close

ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα άγιοι Αμερικής. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα άγιοι Αμερικής. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 8 Νοεμβρίου 2025

Αγία Όλγα της Αλάσκας η Μαία, † 8 Νοεμβρίου 1979 (βίντεο)



 

Δείτε επίσης:
 Image
 
Το ολοκαύτωμα της Μονής Αρκαδίου (Ρέθυμνο, 8-9 Νοεμβρίου 1866) 
 
 


Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου 2025

"Αυτοί οι τάφοι είναι μόνο προσωρινοί. Μόνο μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και τη Γενική Ανάσταση!"

Τρελογιάννης

Image

Κάποτε ο μακαριστός Γέροντας Εφραίμ έπρεπε να εμφανιστεί στο δικαστήριο σχετικά με το νεκροταφείο στο μοναστήρι του στην Αριζόνα.
Δικαστής: «Κύριε Εφραίμ, όλα μου φαίνονται ξεκάθαρα: απλά δεν έχετε τις απαραίτητες άδειες για τους τάφους». Έχεις να πεις κάτι προς υπεράσπισή σου;»
Γέροντας: «Ναι, θα ήθελα να πω ότι αυτοί οι τάφοι είναι μόνο προσωρινοί.»
Δικαστής: "Κατάλαβα. Δηλαδή μέχρι πότε θα παραμείνουν εκεί τα πτώματα;»
Γέροντας: «Μόνο μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και τη Γενική Ανάσταση.»
Έκπληκτος από την απάντηση του Πρεσβύτερου, ο δικαστής απέρριψε τις κατηγορίες.

Η δεκτική καρδιά είναι ανοιχτή στα απλά, στα χωρίς περιστροφές. Πόσο λείπουν σε καίριες θέσεις οι τέτοιας ποιότητας καρδιές. (σχόλιο αναγνώστη)

Image

Image

Image

Κυριακή 3 Ιουλίου 2022

Μια μαρτυρία για τον άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς († 2 Ιουλίου 1966)

 

Image

 
Ο άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς, αρχιεπίσκοπος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Διασποράς στη Σαγκάη, στη συνέχεια στο Παρίσι και τελικά στο Σαν Φρανσίσκο, με τα κοινά καθημερινά κριτήρια (τα «κοσμικά» κριτήρια, όπως λέμε) φαινόταν ασήμαντος: κοντός, ελαφρώς καμπούρης, με φωνή συχνά ακατανόητη, αδιάφορος για την κοινωνική του εικόνα, αυθόρμητος και περιφρονημένος από τους «καθώς πρέπει». Ήταν όμως μια καρδιά, στην οποία κατοικούσε η χάρη του Θεού. Κάποτε συκοφαντήθηκε και δικάστηκε σαν υπεύθυνος για κακή διαχείριση των οικονομικών της Αρχιεπισκοπής του Σαν Φρανσίσκο. Ποτέ δεν εκστόμισε ούτε μία βαριά κουβέντα εναντίον των κατηγόρων του – λίγο πριν την κηδεία του, το 1966, κάποιοι από αυτούς ήρθαν, μπροστά σε όλους, γονάτισαν δίπλα στο φέρετρό του και του ζήτησαν συγγνώμη.
Ο Ευγένιος Ρόουζ (Eugene Rose), ένας θυελλώδης πνευματικός αναζητητής, πρώην άθεος και βουδιστής, που ανακάλυψε την Ορθοδοξία και μετεξελίχθηκε στον π. Σεραφείμ Ρόουζ (ορθόδοξο μοναχό, συγγραφέα που επηρέασε πολλές συνειδήσεις), γνώρισε τον άγιο Ιωάννη όταν εκείνος τοποθετήθηκε ως Αρχιεπίσκοπος στο Σαν Φρανσίσκο. Για την περίοδο εκείνη γράφει ο π. Δαμασκηνός Κρίστενσεν στο βιβλίο του Π. Σεραφείμ Ρόουζ – Η ζωή και τα έργα του, τόμος Α΄, έκδοση 5η, Μυριόβιβλος, 2006, σελ. 352-355:
 
