Ποιος είναι ο άγιος επίσκοπος που όταν εκοιμήθη η μόνη περιουσία του ήταν το ράσο του;
Γεννήθηκε στην Μικρασία (Αδραμύττιο, 1907) και είδε τους γονείς του και τα τέσσερα από τα έξι αδέλφια του να σφάζονται από τους Τούρκους. Αφού σπούδασε στη θεολογική σχολή της Χάλκης επέλεξε να γίνει μοναχός και να μείνει δέκα χρόνια στην Αγιορείτικη μονή Μεγίστης Λαύρας ασκούμενος με υπακοή.
Ως ηγούμενος της μονής Λειμώνος της Μυτιλήνης έκρυψε κατά τη γερμανική κατοχή έναν Άγγλο και συνελήφθη. Υπέστη μεγάλα βασανιστήρια οδηγούμενος σε δύο από τα χειρότερα ναζιστικά στρατόπεδα.
Ως επίσκοπος Λήμνου αγαπήθηκε από τον λαό του ο οποίος θρηνούσε όταν μετατέθηκε στην μητρόπολη Τρίκκης και Σταγών. Αργότερα ανακαίνισε το πνευματικό κέντρο των Μετεώρων και εγκατέστησε εκεί τον μετέπειτα γέροντα Αιμιλιανό Σιμωνοπετρίτη.
Ίδρυσε και οργάνωσε την σπουδαία εκκλησιαστική σχολή της Κύπρου «Ο άγιος Βαρνάβας».
Για τον επίσκοπο αυτό, τον Διονύσιο Τρίκκης και Σταγών, μας μιλά ο πατήρ Ευάγγελος Παπανικολάου σε μια συζήτηση κατά την οποία ξετύλιγε τις αναμνήσεις του από τον πνευματικό του π. Άγγελο Τόλια, ο οποίος συνδεόταν με την πνευματική παράδοση του Σεβασμιωτάτου μητροπολίτου Τρίκκης και Σταγών.
Στην Πόλη, στο Άγιον Όρος, στη Μυτιλήνη, στη Λήμνο, στα Μετέωρα, στην Κύπρο και στα στρατόπεδα της Αυστρίας και του Μονάχου, έμειναν ανεξίτηλα τα ίχνη του μακαριστού Διονυσίου. Ας έχουμε τις ευχές του.
Την συνέντευξη πραγματοποίησε η Σοφία Χατζή. Μαγνητοσκόπηση: Κωνσταντίνος Βεργής Μοντάζ: Ανδρέας Χατζηδήμου Σύνταξη: Δήμητρα Σταύρου
Ήταν σαν σήμερα. Η πρώτη επέτειος φέτος, χωρίς τον πρωταγωνιστή του, εκείνου του ιστορικού γεγονότος, της 16ης Ιουλίου 1991.
Δύο Στάθηκαν Όρθιοι στη Λήθη.
Και φώτισαν μια Εκκλησία εκεί που δεν υπήρχε κράτος – κι έναν λαό εκεί που δεν υπήρχε φωνή.
Υπάρχουν στιγμές που δεν ανήκουν πια στην Ιστορία, αλλά στη μνήμη του Θεού. Μια τέτοια στιγμή αποτυπώνεται σ’ αυτή τη φωτογραφία: δύο ιεράρχες, ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος και ο τότε Σιναΐτης και μετέπειτα Μητροπολίτης Αργυροκάστρου Δημήτριος, κρατούν στα χέρια τους τα ιερά λείψανα του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Δεν κρατούν μόνο ένα κιβώτιο. Κρατούν την ίδια τη Ρωμιοσύνη που δεν δαμάζεται, τη μνήμη του Ευαγγελίου που περπάτησε στα βουνά και στα ποτάμια της Ηπείρου και ξύπνησε λαούς από τη λήθη.
Η εικόνα αυτή δεν είναι μόνο ιστορική, είναι προφητική. Ο Κοσμάς δεν επιστρέφει απλώς. Ανασταίνεται στο βλέμμα και την πορεία των δύο αυτών ανθρώπων που τον τίμησαν όχι μόνο με λόγια, αλλά με έργο, αγώνα, εγκαρτέρηση και προσφορά. Δεν είναι τυχαίο πως και οι δύο ... ο ένας Αρχιεπίσκοπος πάσης Αλβανίας και ο άλλος Μητροπολίτης σε μια αιματοβαμμένη Μητρόπολη της Βορείου Ηπείρου, επανειλημμένα μας υπενθύμιζαν: “Κάντε πράξη τα διδάγματα του Αγίου Κοσμά. Όχι να τα λέτε· να τα ζείτε”.
Η πρώτη επέτειος φέτος, χωρίς τον πρωταγωνιστή του, εκείνου του ιστορικού γεγονότος της 16ης Ιουλίου 1991. Διότι είναι πράγματι ιστορικό γεγονός η άφιξη στα μέρη τούτα της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Αλβανίας ενός κανονικού Ορθοδόξου Επισκόπου μετά από 45 χρόνια απουσίας.
Στην Αλβανία της καταρρέουσας αθεΐας, στην Ήπειρο της λησμονημένης ελληνικότητας, στην Εκκλησία που μόλις ανάσαινε, εκείνοι μετέφεραν όχι μόνο σκήνωμα, αλλά πίστη, θυσία, και μαρτυρία.
Η φωτογραφία το μαρτυρεί: δεν υπάρχει χώρος πιο ιερός από έναν άνθρωπο που δίνεται ολοκληρωτικά. Δεν υπάρχει τόπος πιο ελληνικός και πιο πανανθρώπινος από εκείνον που βγάζει μυστικά φως μες στη νύχτα.
Δες εδώ ολόκληρο το εξαιρετικό άρθρο του εξ Αργυροκάστρου Ορφέα Μπέτση: "Χρόνος και χώρος για τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο"
Αγαπητοί
μας φίλοι και φίλες, περιπόθητοι, δόξα τω Θεώ!! Καλημέρα! Περνάμε πιο
δύσκολα από ποτέ. Η Περιοχή μας είναι υπό κατοχή των ανταρτών. Μη μας
αφήστε. Στηρίξετε μας! Στερούμεθα από όλα! Δεν έχουμε νερό, φαγητό,
ρεύμα και ίντερνετ. Οι λεηλασίες αμέτρητες μέχρι και στα νοσοκομεία. Τα
πτώματα παντού σε όλους τους δρόμους. Αρκετοί συνάνθρωποί μας έχουν
αποκεφαλιστεί.
Έχω
δει τα μηνύματά σας, τα περισσότερα δεν ανοίγουν λόγω του ασθενούς
ίντερνετ. Ανά πάσα στιγμή κινδυνεύει η ζωή μας από σφαίρες και βόμβες.
Θα
σας ενημερώσω για ό τι γράψατε αλλά και για ό τι η αγάπη σας μας
έστειλε, όταν αυτό γίνει εφικτό!! Τίποτα δεν θα χαθεί από ό τι στείλατε,
αρκεί να το στείλετε με τους τρόπους που σας έχουμε υποδείξει.
Κάνετε κάποιες αναρτήσεις για την εισβολή ανταρτών στην Γκόμα.
Σας
ευχαριστώ πολύ για την αμέριστη συμπόνια και συμπάθειά σας, κατά την
ώρα αυτή του πολέμου στην Γκόμα. Η χώρα μας έχει υποστεί έναν άδικο
πόλεμο από τους αντάρτες που στηρίζονται από την Ρουάντα, καλυμμένοι από
ξένες δυνάμεις για εκμετάλλευση του υπεδάφους. Μη μας ξεχάσετε.
Εκατοντάδες συνάνθρωποί μας χάνουν την ζωή τους κάθε μέρα. Μη μας
αφήστε. Ο Χριστός να σας ευλογεί!
Θα σας γράψω αναλυτικότερα για ότι συμβαίνει και αυτήν την ώρα στην μαρτυρική Γκόμα του Κονγκό.
