, επίτροπος"> Ευρωπαϊκή Επιτροπή - Βικιπαίδεια
close
Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ευρωπαϊκή Επιτροπή

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Image
ΕίδοςΘεσμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης
ΡόλοςΕκτελεστικό συμβούλιο
Ιδρύθηκε1958
Κολέγιο
Τρέχον κολέγιοΕπιτροπή φον ντερ Λάιεν
ΠρόεδροςΟύρσουλα φον ντερ Λάιεν
Πρώτος και
Εκτελεστικός
Αντιπρόεδρος		Φρανς Τίμερμανς
Εκτελεστικοί
Αντιπρόεδροι
Αντιπρόεδροι
Διοίκηση
Γλώσσες
εργασίας		Αγγλικά
Γαλλικά
Γερμανικά
Γενική Γραμματεία της Ευρωπαϊκής ΕπιτροπήςΊλσε Γιουχανσόνε υπηρεσιακή
Τμήματα24
Τοποθεσία
Προσωπικό23.000[1]
Ιστοσελίδα
ec.europa.eu

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (αγγλικά: European Commission, γαλλικά: Commission européenne, αναφέρεται συχνά ως Κομισιόν) είναι θεσμικό όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με απώτερο σκοπό την προστασία των κοινοτικών συμφερόντων των κρατών μελών της Ένωσης. Ιδρύθηκε το 1951 και έχει ως έδρα τις Βρυξέλλες, διατηρώντας επίσης γραφεία στο Λουξεμβούργο και αντιπροσωπείες σε όλες τις χώρες της Ένωσης. Η Επιτροπή προτείνει νέες ευρωπαϊκές νομοθετικές πράξεις, τις οποίες υποβάλλει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αποτελεί συγχρόνως εκτελεστικό όργανο της Ένωσης, αρμόδιο για την εφαρμογή των κοινών πολιτικών και την εξασφάλιση της εφαρμογής της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, ενώ παράλληλα διαχειρίζεται τα προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και τον οικονομικό προϋπολογισμό της.

Τα μέλη της ονομάζονται επισήμως επίτροποι και συχνά με τον όρο Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναφερόμαστε στο σώμα των επιτρόπων που ασκούν τη διοίκηση του οργάνου. Από το 2005, μετά τις αλλαγές της συνθήκης της Νίκαιας, κάθε κράτος μέλος εκπροσωπείται από έναν επίτροπο. Σε αντίθεση με το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάθε μέλος της Επιτροπής έχει ευρωπαϊκό ρόλο, διαχειρίζεται ένα χαρτοφυλάκιο που του ανατίθεται από τον πρόεδρο της στην αρχή της θητείας του και το χειρίζεται με ενιαίο Ευρωπαϊκό χαρακτήρα και προσανατολισμό, χωρίς υποδείξεις από εθνικές κυβερνήσεις ή άλλους οργανισμούς.

Αρμοδιότητες

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διαφέρει ως προς άλλα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσα από το «δικαίωμα πρωτοβουλίας» στη νομοθετική διαδικασία. Έχει δηλαδή το δικαίωμα να υποβάλλει προτάσεις νέας ευρωπαϊκής νομοθεσίας στο Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο, προκειμένου να προωθήσει τα συμφέροντα της Ένωσης ή να αντιμετωπιστεί ένα πρόβλημα. Λειτουργεί επίσης ως εκτελεστικό όργανο, με αρμοδιότητα στη διαχείριση και εκτέλεση του προϋπολογισμού της Ένωσης, καθώς και τη διαχείριση των ευρωπαϊκών προγραμμάτων ή την εξασφάλιση της εφαρμογής των πολιτικών που έχουν εγκριθεί από το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο.