Ο αρχιεπίσκοπος Ιωάννης ήταν ένας αυστηρός ασκητής, πάντα άγρυπνος και γρηγορών ενώπιον του Θεού και αδιαλείπτως προσευχόμενος. …

Το γεγονός ότι ήταν θαυματουργός ήταν ευρύτερα γνωστό. Οπουδήποτε κι αν είχε πάει – Κίνα, Φιλιππίνες, Ευρώπη, Αφρική και Αμερική – αμέτρητες θεραπείες πραγματοποιήθηκαν μέσα από τις προσευχές του. Έσωσε πολλούς ανθρώπους από επικείμενο κίνδυνο, χάρις στην πληροφορία που του αποκάλυψε ο Θεός. Ορισμένες φορές είχε εμφανιστεί σε ανθρώπους που τον είχαν ανάγκη όταν, σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους, ήταν αδύνατο να βρεθεί κοντά τους εκείνες τις στιγμές. Επίσης τον είχαν δει στο ιερό να αιωρείται πάνω απ’ το έδαφος στη διάρκεια της προσευχής, περιβαλλόμενος από ουράνιο φως.

Όπως σημείωσε αργότερα ο Ευγένιος, τέτοια θαύματα δεν ήταν από μόνα τους άξια προσοχής: «Όλα αυτά μπορούν εύκολα να τα μιμηθούν απατεώνες θαυματοποιοί… Στην περίπτωση του αρχιεπισκόπου Ιωάννη, όσοι πίστεψαν μέσα από εκείνον συγκινήθηκαν όχι κυρίως από τα θαύματά του, όσο από κάτι σ’ αυτόν που μιλούσε στις καρδιές τους».

Ο Ευγένιος άκουσε ιστορίες για τη βαθύτατη συμπόνια του αρχιεπισκόπου: πώς είχε πάει στις πιο επικίνδυνες περιοχές της Σαγκάης για να σώσει παραμελημένα παιδιά από οίκους ανοχής και άλλα εγκαταλελειμμένα σε κάδους σκουπιδιών· για περιπτώσεις συναισθηματικά τραυματισμένων παιδιών, που κλείστηκαν στον εαυτό τους αφότου έγιναν αυτόπτες μάρτυρες βιαιοπραγιών, πολέμων, επαναστάσεων, κι όμως άνθιζαν με μια μόνο λέξη από τα χείλη του· για τις επισκέψεις που έκανε πάντα σε αρρώστους στα νοσοκομεία, μετά απ’ τις οποίες πιστοί και άπιστοι θεραπεύονταν με τη χάρη που ανέβλυζε απ’ αυτόν· για περιπτώσεις σκληρόκαρδων εγκληματιών που ξαφνικά και ανεξήγητα ξεσπούσαν σε λυγμούς, μόλις τον έβλεπαν να τους επισκέπτεται έναν προς έναν στη φυλακή, αν και δεν τον είχαν ξαναδεί ποτέ στη ζωή τους· όπου κι αν ήταν, συνήθιζε πάντα να κάνει βόλτες τη νύχτα, σταματώντας μπροστά στα δωμάτια των ανθρώπων για να τους ευλογήσει και να προσευχηθεί γι’ αυτούς, ενώ εκείνοι συνέχιζαν τον ύπνο τους δίχως να τον αντιλαμβάνονται. …

Προς το τέλος της ζωής του ο Ευγένιος έγραψε: «Αν ρωτούσες κάποιον ο οποίος γνώριζε τον αρχιεπίσκοπο Ιωάννη τι ήταν αυτό που προσείλκυε τους ανθρώπους κοντά του, και ακόμα προσελκύει – ανθρώπους που ούτε καν τον γνώρισαν ποτέ – η απάντηση είναι πάντα η ίδια: ξεχείλιζε από αγάπη· θυσιαζόταν για τους συνανθρώπους του με απολύτως ανιδιοτελή αγάπη προς το Θεό και προς εκείνους. Αυτός είναι ο λόγος που του αποκαλύφθηκαν πράγματα απρόσιτα για άλλους, πληροφορίες τις οποίες ο ίδιος ποτέ δε θα μπορούσε να γνωρίζει με τα φυσικά μέσα. Ο αρχιεπίσκοπος δίδαξε ότι, παρά το “μυστικό χαρακτήρα” της Ορθοδοξίας [1], έκδηλο στους βίους των αγίων και στα κείμενα των αγίων Πατέρων της, ο αληθινά ορθόδοξος άνθρωπος πατάει γερά στη γη και αντιμετωπίζει οποιαδήποτε κατάσταση του προκύψει. Αποδεχόμενος τις δεδομένες καταστάσεις – κάτι που προϋποθέτει να είναι η καρδιά του γεμάτη αγάπη – μπορεί να συναντήσει το Θεό».
Συμπλήρωμα
 