Στις
27/01/2025 θα είχα πεθάνει, εγώ και οι 2 νέοι που ήταν μαζί μου στο
επισκοπείο, από τα χτυπήματα σφαιρών των ανταρτών, αν λίγες ώρες πριν
δεν είχαμε καταφέρει να φύγουμε από το επισκοπείο, έστω και περπατώντας
μέσα σε αδέσποτες σφαίρες για περισσότερες από 2 ώρες, ψάχνοντας για
άλλο μέρος, λίγο πιο ασφαλές από το πρώτο.
Μέρα
νύχτα υπάρχουν σφαίρες, εκτοξευτές ρουκετών και οβίδες σε όλη την πόλη,
σε όλες τις γειτονιές. Είμαι σε επαφή με όλους τους πιστούς μας και
τους στέλνω οικονομική βοήθεια όποτε χρειάζεται και ανά πάσα στιγμή. Δεν
έχω σχεδόν τίποτα ακόμα μαζί μου. Ό,τι κρατούσαμε στην άκρη έχει ήδη
ξοδευτεί.
Πολλοί
με έχουν πάρει τηλέφωνο, και μέσα και εκτός του Κονγκό, και μου έχουν
γράψει επίσης και έχουν εκφράσει την αλληλεγγύη τους και τους ευχαριστώ
πολύ. Δεν υπάρχει διέξοδος από την πόλη σε αυτό το σημείο που έχουμε
φτάσει.
Πολλοί μου
ζήτησαν να φύγω από την πόλη Γκόμα, πριν κλείσουν το αεροδρόμιο και όλες
οι έξοδοι και τα σύνορα της πόλης. Θα μπορούσα να το είχα κάνει, αλλά
δεν ήθελα να αφήσω τους πιστούς μας, το ποίμνιο μου. Είναι η ώρα που
έχουν πολύ ανάγκη της παρουσίας μου για ό τι μπορώ κι εγώ να τους
προσφέρω ως Επίσκοπός τους. Ο Άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης λέγει «Ο
Χριστός έγινε Ιερέας στον Σταυρό». Προτίμησα να σταυρωθώ μαζί τους,
για να αναστηθώ μαζί τους, αν θέλει ο Θεός.
Αγαπητοί
μου εν Χριστώ αδελφοί, από Ανατολικό Κονγκό, σας ενημερώνουμε περί της
εν γένει κατάστασης έκτακτης ανάγκης και κρίσεως του τόπου.
Από
της 28ης ε. μηνός, η πόλη της Γκόμα στην Ιερά Επισκοπή Γκόμας και
Μεγάλου Κύβου, έχει περιέλθει σε κατάσταση κατοχής από τις δυνάμεις των
παραστρατιωτικών δυνάμεων του Μ23.
Σήμερα από τον Επίσκοπο
Γκόμας και Μεγάλου Κίβου κ. Τιμόθεο, μου ζητήθηκε να προβώ σε μια
συνοπτική ενημέρωση, εκ μέρους του, μέσω του φίλτατου Εκκλησιαστικού
Ειδησεογραφικού Πρακτορείου Romfea.gr, μια που ο ίδιος στερείται
διαδικτύου λόγω της υπάρχουσας κατάστασης.
Η κατάσταση στην
Γκόμα είναι πολύ δύσκολη. Όσον αφορά την Εκκλησία, ο Θεοφιλέστατος
Επίσκοπος κ. Τιμόθεος, έχει μετακομίσει από την Επισκοπή σε κοντινό
ασφαλέστερο οίκημα, γιατί η Επισκοπική Οικία βρέθηκε απρόσμενα στο
επίκεντρο των εχθροπραξιών.
Όλη η γείτονα περιοχή, έχει υποστεί
βανδαλισμούς, ενώ η ίδια η Επισκοπή έχει χτυπηθεί από εχθρικά πυρά
(σφαίρες μικρότερου και μεγαλύτερου μεγέθους και ισχύος).
Με τον
αδελφό Επίσκοπο κ. Τιμόθεο, επικοινωνώ μετά δυσκολίας, καθημερινά όμως,
για να επιβεβαιώσω την ασφαλή του διαμονή, φροντίζοντας συγχρόνως να
γνωρίζω και την καθ’ ημέραν εξέλιξιν των πραγμάτων, τόσο δι΄αυτόν, όσον
και δια τους αδελφούς που συνοδεύουν τον Θεοφιλέστατο, ιδιαιτέρως περί
του εξ’ Ελλάδος αδελφού μας κληρικού που εθελοντικά διακονεί στην
Επισκοπή Μ. Κίβου, αρχιμανδρίτη κ. Νικηφόρο.
Όσον αφορά τώρα τον
λαό μας και την εν γένει κατάσταση, ιδιαιτέρως στην Γκόμα, έχω να πω,
ότι καθημερινά γίνονται εχθροπραξίες, με θύματα, κυρίως από την πλευρά
των Εθνικών μας στρατιωτικών δυνάμεων (FARDC).
Τα γεγονότα,
παρατηρούμε μετά βαθυτάτης λύπης και είμαστε αυτόπτες μάρτυρες οι εν
Κονγκό 6 Ορθόδοξοι Μητροπολίτες και Επίσκοποι του τόπου μας, θρηνώντας
καθημερινά για τις νέες ψυχές, τα παιδιά μας που φεύγουν άδικα, σε έναν
ακόμα πόλεμο που θα μπορούσε κάλλιστα να είχε αποφευχθεί εκ των
προτέρων.
Η πόλη της Γκόμα ζει σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης,
χωρίς νερό, ηλεκτρικό ρεύμα, διαδίκτυο, με περιορισμένες
τηλεπικοινωνίες, χωρίς ραδιόφωνο και τηλεόραση, χωρίς αεροδρόμιο και
φυσικά χωρίς ανεφοδιασμό. Πλήθη ταλαιπωρημένων υπάρξεων, των κατοίκων
της πόλεως, προσπαθούν να μετακινηθούν προς τις γειτονικές περιοχές και
εκτοπίζονται βίαια από τα σπίτια τους.
Πρόκειται για ένα μεταναστευτικό κύμα εκατοντάδων χιλιάδων κατοίκων, που προσπαθεί να ξεφύγει από την υπάρχουσα κατάσταση.
Τα
μαγαζιά στους δρόμους λεηλατήθηκαν ενώ η μετακίνηση των ανθρώπων
καθίσταται άκρως επικίνδυνη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην υπάρχει
σωστός ανεφοδιασμός και να ταλαιπωρείται ο πληθυσμός από έλλειψη και των
πλέον αναγκαίων.
Εμείς ως Εκκλησία βρισκόμαστε στο πλευρό του
λαού που μας έθεσε ο Κύριος να υπηρετήσουμε. Τιμώντας την Θεόπνευστη,
σεπτή εντολή του Μακαριωτάτου Πατριάρχου μας Αλεξανδρείας και Πάσης
Αφρικής κ.κ. Θεοδώρου Β΄ και της περί αυτού Ιεράς Συνόδου, στεκόμαστε
θυσιαστικά στο πλευρό του λαού μας, όλων των Κονγκολέζων αδελφών μας.
Εν
καρδία συντετριμμένη και θερμή προσευχή, δεόμεθα καθημερινά διά την εν
συντόμω λήξη των άδικων εχθροπραξιών, διά την ειρήνευση των εμπλεκομένων
εχθρικών δυνάμεων και διά την σωτηρία του λαού μας.
Παρακαλώ
προσεύχεσθε δι ημάς, ιδαιτέρως διά τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Γκόμας και
Μεγάλου Κίβου κ. Τιμόθεο, που παραμένει εν πλήρη επιγνώσει των
συνεπειών, στην Έδρα του, αλλά και δι’ όλους ημάς που αναμένουμε την
μοιραία ίσως επέκταση των τεκταινομένων και στην αμέσως γείτονα Επισκοπή
μας της Μπούνια και Αν. Κονγκό.
