close
Μετάβαση στο περιεχόμενο

Εκλογές στο Πακιστάν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Το Σύνταγμα του Πακιστάν προβλέπει την διεξαγωγή εκλογών για την άνω και κάτω βουλή καθώς και για τα κοινοβούλια των ομόσπονδων κρατιδίων του Πακιστάν. Συνήθως διεξάγονται γενικές εκλογές κάθε πέντε χρόνια, δηλαδή τριπλές εκλογές για τις τρεις προαναφερθείσες περιπτώσεις.

Οι βουλευτικές εκλογές αφορούν τα δύο σώματα του κοινοβούλιου. Η κάτω βουλή, που ονομάζεται Εθνοσυνέλευση, έχει 342 μέλη, από τα οποία 272 εκλέγονται απευθείας από χωρισμένες μονοεδρικές περιφέρειες. Οι υπόλοιπες μοιράζονται στα κόμματα ανάλογα με το ποσοστό που πήραν στις εκλογές και από αυτές, 60 προορίζονται για γυναίκες και 10 για μη Μουσουλμανικές μειονότητες. Στην άνω βουλή, στη Γερουσία, εκλέγονται 23 αντιπρόσωποι για κάθε ένα από τα τέσσερα ομόσπονδα κρατίδια του Πακιστάν, 8 μέλη επιλέγονται από την Κυβέρνηση και 4 μέλη εκλέγονται από την Εθνοσυνέλευση για να αντιπροσωπεύσουν την ομοσπονδιακή περιφέρεια της πρωτεύουσας Ισλαμαμπάντ, οπότε συνολικά υπάρχουν 104 μέλη. Τα δύο αυτά σώματα από κοινού εκλέγουν τον Πρωθυπουργό και τον Πρόεδρο του Πακιστάν.[1][2]

Γενικές εκλογές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρόσφατες γενικές εκλογές (2024)

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι πιο πρόσφατες εκλογές ήταν οι γενικές εκλογές του 2024.

Προηγούμενες γενικές εκλογές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μεταξύ 1947 και 1958, δεν πραγματοποιήθηκαν άμεσες εκλογές σε εθνικό επίπεδο στο Πακιστάν. Εκλογές σε επαρχιακό επίπεδο διεξάγονταν περιστασιακά. Οι επαρχιακές εκλογές του Δυτικού Πακιστάν περιγράφηκαν ως «παρωδία, γελοιοποίηση και απάτη σε βάρος του εκλογικού σώματος.»[3]

Οι πρώτες άμεσες εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στη χώρα μετά την ανεξαρτησία ήταν για τη Νομοθετική Συνέλευση του Παντζάμπ (Δυτικό) μεταξύ 10 και 20 Μαρτίου. Οι εκλογές αφορούσαν 197 έδρες. Συνολικά 939 υποψήφιοι διαγωνίστηκαν για 189 έδρες, ενώ οι υπόλοιπες έδρες συμπληρώθηκαν χωρίς αντίπαλο. Επτά πολιτικά κόμματα συμμετείχαν. Οι εκλογές διεξήχθησαν σε βάση καθολικής ψηφοφορίας με γύρω στο ένα εκατομμύριο ψηφοφόρους. Η συμμετοχή παρέμεινε χαμηλή: στη Λαχόρη, η συμμετοχή έφτασε το 30% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, ενώ στις αγροτικές περιοχές του Παντζάμπ ήταν πολύ χαμηλότερη.

Στις 8 Δεκεμβρίου 1951 η Επαρχία Βορειοδυτικών Συνόρων διεξήγαγε εκλογές για έδρες της Επαρχιακής Νομοθεσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν καθ’ όλη την εκλογική ιστορία του Πακιστάν, πολλοί από τους ηττημένους κατηγόρησαν τους νικητές για νοθεία και παρατυπίες. Αντίστοιχα, τον Μάιο του 1953 πραγματοποιήθηκαν εκλογές για τη νομοθεσία της Σιντ, οι οποίες επίσης στιγματίστηκαν από κατηγορίες νοθείας.

Τον Απρίλιο του 1954 πραγματοποιήθηκαν γενικές εκλογές για τη Νομοθετική Συνέλευση Ανατολικού Πακιστάν, στις οποίες το Μουσουλμανικό Κόμμα Πακιστάν ηττήθηκε από τη συμμαχία του Ενωμένου Μετώπου, που εξέφραζε τον μπενγκαλικό εθνικισμό.[4] Ο εν ενεργεία πρωθυπουργός του Ανατολικού Πακιστάν, Νουρούλ Αμίν, έχασε την κοινοβουλευτική του έδρα από τον βετεράνο φοιτητικό ηγέτη και αγωνιστή του γλωσσικού κινήματος Χαλέκ Ναουάζ Χαν στην εκλογική του περιφέρεια Ναντάιλ της περιοχής Μυμενσίνγκ. Η συντριπτική ήττα του Νουρούλ Αμίν από τη συμμαχία του Ενωμένου Μετώπου ουσιαστικά εξαφάνισε το Μουσουλμανικό Κόμμα Πακιστάν από το πολιτικό τοπίο του τότε Ανατολικού Πακιστάν.