Image
Αίθουσα συνεδριάσεων του κτιρίου Μπερλεμόν

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενεργεί παράλληλα ως «θεματοφύλακας των Συνθηκών», αρμόδια για τη διασφάλιση της ορθής εφαρμογής της ισχύουσας ευρωπαϊκής νομοθεσίας ή την υποβολή σχεδίων αναθεωρήσεως των ευρωπαϊκών συνθηκών. Στα πλαίσια αυτού του ρόλου, έχει δικαίωμα να κινήσει σχετικές νομικές διαδικασίες, όταν ένα κράτος μέλος παραβιάζει τη νομοθεσία, και να προσφύγει στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων για την επιβολή χρηματικών ποινών, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης του κράτους μέλους. Αρμοδιότητα της Επιτροπής είναι επίσης η εκπροσώπηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η διαπραγμάτευση διεθνών συμφωνιών.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενεργεί σύμφωνα με τις πολιτικές κατευθύνσεις που καθορίζει ο/η πρόεδρός της, ο οποίος διορίζεται κατόπιν πρότασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και έγκρισής της από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ο/Η εκλεγμένος πρόεδρος αναλαμβάνει την επιλογή των επιτρόπων από καταλόγους υποψηφίων, όπως αυτοί διαμορφώνονται από τα κράτη μέλη, ενώ η τελική έγκριση για το διορισμό της Επιτροπής δίνεται από το Κοινοβούλιο. Η θητεία της διαρκεί για περίοδο πέντε ετών.

Ο/Η πρόεδρος της Επιτροπής αναθέτει στους επιτρόπους τους τομείς πολιτικής για τους οποίους θα είναι αρμόδιοι, με δυνατότητα ανακατανομής των αρμοδιοτήτων τους κατά τη διάρκεια της θητείας της Επιτροπής, εφόσον κριθεί αναγκαίο. Κατά κανόνα, οι συνεδριάσεις της Επιτροπής διενεργούνται μία φορά την εβδομάδα, εμπιστευτικά, αλλά ενδέχεται να οριστούν και έκτακτες συνεδριάσεις αν κριθεί απαραίτητο από τον/την πρόεδρο, ο οποίος τις συγκαλεί.

Διοικητικά, οργανώνεται σε διαφορετικές «Γενικές Διευθύνσεις» και υπηρεσίες, αρμόδιες για συγκεκριμένους τομείς, καθεμία από τις οποίες διαθέτει έναν Γενικό Διευθυντή ως επικεφαλής, ο οποίος δίνει αναφορά στον αρμόδιο επίτροπο. Οι Γενικές Διευθύνσεις συντάσσουν ουσιαστικά τις νομοθετικές προτάσεις, διενεργώντας ευρείες διαβουλεύσεις και σε συνεργασία με τα αρμόδια υπουργεία των κρατών μελών. Οι προτάσεις αυτές, περιλαμβάνονται στη συνέχεια στην ημερήσια διάταξη κάποιας συνεδρίασης της Επιτροπής και υποβάλλονται προς ψηφοφορία. Η λήψη των αποφάσεων για την έγκριση μίας πρότασης γίνεται κατόπιν ψηφοφορίας κατά τη διάρκεια μίας συνεδρίασης ή με γραπτή διαδικασία, κατά την οποία η πρόταση διανέμεται στους επιτρόπους, οι οποίοι με τη σειρά τους κοινοποιούν επιφυλάξεις τους ή άλλες προτεινόμενες τροποποιήσεις. Προβλέπεται επίσης διαδικασία εξουσιοδότησης ενός η περισσότερων μελών της Επιτροπής να λάβουν μία απόφαση, με δυνατότητα περαιτέρω εκχώρησης αυτού του δικαιώματος σε Γενικούς Διευθυντές ή επικεφαλής υπηρεσιών της Επιτροπής.

Ιστορία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η πρώτη μορφή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής καθορίστηκε από τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα, η οποία υπογράφτηκε στις 18 Απριλίου του 1951. Το 1957, με τις συνθήκες της Ρώμης, καθιερώθηκαν δύο νέα σώματα, η Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και η Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας, τα οποία αργότερα συγχωνεύτηκαν για τη δημιουργία της ενιαίας Ευρωπαϊκής Επιτροπής, για τις τρεις Ευρωπαϊκές Κοινότητες εκείνης της εποχής, με βάση την Συνθήκη Συγχώνευσης που υπογράφτηκε στις 8 Απριλίου 1965 και τέθηκε σε ισχύ από την 1η Ιουλίου 1967. Η ενιαία επιτροπή του 1967, αποτελεί ουσιαστικά το όργανο που λειτουργεί μέχρι σήμερα.

