Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Ενόπλων 1950
| 5o Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Ενόπλων | |
|---|---|
| Διοργανώτρια πόλη |  Πω, Γαλλία |
| Ημερομηνία(ες) | 9–10 Σεπτεμβρίου[1][2] |
| Κύριο στάδιο | Σταντ ντυ Αμό[3] |
| Επίπεδο | Ανώτερο |
| Είδος | Ανοιχτός Στίβος |
| Μετέχουσες χώρες | 6[4] |
| Αγωνίσματα | 19[1][2][3] |
Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Ενόπλων 1950 ήταν η 5η[5] διοργάνωση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Ενόπλων, που διεξήχθη υπό την εποπτεία του Διεθνούς Συμβουλίου Στρατιωτικού Αθλητισμού (CISM). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Σταντ ντυ Αμό (Stade du Hameau), στο Πω μεταξύ 9 και 10 Σεπτεμβρίου του 1950.[1][2][3]
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 19 αγωνίσματα και έλαβαν μέρος αθλητές από 6 χώρες-μέλη του ΣΙΣΜ.[1][2][3][4]
Στη γενική βαθμολογία η Γαλλία αναδείχθηκε πρωταθλήτρια.[3] Τη δεύτερη θέση κατέλαβε η Ιταλία και την τρίτη το Βέλγιο.[3]
Αποτελέσματα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]1948 | 1949 | 1950 | 1951 | 1952
| Αγώνισμα | Χρυσό | Αργυρό | Χάλκινο | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Αγωνίσματα πίστας και δρόμου | ||||||
| 100 μέτρα[1][2] λεπτομέρειες |
Ρενέ Μπονινό Γαλλία (FRA) | 10.9 | Τέο Σαάτ Ολλανδία (NED) | |||
| 200 μέτρα[1][2] λεπτομέρειες |
Τέο Σαάτ Ολλανδία (NED) | 21.8 | Γιαν Κλέιν Ολλανδία (NED) | |||
| 400 μέτρα[1][2] λεπτομέρειες |
Ζακ Ντεγκά Γαλλία (FRA) | 50.3 | Ντανιέλ Λαμουρέ Γαλλία (FRA) | |||
| 800 μέτρα[1][2][4] λεπτομέρειες |
Σαρλ Μπελγκάρντ Γαλλία (FRA) | 1:55.3 | Γ. Νίλσεν Δανία (DEN) | |||
| 1500 μέτρα[1][2] λεπτομέρειες |
Φρανς Αρμάν Βέλγιο (BEL) | 4:07.0 | Οσμάν Τζοσγκούλ Τουρκία (TUR) | |||
| 5000 μέτρα[1] λεπτομέρειες |
Οσμάν Τζοσγκούλ Τουρκία (TUR) | 15:19.0 | ||||
| 110 μέτρα εμπόδια[1][2][4] λεπτομέρειες |
Μουσταφά Μπατμάν Τουρκία (TUR) | 15.6 | Νίλσεν Δανία (DEN) | |||
| 400 μέτρα εμπόδια[3] λεπτομέρειες |
Ερνέστο Εμανουέλι Ιταλία (ITA) | 57.3 | ||||
| 3000 μέτρα στιπλ[1][2] λεπτομέρειες |
Οσμάν Τζοσγκούλ Τουρκία (TUR) | 9:16.1 | Μπεν Σαΐντ Αμπνταλά Γαλλία (FRA) | |||
| 4 × 100 μέτρα σκυταλοδρομία[1][2][3] λεπτομέρειες |
Γαλλία | Ολλανδία | Ιταλία | 43.2 | ||
| 4 × 400 μέτρα σκυταλοδρομία[1][2][3] λεπτομέρειες |
Γαλλία | Ιταλία | 3:22.1 | |||
| Αγωνίσματα αλμάτων και ρίψεων | ||||||
| Άλμα εις ύψος[1][2] λεπτομέρειες |
Βάλτερ Χέρσενς Βέλγιο (BEL) | 1,90 μ. | Κλωντ Μπενάρ Γαλλία (FRA) | |||
| Άλμα επί κοντώ[1][3][4] λεπτομέρειες |
Τζούλιο Κιέζα Ιταλία (ITA) | 3,90 μ. | Δανία (DEN) | |||
| Άλμα εις μήκος[1][2] λεπτομέρειες |
