Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Ενόπλων 1952
| 7o Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Ενόπλων | |
|---|---|
| Διοργανώτρια πόλη | |
| Ημερομηνία(ες) | 13–14 Σεπτεμβρίου[1] |
| Κύριο στάδιο | Στάδιο Έστερμπρο[2] |
| Επίπεδο | Ανώτερο |
| Είδος | Ανοιχτός Στίβος |
| Μετέχουσες χώρες | 9[3] |
| Αγωνίσματα | 19[1][4][5] |
Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Ενόπλων 1952 ήταν η 7η[6] διοργάνωση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Ενόπλων, που διεξήχθη υπό την εποπτεία του Διεθνούς Συμβουλίου Στρατιωτικού Αθλητισμού (CISM). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Στάδιο Έστερμπρο (Østerbro Stadium), στην Κοπεγχάγη μεταξύ 13 και 14 Σεπτεμβρίου του 1952.[1][2][4][5]
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 19 αγωνίσματα και έλαβαν μέρος αθλητές από 9 χώρες-μέλη του ΣΙΣΜ.[1][3][4][5]
Στον πίνακα των μεταλλίων την πρώτη θέση κατέλαβαν οι Ηνωμένες Πολιτείες με 6 χρυσά μετάλλια.[1][4][5] Η Γαλλία κέρδισε τη δεύτερη θέση με 5 χρυσά μετάλλια.[1][4][5] Την τρίτη θέση κατέκτησε η Τουρκία με 3 χρυσά μετάλλια.[1][4][5] Στη γενική βαθμολογία η ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών αναδείχθηκε πρωταθλήτρια.[1][5] Τη δεύτερη θέση κατέλαβε η Γαλλία και την τρίτη η Ελλάδα.[1][4][5]
Αποτελέσματα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]1950 | 1951 | 1952 | 1953 | 1954

| Αγώνισμα | Χρυσό | Αργυρό | Χάλκινο | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Αγωνίσματα πίστας και δρόμου | ||||||
| 100 μέτρα[1][5] λεπτομέρειες |
Αλέν Πορτό | 10.8 | Χένρυ Τόμσον | 10.9 | Γιούργκεν Φένγκελ | 11.1 |
| 200 μέτρα[1][4][5] λεπτομέρειες |
Χένρυ Τόμσον | 22.2 | Αλέν Πορτό | 22.3 | Γιούργκεν Φένγκελ | 22.5 |
| 400 μέτρα[1][4][5] λεπτομέρειες |
Εντ Γουάιτ | 48.6 | Βασίλης Σύλλης | 48.7 ΕΡ | Οκτάβ Χάουσταντ | 49.1 |
| 800 μέτρα[1][5] λεπτομέρειες |
Εκρέμ Κοτσάκ | 1:55.5 | Ρομπίντο | 1:56.0 | ||
| 1500 μέτρα[1][4][5] λεπτομέρειες |
Μπομπ Ροντίμπο | 3:53.6 | Εκρέμ Κοτσάκ | 3:54.0 | Ροζέ Μπις | 3:55.4 |
| 5000 μέτρα[1][5] λεπτομέρειες |
Αχμέντ Λαμπιντί | 15:10.0 | Καχίτ Ονέλ | 15:13.0 | ||
| 110 μέτρα εμπόδια[1][4][5] λεπτομέρειες |
Εντμόν Ρουντνιτσκά | 15.0 | Τζόουνς | 15.1 | Ιωάννης Καμπαδέλης | 15.9 |
| 400 μέτρα εμπόδια[1][4][5] λεπτομέρειες |
Γουόρφιλντ | 54.8 | Μαρσέλ Ντίτς | 55.0 | Σταμάτης Σμυρνιώτης | 55.1 |
| 3000 μέτρα στιπλ[1][4] λεπτομέρειες |
Πιερ Πρατ | 9:19.6 | Καχίτ Ονέλ | 9:37.8 | Ροζέ Ντεβέρ | 9:41.6 |
| 4 × 100 μέτρα σκυταλοδρομία[1][4][5] λεπτομέρειες |
42.6 | 43.0 | 43.3 | |||
| 4 × 400 μέτρα σκυταλοδρομία[1][4][5] λεπτομέρειες |
3:18.8 | 3:22.4 | 3:24.0 | |||
| Αγωνίσματα αλμάτων και ρίψεων | ||||||
| Άλμα εις ύψος[1][4][5] λεπτομέρειες |
Ζακ Ντελελιέν | 1,90 μ. | Ράινχαρτ | 1,85 μ. | Μιχαήλ Παναγιωτόπουλος | 1,80 μ. |