Image
Το κτίριο Μπερλεμόν, έδρα της Κομισιόν

Η Συνθήκη της Λισσαβώνας, η οποία τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2009, συγχώνευσε τις θέσεις του Ευρωπαίου Επιτρόπου για τις Εξωτερικές Σχέσεις με τον Ύπατο Εκπρόσωπο του Συμβουλίου για την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας. Ο κάτοχος αυτού του αξιώματος, μαζί με τον Αντιπρόεδρος της Επιτροπής, θα προεδρεύει των συνεδριάσεων του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τις εξωτερικές υποθέσεις καθώς και της επιτροπής εξωτερικών σχέσεων[2][3]. Η Συνθήκη επίσης προβλέπει περαιτέρω ότι ευρωεκλογές θα πρέπει στο εξής «να λαμβάνονται υπόψη» κατά τον διορισμό του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, παρότι εξακολουθούν να προτείνονται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πλέον «εκλέγει» υποψηφίους για το αξίωμα, αντί να τους «εγκρίνει», όπως ως τότε προέβλεπε η Συνθήκη της Νίκαιας.

Πρόεδροι της Επιτροπής

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Πρόεδρος (γέννηση-θάνατος) Εικόνα Κράτος Κόμμα Περίοδος
Βάλτερ Χάλσταϊν (1901-1982) Image Image Γερμανία Χριστιανοδημοκράτες
Εθνικά: CDU		 1 Ιανουαρίου 1958 - 5 Ιουλίου 1967
Ζαν Ρεΐ (1902-1983) Image Βέλγιο Βέλγιο Φιλελεύθεροι
Εθνικά: PRL		 5 Ιουλίου 1967 - 1 Ιουλίου 1970
Φράνκο Μαρία Μαλφάτι (1927-1991) Image Image Ιταλία Χριστιανοδημοκράτες
Εθνικά: DC		 2 Ιουλίου 1970 - 1 Μαρτίου 1972
Σίκο Μάνσχολτ (1908-1995) Image Image Ολλανδία Σοσιαλιστές
Εθνικά: PvdA		 22 Μαρτίου 1972 - 5 Ιανουαρίου 1973
Φρανσουά-Ξαβιέ Ορτολί (1925-2007) Image Image Γαλλία Χριστιανοδημοκράτες
Εθνικά: RPR		 6 Ιανουαρίου 1973 - 5 Ιανουαρίου 1977
Ρόι Τζένκινς (1920-2003) Image Ηνωμένο Βασίλειο Ηνωμένο Βασίλειο ΕΣΚ
Εθνικά: Εργατικό Κόμμα		 6 Ιανουαρίου 1977 - 19 Ιανουαρίου 1981
Γκαστόν Θορν (1928-2007) Image Image Λουξεμβούργο ELDR
Εθνικά: Δημοκρατικό Κόμμα		 20 Ιανουαρίου 1981 - 6 Ιανουαρίου 1985
Ζακ Ντελόρ (1925-2023) Image Image Γαλλία ΕΣΚ
Εθνικά: Σοσιαλιστικό Κόμμα		 7 Ιανουαρίου 1985 - 24 Ιανουαρίου 1995
Ζακ Σαντέρ (1937-) Image Image Λουξεμβούργο ΕΛΚ
Εθνικά: CSV		 25 Ιανουαρίου 1995- 14 Μαρτίου 1999
Μανουέλ Μαρίν (1949-2017) Image Image Ισπανία ΕΣΚ
Εθνικά: PSOE		 15 Μαρτίου 1999 - 16 Σεπτεμβρίου 1999
Ρομάνο Πρόντι (1939-) Image Image Ιταλία ELDR
Εθνικά: Δημοκρατικοί		 17 Σεπτεμβρίου 1999 - 21 Νοεμβρίου 2004
Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο (1956-) Image Πορτογαλία Πορτογαλία ΕΛΚ
Εθνικά: PSD		 22 Νοεμβρίου 2004 - 31 Οκτωβρίου 2014
Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ (1954-) Image Image Λουξεμβούργο ΕΛΚ
Εθνικά: CSV		 1 Νοεμβρίου 2014 - 30 Νοεμβρίου 2019
Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν (1958-) Image Image Γερμανία ΕΛΚ
Εθνικά: CDU		 1 Δεκεμβρίου 2019 -