Οι Πακιστανικές γενικές εκλογές 1970 ήταν οι πρώτες άμεσες γενικές εκλογές μετά την ανεξαρτησία του Πακιστάν από τη Βρετανική Ινδία. Ύστερα από δεκαετίες αγώνα, η στρατιωτική κυβέρνηση αναγκάστηκε να μεταβιβάσει την εξουσία σε δημοκρατικά εκλεγμένους αξιωματούχους. Στο Ανατολικό Πακιστάν, οι εκλογές θεωρήθηκαν ως δημοψήφισμα για την αυτοδιοίκηση των Μπενγκάλι πολιτών του Πακιστάν, οι οποίοι αποτελούσαν σχεδόν το 55% του πληθυσμού, χωρίς ωστόσο να έχουν δικαιώματα αντίστοιχα με αυτά των Δυτικοπακιστανών.

Τις εκλογές κέρδισε ο Σύνδεσμος Αουάμι, εξασφαλίζοντας 167 έδρες από τις 313, και ο Σέιχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν επρόκειτο να γίνει ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρωθυπουργός του Πακιστάν. Ωστόσο, η στρατιωτική κυβέρνηση, κατόπιν αιτήματος του ηγέτη της αντιπολίτευσης Ζούλφικαρ Άλι Μπούτο, αρνήθηκε να μεταβιβάσει την εξουσία στο εκλεγμένο κοινοβούλιο, γεγονός που οδήγησε στην έναρξη του Πολέμου Ανεξαρτησίας του Μπανγκλαντές.

Οι γενικές εκλογές του 1985 ήταν μη κομματικές εκλογές, ωστόσο πολλοί τεχνοκράτες συνδέονταν με διάφορα κόμματα.

Ιστορία εκλογών στο Πακιστάν

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Εκλογές Λαϊκή Ψήφος Έδρες Εκλεκτορική Ψήφος Αποτέλεσμα
Εκλογές Συντακτικής Συνέλευσης 1947 Πανινδικός Μουσουλμανικός Σύνδεσμος Ο Λιάκατ Άλι Χαν εκλέγεται πρωθυπουργός, σχηματίζεται η κυβέρνηση Χαν, συγκαλείται η 1η Συντακτική Συνέλευση.
Εκλογές Συντακτικής Συνέλευσης 1955 - Πακιστανικό Μουσουλμανικό Κόμμα και Ενωμένο Μέτωπο 404 MLA εκλέγουν 72 μέλη. Ο Τσάουντρι Μουχάμαντ Άλι εκλέγεται πρωθυπουργός, σχηματίζεται ο συνασπισμός Άλι—Χουκ, συγκαλείται η 2η Συντακτική Συνέλευση.
Γενικές εκλογές 1962 - 150 μέλη εκλέγονται

6 έδρες δεσμευμένες για γυναίκες

 80.000 «βασικοί δημοκράτες» εκλέγουν 150 μέλη, τα οποία εκλέγουν 6 έδρες δεσμευμένες για γυναίκες. Συγκαλείται η Εθνοσυνέλευση.
Γενικές εκλογές 1965 Συνδυασμός Αντιπολιτευόμενων Κομμάτων Κομματικός Μουσουλμανικός Σύνδεσμος Αγιούμπ Χαν Ο Αγιούμπ Χαν εκλέγεται πρόεδρος
Εκλογές Λαϊκή Ψήφος Έδρες Αποτελέσματα
Γενικές εκλογές 1970 Αλ-Πακιστανικό Αουάμι Λιγκ Αλ-Πακιστανικό Αουάμι Λιγκ Η νίκη του Σέιχ Μουτζίμπουρ Ραχμάν αμφισβητείται και το Πακιστάν διασπάται στα δύο.
Αναπληρωματικές εκλογές 1971 Οι εκλογές ακυρώθηκαν μετά την ανεξαρτησία του Μπανγκλαντές.
Γενικές εκλογές 1977 Λαϊκό Κόμμα του Πακιστάν Λαϊκό Κόμμα του Πακιστάν Μαζικές διαμαρτυρίες λόγω νοθείας. Ο στρατηγός Ζία ξεκινά το στρατιωτικό πραξικόπημα.
Γενικές εκλογές 1985 Ανεξάρτητοι Ανεξάρτητοι Ο Μουχάμαντ Χαν Τζουνέτζο εκλέγεται πρωθυπουργός
Γενικές εκλογές 1988 Λαϊκό Κόμμα του Πακιστάν Λαϊκό Κόμμα του Πακιστάν Η Μπεναζίρ Μπούτο εκλέγεται πρωθυπουργός
Γενικές εκλογές 1990 Ισλαμικό Δημοκρατικό Μέτωπο Ισλαμικό Δημοκρατικό Μέτωπο Ο Ναουάζ Σαρίφ εκλέγεται πρωθυπουργός
Γενικές εκλογές 1993 Μουσουλμανικό Κόμμα Πακιστάν (Ν) Λαϊκό Κόμμα του Πακιστάν Η Μπεναζίρ Μπούτο εκλέγεται πρωθυπουργός
Γενικές εκλογές 1997 Μουσουλμανικό Κόμμα Πακιστάν (Ν) Μουσουλμανικό Κόμμα Πακιστάν (Ν) Ο Ναουάζ Σαρίφ εκλέγεται πρωθυπουργός
Γενικές εκλογές 2002 Λαϊκό Κόμμα του Πακιστάν Μουσουλμανικό Κόμμα Πακιστάν (Q) Κοινοβούλιο χωρίς πλειοψηφία, ο Ζαφαρουλάχ Χαν Τζαμάλι εκλέγεται από την Εθνοσυνέλευση
Γενικές εκλογές 2008 Λαϊκό Κόμμα του Πακιστάν Λαϊκό Κόμμα του Πακιστάν Ο Γιουσούφ Ράζα Γκιλάνι εκλέγεται πρωθυπουργός
Γενικές εκλογές 2013 Μουσουλμανικό Κόμμα Πακιστάν (Ν) Μουσουλμανικό Κόμμα Πακιστάν (Ν) Ο Ναγουάζ Σαρίφ εκλέγεται πρωθυπουργός
Αναπληρωματικές εκλογές 2013 Εθνοσυνέλευση του Πακιστάν: Μουσουλμανικό Κόμμα Πακιστάν (Ν)

