Τελεφερίκ Λυκαβηττού
| Τελεφερίκ Λυκαβηττού | |||||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 .jpg)  Συρμός του τελεφερίκ (Λυκαβηττός) | |||||||||||||||||||||||||||||||
| Πληροφορίες | |||||||||||||||||||||||||||||||
| Περιοχή | Λυκαβηττός, Αθήνα | ||||||||||||||||||||||||||||||
| Είδος | καλωδιοκίνητος σιδηρόδρομος | ||||||||||||||||||||||||||||||
| Κατάσταση | ενεργό | ||||||||||||||||||||||||||||||
| Πλήθος γραμμών | 1 (οδός Κλεομένους - Άγιος Γεώργιος Λυκαβηττού) | ||||||||||||||||||||||||||||||
| Σταθμοί | 2 | ||||||||||||||||||||||||||||||
| Καθημερινή εξυπηρέτηση | 410 άτομα/ώρα[1], 32 δρομολόγια/ημέρα[2] | ||||||||||||||||||||||||||||||
| Ετήσια εξυπηρέτηση | 300.000 | ||||||||||||||||||||||||||||||
| Λειτουργία | |||||||||||||||||||||||||||||||
| Έναρξη λειτουργίας | 18 Αυγούστου 1965 | ||||||||||||||||||||||||||||||
| Διάρκεια ταξιδιού | ≈3-4 λεπτά | ||||||||||||||||||||||||||||||
| Τεχνικά χαρακτηριστικά | |||||||||||||||||||||||||||||||
| Μήκος γραμμής | 210 μέτρα[3][2] | ||||||||||||||||||||||||||||||
| Μέγιστη ταχύτητα | 7 χλμ./ώρα | ||||||||||||||||||||||||||||||
 Σχετικά πολυμέσα | |||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||
Το Τελεφερίκ Λυκαβηττού (αναφερόμενο παλαιότερα επισήμως ως «σχοινοκίνητος σιδηρόδρομος»[4] του Λυκαβηττού) είναι επίγειο καλωδιοκίνητο σιδηροδρομικό μέσο με μεγάλη κλίση,[1] που συνδέει το Κολωνάκι με την κορυφή του Λυκαβηττού.[2]
Η αφετηρία του βρίσκεται στη συμβολή των οδών Πλουτάρχου και Αριστίππου και το τέρμα του στο παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου (στην κορυφή του λόφου). Το τροχαίο υλικό (συρμοί) αποτελείται από δύο μονές αυτοκινητάμαξες που μπορούν να μεταφέρουν 34 άτομα η κάθε μία. Η γραμμή του είναι μονή, ενώ στο μέσον της διαδρομής υπάρχει πλάτωμα στο οποίο διασταυρώνονται ο ανερχόμενος και ο κατερχόμενος συρμός. Η συχνότητα των δρομολογίων είναι ανά ημίωρο από τις 9:00 το πρωί ως τις 2:30 τα ξημερώματα ανά δεκάλεπτο. Η διαδρομή μετ'επιστροφής κοστίζει 7€/άτομο.[5][6][2]
Το μήκος της γραμμής του τελεφερίκ Λυκαβηττού ανέρχεται στα 210 μέτρα και έχει κλίση 28 μοιρών.[1][3][2] Η πρόσβαση στο τελεφερίκ γίνεται μέσω της στάσης "4η Λυκαβηττού" της λεωφορειακής γραμμής 060. Κατά μέσο όρο το τελεφερίκ μεταφέρει 300.000 επιβάτες ετησίως.[3][1][6][2][7]
Ιστορία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Από το 1923 προβλεπόταν η σύνδεση του λόφου του Λυκαβηττού -μέσω τελεφερίκ- με το κέντρο των Αθηνών στην οδό Αμερικής που την εποχή εκείνη διέσχιζε το τραμ.[8] Κατασκευάστηκε από τον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού (ΕΟΤ), με τις εργασίες να ξεκινούν το 1960.[9] Εγκαινιάστηκε στις 18 Απριλίου 1965, ενώ η λειτουργία του ξεκίνησε την επόμενη μέρα.[1][2]
Ανακοίνωση της λειτουργίας του τελεφερίκ στην εφημερίδα Ελευθερία, 20 Απριλίου 1965:
“Ο Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού γνωστοποιεί ότι ετέθησαν εις λειτουργίαν”
Οι εφημερίδες τις εποχής, ενημέρωναν το κοινό για τις πολυτέλειες του σιδηροδρόμου, όπως το «αναψυκτήριον-bar», τις ώρες λειτουργίας (10:00 - 24:00), αλλά και το αντίτιμο των 5 δραχμών (3 δρχ. για παιδιά κάτω των 8 ετών) για ένα εισιτήριο ανόδου-καθόδου μετ’ επιστροφής.[2]
Η εργασίες κατασκευής περιελάμβαναν ανασκαφές δρόμων και κλιμάκων εν όψει της αυξημένης κίνησης στη περιοχή με τη λειτουγία του τελεφερίκ.[10]
Σύμφωνα με τον τύπο της εποχής το πρώτο τρίμηνο από την έναρξη λειτουργίας του, το τελεφερίκ είχε μεγάλη επιτυχία με τον αριθμό Αθηναίων και ξένων επισκεπτών να ανέρχεται στους 256.321.[11]
Το 2002 η διαχείρηση του τελεφερίκ, όπως και του εστιατορίου στο λόφο του Λυκαβηττού, μεταφέρθηκε στον όμιλο εταιρειών εστίασης Kastellorizo[6]. Την ίδια χρονική περίοδο έγινε και ανακαίνιση του σιδηροδρόμου, η οποία διήρκησε περίπου έξι μήνες. Συγκεκριμένα, έγινε ανακαίνιση του μηχανολογικού και ηλεκτρολογικού εξοπλισμού που περιελάμβανε αλλαγή του κινητήρα, των ηλεκροϋδραυλικών φρένων, των ηλεκτρονικών συστημάτων λειτουργίας, του δωματίου χειρισμού και των δύο βαγονιών του τελεφερίκ.[3][2]