Σημερινή σύνθεση

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Image
Επιτροπή φον ντερ Λάιεν
Επιβεβαίωση από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 27 Νοεμβρίου 2019 • Διορισμός από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις 28 Νοεμβρίου 2019
Χαρτοφυλάκιο Διοριζόμενος Χαρτοφυλάκιο Διοριζόμενος Χαρτοφυλάκιο Διοριζόμενος
Πρόεδρος Image
Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν
Image Γερμανία

(ΕΛΚ–Χριστιανοδημοκρατική Ένωση)

 Πρώτος Αντιπρόεδρος
—
Εκτελεστικός Αντιπρόεδρος Ευρωπαϊκής Πράσινης Συμφωνίας, Διοργανικών Σχέσεων και Διερεύνησης Προοπτικών		 Image
Μάρος Σέφκοβιτς
Image Σλοβακία

(ΕΣΚ–Κατεύθυνση – Σλοβακική Σοσιαλδημοκρατία)

 Εκτελεστική Αντιπρόεδρος για Μια Ευρώπη Έτοιμη για την Ψηφιακή Εποχή
—
Επίτροπος Ανταγωνισμού		 Image
Μαργκρέτε Βεστάγκερ
Image Δανία

(ALDE–Δανικό Κοινωνικό Φιλελεύθερο Κόμμα)

[4][5] [4][5] [4][6][7][5]
Εκτελεστικός Αντιπρόεδρος για μια οικονομία που λειτουργεί για τους ανθρώπους
—
Επίτροπος Εμπορίου		 Image
Βάλντις Ντομπρόβσκις
Image Λετονία

(ΕΛΚ–Ενότητα)

 Αντιπρόεδρος για Μια Ισχυρότερη Ευρώπη στον Κόσμο
—
Ύπατος Εκπρόσωπος της Ένωσης για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας		 Image
Ζοζέπ Μπορέλ
Image Ισπανία

(ΕΣΚ–Ισπανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα)

 Αντιπρόεδρος Προώθησης του Ευρωπαϊκού Τρόπου Ζωής μας Image
Μαργαρίτης Σχοινάς
Image Ελλάδα

(ΕΛΚ–Νέα Δημοκρατία)

[4][8][5] [4][9][10][11][5] [4][12][5]
Αντιπρόεδρος Αξιών και Διαφάνειας Image
Βιέρα Γιούροβα
Image Τσεχία

(ALDE–Δράση Δυσαρεστημένων Πολιτών 2011)

 Αντιπρόεδρος Δημοκρατίας και Δημογραφικού Image
Ντούμπραβκα Σούιτσα
Image Κροατία

(ΕΛΚ–Κροατική Δημοκρατική Ένωση)

 Επίτροπος Δράσης για το Κλίμα Image
Βόπκε Χούκστρα
Image Ολλανδία

(ΕΛΚ–Χριστιανοδημοκρατική Έκκληση)

[13][5] [14][5] [5]
Επίτροπος Προϋπολογισμού και Διοίκησης Image
Γιοχάνες Χαν
Image Αυστρία

(ΕΛΚ–Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα)

 Επίτροπος Καινοτομίας, Έρευνας, Πολιτισμού, Εκπαίδευσης και Νεολαίας Image
Ιλιάνα Ιβάνοβα
Image Βουλγαρία