Επαρχιακές συνελεύσεις του Πακιστάν: Μουσουλμανικό Κόμμα Πακιστάν (Ν)

 Το PML-N αποκτά ισχυρή πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση.
Γενικές εκλογές 2018 PTI PTI Ο Ίμραν Χαν εκλέγεται πρωθυπουργός
Αναπληρωματικές εκλογές 2018 Εθνοσυνέλευση του Πακιστάν: PTI,

Επαρχιακές συνελεύσεις του Πακιστάν: PTI

 Το PTI υφίσταται απώλειες και δεν μπορεί να διατηρήσει πολλές έδρες. Αντιπολίτευση και κυβέρνηση σημειώνουν κέρδη.
Γενικές εκλογές 2024 Μουσουλμανικό Κόμμα Πακιστάν (Ν) Μουσουλμανικό Κόμμα Πακιστάν (Ν) Ο Σεχμπάζ Σαρίφ εκλέγεται πρωθυπουργός
Αναπληρωματικές εκλογές 2024 Εθνοσυνέλευση: Μουσουλμανικό Κόμμα Πακιστάν (Ν)

Επαρχιακές συνελεύσεις του Πακιστάν: Μουσουλμανικό Κόμμα Πακιστάν (Ν)

 Η κυβερνητική συμμαχία σημειώνει κέρδη, ενώ η συμμαχία SIC–PTI–Ανεξάρτητοι χάνει έδρες.

Γενικές εκλογές 2008

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι γενικές εκλογές του 2008 ήταν οι πρώτες ελεύθερες εκλογές που πραγματοποιούνταν μετά την επιβολή στρατιωτικής δικτατορίας το 1999. Η προεκλογική περίοδος στιγματίστηκε από την δολοφονία της αρχηγού της αντιπολίτευσης, Μπεναζίρ Μπούτο. Το κόμμα της, το Πακιστανικό Λαϊκό Κόμμα κέρδισε στις εκλογές, και εξασφάλισε 122 έδρες. Αν και οι έδρες αυτές δεν ήταν αρκετές για μία απόλυτη πλειοψηφία, κατάφερε να διορίσει δικό του πρωθυπουργό. Πάντως, η μεταβίβαση της εξουσίας από τους στρατιωτικούς στο Πακιστανικό Λαϊκό Κόμμα θεωρήθηκε ανώμαλη.[5]

Γενικές εκλογές 2013

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γενικές εκλογές 2018

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 25 Ιουλίου 2018 διεξήχθησαν γενικές εκλογές. Νικητής των εκλογών αναδείχθηκε ο Ίμραν Χαν, ηγέτης του κεντρώου κόμματος Πακιστάν Ταχρίκ ι Ινσάφ (PTI). Το απερχόμενο κόμμα, Πακιστανικός Μουσουλμανικός Σύνδεσμος -Ναουάζ (PML-N) ήρθε δεύτερο τόσο σε ψήφους όσο και σε έδρες στο κοινοβούλιο. Τέλος το Λαϊκό Κόμμα του Πακιστάν ήρθε τρίτο, όπως και στις προηγούμενες εκλογές. Η προεκλογική περίοδος ήταν τεταμένη και βίαιη, με το κυβερνών κόμμα να υποστηρίζει ότι δεν έχει ίσες ευκαιρίες και ότι άλλες δυνάμεις εξουσίας, όπως ο στρατός, προωθούσαν με διάφορους τρόπους τον Ίμραν Χαν. Τελικά η μεταβίβαση της εξουσίας ήταν ομαλή και παρά τις διαμαρτυρίες της, η αντιπολίτευση συμμετείχε στο νέο κοινοβούλιο.[6][7]


Προεδρική εκλογή

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρόσφατη προεδρική εκλογή (2024)