Από τα βάθη της εν αγωνία και θλίψει καρδιάς μας, ευχόμαστε, ειρήνη στον κόσμο και αγάπη Χριστού σε όλους!
Μετ’ ευχών, Ελάχιστος εν αδελφοίς,
† Ο Μπούνιας, Κισανγκάνι και Αν. Κονγκό, Πολύκαρπος
Σε εξαιρετικά δυσμενή κατάσταση βρίσκεται η Ιερά Επισκοπή Γκόμα μετά την προέλαση των ανταρτών στην ομώνυμη πόλη Γκόμα.
Οι αντάρτες έχουν υπό τον έλεγχό τους όλη την πόλη και τα περίχωρα και κατευθύνονται προς την πόλη Μπουκάβο.
Η πόλη της Γκόμα έχει λεηλατηθεί, ενώ οι δυνάμεις των ανταρτών έχουν κόψει το νερό και το ρεύμα.
Τα
καταστήματα έχουν λεηλατηθεί, υπάρχει τεράστια έλλειψη τροφίμων ενώ τα
ελάχιστα τρόφιμα που υπάρχουν βρίσκονται ήδη σε πενταπλάσια τιμή.
Σύμφωνα με
πληροφορίες άνοιξαν οι φυλακές και οι φυλακισμένοι βγήκαν έξω, βρήκαν
όπλα και προβαίνουν σε πολλές αποτρόπαιες πράξεις κλέβοντας και
δολοφονώντας. Υπολογίζεται ότι πάνω από χίλια (1.000) άτομα έχουν χάσει
τη ζωή τους.
Κατέστρεψαν τους καταυλισμούς των προσφύγων και κατέκλεψαν τις αποθήκες τροφίμων των ανθρωπιστικών οργανώσεων.
Ως αποτέλεσμα υπάρχει μεγάλη πείνα στην Γκόμα ενώ ο αποκλεισμός της από τον υπόλοιπό κόσμο επιτείνει τη ζοφερή αυτή κατάσταση.
Οι ενορίες της πόλεως βρίσκονται στο επίκεντρο των μαχών. Το επισκοπείο είναι διάτρητο από τις σφαίρες.
Ο Επίσκοπος Γκόμας κ. Τιμόθεος και ο έλληνας κληρικός Αρχιμ. Νικηφόρος Κομποτής ενώ
γνώριζαν πληροφορίες για την εισβολή των ανταρτών στην Γκόμα, δεν
θέλησαν να εγκαταλείψουν το ποίμνιο τους.
Βρίσκονται εκεί, εγκλωβισμένοι σε ένα ξενοδοχείο, σχετικά ασφαλές για την ώρα, προσευχόμενοι για την κατάπαυση του πολέμου.
Χθες,
Κυριακή, τέλεσαν την Θεία Λειτουργία σε ένα μικρό σαλόνι του
ξενοδοχείου, χωρίς πιστούς αφού οι άνθρωποι κινδυνεύουν όταν
κυκλοφορούν.
Ο
Μακαριώτατος Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ.
Θεόδωρος Β' επικοινωνεί συνεχώς με τον Επίσκοπο Γκόμας κ. Τιμόθεο
προκειμένου να τον ενθαρρύνει στην περιπέτεια αυτή της Επισκοπής του.
Επίσης προσεύχεται να προστατεύσει ο Θεός όλους τους ανθρώπους, οι
οποίοι δοκιμάζονται αυτό το διάστημα στην Γκόμα.
Ο Μακαριώτατος επικοινωνεί και με τους υπόλοιπους Αρχιερείς του Κονγκό δίδοντας οδηγίες και κατευθύνσεις.
"Χθες
μπήκαν 10 φορτηγά με βαριά οπλισμένους αντάρτες Η πόλη έχει πολλούς
νεκρούς, μέσα στους δρόμους. Όλοι ζητάνε βοήθεια. Το νερό της βρίσεις
έχει κοπεί όπως και το ρεύμα. Όποιο μπορούν, χρησιμοποιούν το
εμφιαλωμένο νερό που είναι πανάκριβο και μικρές γεννήτριες για φως τις
νύκτες, ενώ η βενζίνη έχει πολύ ακριβαίνει. Το γεγονός ότι έχει κλείσει
το αεροδρόμιο και τα σύνορα, δυσχεραίνει πολύ την κατάσταση, όσον αφορά
τα φάρμακα κλπ. Οι αντάρτες έχουν λεηλατήσει φάρμακα, μηχανές από τα
νοσοκομεία και ψυγεία νεκροτομείων…"
Μήνυμα από τον Μητροπολίτη Γκόμας Τιμόθεο και για όσα φρικτά ζουν (5/2/2025)
Αγαπητοί μας αδελφοί, ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ.
Σας
ευχαριστούμε ευγνωμόνως που μας βοηθάτε και μας στηρίζετε εμπράκτως
στην μαρτυρική Ιεραποστολή. Μπορείτε πιο πολύ αυτές τις ημέρες να
παρακολουθείτε τα νέα της Ιεράς μας Επισκοπής Γκόμας και Μεγάλου Κίβου
από το site του σεβαστού και αγαπητού μας Δρ. Κωνσταντίνου Βαρδάκα
«Ελληνορωμαϊκά», και από την ιστοσελίδα του Συλλόγου μας «Φίλοι Ιεραποστολικού έργου πατρός Τιμόθεου Ntumba στο Ανατολικό Κονγκό».
Σας
ευχαριστώ πολύ για το ιδιαίτερο ενδιαφέρον σας για εμάς και για όλη την
Ιερά μας Επισκοπή Γκόμας και Μεγάλου Κίβου ως και για την συμπάθεια και
συμπαράστασή σας, λόγω της εισβολής και κατοχής της Περιοχής μας από
τους αντάρτες της Μ23.
Ας
δούμε με τις καταγγελίες και τις κυρώσεις των διαφόρων Δυτικών χωρών
-αν είναι ειλικρινείς- που αναμένονται εναντίον της Ρουάντας και των
ανταρτών της M23, αν με αυτές σιγά-σιγά θα αποσυρθούν από τις 3 πόλεις
της Ιεράς μας Επισκοπής, που καταλαμβάνουν οι αντάρτες (την Γκόμα, το
Μπουκάβου και την Καμανιόλα).
Στο
μεταξύ, τόσοι άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους στο βωμό των συμφερόντων.
Όλα για το υπέδαφος της Περιοχής. Οι εκτελέσεις και οι μαζικές
δολοφονίες του πληγέντος πληθυσμού συνεχίζονται αμείωτα.
Κάθε
είδος και προϊόν διατροφής πωλείται πλέον 3 φορές περισσότερο από
πριν, λόγω της σπανιότητας των προϊόντων στην αγορά . Η επισιτιστική και
ανθρωπιστική κρίση είναι άνευ προηγουμένου. Η πείνα, οι ενδημικές
ασθένειες, η έλλειψη πόσιμου νερού και τροφής επιδεινώνουν την κατάσταση
του πληθυσμού που έχει αποδυναμωθεί από το κλείσιμο του αεροδρομίου και
των συνόρων εδώ και δύο μήνες από τους αντάρτες.
Η
Πρωθυπουργός του Κονγκό σε συνεργασία με τοπικούς φορείς δήλωσε προχθές
ότι ο αριθμός των θανάτων τις τελευταίες ημέρες στην Γκόμα έφτασε
επισήμως στους 7.000 (βέβαια ενδέχεται κατ’ άλλους να είναι παραπάνω),
με άλλους συνανθρώπους μας, στρατιώτες και απλοί πολίτες, να έχουν ταφεί
μαζικά και χωρίς αναγνώριση. Πολλοί αγνοούνται, αφού συχνά βρίσκουν
πτώματα να πλέουν πάνω στη λίμνη Κίβου! Χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται σε
νοσοκομεία σε κρίσιμη κατάσταση.