(ΕΛΚ–Πολίτες για την Ευρωπαϊκή Ανάπτυξη της Βουλγαρίας)

 Επίτροπος Απασχόλησης και Κοινωνικών Δικαιωμάτων Image
Νικολά Σμιτ
Image Λουξεμβούργο

(ΕΣΚ–Λουξεμβουργιανό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα)

[15][16][5] [4][17][5] [4][5]
Επίτροπος Οικονομίας Image
Πάολο Τζεντιλόνι
Image Ιταλία

(ΕΣΚ–Δημοκρατικό Κόμμα)

 Επίτροπος Γεωργίας Image
Γιάνους Βοϊτσιεχόφσκι
Image Πολωνία

(ΕΣΜ–Νόμος και Δικαιοσύνη)

 Επίτροπος Εσωτερικής Αγοράς Image
Τιερί Μπρετόν
Image Γαλλία

(Ανεξάρτητος–Ανεξάρτητος)

[18][5] [19][5] [20][5]
Επίτροπος Συνοχής και Μεταρρυθμίσεων Image
Ελίζα Φερέιρα
Image Πορτογαλία

(ΕΣΚ–Σοσιαλιστικό Κόμμα)

 Επίτροπος Υγείας και Ασφάλειας Τροφίμων Image
Στέλλα Κυριακίδου
Image Κύπρος

(ΕΛΚ–Δημοκρατικός Συναγερμός)

 Επίτροπος Δικαιοσύνης Image
Ντιντιέ Ρέιντερς
Image Βέλγιο

(ALDE–Μεταρρυθμιστικό Κίνημα)

[21][22][5] [4][23][5] [24][5]
Επίτροπος Ισότητας Image
Έλενα Ντάλι
Image Μάλτα

(ΕΣΚ–Εργατικό Κόμμα)

 Επίτροπος Εσωτερικών Υποθέσεων Image
Ύλβα Γιόχανσον
Image Σουηδία

(ΕΣΚ–Σουηδικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα)

 Επίτροπος Διαχείρισης Κρίσεων Image
Γιάνεζ Λέναρτσιτς
Image Σλοβενία

(ALDE–Ανεξάρτητος)

[25][5] [26][5] [27][28][5]
Επίτροπος Μεταφορών
(εκτελών χρέη)		 Image
Βόπκε Χούκστρα
Image Ολλανδία

(ΕΛΚ–Χριστιανοδημοκρατική Έκκληση)

 Επίτροπος Γειτονίας και Διεύρυνσης Image
Όλιβερ Βάρχελι
Image Ουγγαρία

(ΕΛΚ–Ανεξάρτητος)

 Επίτροπος Διεθνών Εταιρικών Σχέσεων Image
Γιούτα Ουρπιλάινεν
Image Φινλανδία

(ΕΣΚ–Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Φινλανδίας)

[29][5] [4][5] [30][31][5]
Επίτροπος Ενέργειας Image
Κάντρι Σίμσον
Image Εσθονία

(ALDE–Εσθονικό Κεντρώο Κόμμα)

 Επίτροπος Περιβάλλοντος, Ωκεανών και Αλιείας
(εκτελών χρέη)		 Image
Μάρος Σέφκοβιτς
Image Σλοβακία

(ΕΣΚ–Κατεύθυνση – Σλοβακική Σοσιαλδημοκρατία)

 Επίτροπος Χρηματοπιστωτικών Υπηρεσιών, Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και Ένωσης Κεφαλαιαγορών Image
Μαρέιντ Μαγκίνες
Image Ιρλανδία

(ΕΛΚ–Φίνε Γκελ)

[32][33][5] [34][5] [35]