Μισέλ Σιμεόν Γαλλία (FRA) | 7,08 μ. | Ρενέ Λίμπερτ Βέλγιο (BEL) | |||
| Άλμα εις τριπλούν[1][3] λεπτομέρειες |
Μαρσέλ Ρουζ Γαλλία (FRA) | 14,27 μ. | Φερντινάντο Σίμι Ιταλία (ITA) | 13,96 μ. | ||
| Σφαιροβολία[1][4] λεπτομέρειες |
Γουίλι Wuyts Βέλγιο (BEL) | 13,45 μ. | Δανία (DEN) | Πίτερσεν Ολλανδία (NED) | 13,10 μ. | |
| Δισκοβολία[2][3] λεπτομέρειες |
Τζουζέπε Τόζι Ιταλία (ITA) | 51,21 μ. | Καρμάιτ Βέλγιο (BEL) | |||
| Ακοντισμός[1][2][3][4] λεπτομέρειες |
Αρνάλντο Ρινάλντι Ιταλία (ITA) | 54,79 μ. | Σβένσον Δανία (DEN) | |||
| Σφυροβολία[1][2][3] λεπτομέρειες |
Ρουτζέρο Καστανιέτι Ιταλία (ITA) | 49,2 μ. | Παρέ Γαλλία (FRA) | |||
|
ΠΡ παγκόσμιο ρεκόρ | ΡΗ ρεκόρ ηπείρου (Ασίας, Αφρικής, Βόρειας Αμερικής, Νότιας Αμερικής, Ευρώπης και Ωκεανίας) | ΡΠ ρεκόρ πρωταθλήματος | ΡΑ ρεκόρ αγώνων | ΕΡ εθνικό ρεκόρ | ΟΡ Ολυμπιακό ρεκόρ | ΠΚ προσωπικό καλύτερο | ΚΠ καλύτερο περιόδου | ΕΚΑ ευρωπαίος κορυφαίος αθλητής (σε μια δεδομένη περίοδο) | ΠΚΑ παγκόσμιος κορυφαίος αθλητής (σε μια δεδομένη περίοδο) | ||||||
Στατιστικά
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Πίνακας μεταλλίων
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Διοργανώτρια χώρα
| Θέση | Χώρα | Χρυσά | Αργυρά | Χάλκινα | Σύνολο |
|---|---|---|---|---|---|
| 1 | Γαλλία | 7 | 4 | ||
| Ιταλία | 4 | 1 | 3 | 8 | |
 Βέλγιο | 3 | 2 | |||
| Τουρκία | 3 | 1 | |||
| 5 | Ολλανδία | 1 | 3 | 1 | 5 |
| 6 |  Δανία | 0 | 5 | 0 | 5 |
| Σύνολο (6 χώρες) | 18 | 16 | 4 | ||
Βαθμολογία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]| Θέση | Χώρα | Βαθμοί |
|---|---|---|
| 1 | Γαλλία | |
| 2 | Ιταλία | |
| 3 | Βέλγιο | |
| 4 | Ολλανδία | |
| 5 | Τουρκία | |
| 6 | Δανία |
Μετέχουσες χώρες
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στο πρωτάθλημα αγωνίστηκαν αθλητές από 6 χώρες-μέλη του Διεθνούς Συμβουλίου Στρατιωτικού Αθλητισμού (CISM).[3][4]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 Εφημερίδα: De Telegraaf, 11-09-1950, Saat militair kampionen 200 m, Koninklijke Bibliotheek (1618–1995) (Delpher), Ανακτήθηκε 21 Μαρτίου 2021
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 Εφημερίδα Corriere dello Sport, 11/9/1950, σ. 7 dlib.coninet.it, Ανακτήθηκε 21 Μαρτίου 2021
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Εφημερίδα Corriere dello Sport, 16/9/1950, σ. 3 dlib.coninet.it, Ανακτήθηκε 21 Μαρτίου 2021
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Εφημερίδα Randers Dagblad, 11/9/1950, σ. 6 statsbiblioteket.dk, Ανακτήθηκε 21 Μαρτίου 2021
- ↑ Armed Forces Sports - About CISM armedforcessports.defense.gov, Ανακτήθηκε 21 Μαρτίου 2021
