Ερρίκος Γκρέυ, δούκας του Σάφολκ
| Ερρίκος Γκρέυ, δούκας του Σάφολκ | |
|---|---|
 | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | 17 Ιανουαρίου 1517 |
| Θάνατος | 23 Φεβρουαρίου 1554 Λονδίνο |
| Αιτία θανάτου | αποκεφαλισμός |
| Συνθήκες θανάτου | θανατική ποινή |
| Τόπος ταφής | Church of St Peter ad Vincula, Tower Hamlets |
| Χώρα πολιτογράφησης | Βασίλειο της Αγγλίας |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | πολιτικός |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Φραγκίσκη Μπράντον, Δούκισσα του Σάφολκ (από 1533)[1][2] Katherine FitzAlan |
| Τέκνα | Λαίδη Αικατερίνη Γκρέυ[1] Λαίδη Μαρία Γκρέυ Τζέιν Γκρέυ[3][1] |
| Γονείς | Θωμάς Γκρέυ, 2ος μαρκήσιος του Ντόρσετ[1] και Margaret Wotton, Marchioness of Dorset[1] |
| Αδέλφια | Ιωάννης Γκρέυ (ευγενής των Τυδώρ) |
| Οικογένεια | Οικογένεια Γκρέυ |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | μέλος της Βουλής των Λόρδων του Ηνωμένου Βασιλείου (έως άγνωστη τιμή) Lord Lieutenant of Leicestershire (1549–1551) Lord Lieutenant of Leicestershire (1552–1554) |
| Βραβεύσεις | Ιππότης του Τάγματος της Περικνημίδας (1547) |
| Θυρεός | |
 | |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Ερρίκος Γκρέυ, αγγλ.: Henry Grey δούκας του Σάφολκ, 3ος μαρκήσιος του Ντόρσετ, Ιππότης τής Περικνημίδος, Ιππότης τού Λουτρού (17 Ιανουαρίου 1517) – 23 Φεβρουαρίου 1554), ήταν Άγγλος αυλικός και ευγενής τής περιόδου των Τυδώρ. Ήταν ο πατέρας τής λαίδης Τζέιν Γκρέυ, γνωστής ως «η βασίλισσα των εννέα ημερών».
Καταγωγή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1517 στο Γουέστμινστερ τού Λονδίνου, και ήταν γιος και κληρονόμος τού Τόμας Γκρέυ, 2ου μαρκήσιου τού Ντόρσετ (1477–1530) και τής Μάργκαρετ Γουότον (1485–1541), κόρης τού σερ Ρόμπερτ Γουότον (π. 1463–1524) από το Μπόουτον Μάλχερμπ στο Κεντ. Μέσω τού πατέρα του, ήταν δισεγγονός τής Ελισάβετ Γούντβιλ, συζύγου τού βασιλιά Εδουάρδου Δ΄, από τον πρώτο γάμο της με τον σερ Τζον Γκρέυ τού Γκρόμπυ.
Οικογένεια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Πριν από το 1530, ο Γκρέυ ήταν αρραβωνιασμένος με την Κάθριν ΦιτζΆλαν, κόρη τού Γουίλιαμ ΦιτζΆλαν, 18ου κόμη τού Άρουντελ, την οποία αργότερα αρνήθηκε να νυμφευτεί.
Το 1533, με την άδεια τού βασιλιά Ερρίκου Η΄, νυμφεύτηκε την ετεροθαλή 2η εξαδέλφη του, λαίδη Φραγκίσκη Μπράντον (1517–1559), κόρη τής αδελφής τού βασιλιά Ερρίκου Η΄, Μαρίας, και τού Καρόλου Μπράντον, 1ου δούκα τού Σάφολκ. Απέκτησαν τρεις κόρες, όλες 2ες εξαδέλφες -κάποτε μετακόμισαν σε αυτόν- καθώς και δύο κόρες:
- λαίδη Τζέιν Γκρέυ (1537–1554)
- λαίδη Αικατερίνη Γκρέυ (1540–1568)
- λαίδη Μαρία Γκρέυ (1545–1578)
Σταδιοδρομία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η βασιλεία του Ερρίκου Η΄
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Ερρίκος Γκρέυ έγινε ο 3ος μαρκήσιος τού Ντόρσετ το 1530, μετά το τέλος τού πατέρα του. Πριν από το τέλος τού Ερρίκου Η΄ το 1547, ο Γκρέυ έγινε αναπόσπαστο μέλος των αυλικών κύκλων. Ιππότης τού Λουτρού, ήταν ο ξιφοφόρος τού βασιλιά στη στέψη τής Άννας Μπολέυν το 1533, στην άφιξη τής Άννας τής Κλέβης το 1540 και στην κατάληψη τής Βουλώνης το 1545. Δύο φορές φόρεσε τον ερυθρό σκούφο στο Κοινοβούλιο. Βοήθησε στην ηγεσία τού στρατού στη Γαλλία το 1545. Το 1547 έγινε Ιππότης τής Περικνημίδας.