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στο Πακιστάν στις 9 Μαρτίου 2024 για την επιλογή του 14ου προέδρου του Πακιστάν, ο οποίος είναι ο αρχηγός κράτους της χώρας. Ο Ασίφ Αλί Ζαρντάρι του Λαϊκού Κόμματος του Πακιστάν εξελέγη 14ος Πρόεδρος του Πακιστάν νικώντας τον Μαχμούντ Χαν Ατσακζάι της συμμαχίας Σουνιτικού Συμβουλίου Ιτεχάντ (SIC) που υποστηριζόταν από το PTI.[8] Ο πρώην πρόεδρος Αρίφ Αλβί ήταν επιλέξιμος για επανεκλογή, αλλά δεν έθεσε υποψηφιότητα για δεύτερη θητεία.[9] Ο Ζαρντάρι έλαβε 411 ψήφους από το Εκλεκτορικό Κολέγιο έναντι 181 του Ατσακζάι.

Προηγούμενες προεδρικές εκλογές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1956

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι εκλογές για τον μεταβατικό πρόεδρο του Πακιστάν διεξήχθησαν στις 5 Μαρτίου 1956. Η εκλογή πραγματοποιήθηκε έμμεσα μέσω των ψήφων των μελών της Συντακτικής Συνέλευσης του Πακιστάν. Στην εκλογή, ο Ισκαντέρ Μιρζά, μέλος του Μουσουλμανικού Συνδέσμου (Πακιστάν) (PML), εξελέγη.[10]

1960

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δείτε στην ενότητα Δημοψηφίσματα το 1960.

1965

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι πρώτες προεδρικές εκλογές του Πακιστάν διεξήχθησαν στις 2 Ιανουαρίου 1965. Η ψηφοφορία επρόκειτο να είναι έμμεση, καθώς ο Πρόεδρος έπρεπε να εκλεγεί από τους 80.000 «βασικούς δημοκράτες» (basic democrats), οι οποίοι αποτελούσαν το Εκλεκτορικό Κολλέγιο. Αυτοί οι Βασικοί Δημοκράτες ήταν δημοκρατικά εκλεγμένοι δημόσιοι αντιπρόσωποι που υπηρετούσαν στα συμβούλια της Περιφέρειας (Divisional), της Επαρχίας (District), του Τεσίλ (Tehsil) ή της Ένωσης (Union). Υπήρξαν πολλαπλές κατηγορίες ότι το στρατιωτικό κατεστημένο του Πακιστάν νόθευσε τις εκλογές υπέρ του Στρατηγού Αγιούμπ Χαν.

Στις εκλογές συμμετείχαν δύο μεγάλα κόμματα: ο Σύνδεσμος Μουσουλμάνων της Συνέλευσης και τα Ενωμένα Κόμματα της Αντιπολίτευσης. Τα Ενωμένα Κόμματα της Αντιπολίτευσης αποτελούνταν από πέντε μεγάλα κόμματα της αντιπολίτευσης και είχαν ένα πρόγραμμα εννέα σημείων, το οποίο περιελάμβανε την αποκατάσταση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και την εισαγωγή άμεσων εκλογών και καθολικής ψηφοφορίας. Τα Ενωμένα Κόμματα της Αντιπολίτευσης δεν είχαν ενιαία ηγεσία και, ως εκ τούτου, δεν μπόρεσαν να επιλέξουν έναν προεδρικό υποψήφιο μεταξύ τους. Ως εκ τούτου, επέλεξαν την Φατιμά Τζίνα ως υποψήφιά τους, η οποία θεωρήθηκε αδιαμφισβήτητη ηγέτιδα λόγω της σχέσης της με τον Μοχάμεντ Άλι Τζίνα. Εν τω μεταξύ, ο υποψήφιος για τον Σύνδεσμο Μουσουλμάνων της Συνέλευσης ήταν ο εν ενεργεία πρόεδρος Αγιούμπ Χαν.Τα αποτελέσματα των εκλογών ήταν υπέρ του Αγιούμπ Χαν, ο οποίος, παρά την απώλεια της λαϊκής ψήφου, κέρδισε το 62,43% της εκλεκτορικής ψήφου. Η Φατιμά Τζίνα κέρδισε το 35,86% των ψήφων του εκλογικού κολλεγίου.[11]

1973

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μια προεδρική εκλογή διεξήχθη στο Πακιστάν στις 10 Αυγούστου 1973 για την επιλογή του πέμπτου προέδρου του Πακιστάν και του πρώτου προέδρου υπό το νέο Σύνταγμα του 1973.[12] Ο Φαζάλ Ιλάχι Τσοντρί, υποψήφιος του Λαϊκού Κόμματος του Πακιστάν (PPP), κέρδισε 139 ψήφους στο κοινοβούλιο, νικώντας τον Χαν Αμιρζαντάχ Χαν, υποψήφιο του Εθνικού Κόμματος Αγουάμι (ΝΑΡ), ο οποίος κέρδισε μόνο 45 ψήφους.[13][14]

1988

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έμμεσες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν τον Δεκέμβριο του 1988 για την εκλογή του 7ου Προέδρου του Πακιστάν. Οι ψήφοι δόθηκαν από το Εκλεκτορικό Κολέγιο του Πακιστάν, το οποίο είχε τα νέα του μέλη τόσο στις εθνικές όσο και στις επαρχιακές συνελεύσεις εκλεγμένα στις αντίστοιχες γενικές εκλογές του 1988.