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ EC.europa.eu
  2. ↑ «The Union's institutions: Commission». Europa (web portal). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Αυγούστου 2007. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2007.
  3. ↑ Council of the European Union (20 Ιουνίου 2007). «Brussels European Council 21/22 June 2007: Presidency Conclusions» (PDF). Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 27 Ιουνίου 2007. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2007.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Bayer, Lili (10 Ιουλίου 2019). «The next European Commission: What we know so far». Politico Europe. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2019.
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 «Commissioners-designate». ec.europa.eu. European Commission. 10 Σεπτεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2023.
  6. ↑ «Data». data.consilium.europa.eu. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2020.
  7. ↑ Aagaard, Thomas· Danielsen, Mikkel (10 Σεπτεμβρίου 2019). «Kommende kommisionsformand løfter sløret: Her er Vestagers nye job». berlingske.dk/ (στα Δανικά). Berlingske Media. Berlingske. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2019.
  8. ↑ «Data». data.consilium.europa.eu. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2020.
  9. ↑ «Data». data.consilium.europa.eu. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2020.
  10. ↑ «Data». data.consilium.europa.eu. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2020.
  11. ↑ «Info». eur-lex.europa.eu. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2020.
  12. ↑ «Data». data.consilium.europa.eu. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2020.
  13. ↑ «France eyes Selmayr's post to balance German Commission presidency». Euractiv. 18 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουλίου 2019.
  14. ↑ «Plenković predlaže Sanadera za tajnika HDZ-a, Šuicu za EK». Hrvatska radiotelevizija. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2019.
  15. ↑ «Bundeskanzlerin Bierlein zur Nominierung von Johannes Hahn als EU-Kommissar - Bundeskanzleramt Österreich». www.bundeskanzleramt.gv.at. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2019.
  16. ↑ «Data». data.consilium.europa.eu. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2020.
  17. ↑ «Data». data.consilium.europa.eu. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2020.
  18. ↑ «Il giorno di Gentiloni, i ruoli Ue in mano al Partito democratico». Il Fatto Quotidiano.
  19. ↑ «Agriculture commission seat almost sure for Poland - gov't spokesperson». www.thefirstnews.com.
  20. ↑ «Sylvie Goulard proposée par la France pour être commissaire européenne» (στα Γαλλικά). 28 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2019.
  21. ↑ Siza, Rita. «Costa propõe Pedro Marques ou Elisa Ferreira para comissário europeu». PÚBLICO (στα Πορτογαλικά). Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2019.
  22. ↑ «Costa escolhe Elisa Ferreira para Comissária Europeia». Jornal Expresso (στα Πορτογαλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2019.
  23. ↑ «Data». data.consilium.europa.eu. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2020.
  24. ↑ «Commissaire européen: Didier Reynders est annoncé». www.lesoir.be. 19 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2019.
  25. ↑ «STATEMENT BY THE GOVERNMENT OF MALTA: The Prime Minister nominates Dr Helena Dalli as member of the European Commission». www.gov.mt (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2019.
  26. ↑ TT (8 Αυγούστου 2019). «Ylva Johansson föreslås bli ny EU-kommissionär» (στα Σουηδικά). Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2019.
  27. ↑ komuniciranje, Urad vlade Republike Slovenije za. «Vlada o predlogu kandidata za člana Evropske komisije in ustanovitvi Slovenske hiše v Bruslju | GOV.SI». Portal GOV.SI (στα Σλοβενικά). Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2019.
  28. ↑ «Data». data.consilium.europa.eu. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2020.
  29. ↑ «MEP Adina Valean approved as Romania's European Commissioner». Euronews (στα Αγγλικά). 6 Νοεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2019.
  30. ↑ «Finnish Government nominated Jutta Urpilainen as candidate for EU Commissioner». Valtioneuvosto (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2019.
  31. ↑ «Data». data.consilium.europa.eu. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2020.
  32. ↑ «The Government approved the proposal to submit Kadri Simson as the candidate for European Commissioner». Government of the Republic of Estonia (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2019.
  33. ↑ «Data». data.consilium.europa.eu. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2020.
  34. ↑ Herszenhorn, David M. (7 Αυγούστου 2019). «Lithuania puts forward economy minister for European Commission». POLITICO. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2019.
  35. ↑ «Mairead McGuinness named as Ireland's European Commissioner». www.rte.ie. 8 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Ευρωπαϊκή_Επιτροπή&oldid=11165463"