Ρανούλφος Α΄ του Καϊάτσο
| Ρανούλφος του Καϊάτσο | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Θάνατος | 1088 |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | στρατιωτικός |
| Οικογένεια | |
| Τέκνα | Ροβέρτος του Καϊάτσο |
| Γονείς | Ασκλητίνος Α΄ Ντρενγκώ |
| Αδέλφια | Ασκλητίνος Β΄ Ντρενγκώ Ριχάρδος Α΄ της Καπούης |
| Συγγενείς | Γκουαλγκάνο Ριντέλ (γαμπρός) |
| Οικογένεια | Οικογένεια Καρέλ-Ντρενγκώ |
_1050.jpg)
Ο Ρανούλφος Α΄ (γράφεται επίσης Ραινούλφος, γαλλ.: Ra(i)nulf ή Raynulf) (απεβ. το 1088) ήταν κόμης τού Καγιάτσο στο πριγκιπάτο τής Κάπουα περίπου από το 1078. Έθεσε επίσης υπό τον έλεγχό του τις πρώην Λομβαρδικές κομητείες Αλίφε, Τελέζε και Σαντ' Αγκάτα ντέι Γκότι και τα κάστρα Αϊρόλα και Τόκο Καουντίο [1], κυριαρχώντας στην περιοχή μεταξύ Κάπουα και Μπενεβέντο (ένα παπικό φέουδο). Πέρασε αυτή την εδαφική κυριαρχία άθικτη στους κληρονόμους του, η οποία παρέμεινε στην κατοχή τους μέχρι το τέλος τού εγγονού και ομωνύμου του, Ρανούλφου Β΄, το 1139. [2]
Ο Ρανούλφος Α΄ ήταν ο νεότερος γιος τού Ασκλετίνου Α΄ κόμη τής Ατσερέντσα, τού Οίκου των Ντρένγκοτ τής Νορμανδικής αριστοκρατίας. [3] Μετά από πρόσκληση τού ηγουμένου Δεζιδέριου, ο Ρανούλφος παρευρέθηκε στα εγκαίνια τής νέας βασιλικής τής Μονής τού Μόντε Κασίνο την 1η Οκτωβρίου 1071. [4] Την ίδια χρονιά, βοήθησε τον ανιψιό του, Ιορδάνη, σε μία βραχύβια επανάσταση εναντίον τού πατέρα τού τελευταίου -αδελφού τού Ρανούλφου Α΄- Ριχάρδου Α΄ πρίγκιπα τής Κάπουα. [3] [5] Η αφοσίωσή του στον ανιψιό του ανταμείφθηκε, όταν ο τελευταίος διαδέχθηκε τον Ριχάρδο Α΄ το 1078. Ο Ιορδάνης παραχώρησε στον Ρανούλφο Α΄ την παλαιά Λομβαρδική κομητεία τού Καγιάτσο. [2] Ο Ρανούλφος Α΄ συνόδευσε επίσης τον Ιορδάνη σε ένα διπλωματικό ταξίδι στη Ρώμη το 1078, όπου τόσο ο ανιψιός, όσο και ο θείος του συμφιλιώθηκαν με τον πάπα Γρηγόριο Ζ΄ για προηγούμενες καταπατήσεις σε παπικό έδαφος, και ήρθη η απαγόρευσή τους (αφορισμός). [6] Μετά το τέλος τού πάπα Γρηγορίου Ζ΄ το 1085, όταν απειλήθηκαν οι εκτάσεις τού Μόντε Κασίνο, ο Δεζιδέριος (Βίκτωρ Γ΄) κάλεσε τον Ρανούλφο Α΄ να τις υπερασπιστεί. [4]
Το 1078–79 ο Ρανούλφος Α΄ και ο πρίγκιπας Ιορδάνης υποστήριξαν μία εξέγερση εναντίον τού δούκα Ροβέρτου Γυισκάρδου στο δουκάτο τής Απουλίας. Στους επαναστάτες περιλαμβάνονταν οι κόμητες Πέτρος Β΄ τού Τράνι, Ερρίκος τού Μόντε Σαντ' Άντζελο και Αμίκο Β΄ τού Τζιοβινάτσο, καθώς και τέσσερις από τους ανιψιούς τού Ροβέρτου -Αβελάρδος, Ερμάνος, κόμης Γοδεφρείδος τού Κονβερσάνο και κόμης Ροβέρτος του Μοντεσκαλιόζο- και οι ευγενείς Γκραντιλόν και Βαλδουίνος. Αφού νίκησε τον Αβελάρδο, τον Γκραντιλόν και τον Βαλδουίνο, ο Ροβέρτος πήγε στο Σαλέρνο τον Ιούλιο του 1079 και στη συνέχεια στο Σάρνο, όπου έκλεισε ειρήνη με τον πρίγκιπα Ιορδάνη και τον κόμη Ρανούλφο Α΄. Με την απώλεια τής υποστήριξης των Καπουανών, η εξέγερση κατέρρευσε. [7]