Οι εκλογές κατέληξαν σε συμφωνία μεταξύ του ήδη κυβερνώντος Ανεξάρτητου μεταβατικού προέδρου, Γκουλάμ Ισχάκ Χαν, του Λαϊκού Κόμματος του Πακιστάν (PPP) καθώς και του Ισλαμί Τζαμχουρί Ιτιχάντ (IJI). Με την υποστήριξη των δύο μεγαλύτερων κομμάτων, ο Ισχάκ Χαν κέρδισε τις εκλογές με ευκολία.[15]

1993

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μια έμμεση προεδρική εκλογή διεξήχθη στις 13 Νοεμβρίου 1993 για την επιλογή του όγδοου προέδρου του Πακιστάν.[16] Οι εκλογές είχαν ως αποτέλεσμα την επικράτηση του Φαρούκ Λεγκάρι, υποψηφίου του Λαϊκού Κόμματος του Πακιστάν (PPP), έναντι του αντιπάλου του, Γουασίμ Σατζάντ, υποψηφίου του Μουσουλμανικού Συνδέσμου του Πακιστάν (Ν) (PML(N)). Η εκλογή ακολούθησε το Εκλογικό Κολλέγιο του Πακιστάν όπως ορίζεται στο Σύνταγμα του 1973 και περιελάμβανε ψηφοφορία και από τα δύο σώματα του κοινοβουλίου εκτός από τις επαρχιακές συνελεύσεις.[17]

1997

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 31 Δεκεμβρίου 1997 διεξήχθη έμμεση προεδρική εκλογή στο Πακιστάν. Το Εκλογικό Κολλέγιο του Πακιστάν – μια κοινή συνεδρίαση της Γερουσίας, της Εθνοσυνέλευσης και των Επαρχιακών Συνελεύσεων – εξέλεξε νέο πρόεδρο μετά την παραίτηση του προέδρου Φαρούκ Λεγκάρι. Όπως απαιτεί το σύνταγμα, ο Γουασίμ Σατζάντ (με την ιδιότητά του ως προέδρου της Γερουσίας του Πακιστάν) έγινε αυτομάτως υπηρεσιακός πρόεδρος στις 2 Δεκεμβρίου 1997, μετά την παραίτηση του Λεγκάρι. Ο Μοχάμαντ Ραφίκ Ταράρ, υποψήφιος που υποστηρίχθηκε από τον Μουσουλμανικό Σύνδεσμο του Πακιστάν (Ν) (PML-N), κέρδισε τις εκλογές με 374 ψήφους, νικώντας τον Αφτάμπ Σαμπάν Μιράνι και τον Μοχάμαντ Χαν Σεράνι, υποψηφίους που υποστηρίχθηκαν από το Λαϊκό Κόμμα του Πακιστάν (PPP) και το Τζαμιάτ Ουλέμα-ε-Ισλάμ (F) (JUI-F), αντίστοιχα.[18][19]

2004

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μια ψήφος εμπιστοσύνης διεξήχθη από το Εκλογικό Κολλέγιο του Πακιστάν την 1η Ιανουαρίου 2004, στην οποία ο Περβέζ Μουσάραφ κέρδισε 374 από τις 702 ψήφους. Ως αποτέλεσμα, σύμφωνα με το Άρθρο 41(8) του Συντάγματος του Πακιστάν, «θεωρήθηκε ότι εξελέγη» στο αξίωμα του Προέδρου μέχρι τον Οκτώβριο του 2007.[20][16]

2007

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μια έμμεση προεδρική εκλογή διεξήχθη στο Πακιστάν στις 6 Οκτωβρίου 2007.[21] Αυτό συνέβη πριν από τη διάλυση του κοινοβουλίου ενόψει των επερχόμενων γενικών εκλογών που είχαν προγραμματιστεί για το 2008.[22] Η πακιστανική νομοθετική εξουσία εξέλεξε τον εν ενεργεία Περβέζ Μουσάραφ με συντριπτική πλειοψηφία. Ο σχεδόν ομόφωνος χαρακτήρας της νίκης του Μουσάραφ κατέστη δυνατός λόγω της απουσίας δύο βασικών ηγετών της πολιτικής αντιπολίτευσης, του Ναγουάζ Σαρίφ και της Μπεναζίρ Μπούτο. Ο Ναγουάζ Σαρίφ είχε επιχειρήσει να επιστρέψει στο Πακιστάν πριν από τις εκλογές, αλλά απελάθηκε ξανά στην εξορία από την κυβέρνηση λόγω κατάφωρης παραβίασης της συμφωνίας που είχε υπογράψει με το τότε καθεστώς να παραμείνει εκτός Πακιστάν και της πολιτικής του για περίοδο δέκα ετών. Η Μπεναζίρ Μπούτο είχε επίσης ανακοινώσει την πρόθεσή της να επιστρέψει στο Πακιστάν για τις εκλογές, αλλά τελικά αποφάσισε να μην το κάνει. Θεωρήθηκε ευρέως ότι η απόφασή της ήταν αποτέλεσμα μιας διευθέτησης που έκανε με τον Μουσάραφ.