| Άλμα επί κοντώ[1][5] λεπτομέρειες |
Ρήγας Ευσταθιάδης | 3,90 μ. | Μπίρσον | 3,90 μ. | ||
| Άλμα εις μήκος[1][4][5] λεπτομέρειες |
Μπγιορν Άντερσεν | 6,94 μ. | Δημήτρης Κηπουρός | 6,91 μ. | Ρενέ Λίμπερτ | 6,86 μ. |
| Άλμα εις τριπλούν[1][5] λεπτομέρειες |
Ρουχί Σαριάλπ | 14,84 μ. | Τζέσε Τόμας | 14,62 μ. | Μιχαήλ Μιχαήλ | 14,19 μ. |
| Σφαιροβολία[1][5] λεπτομέρειες |
Βορσέλ | 14,12 μ. | Μπάμπ | 14,05 μ. | Νουρί Τουράν | 14,05 μ. |
| Δισκοβολία[1][4][5] λεπτομέρειες |
Τζουζέπε Τόζι | 49,82 μ. | Μπιλ Μπάρτον | 45,27 μ. | Ραφαλί | 43,16 μ. |
| Ακοντισμός[4] λεπτομέρειες |
Γιόοπ Φίκερτ | 62,52 μ. | Βασίλης Καλλιμάνης | 59,22 μ. | Μπγιορν Άντερσεν | 54,90 μ. |
| Σφυροβολία[1] λεπτομέρειες |
Ρουτζέρο Καστανιέτι | 49,06 μ. | Μπιλ Μπάρτον | 44,42 μ. | ||
|
ΠΡ παγκόσμιο ρεκόρ | ΡΗ ρεκόρ ηπείρου (Ασίας, Αφρικής, Βόρειας Αμερικής, Νότιας Αμερικής, Ευρώπης και Ωκεανίας) | ΡΠ ρεκόρ πρωταθλήματος | ΡΑ ρεκόρ αγώνων | ΕΡ εθνικό ρεκόρ | ΟΡ Ολυμπιακό ρεκόρ | ΠΚ προσωπικό καλύτερο | ΚΠ καλύτερο περιόδου | ΕΚΑ ευρωπαίος κορυφαίος αθλητής (σε μια δεδομένη περίοδο) | ΠΚΑ παγκόσμιος κορυφαίος αθλητής (σε μια δεδομένη περίοδο) | ||||||
Στατιστικά
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Πίνακας μεταλλίων
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Διοργανώτρια χώρα
| Θέση | Χώρα | Χρυσά | Αργυρά | Χάλκινα | Σύνολο |
|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 6 | 8 | 0 | 14 | |
| 2 | 5 | 3 | 3 | 11 | |
| 3 | 2 | 3 | 1 | 6 | |
| 4 | 2 | 0 | 0 | 2 | |
| 5 | 1 | 3 | 4 | 8 | |
| 6 | 1 | 2 | 4 | 7 | |
| 7 | 1 | 0 | 3 | 4 | |
| 8 | 1 | 0 | 0 | 1 | |
| Σύνολο (8 χώρες) | 19 | 19 | 15 | 53 | |
Βαθμολογία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]| Θέση | Χώρα | Βαθμοί |
|---|---|---|
| 1 | ||
| 2 | ||
| 3 |
Μετέχουσες χώρες
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στο πρωτάθλημα αγωνίστηκαν αθλητές από 9 χώρες-μέλη του Διεθνούς Συμβουλίου Στρατιωτικού Αθλητισμού (CISM).[3][7]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 Εφημερίδα «Ελευθερία», 16/9/1952, σ. 5 efimeris.nlg.gr, Ανακτήθηκε 17 Μαρτίου 2021
- 1 2 Εφημερίδα Vestjyden, 15/9/1952, σ. 2 statsbiblioteket.dk, Ανακτήθηκε 22 Μαρτίου 2021
- 1 2 3 Εφημερίδα «Έθνος», 16/9/1952, σ. 2 efimeris.nlg.gr, Ανακτήθηκε 17 Μαρτίου 2021
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 Εφημερίδα Corriere dello Sport, 15/9/1952, σ. 7 dlib.coninet.it, Ανακτήθηκε 17 Μαρτίου 2021
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 Εφημερίδα «Εμπρός», 16/9/1952, σ. 4 efimeris.nlg.gr, Ανακτήθηκε 17 Μαρτίου 2021
- ↑ Armed Forces Sports - About CISM armedforcessports.defense.gov, Ανακτήθηκε 17 Μαρτίου 2021
- ↑ Εφημερίδα «Εμπρός», 9/9/1952, σ. 5 efimeris.nlg.gr, Ανακτήθηκε 17 Μαρτίου 2021