

Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΕΜΠΝΕΥΣΤΗΣ ΚΑΙ ΔΙΟΡΓΑΝΩΤΗΣ ΤΟΥ ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΩΝ ΤΡΙΚΑΛΩΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ «ΔΙΟΡΘΟΔΟΞΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ»;

ΥΛΟΠΟΙΕΙ ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΕΤΟΙΩΝ ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΚΡΑΤΙΚΟ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ «KAICIID»;

ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΩΝ ΤΡΙΚΑΛΩΝ ΘΑ ΤΑ ΜΑΘΟΥΜΕ; ΠΟΙΟΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΚΑΙ ΠΟΙΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ;

Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΠΡΕΣΒΗΣ ΠΟΥ «ΚΟΛΛΑΕΙ»; 

 

 

 

Χωρίς να θέλουμε να «αθωώσουμε» τον Δήμο Τρικκαίων και τους αρμόδιους αυτοδιοικητικούς που «τρέχουν» το πρόγραμμα και την οργάνωση του Συνεδρίου αυτού (του Συνεδρίου της ματαιότητος, όπως εύστοχα χαρακτηρίσθηκε από την -πάντα άγρυπνη στα θέματα οικουμενισμού- Εστία Πατερικών Μελετών), ούτε και τα πολιτικά πρόσωπα (κ.κ. Πιερακάκης και Παπαστεργίου) που πρόθυμα υποστηρίζουν τέτοιες δράσεις, πρέπει να παραδεχθούμε τα εξής:

Απ’ ό,τι φαίνεται ο πραγματικός εμπνευστής και διοργανωτής του Συνεδρίου αυτού δεν είναι άλλος από την «Εκκλησία της Ελλάδος» που εν προκειμένω ενεργεί δια του «Διορθοδόξου Κέντρου της Εκκλησίας της Ελλάδος». Το ΔΚΕΕ, ως γνωστό, υπάγεται στην Ιερά Σύνοδο και προεδρεύεται από τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμο.

Τουτέστιν η ίδια η διοίκηση της «Εκκλησίας της Ελλάδος» διοργανώνει, υποθέτω και χρηματοδοτεί ,το συνέδριο αυτό.

Ήδη το ΔΚΕΕ οργάνωσε και «έτρεξε» με χρηματοδότηση της Εκκλησίας της Ελλάδος παρόμοια, μεγαλύτερης έκτασης, διαθρησκειακή δράση με ανάλογο συνέδριο (με ραβίνο, με ιμάμη και ορθόδοξο κληρικό) στην Αθήνα την περίοδο Ιανουαρίου-Μαΐου 2024.

Για του λόγου το αληθές επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του ΔΚΕΕ όπου με υπερηφάνεια διαφημίζεται η δράση με φωτογραφικό υλικό και video.

https://intero.gr/?p=2313

Στόχος, λένε, είναι να γνωρίσουν οι συμμετέχοντες σε βάθος τις θρησκευτικές κοινότητες της πρωτεύουσας, την ιστορία και τους λατρευτικούς της χώρους και να αξιοποιήσουν παιδαγωγικά τις δυνατότητες που προσφέρονται για την ανάπτυξη του διαθρησκευτικού και διαπολιτισμικού διαλόγου στο πλαίσιο σχολικών δραστηριοτήτων, ώστε να αποφεύγονται τυχόν συγκρούσεις, προκαταλήψεις και στερεότυπα.

 

Υποκριτική η δικαιολογία.

Αληθινός στόχος είναι ο θρησκευτικός συγκρητισμός του τύπου «όλες οι θρησκείες είναι καλές». Και παραπέρα: «όλες είναι πνευματικά μονοπάτια».

Το σπουδαιότερο όμως όλων είναι αυτό που και το ίδιο το ΔΚΕΕ ομολογεί στην ανάρτησή του, δηλαδή ότι τις δράσεις αυτές «διοργάνωσε σε συνεργασία με τον διακρατικό οργανισμό KAICIID».

Τι είναι το «KAICIID»; Σύμπραξη κρατών και θρησκευτικών ηγετών με ιδρυτικό παρατηρητή την «Αγία Έδρα». Δράση: ο διαθρησκειακός διάλογος. Δεν μας λένε όμως ποιος είναι ο τελικός σκοπός των δράσεών τους.

Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του «KAICIID»και θα μάθετε πολλά: https://www.kaiciid.org/

Who We Ar: “Η KAICIID είναι ένας μοναδικός διακυβερνητικός οργανισμός: μέσω της δομής διπλής διακυβέρνησής μας, ενός Συμβουλίου Κομμάτων που αποτελείται από Κράτη και ενός Διοικητικού Συμβουλίου που αποτελείται από θρησκευτικούς ηγέτες, συγκεντρώνουμε οπαδούς διαφορετικών θρησκευτικών παραδόσεων, θρησκευτικούς ηγέτες και υπεύθυνους χάραξης πολιτικής. Το Συμβουλευτικό μας Φόρουμ, με πάνω από 60 θρησκευτικούς ηγέτες από τις σημαντικότερες θρησκευτικές και πολιτιστικές παραδόσεις του κόσμου, μας επιτρέπει να συνδεόμαστε και να δικτυώνουμε κοινότητες από όλο τον κόσμο. Τα κράτη μέλη μας, η Δημοκρατία της Αυστρίας, το Βασίλειο της Ισπανίας, το Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας και η Αγία Έδρα ως ιδρυτικός παρατηρητής και το διοικητικό συμβούλιο αποτελούν εγγυητές της ανεξαρτησίας των προγραμμάτων μας από τα συμφέροντα οποιασδήποτε χώρας, ή οποιοδήποτε θρησκευτικό δόγμα. Είμαστε συγκλητές και διευκολυντές, φέρνοντας θρησκευτικούς ηγέτες, υπεύθυνους χάραξης πολιτικής και ειδικούς στο τραπέζι του διαλόγου, ώστε να μπορούν να βρουν κοινές λύσεις σε κοινά προβλήματα.”

 

What We Do: «Το KAICIID προωθεί τον διάλογο μεταξύ ανθρώπων και κοινοτήτων που διαφορετικά δεν θα έρχονταν σε επαφή, αλλά η συνεργασία των οποίων είναι απαραίτητη για την οικοδόμηση αποτελεσματικών, μακροπρόθεσμων λύσεων σε παγκόσμιες προκλήσεις. Εκπαιδεύσαμε χιλιάδες ηγέτες σε όλο τον κόσμο να χρησιμοποιούν το διάλογο για την προώθηση του θρησκευτικού πλουραλισμού, την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την παροχή φωνής σε ευάλωτες ομάδες, την καταπολέμηση της ρητορικής μίσους, την προστασία ιερών τόπων, την προώθηση της διαθρησκειακής εκπαίδευσης και ανταλλαγής και την οικοδόμηση συνεκτικών κοινοτήτων χωρίς αποκλεισμούς. Επίσης, αξιοποιήσαμε τη δύναμη των τοπικών πλατφορμών, οι οποίες διαθέτουν την εμπιστοσύνη και την τεχνογνωσία για να πραγματοποιήσουν βιώσιμες αλλαγές. Στην KAICIID, χρησιμοποιούμε τον διάλογο τόσο ως μέσο όσο και ως σκοπό: από τη σύλληψη της στρατηγικής μέχρι τον τρόπο με τον οποίο ενθαρρύνουμε τη συνεργασία, μέχρι τον τρόπο που συνεργαζόμαστε με τους εταίρους μας για να οικοδομήσουμε ειρηνικές, δίκαιες κοινωνίες.»