Χιλιάδες
συμπατριώτες μας πιάνονται όμηροι για να υπηρετήσουν ως δύναμη στον
στρατό της Ρουάντας και των ανταρτών. Κορίτσια βιάζονται και
σκοτώνονται, άλλα αγνοούνται. Νέοι και ανήλικα παιδιά εκτοπίζονται βίαια
για να υπηρετήσουν στον στρατό της Ρουάντας, όσοι αντιστέκονται
σκοτώνονται επί τόπου. Πολλές φωτογραφίες κυκλοφορούν με τα πτώματά
τους.
Ως
τοπική Εκκλησία, συντηρούμε οικονομικά αμέτρητες οικογένειες για την
επιβίωσή τους. Μέχρι τώρα εκτελούσαμε μια προφητική Ιεραποστολή, δηλαδή
με λόγους, διδασκαλίες, κατηχήσεις και βαπτίσεις στα ύδατα. Τώρα κάνουμε
σταυρική και μαρτυρική Ιεραποστολή, όπου κινδυνεύουμε κάθε στιγμή και
οι συνάνθρωποί μας βαφτίζονται μέσα στο ίδιο τους το αίμα και όχι στα
αγιασμένα νερά της Κολυμβήθρας!
Βοηθάμε
όλους, Ορθόδοξους και μη, αδιακρίτως. Κάθε στιγμή και κάθε ώρα
λαμβάνουμε αίτημα για βοήθεια, τα νοσοκομεία είναι γεμάτα από άρρωστους
και από τα θύματα πολέμου και συχνά είμαστε με άδεια χέρια!
Κάνουμε
έκκληση σε όλους για βοήθεια. Οι ανάγκες είναι τεράστιες. Ό τι
στέλνετε το λαμβάνουμε. Τίποτα δεν χάνεται. Είτε μας στέλνετε απευθείας
στο Κονγκό, είτε μέσω του Συλλόγου μας στην Ελλάδα, θα τα λάβουμε, και
κάποια στιγμή θα σας ενημερώσουμε για να ξέρετε ότι τα λάβαμε.
Σας
γνωστοποιούμε ότι ό, τι μας στέλνετε το λαμβάνουμε. Τίποτα δεν χάνεται.
Εν καιρώ ευθέτω, αν θέλει ο Θεός, με τις προσευχές σας, θα σας
απαντήσουμε για να σας ευχαριστήσουμε προσωπικά.
Η
Ιερά μας Επισκοπή Γκόμας και Μεγάλου Κίβου περνάει δύσκολες στιγμές και
ζει ένα μαρτύριο κυριολεκτικά. Μη μας ξεχνάτε στις προσευχές σας αλλά
και εμπράκτως στηρίξετε μας. Μη μας αφήστε! Οι ανάγκες ανυπολόγιστες, η
πείνα και η ανέχεια μεγάλη με πολλά βάσανα και πολλές θλίψεις.
Καλή και ευλογημένη Σαρακοστή σε όλους και σε όλες
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ
† Ο Γκόμας και Μεγάλου Κίβου Τιμόθεος (μπείτε στη σελίδα του στο Φέισμπουκ)
ΓΙΑ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΓΚΟΜΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΙΒΟΥ
Οι Λογαριασμοί της Ιεράς Επισκοπής Γκόμας και Μεγάλου Κίβου στο Κονγκό είναι:
1) Όνομα Λογαριασμού: EGLISE ORTHODOXE-IERA EPISKOPI GOMAS.
Χώρα: Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.
Το IBAN: CD4805100051720112169700197.
Επωνυμία της τράπεζας: RAWBANK.
Swift (BIC): RAWBCDKI.
2) Όνομα Λογαριασμού: EGLISE ORTHODOXE-IERA EPISKOPI GOMAS.
Χώρα: Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.
Το IBAN: 00011050288200180113301.
Επωνυμία της τράπεζας: EQUITY BCDC.
Swift (BIC): BCDCCDKI.
3)
Όνομα: TIMOTHEE NTUMBA MUSUNGAYI. Χώρα: Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Το
IBAN: 00011150520000138271793. Επωνυμία της τράπεζας: BCDC (EQUITY
BANK). Swift (BIC) : BCDCCDKI.
Μπορείτε
να προσφέρετε τις δωρεές σας επίσης και μέσω των κάτωθι λογαριασμών του
Συλλόγου μας στην Ελλάδα «Φίλοι Ιεραποστολικού Έργου π. Τιμοθέου Ntumba
στο Κονγκό».
Το ΙΒΑΝ του λογαριασμού της Πειραιώς είναι: GR2701720980005098107308162.
3) Alpha Bank. Swift-Bic Τράπεζας: CRBAGRAA
Το IBAN είναι: GR4501401620162002002015349
Όνομα Λογαριασμού: ΦΙΛΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΣΤΗ ΜΠΟΥΝΙΑ ΤΟΥ ΚΟΓΚΟ.
Γράψετε
ως αιτιολογία το ονοματεπώνυμό σας για να ξέρουμε ότι είναι από σας για
να σας ενημερώσουμε ότι τα λάβαμε. Επίσης γράψετε ότι τα στέλνετε για
την Ιεραποστολή στην Ι. Επισκοπή Γκόμας ( Ανατολικό Κονγκό).
Η
Σελίδα Face book του Συλλόγου μας είναι: Φίλοι Ιεραποστολικού έργου π.
Τιμοθέου Ntumba. Ο Σύνδεσμος της σελίδας είναι:
https://m.facebook.com/108781591982729/
Υ.
Γ. Στείλτε μας ένα email σας, ώστε ο Σύλλογός μας να σας αποστείλει
απόδειξη για την δωρεά που καταθέσατε στο Σύλλογο για την Ιεραποστολή
μας στην Ιερά Επισκοπή Γκόμας και Μεγάλου Κίβου.
ΟΙ
ΑΛΛΟΙ ΤΡΟΠΟΙ είναι να στείλετε μέσω των κάτωθι υπηρεσιών που υπάρχουν
στον τόπο μας: Western Union, Money Gram, Ria και Express Union
(WorldRemit). Να σας δώσουμε, αν είναι τα στοιχεία, αναλόγως με την
υπηρεσία που θα χρησιμοποιείστε.
Όταν ένας ιερέας βρίσκεται στη στάση ενός λεωφορείου, ιδίως στις εξόδους του Μετρό, αποκτά μια διαφορετική εικόνα των ανθρώπων και της ζωής. Άνθρωποι βιαστικοί να ανέβουν για να προλάβουν, άνθρωποι έτοιμοι να ζητιανέψουν είτε για τροφή είτε για δόση είτε από συνήθεια, άνθρωποι φτωχοντυμένοι, κουβαλώντας μια ζωή ταλαιπωρίας, μετανάστες που πάνε στη δουλειά ή γυρίζουν, άνθρωποι που σκρολάρουν στο κινητό τους ή που μιλούνε δυνατά σαν να είναι μόνοι τους στον κόσμο, χωρίς να τους νοιάζει αν όλα όσα λένε ακούγονται, χωρίς στην πραγματικότητα να ενδιαφέρουν τους συνταξιδιώτες τους, άνθρωποι που με συνήθως άδειο βλέμμα πηγαίνουν για το σπίτι τους ή έρχονται από αυτό, σαν να ξεκινά ή να τελειώνει άλλη μια μέρα δίχως σκοπό. Άλλοτε βλέπεις μαθητές και μαθήτριες που πάνε σχολείο ή επιστρέφουν ή είναι έτοιμοι να βγούνε έξω, συζητώντας για το τι θα φάνε, ποιους θα συναντήσουν, πώς ήταν ή θα είναι η μέρα τους, κάτι που μοιάζει πολύ σημαντικό γι’ αυτούς αλλά όχι για τη ζωή την ίδια.