2008

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μια έμμεση προεδρική εκλογή διεξήχθη στις 6 Σεπτεμβρίου 2008.[23] Το Εκλογικό Κολλέγιο του Πακιστάν εξέλεξε νέο πρόεδρο μετά την παραίτηση του προέδρου Περβέζ Μουσάραφ.[24] Όπως απαιτεί το σύνταγμα, ο Μοχάμαντ Μιάν Σούμρο (με την ιδιότητά του ως προέδρου της Γερουσίας του Πακιστάν) έγινε αυτομάτως υπηρεσιακός πρόεδρος στις 18 Αυγούστου 2008, μετά την παραίτηση του Μουσάραφ.[25] Το σύνταγμα απαιτούσε την εκλογή νέου προέδρου από το Κοινοβούλιο εντός 30 ημερών. Ο Σούμρο θεωρούνταν πιστός στον Μουσάραφ και ήταν βέβαιο ότι θα αντικαθίστατο σε εκείνη την εκλογή.[26] Ο Ασίφ Άλι Ζαρντάρι εξελέγη Πρόεδρος του Πακιστάν, καθώς ο επικεφαλής της εκλογικής επιτροπής Κάζι Μοχάμαντ Φαρούκ ανακοίνωσε ότι «ο Ασίφ Άλι Ζαρντάρι εξασφάλισε 241 ψήφους από τις 426 έγκυρες ψήφους που δόθηκαν στο κοινοβούλιο».

2013

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 30 Ιουλίου 2013 στο για την εκλογή του 12ου προέδρου του Πακιστάν.[27] Η θητεία του εν ενεργεία προέδρου Ασίφ Αλί Ζαρντάρι έληγε στις 8 Σεπτεμβρίου 2013. Κατά συνέπεια, το Άρθρο 41 του Συντάγματος του Πακιστάν απαιτούσε οι εκλογές να διεξαχθούν το αργότερο έως τις 8 Αυγούστου 2013.[28] Το Εκλογικό Κολλέγιο του Πακιστάν είχε την αρμοδιότητα να εκλέξει νέο πρόεδρο για να διαδεχθεί τον πρόεδρο Ζαρντάρι, ο οποίος αρνήθηκε να διεκδικήσει δεύτερη θητεία.[29] Μετά το μποϊκοτάζ των προεδρικών εκλογών από το Λαϊκό Κόμμα του Πακιστάν και τους συμμάχους του, οι δύο υποψήφιοι ήταν ο Μαμνούν Χουσαΐν που υποστηριζόταν από τον Μουσουλμανικό Σύνδεσμο του Πακιστάν (Ν), και ο Γουατζιχουντίν Αχμέντ που υποστηριζόταν από το Πακιστάν Τεχρίκ-ε-Ινσάφ. Ο Χουσαΐν, γεννημένος στην Άγρα, εξελέγη πρόεδρος με πλειοψηφία, εξασφαλίζοντας 432 ψήφους.[30] Οι εκλογές αυτές ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του Πακιστάν που εκλέχθηκε πολιτικό πρόσωπο ως πρόεδρος ενώ ένας εν ενεργεία πολιτικός πρόεδρος βρισκόταν ακόμη στην εξουσία, ολοκληρώνοντας μια ιστορική και δημοκρατική μετάβαση εξουσίας που ξεκίνησε με τις γενικές εκλογές του 2013.[31]

2018

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δημοψηφίσματα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1960

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ένα έμμεσο δημοψήφισμα για την εμπιστοσύνη στον πρόεδρο Μουχάμαντ Αγιούμπ Χαν διεξήχθη στις 14 Φεβρουαρίου 1960,[32] με τους ψηφοφόρους να καλούνται να αποφανθούν εάν θα έπρεπε να παραμείνει πρόεδρος για άλλα πέντε χρόνια, έχοντας αναλάβει το αξίωμα από το 1958 μετά την ανατροπή της προηγούμενης κυβέρνησης μέσω του στρατιωτικού πραξικοπήματος.