Η βασιλεία του Εδουάρδου ΣΤ΄
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Μετά το τέλος τού Ερρίκου Η΄ το 1547, ο Γκρέυ έπεσε σε δυσμένεια τού ηγέτη τής κυβέρνησης τού βασιλιά Εδουάρδου ΣΤ΄, Έντουαρντ Σέιμουρ, 1ου δούκα τού Σόμερσετ και λόρδου Προστάτη τής Αγγλίας. Επιστρέφοντας στο σπίτι του στο Μπράντγκεϊτ τού Λέστερσαϊρ, ο Γκρέυ επικεντρώθηκε στην ανύψωση τής οικογένειάς του σε υψηλότερα επίπεδα. Έτσι, με τον αδελφό τού Προστάτη, λόρδο Τόμας Σέιμουρ, ο Γκρέυ συνωμότησε για να παντρέψει την κόρη του Τζέιν με τον βασιλιά. Αυτή η πλεκτάνη απέτυχε, καταλήγοντας στην εκτέλεση τού Σέιμουρ, αλλά ο Γκρέυ βγήκε αλώβητος.
Το 1549 ο Τζον Ντάντλεϋ, κόμης τού Γουόρικ, ανέτρεψε την Προστασία και εξασφάλισε την εξουσία διορίζοντας πιστούς φίλους στο Ιδιωτικό Συμβούλιο. Ο Γκρέυ εντάχθηκε στο Συμβούλιο ως μέλος αυτής τής ομάδας. Τον Ιούλιο τού 1551 ο νεότερος ετεροθαλής αδελφός τής συζύγου του, ο Κάρολος Μπράντον, 3ος δούκας τού Σάφολκ, απεβίωσε χωρίς άρρενα κληρονόμο, και το δουκάτο τού Σάφολκ εξέλειπε. Ο Ερρίκος Γκρέυ χρίστηκε δούκας τού Σάφολκ στις 4 ή 11 Οκτωβρίου 1551 στο Χάμπτον Κορτ, στην ίδια τελετή που ανέδειξε τον Τζον Ντάντλεϋ στο δουκάτο τού Νορθάμπερλαντ.
Προτεσταντισμός
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Ερρίκος Γκρέυ ήταν περισσότερο γνωστός για τον ζήλο του για την προτεσταντική πίστη. Ο Ελβετός μεταρρυθμιστής Χάινριχ Μπούλινγκερ τού αφιέρωσε ένα βιβλίο το 1551, και αλληλογραφούσε συχνά με την οικογένεια. Στο Κοινοβούλιο και στο Ιδιωτικό Συμβούλιο, ο Γκρέυ πίεσε για περαιτέρω προτεσταντικές μεταρρυθμίσεις. Τού αποδίδεται η δημιουργία τού Λέστερσαϊρ ως από τις πιο αξιόπιστες προτεσταντικές κομητείες, στην πρώιμη σύγχρονη Αγγλία.
Η βασίλισσα Τζέιν
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Σοβαρά άρρωστος και φοβούμενος τον θάνατό του, ο βασιλιάς Εδουάρδος ΣΤ΄ έκανε δεκτό το αίτημα τού δούκα τού Νορθάμπερλαντ για τον γάμο τής κόρης τού δούκα τού Σάφολκ, λαίδης Τζέιν Γκρέυ, με τον γιο τού δούκα τού Νορθάμπερλαντ, λόρδο Γκίλντφορντ Ντάντλεϋ, στις 25 Μαΐου 1553. Ο Εδουάρδος ΣΤ΄ αργότερα τροποποίησε τη διαθήκη του, για να ορίσει την Τζέιν διάδοχό του. Ο Εδουάρδος ΣΤ΄ απεβίωσε στις 6 Ιουλίου 1553, και τρεις ημέρες αργότερα, οι σούκες τού Σάφολκ, τού Νορθάμπερλαντ, και άλλα μέλη τού Ιδιωτικού Συμβουλίου ανακήρυξαν την Τζέιν ως βασίλισσα.
Αυτή η διακήρυξη απέτυχε, όχι λόγω μίας μεγάλης κλίμακας συσπείρωσης δυνάμεων στη χώρα προς τη μεγαλύτερη κόρη τού Ερρίκου Η΄, τη μελλοντική βασίλισσα Μαρία Α΄ Τυδώρ, όπως συχνά πιστεύεται, αλλά λόγω ενός διστακτικού Ιδιωτικού Συμβουλίου, που άλλαξε την πίστη του στη Μαρία Α΄ κατά την απουσία τού δούκα τού Νορθάμπερλαντ από την εκστρατεία εναντίον της. Η απόφαση ελήφθη με επικεφαλής τον Χένρυ Φιτζάλαν, 12ο κόμη τού Άρουντελ, κουνιάδο τού Σάφολκ, και τον Γουίλιαμ Χέρμπερτ, 1ο κόμη τού Πέμπροκ. Ο κόμης τού Άρουντελ είχε φυλακιστεί νωρίτερα από τον δούκα τού Νορθάμπερλαντ, επειδή είχε ταχθεί με τον προηγούμενο Προστάτη, τον δούκα τού Σόμερσετ. Αλλά δεν είναι σαφές γιατί ο κόμης τού Πέμπροκ εξεγέρθηκε, ειδικά επειδή ο γιος και κληρονόμος του, Χένρυ Χέρμπερτ, νυμφεύτηκε την άλλη κόρη τού Ερρίκου Γκρέυ, την Κάθριν, την ίδια ημέρα με τον γάμο τής Τζέιν. Η χώρα ήταν διχασμένη ως προς την πίστη της στους δύο υποψηφίους για βασίλισσα εκείνη την εποχή.