Και γυρνάς στον εαυτό σου και σκέφτεσαι: αυτοί οι άνθρωποι είναι, όπως κι εσύ, εικόνες Θεού. Φορτωμένοι με φορτία, στραμμένοι οι περισσότεροι προς τη ζωή, την καθημερινότητα, το “εδώ”, το “τώρα”, με έγνοιες, με σχέσεις, συνήθως ανέκφραστοι και χωρίς χαρά. Τι μπορείς να κάνεις γι’ αυτούς, πέρα από μια προσευχή; Άραγε, αυτοί σε προσέχουν; Υπάρχεις ή είσαι μια ασήμαντη εικόνα, βγαλμένη από το χτες, με μόνη χρησιμότητα αν έχεις να τους προσφέρεις χρήματα, αλλά όχι ελπίδα;
Κι εκείνη τη στιγμή, μάλιστα, νιώθεις άσχημα που προσπάθησες να κάνεις κάτι στη ζωή σου, να μάθεις γράμματα, να υπηρετήσεις τον Θεό και τον άνθρωπο, να νιώσεις ότι αγάπη δεν είναι μόνο τα ευρώ, αλλά ένα χαμόγελο, μια έγνοια, μια γλυκιά ματιά, ότι η ελπίδα δεν έχει πεθάνει, ότι η πίστη έχει νόημα στους καιρούς, ότι το σχήμα που φέρεις δεν είναι μια τελειωμένη ιστορία, αλλά κάτι που γίνεται συνεχώς μια καινούργια αρχή για τον κόσμο, ένα διαρκές “Δόξα Σοι”, ένα “ευχαριστώ” γιατί ο Θεός υπάρχει. Μα πώς να το μοιραστείς;
A penny for a thought. Δεν έχουμε δύναμη ψυχής να μιλήσουμε στους ανθρώπους με τους οποίους περιμένουμε το λεωφορείο, το μετρό, το τραμ, το τρόλεϊ. Κάποτε στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς υπήρχε μία επιγραφή, ότι όταν βλέπεις έγκυο, ανάπηρο, ηλικιωμένο, ιερέα, προσφέρεις τη θέση σου. Από την μία ο σεβασμός στη ζωή, στα χρόνια, στις δυσκολίες, αλλά και στο σχήμα που σε κάνει να σκέφτεσαι ότι υπάρχει ένας χρόνος που ξεπερνά το παρόν και αυτό έχει κάτι να σου πει. Σήμερα, ελάχιστοι πια σκέφτονται έτσι. Πώς να πάρεις πρωτοβουλία να μιλήσεις, όταν φοβάσαι ότι θα σε παρεξηγήσουν, όταν τους νιώθεις έτοιμους να ειρωνευτούν ή όταν η πίστη για τους πολλούς δεν λέει πλέον κάτι;
Κρατώ μέσα μου μια προσευχή για όσους συναντώ στη στάση ή στα Μέσα Μεταφοράς. Τους κοιτώ. Θα ήθελα να τους βλέπω να κρατάνε ένα βιβλίο, όπως παλιά. Να χαμογελούνε. Να αισθάνονται ότι η συνάντηση, έστω και αναγκαστική, είναι μία υπόμνηση ότι υπάρχουμε για να συνυπάρχουμε, έστω και με διαφορετικούς προορισμούς στην καθημερινότητά μας, κατά βάθος όμως με τον ίδιο τελικό προορισμό: τη βασιλεία της Αγάπης. Έστω κι αν το αγνοούμε. Πάντως, δεν θα πάψουμε να είμαστε αυτό που λάβαμε εξ αρχής: εικόνες Θεού. Από όπου κι αν ερχόμαστε, όσο διαφορετικοί κι αν είμαστε. Μας χρειάζεται η υπόμνηση της στάσης, ως αφόρμηση της αγάπης που μένει στην άκρη. Του Θεού.
Εκοιμήθη εν Κυρίω ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας κυρός Αναστάσιος.
Η
Ορθόδοξος Αυτοκέφαλος Εκκλησία της Αλβανίας με βαθύτατη οδύνη
αναγγέλλει την εις Κύριον εκδημία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου
Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας κυρού Αναστασίου. Ο Μακαριώτατος
εκοιμήθη σήμερα, 25 Ιανουαρίου 2025, στις 8:30 π.μ. (ώρα Ελλάδος) σε
ηλικία 95 ετών, στο Νοσοκομείο "Ο Ευαγγελισμός" των Αθηνών συνεπεία
πολυοργανικής ανεπαρκείας. Είχε προηγηθεί πολυήμερη νοσηλεία στο
Νοσοκομείο "Υγεία" των Τιράνων.
Καλούμε
το χριστεπώνυμο πλήρωμα της Εκκλησίας της Αλβανίας να προσεύχεται για
την ανάπαυση της ψυχής του εκλιπόντος Προκαθημένου.
Ο
μακαριστός Αρχιεπίσκοπος κυρός Αναστάσιος υπήρξε ο αναστηλωτής και
ανακαινιστής της Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας, την οποία
ανέστησε κυριολεκτικώς εκ των ερειπίων μετά την πτώση του αθεϊστικού
καθεστώτος. Με το θεόπνευστο όραμα και την ακάματη εργασία του,
ανοικοδόμησε εκ βάθρων την εκκλησιαστική ζωή, ανήγειρε εκατοντάδες
ναούς, συνέστησε εκπαιδευτικά και φιλανθρωπικά ιδρύματα και ανέδειξε νέο
κλήρο, προσφέροντας αδιάλειπτη θυσιαστική διακονία επί 33 και πλέον
έτη.
Σχεδόν κάθε μέρα μιλάμε στο τηλέφωνο. Καθημερινά πράγματα, καθημερινών ανθρώπων λέμε, αλλά την χρειάζομαι αυτή τη συνομιλία γιατί η φιλενάδα είναι Αλλουνού... (έχω λόγους και δείγματα που το λέγω).
Απέναντι μένουμε, αλλά δεν προλαβαίνουμε να βρεθούμε όσο θα θέλαμε. Θα φανεί αστείο αλλά είναι και αυτός ο δρόμος με την συνεχή κίνηση, που για να τον διασχίσεις θέλεις πάρα πολύ χρόνο και δεν τον έχουμε.
Σήμερα λοιπόν που μιλήσαμε, αφού είπαμε και για τον "κουτσό τον βασιλιά" που έλεγε η γιαγιά μου, ενώ ετοιμαζόμαστε να κλείσουμε μου λέει: "Παρά λίγο να ξεχάσω να σου το πω: Χθες νωρίς το βράδυ ήμουν στην αυλή και από την δική σας πλευρά είδα έναν παππά, που καθώς περνούσε σταύρωνε όλα τα σπίτια. Και αφού πέρασε από το πεζοδρόμιό σας, δίπλα από σένα, ανάμεσα στο σπίτι της Μάγδας και της Θωμαής έκανε κάτι σαν υπόκλιση. Μετά έστριψε προς τα κάτω και τον έχασα."
"Τι παππάς;" την ρωτάω, "τον γνώριζες;". "Όχι, άγνωστος ήταν. Ψηλός και σωματώδης με λευκή γενειάδα" μου απάντησε.
Εκείνη την ώρα κάποιος της χτύπησε το κουδούνι και κλείσαμε το τηλέφωνο.
Και τι να λέγαμε άλλωστε μετά από αυτό; Μήπως ξέρουμε όλους τους Αγίους που είναι ψηλοί, με άσπρα γένια;
Φυσικά μπορεί απλά εγώ να το σκέφτηκα έτσι και αυτός να ήταν ένας οποιοσδήποτε ιερέας που περνούσε και ευλογούσε... Όχι; Ναι, ούτε σε μένα έχει συμβεί να δω κάτι παρόμοιο. Αλλά εγώ δεν έχω καμμιά σχέση με την αγνότητα (να μην πω και κρυμμένη αγιοσύνη) της... απέναντι.