Τα νέα βαγόνια κατασκευάστηκαν στην Ελλάδα από την λιβαδείτικη εταιρεία «Αμαξώματα Τσώκος».[2][3] Η μηχανολογική εγκατάσταση από την ελβετική Doppelmayr Tramways και η ηλεκτρολογική από την ελβετική Frey AG Stans. Τα έργα ανακαίνισης του συρμού έγιναν υπό την επίβλεψη της ελληνικής εταιρείας τεχνικών έργων ΕΤΕΜΑ.[3]
Από το Δεκέμβριο του 2012, ο χώρος του τελεφερίκ αναπλάστηκε από μια ομάδα Ελλήνων και διεθνών δημιουργών (Jeff Van Dyck, Τάσος Μπουλμέτης, κ.ά.) με τη χρήση βίντεο, κολλάζ, φωτιστικών εφέ και ζωγραφικής αναμόρφωσης. Η ανάπλαση έγινε με την υποστήριξη του Οίκου Μεταξά.[12]
Υπήρξε σχεδιασμός ώστε ο σιδηρόδρομος να φθάσει στην στάση 4η Λυκαβηττού, στη διασταύρωση Πλουτάρχου με Κλεομένους, ωστόσο λόγω αντιδράσεων των περίοικων το εγχείρημα ανεστάλη.[13]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 3 4 5 «ETEMA - Επικλινής Σιδηρόδρομος». www.etema.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2024. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2025.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ΣΑΒΒΙΔΗΣ, ΛΕΥΤΕΡΗΣ (19 Απριλίου 2015). «50 χρόνια από την πρώτη διαδρομή με το Τελεφερίκ Λυκαβηττού». News 24/7. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουνίου 2025. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2025.
- 1 2 3 4 5 6 athenstransport (19 Απριλίου 2012). «Το τελεφερίκ του Λυκαβηττού». Athens Transport. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Απριλίου 2025. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2025.
- ↑ Το τελεφερίκ του Λυκαβηττού, Ιστορικό Λεύκωμα 1965, σελ. 136, Καθημερινή (1997).
- ↑ , Πλούταρχος (Μάιος 2013). «Τελεφερίκ Λυκαβηττού Δρομολόγια». ΛΥΚΑΒΗΤΤΟΣ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιανουαρίου 2025. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2025.
- 1 2 3 «19 Απρ 1965 - Ξεκινά η λειτουργία του τελεφερίκ του Λυκαβηττού». Enjoy News. 19 Απριλίου 2023. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουνίου 2025. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2025.
- ↑ «Cable Car | Lycabettus Hill». www.lycabettushill.com (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιανουαρίου 2025. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2025.
- ↑ «Πώς γλίτωσε ο Λυκαβηττός από τον «αφανισμό»…». Εφημερίδα των Συντακτών. 23 Δεκεμβρίου 2023. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιουνίου 2024. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2025.
- ↑ «Lycabettus Funicular». Atlas Obscura (στα Αγγλικά). 30 Αυγούστου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Απριλίου 2025. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2025.
- ↑ «ΑΣΧΗΜΙΑΙ». εφημερίδα «Εμπρός». 22 Μαΐου 1965. σελ. 3. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2025 – μέσω Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Εθνικής Βιβλιοθήκης.
- ↑ «Σημειώσεις Επίκαιρες - 6» (PDF). Περίοδος 4η (Αριθμός Φύλλου 82). εφημερίδα «Εμπρός». 24 Ιουλίου 1965. σελ. 4.
- ↑ «Σιδηροδρομικά Νέα: Η ιστορία του σιδηροδρομικού τελεφερίκ Λυκαβηττού. 51 χρόνια από την λειτουργία του». Σιδηροδρομικά Νέα. 23 Ιανουαρίου 2023. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Νοεμβρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2025.
- ↑ Οι Ελληνικοί Σιδηρόδρομοι Εκδόσεις Μίληττος σελ. 65.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Επικλινής Σιδηρόδρομος Λυκαβηττού, ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2009.
- Το ασανσέρ του Λυκαβηττού, εφημερίδα Ελευθερία 20-4-1965, σελ.2,4.
- Metaxa Rise www.lifo.gr, 11 Δεκεμβρίου 2012.
 |
Αυτό το λήμμα σχετικά με τις σιδηροδρομικές μεταφορές χρειάζεται επέκταση. Μπορείτε να βοηθήσετε την Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το. |
| Κύριοι σιδηροδρομικοί άξονες | |
|---|---|
| Διακλαδώσεις κύριων αξόνων | |
| Περιφερειακές γραμμές | |
| Μητροπολιτικός σιδηρόδρομος | |
| Προαστιακός σιδηρόδρομος | |
| Τραμ | |
| Τουριστικός σιδηρόδρομος | |
| Τελεφερίκ | |
.svg){kind=small}
.svg){kind=icon}
.svg){kind=small}