Ο ξυπόλυτος άγιος της Κίνας, του Παρισιού & των ΗΠΑ
Η φανέρωση του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς στη ζωή μου

Μια εφηβική φωνή για τον άγ. Ιωάννη Μαξίμοβιτς
 
Image

Αλλά και: Μνήμη π. Πήτερ Γκίλκουιστ (2 Ιουλίου 2012)

________________________________________

[1] «Μυστικό» χαρακτηρίζεται στη γλώσσα της θεολογίας ό,τι σχετίζεται με την ένωση του ανθρώπου με τον Θεό (από εκεί και η ονομασία «Μυστικός Δείπνος», για το τελευταίο δείπνο του Χριστού με τους μαθητές του πριν τη σταύρωσή του – λόγω της ίδρυσης, κατά τη διάρκειά του, του μυστηρίου της θείας μετάληψης).

Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2019

Κοιμήθηκε ο Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας ο Φιλοθεΐτης

Image

αέναη επΑνάσταση

Ξημερώματα Κυριακής [8 Δεκεμβρίου 2019], γύρω στις 7:00 το πρωί ώρα Ελλάδος και 22.00 ώρα Αμερικής, κοιμήθηκε εν Κυρίω ο Γέροντας Εφραίμ στην Αριζόνα.
Ο λαοφιλής Γέροντας πλήθους Μονών, μετά από πολύχρονη ασθένεια, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας ένα ευλογημένο έργο και μία πλούσια πνευματική παρακαταθήκη. Ήταν ο αναμορφωτής του μοναχισμού στην Αμερικανική Ήπειρο πολλά μοναστήρια μετατρέποντας τις ερήμους σε αγιασμένους τόπους.
Πνευματικός γόνος του συγχρόνου Οσίου Πατρός Ιωσήφ του Ησυχαστού. Κοντά του ο Γέροντας Εφραίμ έλαβε σπουδαία πνευματική μόρφωση και άσκηση. Μετά την κοίμησή του, ο Γέροντας Εφραίμ δημιουργεί την δική του συνοδεία και σύντομα καλείται να αναλάβει την Ι. Μονή του Φιλοθέου στο Άγιον Όρος.

Το κοινόβιο αυτό γνωρίζει σπουδαία πνευματική άνθιση σε ελάχιστα χρόνια και εξ αυτού επανδρώνονται άλλα τρία αγιορείτικα Κοινόβια και Σκήτες. Ο αριθμός των γυναικείων Μονών που ιδρύθηκαν ή επανδρώθηκαν υπό την πνευματική του καθοδήγηση είναι πολύ μεγαλύτερος.

Αυτό όμως που τον έχει καταστήσει παγκοσμίως γνωστό είναι η μεγάλη πνευματική κίνηση που έχει δημιουργήσει στην Αμερική. Με κέντρο την Ι. Μονή Αγ. Αντωνίου στην Αριζόνα έχει δημιουργήσει περίπου είκοσι μοναστικές αδελφότητες με σπουδαίο ιεραποστολικό έργο.

Ο Γέροντας διακατεχόταν από το χάρισμα του λόγου. Αν και μιλούσε πολύ απλά τα λόγια του είναι μεστά βαθύτατων πνευματικών νοημάτων. Οι ομιλίες του ήταν για όλους ένα σπουδαίο σχολείο ορθοδόξου πνευματικότητος.