Και επίσης θυμήθηκα μετά πως εκείνη περίπου την ώρα είχα ξαφνιαστεί ευχάριστα και μάλιστα έκανα και τον σταυρό μου, "δόξα Σοι", που ένιωσα πως οι μυοσκελετικοί πόνοι που με ταλαιπωρούσαν όλη μέρα πέρασαν... Έτσι ξαφνικά... "Μπα" είπα, "δόξα Σοι Κύριε". Ξέρω κι' εγώ; Μπορεί να ήταν και τότε που ο μυστηριώδης παπάς σταύρωνε το δικό μας σπίτι...
Κάποιος άλλος μπορεί βέβαια να πει πως επρόκειτο για κάποιον που "έχανε λάδια" και ντυμένος παππάς περνούσε και ευλογούσε... Παίζει κι' αυτό αλλά δεν είναι και από κείνα που συμβαίνουν κάθε μέρα.
Μυστήρια πράγματα που δεν μας χαλάνε κιόλας. Άλλωστε ποιος θα χαλιόταν αν ο κολλητός του έβλεπε Αγίους, δίχως μάλιστα να αντιλαμβάνεται τι βλέπει. Αυτή είμαι σίγουρη πως δεν έκανε τις δικές μου σκέψεις, διότι αυτή είναι απλή, καλή, καθαρή και ταπεινή και δεν φαντάζεται ότι είναι άξια θέασης Αγίων.
Για την φιλενάδα ετούτο ήταν απλά ...παράξενο. Για μένα πάλι όχι!
Ο πατήρ Ελευθέριος, σημάδι μιας
εποχής γεμάτης στερήσεις και αγώνων, αποτελεί ένα ζωντανό παράδειγμα
ανθεκτικότητας και αφοσίωσης. Γεννημένος και μεγαλωμένος στο χωριό
Πλαγιά Αιτωλοακαρνανίας, βίωσε από μικρή ηλικία τις δυσκολίες της
φτώχειας. Ξυπόλητος, με λιγοστό φαγητό, βοηθούσε την πολυμελή οικογένειά
του, δουλεύοντας στα χωράφια.
Παρά τις στερήσεις, ο πατήρ Ελευθέριος διακρίθηκε για την ευφυΐα του. Αν και αριστούχος στο δημοτικό, δυστυχώς, η οικονομική αδυναμία στέρησε από τον πατέρα του τη δυνατότητα να τον στείλει για περαιτέρω σπουδές. Αναγκάστηκε, λοιπόν, να εργαστεί ως τσαγκάρης, μάθημα ζωής που του δίδαξε την αξία της εργατικότητας και της επιμονής.
Παράλληλα, η αγάπη του για την εκκλησία και τη θρησκεία τον ώθησε να γίνει ψάλτης και αργότερα ιερέας. Με την αμέριστη στήριξη της οικογένειάς του, και ιδιαίτερα της συζύγου του, ο πατήρ Ελευθέριος αφιέρωσε τη ζωή του στην υπηρεσία της κοινότητας.
Συμμετέχοντας ενεργά στις χαρές και στις λύπες των συγχωριανών του, κέρδισε την αγάπη και τον σεβασμό τους. Με την αρωγή τους, συνέβαλε στην ανέγερση εκκλησιών στο χωριό, αφήνοντας το δικό του στίγμα στην πνευματική και κοινωνική ζωή της Πλαγιάς.
Σήμερα, συνταξιούχος, αντιμετωπίζοντας δυσκολίες στην κίνηση, απολαμβάνει την ησυχία του σπιτιού του, γεμάτος ικανοποίηση για όσα πρόσφερε στην οικογένειά του και στην τοπική κοινωνία. Η ζωή του πατρός Ελευθέριου αποτελεί ύμνο στην ανθεκτικότητα του ανθρώπινου πνεύματος, υπενθυμίζοντάς μας πως η αφοσίωση, η εργατικότητα και η πίστη μπορούν να υπερνικήσουν κάθε εμπόδιο.
"Λίγο πριν αποφασίσει το δικαστικό συμβούλιο για την παραπομπή σε δίκη του πατέρα Αντώνιου για τις καταγγελίες περί σεξουαλικής κακοποίησης από τρόφιμους της Κιβωτού του Κόσμου, νέα στοιχεία έρχονται στο φως, αμφισβητώντας τη βασιμότητα των κατηγοριών σε βάρος του. Σε επιστολή που κατέθεσε ο ένας εκ των δύο καταγγελλόντων υποστηρίζει ότι εξαναγκάστηκε να πει ψέματα για τον πατέρα Αντώνιο, ισχυρισμό που επιβεβαιώνει και η μητέρα του".
"Πιέστηκα από μέλη της νέας διοίκησης" καταγγέλλει μία πρώην φιλοξενούμενη της Κιβωτού!
Ο
εν αγίοις Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας Καλλίνικος (κατά
κόσμον Δημήτριος) Πούλος γεννήθηκε στο χωριό Σιταράλωνα Αγρινίου στις 26
Ιανουαρίου 1919 μ.Χ. από ευσεβείς γονείς, τον Γεώργιο και την
Αικατερίνη. Ο παππούς του, Πατήρ Αθανάσιος και η γιαγιά του, Πρεσβυτέρα
Σπυριδούλα, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ανατροφή του.
Αποφοίτησε
από το Γυμνάσιο Θερμού με άριστες επιδόσεις και εισήχθη στην Θεολογική
Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1942 μ.Χ. αρίστευσε στις πτυχιακές
εξετάσεις με προοπτικές πανεπιστημιακής προωθήσεως. Η περιγραφή του
συμφοιτητού του, του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Κρήτης Τιμοθέου, κάνει
λόγο για το ότι τα δύσκολα εκείνα χρόνια της Κατοχής διάβαζαν μαζί το
Ευαγγέλιο στο Ζάππειο και αναζητούσαν να επικοινωνήσουν με έναν ασκητή
κοντά στην Αθήνα, για να μάθουν στην πράξη την πνευματική ζωή. Κατά την
ομολογία του μακαριστού ευσεβούς και φιλοκαλικού θεολόγου Βασιλείου
Μουστάκη, στον συμφοιτητή του Δημήτριο Πούλο «ἔβλεπες τόν ἀσκητικό
ἄνθρωπο, μέ ὅλα τά σημάδια πάνω του τῆς τέλειας ἀφοσίωσης στόν Κύριο»
και ήταν από τότε «ἕνα ἄκακο πρόβατο τοῦ Χριστοῦ», που επιδιδόταν στην
«προσευχή καί στίς ἀγαθοεργίες» και «ἦταν μιά τόσο ὡραία ψυχή».
Προκειμένου
να προσφέρει στην τοπική εκκλησία εργἀσθηκε ως Γραμματέας της Ιεράς
Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας πλησίον του μακαριστού Μητροπολίτου
Ιεροθέου μέχρι και το 1946 μ.Χ. κηρύττοντας παράλληλα στον λαό του
Μεσολογγίου.
Το 1946 μ.Χ. και σε ηλικία 27 ετών κατετάγη στον
Λόχο Ορεινών Καταδρομών (37ης Ταξιαρχίας) και υπηρέτησε ως Ιεροκήρυξ με
πατριωτισμό και παροιμιὡδη θρησκευτικό ζήλο μέχρι τον Απρίλιο του 1949
μ.Χ. Ο τότε Επιτελάρχης και αργότερα Στρατηγός του Γ´ Σώματος Στρατού
Κωνσταντίνος Τσολάκας του έγραψε αμέσως μετά την λήξη της θητείας του
στον στρατό: «Πάντα σ᾽ ἐνθυμοῦμαι, διότι ὅταν σέ εἶχα μαζί μου μοῦ
δόθηκε ἡ εὐκαιρία νά σέ καμαρώσω στήν ὑπέροχη προσπάθειά σου γιά τήν
πίστιν καί τήν Πατρίδα. Ἐγώ σοῦ εὔχομαι νά εἶσαι πάντα ὁ ἴδιος καί πάντα
νά φωτίζῃς τούς ἄλλους μέ τήν δική Σου πίστιν καί λαμπρότητα τῶν
αἰσθημάτων Σου». Επιστρέφοντας στην Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και
Ακαρνανίας ανέλαβε και πάλι τα καθήκοντα του Γραμματέως και λαϊκού
ιεροκήρυκος σε όλη την επαρχία.