Η ψηφοφορία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του συστήματος βασικής δημοκρατίας που εισήχθη μετά το πραξικόπημα, σύμφωνα με το οποίο οι έμμεσες ψήφοι διεξάγονταν από ένα εκλεκτορικό σώμα 80.000 μελών. Τα μέλη του εκλέγονταν από μονοεδρικές περιφέρειες (40.000 σε κάθε πτέρυγα), μία για κάθε 600 ψηφοφόρους.[33] Οι εκλογές για το εκλεκτορικό σώμα πραγματοποιήθηκαν μεταξύ Δεκεμβρίου 1959 και Ιανουαρίου 1960 σε μη κομματική βάση (καθώς τα πολιτικά κόμματα ήταν απαγορευμένα).[33]

Το 96,37% των μελών του εκλεκτορικού σώματος ψήφισε υπέρ του Χαν.[33] Ορκίστηκε τρεις ημέρες μετά την ψηφοφορία.[34]

1984

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ένα δημοψήφισμα για την πολιτική της ισλαμοποίησης του προέδρου Μουχάμαντ Ζία ουλ-Χακ διεξήχθη στις 19 Δεκεμβρίου 1984. Οι ψηφοφόροι κλήθηκαν να απαντήσουν εάν υποστήριζαν τις προτάσεις του Ζία ουλ-Χακ για την τροποποίηση αρκετών νόμων σύμφωνα με το Κοράνι και τη Σούννα, εάν ήθελαν αυτή η διαδικασία να συνεχιστεί και εάν υποστήριζαν την ισλαμιστική ιδεολογία του Πακιστάν.[35] Το δημοψήφισμα αποτέλεσε επίσης τρόπο παράτασης της προεδρικής θητείας του Ζία ουλ-Χακ κατά πέντε χρόνια.[36] Επισήμως ανακοινώθηκε ότι εγκρίθηκε από το 98,5% των ψηφοφόρων, με συμμετοχή 62,2%.[35] Ανεξάρτητοι παρατηρητές αμφισβήτησαν εάν η συμμετοχή ξεπέρασε το 30% και σημείωσαν ότι υπήρξαν «εκτεταμένες παρατυπίες».[37]

2002

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ένα δημοψήφισμα για την παραμονή του Περβέζ Μουσάραφ στη θέση του προέδρου για πέντε χρόνια διεξήχθη στις 30 Απριλίου 2002.[38] Η πρόταση εγκρίθηκε από το 97,97% των ψηφοφόρων. Ωστόσο, η αντιπολίτευση μποϊκόταρε το δημοψήφισμα υποστηρίζοντας ότι ήταν αντισυνταγματικό.[39] Το δημοψήφισμα θεωρήθηκε από πολλούς ως στημένο ή προκαθορισμένο. Κόμματα της αντιπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένων του Λαϊκού Κόμματος του Πακιστάν και της Μουσουλμανικής Λίγκας του Πακιστάν, χαρακτήρισαν την απόφαση του Μουσάραφ να διεξαγάγει δημοψήφισμα ακατάλληλη και κάλεσαν τους πολίτες να το μποϊκοτάρουν.[40] Ως απάντηση, η ηλικία ψήφου μειώθηκε από τα 21 στα 18 έτη και ο αριθμός των εκλογικών τμημάτων αυξήθηκε σημαντικά, ενώ δεν απαιτούνταν ταυτότητα για να ασκήσει κανείς το εκλογικό του δικαίωμα.[40] Αν και η συμμετοχή αναφέρθηκε επίσημα στο 56,1%,[41] η αντιπολίτευση υποστήριξε ότι κυμάνθηκε μεταξύ 5% και 7%.[42] Η ψηφοφορία επικρίθηκε από την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Πακιστάν ως «σημαδεμένη από σοβαρές παρατυπίες».[43] Ο Μουσάραφ ισχυρίστηκε ότι με τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος τηρούσε τις δημοκρατικές διαδικασίες, παρά το γεγονός ότι το Σύνταγμα του Πακιστάν δεν περιέχει διάταξη για εκλογή Προέδρου μέσω δημοψηφίσματος.[44]