Από τις μεγαλύτερες σύγχρονες 
πνευματικές μορφές της Ορθοδοξίας.
Image
Ο Γέροντας Εφραίμ γεννήθηκε στις 24 Ιουνίου 1928 στον Βόλο ως Ιωάννης Μωραΐτης. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στη φτώχεια, βοηθώντας τον πατέρα του στην εργασία του, αλλά πάντα ακολουθούσε το ευσεβές παράδειγμα της μητέρας του (η οποία έγινε αργότερα μοναχή με το όνομα Θεοφανώ).

Σε ηλικία 14 χρονών άρχισε να λαχταρά τον μοναχισμό, αλλά δεν πήρε ευλογία από τον πνευματικό να πάει στο Άγιο Όρος έως ότου έγινε 19 χρονών.

Με την άφιξη του στο Άγιο Όρος, στις 26 Σεπτεμβρίου 1947, πήγε κατευθείαν στον γέροντα Ιωσήφ (Ησυχαστή), στη σπηλιά του Τιμίου Προδρόμου, ο οποίος τον αποδέχτηκε στην αδελφότητα του, και έκανε την κουρά του 9 μήνες αργότερα το 1948 με το όνομα Εφραίμ.

Από υπακοή στο γέροντά του, ο μοναχός Εφραίμ χειροτονήθηκε διάκονος και στη συνέχεια ιερέας.

Η ζωή στην αδελφότητα του γέροντος Ιωσήφ ήταν πολύ αυστηρή και ασκητική.

Μετά την κοίμηση του γέροντος Ιωσήφ το 1959, συγκεντρώθηκαν αρκετοί μοναχοί γύρω από γέροντα Εφραίμ που τον είχαν ως πνευματικό πατέρα.

Το 1973 η αδελφότητά του μετακόμισε στην Ιερά Μονή Φιλοθέου όπου έγινε και ηγούμενός της. Λόγω της φήμης του γέροντος Εφραίμ, η μοναστική αδελφότητα μεγάλωσε γρήγορα.

Του ζητήθηκε από την επιστασία του Αγίου Όρου, να αναβιώσει και να επανδρώσει πολλά μοναστήρια στο Άγιο Όρος τα οποία έπασχαν από λειψανδρία, όπως του Ξηροποτάμου, Κωνσταμονίτου και Καρακάλλου. Αυτά τα μοναστήρια είναι κάτω από την πνευματική του καθοδήγηση μέχρι και σήμερα.

Επίσης υπάρχουν πολλά άλλα μοναστήρια στην Ελλάδα κάτω από την πνευματική καθοδήγηση του γέροντος Εφραίμ, όπως η Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στις Σέρρες, της Παναγίας της Οδηγήτριας στην Πορταριά (Βόλος) και αυτό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, πρώην μετόχι της Φιλοθέου, στη νήσο της Θάσου.


Image
Φωτο από εδώ
Το 1979 έφθασε στον Καναδά για λόγους υγείας.
Ο π. Εφραίμ, μόλις έφθασε στον Καναδά και άρχισε τις εξετάσεις στους γιατρούς, συγχρόνως άρχισε να εξομολογεί, να νουθετεί και να διδάσκει τους απόδημους Έλληνες. Η ποιμαντική του δράση, κατόπιν προσκλήσεων, από τον Καναδά εξαπλώθηκε στις Η.Π.Α. Έκτοτε οι επισκέψεις συνεχίσθηκαν και η ποιμαντική προσφορά του όλο και αυξανόταν.

Τότε σιγά-σιγά άρχισε να καλλιεργείται η σκέψη να ιδρυθεί μοναστήρι στην Αμερική, ώστε ο απόδημος ελληνισμός να έχει μια μόνιμη βάση πνευματικού ανεφοδιασμού.

Πράγματι άρχισαν ενέργειες και ιδρύθηκαν στην αρχή δύο μοναστήρια, το ένα στο Μόντρεαλ του Καναδά και το άλλο στο Πίτσμπουργκ των Η.Π.Α. Έγινε συνέχεια με την ίδρυση και άλλων μοναστηριών, με αποτέλεσμα σήμερα να υπάρχουν 19 μοναστήρια και να δημιουργούνται άλλα δύο αυτή τη στιγμή.