Εκάρη μοναχός στις 23 Νοεμβρίου
1957 μ.Χ. στην Ιερά Μονή Μυρτιάς με το όνομα Καλλίνικος και την επομένη
χειροτονήθηκε Διάκονος στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος
Μεσολογγίου από τον κατά σάρκα αδελφό του, Μητροπολίτη Διδυμοτείχου
Κωνσταντίνο. Την 1η Δεκεμβρίου του ιδίου έτους χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος
και προχειρίσθηκε Αρχιμανδρίτης. Μετά από 25ετή διακονία στην Ιερά
Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας εξελέγη Μητροπολίτης Εδέσσης και
Πέλλης στις 24 Ιουνίου 1967 μ.Χ. και την επομένη χειροτονήθηκε στον Ιερό
Ναό Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου Αθηνών.
Αγωνίσθηκε για τον
καταρτισμό των κληρικών της Μητροπόλεως του διοργανώνοντας συνέδρια και
ιερατικές συνάξεις. Περιώδευσε ακούραστα την Αρχιερατική του περιφέρεια
και φρόντισε ιδιαίτερα για τις χειροτονίες νέων κληρικών, το κήρυγμα και
την ιερά εξομολόγηση. Ανέδειξε επίσης τις τοπικές αγίες, Νεομἀρτυρα
Χρυσή και μάρτυρα Βάσσα την Εδεσσαία. Ίδρυσε Οικοτροφείο για την
σπουδάζουσα νεολαία και Γηροκομείο για τους ηλικιωμένους. Προέβαλε τον
μοναχισμό και ανασύστησε την Ιερά Μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ Αριδαίας.
Παρὰ
την ἀρετή και την ακεραιότητά του δέχθηκε άδικες και συκοφαντικές
επιθέσεις προερχόμενες κυρίως από εχθρούς της εκκλησίας και του Έθνους.
Τις αντιμετώπισε με υποδειγματική πραότητα και ἀγάπη. Εκοιμἡθη την 8η
Αὐγούστου 1984 μ.Χ. μετά από επτάμηνη ασθένεια. Στην εξόδιο ακολουθία
του παρέστησαν 29 Αρχιερείς, πολυάριθμοι κληρικοί και μεγάλο πλήθος
λαού. Ετάφη στο δημόσιο Κοιμητἡριο της Έδεσσας μετά από δική του
επιθυμία, επειδή θέλησε να βρίσκεται κοντά στον λαό που υπηρέτησε και
ἀγάπησε.
Η
αγιοκατάταξη του Αγίου Καλλινίκου αποφασίστηκε από την Ιερά Σύνοδο του
Οικουμενικού Πατριαρχείου στις 23 Ιουνίου 2020 μ.Χ. Ολόκληρο το
ανακοινωθέν είναι το εξής:
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός / ΒΗΜΑΤΑ Μια παρέα παιδιών έγινε μάρτυρας ενός περιστατικού: ένα παλικάρι, γύρω στα 30, μπήκε στο μετρό και άρχισε να ζητά χρήματα για λόγους υγείας. Πέρασε και από έναν ιερέα που ήταν επιβάτης. Αυτός του έδωσε ένα συμβολικό ποσό και το παλικάρι νευρίασε, αρχίζοντας να βρίζει τον ιερέα, ότι είναι ανάλγητος στον ανθρώπινο πόνο. Ο ιερέας δεν απάντησε. Όταν το τρένο σταμάτησε στην στάση, ο νεαρός πήγε να βγει. Τότε ο ιερέας του είπε: “Να είσαι αληθινός”.
Το παλικάρι κοντοστάθηκε, ξαναγύρισε στο τρένο και είπε στον ιερέα, προς μεγάλη έκπληξη των παιδιών: “Πάτερ, δεν έχω πρόβλημα υγείας. Είμαι χρήστης ηρωΐνης. Με τσάκισε το ότι μου είπες να είμαι αληθινός. Τι να κάνω;”. Και ο ιερέας του απάντησε: “Να έρθεις στον ναό να μιλήσουμε. Ποτέ δεν είναι αργά”. Και το παλικάρι, αφού είπε “ευχαριστώ”, χαιρέτισε τον παπά με τον αγκώνα, όπως γίνεται στην εποχή του κορωνοϊού, και έφυγε.
Τα παιδιά ρώτησαν αμέσως μετά τον ιερέα γιατί φέρθηκε έτσι. Εκείνος τους ρώτησε με τη σειρά του τι περιμένουν γενικά από την Εκκλησία. Άκουσε την συνηθισμένη απάντηση: να στηρίζει με χρήματα όσους έχουν ανάγκη. “Όσους έχουν ή όσους δηλώνουν πως έχουν;”, ρώτησε πάλι ο ιερέας. “Όσους είναι αληθινοί”, απάντησαν τα παιδιά.
Στην λίγη ώρα που απέμεινε μέχρι ο ιερέας και τα παιδιά να κατεβούν από το μετρό, η συζήτηση προχώρησε. Τα παιδιά, φεύγοντας, κατάλαβαν ότι η πίστη δεν είναι ικανοποίηση κάθε επιθυμίας μας, για να μην στενοχωριόμαστε. Ο Θεός προνοεί για εμάς και μας δίνει ό,τι έχουμε πραγματική ανάγκη. Πόσο αληθινοί όμως είμαστε σ᾽ αυτά που ζητούμε; Ποια καρδιά έχουμε όταν θέλουμε κάτι; Αυτή της αγάπης και της αλήθειας ή αυτή του συμφέροντος και της ικανοποίησης της επιθυμίας μας με κάθε τρόπο, ακόμη και με το ψέμα;
Η αγάπη του Θεού λειτουργεί και παιδαγωγικά, κάποτε και με φαινομενική σκληρότητα. Οριοθετεί την πορεία της ζωής μας με μέτρα που δεν είναι πάντοτε ευχάριστα. Ζητά μία προσαρμογή από την πλευρά μας, που ξεκινά από την ταπείνωση να αφήνουμε σε Εκείνον τον τελευταίο λόγο. Δεν μας απαγορεύει να ζητάμε, όπως ακριβώς ο πατέρας ακούει όλα τα αιτήματα των παιδιών του. Μόνο που περιμένει από εμάς μία σταδιακή ωρίμαση. Να αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε τι είναι αληθινό και τι όχι. Τι εξαρτάται από εμάς και τι όχι. Τελικά, ποιος είναι ο αληθινός εαυτός μας, και αυτό φαίνεται από το τι ζητάμε ως στόχο που ξεπερνά το πρόσκαιρο.
Τα παιδιά ρώτησαν τον ιερέα αν αισθάνθηκε δυσφορία, ακούγοντας το παλικάρι να βρίζει. Ο ιερέας απάντησε ότι μέσα του ένιωσε μία αγωνία, κατά πόσον η στάση του σκανδάλισε τους πολλούς, όμως ήταν αποφασισμένος να μην δώσει στον χρήστη χρήματα που θα τον έριχναν περισσότερο στο πάθος του. Δεν θέλησε να τον εξουθενώσει. Δεν μπορούσε όμως και να μην του πει έναν λόγο. Τον φώτισε ο Θεός; Η απάντηση θα δινόταν από τα παιδιά τα ίδια.