Η σύζυγος τού Ρανούλφου Α΄ ήταν η Σίβυλλα, και μαζί έκαναν δωρεές στο μοναστήρι τού Σαν Γκαμπριέλε στην Αϊρόλα. Αυτές επιβεβαιώθηκαν στον ηγούμενο Αγάνο από τον πάπα Πασχάλη Β΄ στις 25 Σεπτεμβρίου 1108. [4] Είχαν μία κόρη, η οποία παντρεύτηκε τον Γουαλγκάνο δούκα της Γκαέτα, [8] και δύο γιους: τον Ροβέρτο (άκμασε το 1086–1116), ο οποίος διαδέχθηκε τις κομητείες τού Ρανούλφου Α΄, και τον Ριχάρδο (άκμασε το 1072–96). [9] Ο Ρανούλφος Α΄ απεβίωσε το 1088. [5] [α]
Σημειώσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Loud implies that he may have died in 1087[2] or 1089.[10] He was certainly dead by 1089, when Baldwin, lord of Ponte di Santa Anastasia and one of Ranulf's vassals, invoked "Count Ranulf of good memory" (bone memorie Raynulfi comitis) in a charter.[11]
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Gambella 2007, σελ. 36.
- 1 2 3 Loud 2013, σελ. 247.
- 1 2 Loud 2013, σελ. 235.
- 1 2 3 Bloch 1986.
- 1 2 Takayama 1993, σελ. 221, has a family tree..
- ↑ Chalandon 1907.
- ↑ Poso 2001.
- ↑ Bloch 1986, σελ. 396.
- ↑ Takayama 1993, σελ. 221.
- ↑ Loud 2013, σελ. 276.
- ↑ Bloch 1986, σελίδες 261–62.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Bloch, Herbert (1986). Monte Cassino in the Middle Ages. Volume I (Parts I–III). Cambridge, MA: Harvard University Press.
- Chalandon, Ferdinand (1907). Histoire de la domination normande en Italie et en Sicile. 2 vols. Paris: A. Picard et fils.
- Gambella, Angelo (2007). Medioevo Alifano: Potere e Popolo nello Stato Normanno di Alife. Studi Storici sul Medioevo Italiano. Rome: Drengo.
- Loud, G. A. (1981). «The Norman Counts of Caiazzo and the Abbey of Montecassino». Monastica: Scritti raccolti in memoria del xv centenario della nascità di S. Benedetto (480–1980), vol. I. Miscellanea Cassinese. 44, σσ. 199–217.
- Loud, G. A. (2013) [2000]. The Age of Robert Guiscard: Southern Italy and the Northern Conquest. Oxford: Routledge.
- Poso, Cosimo Damiano (2001). «Goffredo». Dizionario Biografico degli Italiani. 57. Rome: Istituto dell'Enciclopedia Italiana. http://www.treccani.it/enciclopedia/goffredo_(Dizionario_Biografico)/.
- Takayama, Hiroshi (1993). The Administration of the Norman Kingdom of Sicily. Leiden: E. J. Brill.
- Tescione, G. (1975). «Roberto Conte normanno di Alife, Caiazzo e S. Agata dei Goti». Archivio Storico di Terra di Lavoro 4: 9–52.