Συνέχισε να είναι πνευματικός πατέρας ιερών μονών στο Άγιο Όρος και 8 γυναικείων μοναστηριών σε όλη την Ελλάδα, αλλά καθώς δεν ήταν πρακτικό να είναι ηγούμενος της Ιεράς Μονής Φιλοθέου, καθώς έλειπε για μεγάλα χρονικά διαστήματα στην Βόρεια Αμερική, παραιτήθηκε το 1990.

Στην Αμερική έως σήμερα έχει ιδρύσει 19 μοναστήρια, 17 είναι στις Η.Π.Α. και τα 2 είναι στον Καναδά (ανδρικά και γυναικεία), τα οποία υπάγονται στην Ελληνορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αμερικής και Καναδά.

Τα μοναστήρια είναι τα εξής: δύο στη Φλόριντα, δύο στο Τέξας, δύο στο Σικάγο, δύο στη νότια Καρολίνα, ένα στη Νέα Υόρκη, ένα στην Ουάσιγκτον, ένα στην Πενσυλβανία, ένα στην Καλιφόρνια, ένα στο Ιλινόις, ένα στο Μίτσιγκαν, ένα στο Μόντρεαλ, και ένα στο Τορόντο, αφιερωμένα στο Χριστό, στην Παναγία και σε διαφόρους Αγίους.

Επίσης έχει κατασκευάσει ένα γηροκομείο.

Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου

Η ίδρυση και κατασκευή της Ιεράς Μονής Αγίου Αντωνίου ξεκίνησε το 1995. Η ιερά μονή είναι ανδρική και λειτουργεί με περίπου 35 μοναχούς από διάφορες εθνικότητες, με ηγούμενο τον αγιορείτη ιερομόναχο π. Παΐσιο που προέρχεται από το Άγιο Όρος.

Το μοναστήρι έχει τώρα έκταση 2000 στρεμμάτων και το επισκέπτονται καθημερινά πολλοί προσκυνητές από όλο τον κόσμο.

Το μοναστήρι του Αγ. Αντωνίου είναι κοινόβιο με 5 εκκλησίες, του Αγ. Αντωνίου και Αγ. Νεκταρίου, του Αγ. Νικολάου, η οποία είναι πετρόκτιστη, του Αγ. Σεραφείμ, του Αγ. Δημητρίου, ρωσικού τύπου, και του Αγ. Γεωργίου. Κοντά στο μοναστήρι πάνω σε ένα λοφίσκο επίσης είναι κτισμένο το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, όμοιο με τα εκκλησάκια της Σαντορίνης, με χρώματα του μπλε και του άσπρου.

Το μοναστήρι προσφέρει συσσίτια για φτωχούς και σε δημιούργησε ίδρυμα για φτωχές και εγκαταλειμμένες γυναίκες στην πόλη του Tuscon.

Οι μοναχοί από την Ελλάδα είναι ελάχιστοι, η πλειονότητα των μοναχών αποτελείται από γηγενείς ορθοδόξους της Αμερικής διαφόρων εθνοτήτων και από προσήλυτους. Η γλώσσα των ακολουθιών είναι η ελληνικής, καθώς όλοι οι μοναχοί μαθαίνουν την ελληνική γλώσσα και την βυζαντινή μουσική.

Οι μοναχοί ακολουθούν και εφαρμόζουν επακριβώς τις Βυζαντινές παρακαταθήκες, τις παραδόσεις, τις ιερές ακολουθίες, τις ολονυχτίες, τις προσευχές και τη ζωή με το ωράριο του Αγίου Όρους.