Ένα από αυτά ήξερε τον ιερέα. Λίγες ημέρες αργότερα, πέρασε από τον ναό και τον ρώτησε για το παλικάρι. Ο ιερέας είπε ότι δεν είχε φανεί ακόμη και ίσως δεν θα ερχόταν ποτέ. Όμως η πόρτα της εκκλησίας παρέμενε ανοιχτή, κι εκείνος ένιωθε και για το παλικάρι και για κάθε άνθρωπο στην ψυχή του το ρήμα του ευαγγελίου: “σπλαχνίστηκε”.
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια», στο φύλλο της Τετάρτης 12 Οκτωβρίου 2022
Ο
άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς, αρχιεπίσκοπος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας
της Διασποράς στη Σαγκάη, στη συνέχεια στο Παρίσι και τελικά στο Σαν
Φρανσίσκο, με τα κοινά καθημερινά κριτήρια (τα «κοσμικά» κριτήρια, όπως
λέμε) φαινόταν ασήμαντος: κοντός, ελαφρώς καμπούρης, με φωνή συχνά
ακατανόητη, αδιάφορος για την κοινωνική του εικόνα, αυθόρμητος και
περιφρονημένος από τους «καθώς πρέπει». Ήταν όμως μια καρδιά, στην οποία
κατοικούσε η χάρη του Θεού. Κάποτε συκοφαντήθηκε και δικάστηκε σαν
υπεύθυνος για κακή διαχείριση των οικονομικών της Αρχιεπισκοπής του Σαν
Φρανσίσκο. Ποτέ δεν εκστόμισε ούτε μία βαριά κουβέντα εναντίον των
κατηγόρων του – λίγο πριν την κηδεία του, το 1966, κάποιοι από αυτούς
ήρθαν, μπροστά σε όλους, γονάτισαν δίπλα στο φέρετρό του και του ζήτησαν
συγγνώμη.
Ο Ευγένιος Ρόουζ
(Eugene Rose), ένας θυελλώδης πνευματικός αναζητητής, πρώην άθεος και
βουδιστής, που ανακάλυψε την Ορθοδοξία και μετεξελίχθηκε στον π. Σεραφείμ Ρόουζ (ορθόδοξο μοναχό, συγγραφέα που επηρέασε πολλές
συνειδήσεις), γνώρισε τον άγιο Ιωάννη όταν εκείνος τοποθετήθηκε ως
Αρχιεπίσκοπος στο Σαν Φρανσίσκο. Για την περίοδο εκείνη γράφει ο π.
Δαμασκηνός Κρίστενσεν στο βιβλίο του Π. Σεραφείμ Ρόουζ – Η ζωή και τα έργα του, τόμος Α΄, έκδοση 5η, Μυριόβιβλος, 2006, σελ. 352-355:
Ο
αρχιεπίσκοπος Ιωάννης ήταν ένας αυστηρός ασκητής, πάντα άγρυπνος και
γρηγορών ενώπιον του Θεού και αδιαλείπτως προσευχόμενος. …
Το
γεγονός ότι ήταν θαυματουργός ήταν ευρύτερα γνωστό. Οπουδήποτε κι αν
είχε πάει – Κίνα, Φιλιππίνες, Ευρώπη, Αφρική και Αμερική – αμέτρητες
θεραπείες πραγματοποιήθηκαν μέσα από τις προσευχές του. Έσωσε πολλούς
ανθρώπους από επικείμενο κίνδυνο, χάρις στην πληροφορία που του
αποκάλυψε ο Θεός. Ορισμένες φορές είχε εμφανιστεί σε ανθρώπους που τον
είχαν ανάγκη όταν, σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους, ήταν αδύνατο να
βρεθεί κοντά τους εκείνες τις στιγμές. Επίσης τον είχαν δει στο ιερό να
αιωρείται πάνω απ’ το έδαφος στη διάρκεια της προσευχής, περιβαλλόμενος
από ουράνιο φως.
Όπως
σημείωσε αργότερα ο Ευγένιος, τέτοια θαύματα δεν ήταν από μόνα τους
άξια προσοχής: «Όλα αυτά μπορούν εύκολα να τα μιμηθούν απατεώνες
θαυματοποιοί… Στην περίπτωση του αρχιεπισκόπου Ιωάννη, όσοι πίστεψαν
μέσα από εκείνον συγκινήθηκαν όχι κυρίως από τα θαύματά του, όσο από
κάτι σ’ αυτόν που μιλούσε στις καρδιές τους».
Ο
Ευγένιος άκουσε ιστορίες για τη βαθύτατη συμπόνια του αρχιεπισκόπου:
πώς είχε πάει στις πιο επικίνδυνες περιοχές της Σαγκάης για να σώσει
παραμελημένα παιδιά από οίκους ανοχής και άλλα εγκαταλελειμμένα σε
κάδους σκουπιδιών· για περιπτώσεις συναισθηματικά τραυματισμένων
παιδιών, που κλείστηκαν στον εαυτό τους αφότου έγιναν αυτόπτες μάρτυρες
βιαιοπραγιών, πολέμων, επαναστάσεων, κι όμως άνθιζαν με μια μόνο λέξη
από τα χείλη του· για τις επισκέψεις που έκανε πάντα σε αρρώστους στα
νοσοκομεία, μετά απ’ τις οποίες πιστοί και άπιστοι θεραπεύονταν με τη
χάρη που ανέβλυζε απ’ αυτόν· για περιπτώσεις σκληρόκαρδων εγκληματιών
που ξαφνικά και ανεξήγητα ξεσπούσαν σε λυγμούς, μόλις τον έβλεπαν να
τους επισκέπτεται έναν προς έναν στη φυλακή, αν και δεν τον είχαν
ξαναδεί ποτέ στη ζωή τους· όπου κι αν ήταν, συνήθιζε πάντα να κάνει
βόλτες τη νύχτα, σταματώντας μπροστά στα δωμάτια των ανθρώπων για να
τους ευλογήσει και να προσευχηθεί γι’ αυτούς, ενώ εκείνοι συνέχιζαν τον
ύπνο τους δίχως να τον αντιλαμβάνονται. …
Προς
το τέλος της ζωής του ο Ευγένιος έγραψε: «Αν ρωτούσες κάποιον ο οποίος
γνώριζε τον αρχιεπίσκοπο Ιωάννη τι ήταν αυτό που προσείλκυε τους
ανθρώπους κοντά του, και ακόμα προσελκύει – ανθρώπους που ούτε καν τον
γνώρισαν ποτέ – η απάντηση είναι πάντα η ίδια: ξεχείλιζε από αγάπη·
θυσιαζόταν για τους συνανθρώπους του με απολύτως ανιδιοτελή αγάπη προς
το Θεό και προς εκείνους. Αυτός είναι ο λόγος που του αποκαλύφθηκαν
πράγματα απρόσιτα για άλλους, πληροφορίες τις οποίες ο ίδιος ποτέ δε θα
μπορούσε να γνωρίζει με τα φυσικά μέσα. Ο αρχιεπίσκοπος δίδαξε ότι, παρά
το “μυστικό χαρακτήρα” της Ορθοδοξίας[1], έκδηλο στους βίους των
αγίων και στα κείμενα των αγίων Πατέρων της, ο αληθινά ορθόδοξος
άνθρωπος πατάει γερά στη γη και αντιμετωπίζει οποιαδήποτε κατάσταση του
προκύψει. Αποδεχόμενος τις δεδομένες καταστάσεις – κάτι που προϋποθέτει
να είναι η καρδιά του γεμάτη αγάπη – μπορεί να συναντήσει το Θεό».
[1]
«Μυστικό» χαρακτηρίζεται στη γλώσσα της θεολογίας ό,τι σχετίζεται με
την ένωση του ανθρώπου με τον Θεό (από εκεί και η ονομασία «Μυστικός
Δείπνος», για το τελευταίο δείπνο του Χριστού με τους μαθητές του πριν
τη σταύρωσή του – λόγω της ίδρυσης, κατά τη διάρκειά του, του μυστηρίου
της θείας μετάληψης).
.jpg)