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ «Pakistan». Freedom House (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2021.
  2. ↑ «Chapter 2: "Electoral Laws and Conduct of Elections" of Part VIII: "Elections"». www.pakistani.org. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2021.
  3. ↑ Report of the Electoral Reforms Commission, Κυβέρνηση του Πακιστάν, 1956
  4. ↑ «Human Rights Commission of Pakistan Election». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2006.CS1 maint: Unfit url (link)
  5. ↑ Mehdi, Tahir (16 Απριλίου 2013). «An overview of 2008 general elections». DAWN.COM (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2021.
  6. ↑ «Ο Ιμράν Χαν νικητής των εκλογών στο Πακιστάν». m.naftemporiki.gr. Ανακτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2021.
  7. ↑ Team, ΤοΒΗΜΑ (28 Ιουλίου 2018). «Πακιστάν: ΕΕ και ΗΠΑ εκφράζουν επιφυλάξεις για την εκλογική διαδικασία». Ειδήσεις - νέα - Το Βήμα Online. Ανακτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2021.
  8. ↑ «Zardari returns to Office of President for second time» (στα Αγγλικά). 9 Μαρτίου 2024. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2024.
  9. ↑ «Arif Alvi elected 13th president of Pakistan | The Express Tribune». The Express Tribune. 4 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2018.
  10. ↑ «Mirza Turns Politician : Joins Muslim League». The Pakistan Observer. 5 Ιουνίου 1955. σελ. 1.
  11. ↑ «Democratising Pakistan? II - Daily Times». Daily Times (στα Αγγλικά). 4 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2018.
  12. ↑ «New President of Pakistan Named in Government Shift». The New York Times (στα Αγγλικά). 11 Αυγούστου 1973. ISSN 0362-4331. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2025.
  13. ↑ karachipage.com https://web.archive.org/web/20061113135032/http://karachipage.com/news/jan98/010198.txt. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Νοεμβρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2025. In 1973, PPP's Fazal Elahi Chaudhry polled 139 votes against 45 of NAP's Amirzada Khan. Missing or empty |title= (βοήθεια)
  14. ↑ «From The Past Pages Of Dawn: 1973: Fifty Years Ago: Elahi elected President». DAWN.COM (στα Αγγλικά). 11 Αυγούστου 2023. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2025.
  15. ↑ «Pakistan - President Ghulam Ishaq Khan as Power Broker». www.country-data.com. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2024.
  16. 1 2 Ziring, Lawrence (1993-12-01). «The Second Stage in Pakistani Politics: The 1993 Elections» (στα αγγλικά). Asian Survey 33 (12): 1175–1185. doi:10.2307/2645177. ISSN 0004-4687. https://online.ucpress.edu/as/article/33/12/1175/23047/The-Second-Stage-in-Pakistani-Politics-The-1993. Σφάλμα αναφοράς: Μη έγκυρη ετικέτα <ref> • όνομα " :0 " ορίζεται πολλές φορές με διαφορετικό περιεχόμενο
  17. ↑ Sarfraz, Amir Wasim | Mahira (9 Μαρτίου 2024). «How is the president elected in Pakistan?». DAWN.COM (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2025.
  18. ↑ «Pakistani President Quits in Feud With Prime Minister». The New York Times (στα Αγγλικά). 3 Δεκεμβρίου 1997. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2025.
  19. ↑ «President resigns in dispute with premier». The Irish Times (στα Αγγλικά). 3 Δεκεμβρίου 1997. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2025.
  20. ↑ Pakistan Gives Musharraf Confidence Vote as President New York Times, 1 January 2004
  21. ↑ «Pakistan election date announced». BBC. 20 Σεπτεμβρίου 2007.
  22. ↑ Zehra, Nasim (27 Ιανουαρίου 2007). «Musharraf's re-election». Khaleej Times. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2022.
  23. ↑ «Date set for Pakistan election». The Australian. 22 Αυγούστου 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Αυγούστου 2008. Ανακτήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2008.
  24. ↑ «Musharraf Quits as President to Avoid Impeachment (Update2)». Bloomberg. 14 Ιουλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2008.
  25. ↑ "Soomro takes over as acting Pak President" Αρχειοθετήθηκε 17 July 2019 στο Wayback Machine., Press Trust of India, 18 August 2008.
  26. ↑ Stephen Graham, "Musharraf's exit poses challenge for Pakistan"], AFP, 18 August 2008. Αρχειοθετήθηκε 19 August 2008 στο Wayback Machine.
  27. ↑ «International World News». ABC News. 20 Ιουλίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2013.
  28. ↑ Khan, Azam (17 Ιουλίου 2013). «Amid headhunt: Presidential poll fixed for Aug 6». The Express Tribune. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2013.
  29. ↑ «Pakistani president says will not run again following heavy loss in May 11 elections». Fox News Channel. 2 Ιουνίου 2013. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2013.
  30. ↑ «Mamnoon Hussain elected 12th President of Pakistan». The News. 30 Ιουλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2013.
  31. ↑ «India-born Mamnoon Hussain elected Pakistani president». NDTV.com. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2013.
  32. ↑ «Pakistan gives Ayub five-year mandate». The New York Times. 15 Φεβρουαρίου 1960.
  33. 1 2 3 «elec-tion-ary [Election-in-1960]». The Express Tribune. 12 Απριλίου 2013.
  34. ↑ Stanley B. Sprague (2020). Pakistan Since Independence: A History, 1947 to Today. McFarland. σελ. 58. ISBN 978-1-4766-8151-1.
  35. 1 2 Dieter Nohlen, Florian Grotz & Christof Hartmann (2001) Elections in Asia: A data handbook, Volume I, p677 (ISBN 0-19-924958-X)
  36. ↑ Nohlen et al., p673
  37. ↑ Richter, William L. (February 1985). «Pakistan in 1984: Digging In». Asian Survey 25 (2): 147. doi:10.2307/2644298. https://archive.org/details/sim_asian-survey_1985-02_25_2/page/146.
  38. ↑ Pakistan, 30. April 2002 : General Musharraf als Präsident für 5 Jahre Direct Democracy
  39. ↑ Opposition boycotts Pakistan referendum BBC News, 7 April 2002
  40. 1 2 Pakistan’s sham referendum endorses Musharraf as president World Socialist Website
  41. ↑ Σφάλμα αναφοράς: Σφάλμα παραπομπής: Λανθασμένο <ref>. Δεν υπάρχει κείμενο για τις παραπομπές με όνομα DD.
  42. ↑ Pakistan referendum: The way to decide the country's future? BBC News, 7 May 2002
  43. ↑ Musharraf wins huge backing BBC News, 1 May 2002
  44. ↑ Referendum 2002 Story of Pakistan


Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Εκλογές_στο_Πακιστάν&oldid=11381154"