Καλό Παράδεισο άγιε Γέροντα
Σ' ευχαριστούμε για όλα... †

Διαβάστε από (& για) τον άγιο Γέροντα:

Δευτέρα 2 Σεπτεμβρίου 2019

Η μυροβλυσία της πρώτης εικόνας του π. Σεραφείμ Ρόουζ


... Το 1995 ένας ρωμαιοκαθολικός ιερέας στην Ιταλία, ο π. Ανδρέας Κασινάσκο, συγκινήθηκε με την ανάγνωση της βιογραφίας και των έργων του π. Σεραφείμ και πήρε την απόφαση να μεταστραφεί στην ορθόδοξη πίστη. Αργότερα έγινε ορθόδοξος μοναχός και ιερέας, παίρνοντας το όνομα π. Αμβρόσιος.
Image

Ως ευγνωμοσύνη προς τον π. Σεραφείμ για την αλλαγή της ζωής του, που τον οδήγησε στην αληθινή Εκκλησία, ανέθεσε μια αγιογράφηση της εικόνας του σε ένα Ρουμάνο αγιογράφο, τον π. Ειρηναίο. Ο αγιογράφος, λεπτοτεχνώντας το εικονιζόμενο πρόσωπο, προσδίδει σ’ αυτό μια προσεκτική ομοιότητα με τον π. Σεραφείμ – η εικονογράφηση αποδίδει μια μορφή προ-αγιοποίησης, χωρίς φωτοστέφανο και χωρίς τη λέξη «άγιος»: ολοφάνερα, αυτό έγινε με την ελπίδα ότι αυτά τα στοιχεία θα συμπληρωθούν όταν, Θεού θέλοντος, αγιοποιηθεί τυπικά ο π. Σεραφείμ. Η αγιογραφία δείχνει τον π. Σεραφείμ να κρατά ένα βιβλίο, στο οποίο είναι γραμμένα στα ιταλικά τα γνωστά του λόγια: «Είναι πιο αργά από ό,τι νομίζεις! Βιάσου λοιπόν να επιτελέσεις το έργο του Θεού».
 
Όπως έχει φανεί, η τοπική λαϊκή ευλάβεια στο πρόσωπο του π. Σεραφείμ – η πρώτη προϋπόθεση για την αγιοποίηση – έχει εμφανιστεί από τη στιγμή του θανάτου του. Σήμερα, η ευλάβεια προς το πρόσωπό του πιθανώς είναι πιο διαδεδομένη στη Ρωσία, όπου η προαναφερθείσα εικόνα, πριν από την αγιοποίησή του, πωλείται στα εκκλησιαστικά βιβλιοπωλεία του Πατριαρχείου Μόσχας ["Ν": αντίγραφά της εννοεί].

Στις 19 Φεβρουαρίου 2001, η Αδελφότητα του Αγίου Γερμανού έλαβε την ακόλουθη επιστολή από έναν Αμερικανό ορθόδοξο ιεραπόστολο που ζει στη Μόσχα, τον Ρίτζαρντ Μπετς, για ένα θαύμα που συνδέεται με αυτήν:
«Μόλις είχα μια επικοινωνία με τον Σλάβα (Βιατεσλάβ Μαρτσένκο), ο οποίος είχε μερικές απίστευτες ειδήσεις. Όπως θα θυμάστε, αυτός, ο Ντίμα (Ντιμίτρι Ροντιόνωφ) και εγώ είχαμε επισκεφτεί έναν καθηγητή στη Μόσχα, στου οποίου το σπίτι άρχισαν να βγαίνουν σταγόνες μύρου σε ένα μεγάλο αντίγραφο της ιταλικής εικόνας του π. Σεραφείμ. Τότε αφήσαμε ένα άλλο αντίγραφο της εικόνας εκεί, που κι αυτή άρχισε να βγάζει μύρο. Ο καθηγητής έδωσε αυτό το αντίγραφο στον Σλάβα, που το έχει τώρα στο σπίτι του.
Ιδού τι έγραψε ο Σλάβα: “Είχα την εικόνα στο σπίτι μου τις προηγούμενες τρεις ημέρες. Είναι σε μία κορνίζα, αλλά χωρίς κανένα γυαλί πάνω της. Όταν πρωτοπήρα την εικόνα, υπήρχαν δύο σταγόνες μύρου στο πρόσωπο του π. Σεραφείμ, αλλά σήμερα υπάρχουν παραπάνω από πενήντα τέτοιες σταγόνες. Οι μεγαλύτερες σταγόνες έχουν περίπου δύο εκατοστά διάμετρο. Άλλες είναι μικρότερες. Απίστευτο. Ο αριθμός μεγαλώνει και, ακόμη και χωρίς γυαλί, παραμένουν και δεν στεγνώνουν”».

Ιερομόναχος Δαμασκηνός (Κρίστενσεν), Πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ, η ζωή και τα έργα του, τόμος Γ΄, Μυριόβιβλος 2009, σελ. 526-527.

Και:

Η ένταξη της «Εκκλησίας των χίπις» στην Ορθόδοξη Εκκλησία με τη βοήθεια του π. Σεραφείμ Ρόουζ († 2 Σεπτεμβρίου 1982)


Image... Το 1979 ο πάστορας Μάριον Κάρντοζα, που συνδέθηκε με το Ευαγγελικό Ορθόδοξο Κίνημα, άρχισε να γράφει στον π. Σεραφείμ συγκινητικές επιστολές εκφράζοντας την επιθυμία του να εισέλθει πιο βαθιά στην Ορθοδοξία.
Εκείνη την περίοδο η εκκλησία του, που ήταν κοντά στο Σάντα Κρουζ της Καλιφόρνιας – ονομαζόμενη «Εκκλησία των χίπις» επειδή περιελάμβανε νέους αναζητητές με κουλτούρα «αντικοινωνική – περιθωριακή» – δεν είχε γίνει δεκτή από την κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία και, στην πραγματικότητα, δεν είχε σχεδόν καμιά επαφή με την παραδοσιακή Ορθοδοξία και τον μοναχισμό της.
Τον Αύγουστο του 1980 ο π. Σεραφείμ έγραψε στον πάστορα Κάρντοζα προκειμένου να βρεθούν από κοντά:

Έχω λάβει τη δεύτερη επιστολή σας και έχω πολύ συγκινηθεί από το επείγον της επιθυμίας σας να βρείτε τις αληθινές ρίζες του Χριστιανισμού…
Είθε ο Θεός να ανταμείψει την αναζήτηση από σας της αληθινής Ορθοδοξίας. Ο ίδιος τη βρήκα είκοσι χρόνια πριν, μετά από μια άκαρπη περιπλάνηση στις ασιατικές θρησκείες, και δεν αμφιβάλλω ποτέ ότι αυτή είναι η αληθινή Εκκλησία που θεμελιώθηκε από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό.
Οι παγίδες στο δρόμο της αναζήτησης που μας οδηγεί στην Εκκλησία του Χριστού είναι πολλές, όπως ο ίδιος έχετε ήδη συνειδητοποιήσει. Ο ίδιος πιστεύω πως, εάν κάποιος είναι απολύτως ειλικρινής και αληθινός, και δυσπιστεί για τις απόψεις και τα συναισθήματά του, ο Θεός θα τον οδηγήσει στο να βρει την Εκκλησία Του.
Θα είμαι στη Σάντα Κρουζ το Σαββατοκύριακο μετά την Εργατική Γιορτή για να μιλήσω σε μια θρησκευτική διάσκεψη της «Ρωσικής γλώσσης» εκεί, και θα ήμουν πολύ ευτυχής να σας συναντήσω έπειτα, καθώς και τα μέλη της κοινότητάς σας εάν επιθυμείτε…
Σας στέλνουμε ακόμη μερικές ορθόδοξες εκδόσεις. Παρακαλώ, προσευχηθείτε στο Θεό να κάνει τη συνάντησή μας καρποφόρα.

Όταν ο π. Σεραφείμ πήγε να επισκεφτεί την εκκλησία στις 5 Σεπτεμβρίου, ένας ενορίτης που τον είδε έξω είπε στον πάστορα Κάρντοζα: «Είναι ένας βαρύς κολλητός εκεί έξω». Ο πάστορας, φοβισμένος ότι επρόκειτο για ένα μέλος μιας συμμορίας μοτοσικλετιστών, άνοιξε την πόρτα και είδε για πρώτη φορά στη ζωή του έναν ορθόδοξο μοναχό. Ο π. Σεραφείμ μίλησε μαζί του για δύο ή τρεις ώρες. Και καθώς σηκώθηκε στο τέλος της συζήτησής τους για να φύγει, αγκάλιασε τον πάστορα. «Ο Θεός είναι σε αυτό το μέρος» είπε έντονα. «Μείνε σε αυτή την πορεία».
Αργότερα ο π. Σεραφείμ έγραψε στο Χρονικό του: «Μια καλή συνάντηση – (ο πάστορας) έχει διαβάσει πολύ για την Ορθοδοξία και φαίνεται να την αποδέχεται στην καρδιά του».
Ο π. Σεραφείμ είδε ότι η εκκλησία, έχοντας προέλθει από ένα προτεσταντικό υπόβαθρο, είχε πολλά ακόμη να μάθει, αλλά πίστευε πως, εάν οι άνθρωποι συνέχιζαν να αναζητούν τη Βασιλεία του Θεού, όλα τα πράγματα θα προστίθεντο σε αυτούς [η έκφραση από το κατά Ματθαίον κεφ. 6, στίχ. 33]. Εκτίμησε ειδικά την προσπάθειά τους να σώσουν τα θύματα της σημερινής αναρχικής κουλτούρας – κάποτε ήταν ένας τέτοιος και ο ίδιος.
Μετά από την ανάπαυση [=την κοίμηση] του π. Σεραφείμ, ο πάστορας Κάρντοζα χρειάστηκε μια μεγαλύτερη εκκλησία για την αυξανόμενη κοινότητά του. Μια ιδεώδης εκκλησία ήταν διαθέσιμη στην πόλη Μπεν Λόμποντ αντί του ποσού των 250.000 δολαρίων, αλλά η κοινότητά του δεν είχε καθόλου χρήματα εκείνη την εποχή. Παίρνοντας λίγο χώμα από τον τάφο του π. Σεραφείμ στην Πλατίνα, το έριξε πάνω στην έκταση της εκκλησίας και ζήτησε από τον π. Σεραφείμ την ουράνια μεσολάβησή του. Την επόμενη μέρα η κυρία που πουλούσε την εκκλησία είπε στον πάστορα πως θα μπορούσε να μετακομίσει αμέσως και να μην ανησυχεί για την άμεση πληρωμή.
Η κοινότητα προσχώρησε στη συνέχεια στην Ορθόδοξη Εκκλησία, έφτασε να περιλαμβάνει πάνω από τριακόσιες οικογένειες και έγινε ευρέως γνωστή ως μία από τις πιο ένθερμες νεοφώτιστες κοινότητες στην Αμερική. Ο αρχικός πάστοράς της αποδίδει το θαύμα της απόκτησης της εκκλησίας του Μπεν Λόμποντ στις προσευχές του π. Σεραφείμ από τον ουρανό (*). Παίρνοντας το όνομα Σεραφείμ από ευγνωμοσύνη στον π. Σεραφείμ, υπηρετεί τώρα ως ιερέας της Ορθόδοξη Εκκλησίας του Αγίου Ιννοκεντίου (Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία της Διασποράς) στον ποταμό Ρόγκι του Όρεγκον.

(*) Η εκκλησία περιελάμβανε δύο ορθόδοξες κοινότητες προτεσταντικού υποβάθρου, στο παρελθόν γνωστές ως Ευαγγελική Ορθόδοξη Εκκλησία και Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία. Πριν ενωθούν ως μία εκκλησία, οι κοινότητες είχαν βρεθεί στην ίδια περιοχή και είχαν μείνει πολύ συνδεδεμένες. Ο πάστορας που προαναφέρθηκε ήταν ο ηγέτης της τελικής ομάδας.

Ιερομόναχος Δαμασκηνός (Κρίστενσεν), Πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ, η ζωή και τα έργα του, τόμος Γ΄, Μυριόβιβλος 2009, σελ. 510-512.

Δείτε επίσης, αν θέλετε:

 
Ηχογραφημένη ομιλία του π. Σεραφείμ (Living the Orthodox Worldview), όπου εκφωνεί ο ίδιος