Χάρη στη φιλία τής συζύγου του με τη νέα βασίλισσα Μαίρη Α΄, ο Ερρίκος Γκρέυ, η κόρη του και ο γαμπρός του απέφυγαν προσωρινά την εκτέλεση. Ωστόσο, η Μαίρη διέταξε τον αποκεφαλισμό τού Ερρίκου Γκρέυ στις 23 Φεβρουαρίου 1554, περίπου εννέα με δέκα το πρωί, στο Τάουερ Χιλ, μετά την καταδίκη του για εσχάτη προδοσία, για τη συμμετοχή του στην απόπειρα δολοφονίας τού σερ Τόμας Γουάιατ (Ιανουάριος-Φεβρουάριος 1554), για να την ανατρέψει όταν ανακοίνωσε την πρόθεσή της να παντρευτεί τον βασιλιά Φίλιππο Β΄ τής Ισπανίας. Ένρεκα ημέρες νωρίτερα, στις 12 Φεβρουαρίου, η κόρη του Τζέιν και ο γαμπρός του, Γκίλφορντ, είχαν εκτελεστεί.
Μουμιοποιημένο κεφάλι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Σύμφωνα με τον Walter George Bell (γράφοντας το 1920), το 1851 ανακαλύφθηκε το κομμένο κεφάλι του Δούκα του Σάφολκ σε ένα θησαυροφυλάκιο στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας, στο Minories, στην πόλη του Λονδίνου, το οποίο πιθανολογείται ότι διατηρήθηκε χάρη στο πριονίδι βελανιδιάς πλούσιο σε τανίνες που χρησιμοποιήθηκε για να γεμίσει το καλάθι της σκαλωσιάς στην οποία είχε αποκεφαλιστεί 297 χρόνια νωρίτερα. Ο Bell πίστευε ότι το κεφάλι μπορεί να είχε κρυφτεί από τη χήρα του Δούκα για να μην εκτεθεί σε ένα καρφί στη Γέφυρα του Λονδίνου. Και οι δύο είχαν λατρέψει στο παρεκκλήσι της Αγίας Τριάδας. Η εκκλησία έκλεισε το 1899 και αποκαθηλώθηκε, όταν το κεφάλι βρήκε νέο τόπο ανάπαυσης στην εκκλησία του Αγίου Μπότολφ, στο Άλντγκεϊτ, στην οποία είχε προσαρτηθεί η ενορία της Αγίας Τριάδας. [4]
Το κεφάλι εξετάστηκε στα τέλη του 19ου αι. από τον Σερ Τζορτζ Σαρφ, πρώην Διευθυντή της Εθνικής Πινακοθήκης Πορτρέτων, ο οποίος παρατήρησε μια έντονη ομοιότητα μεταξύ των χαρακτηριστικών του και εκείνων στο πορτρέτο του δούκα που βρισκόταν τότε στην κατοχή του Μαρκησίου του Σόλσμπερι στο Χάτφιλντ Χάουζ . Ωστόσο, ο Μπελ αναφέρει επίσης ένα σκάνδαλο στην Αγία Τριάδα το 1786, στο οποίο ένας νεωκόρος βρέθηκε να πριονίζει και να τεμαχίζει φέρετρα στους θόλους και να χρησιμοποιεί τα ξύλα για να ανάβει τη φωτιά στα καταλύματά του. Πολλά από τα σώματα είχαν διαμελιστεί εν μέρει κατά τη διαδικασία, και ο Μπελ προειδοποίησε τους αναγνώστες του ότι το κεφάλι που είχε επιζήσει θα μπορούσε κάλλιστα να προέκυψε από αυτό το φιάσκο.
Στα μεταγενέστερα χρόνια, η κεφαλή σφραγίστηκε σε ένα θησαυροφυλάκιο στην κρύπτη του Αγίου Μπότολφ, μέχρι που μια σχεδιασμένη μετατροπή του χώρου σε γραφείο οδήγησε σε αρχαιολογική έρευνα του χώρου μεταξύ Απριλίου και Ιουλίου 1990. Οι αρχαιολόγοι ανέκτησαν την κεφαλή από το θησαυροφυλάκιο και ο εφημέριος της εκκλησίας την έθαψε στο προαύλιο της εκκλησίας. [5]
Πρόγονοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]| σερ Ιωάννης Γκρέυ του Γκρόμπυ | ||||||||||||||||
| Θωμάς Γκρέυ, 1ος μαρκήσιος του Ντόρσετ | ||||||||||||||||
| Ελισάβετ Γούντβιλ | ||||||||||||||||
| Θωμάς Γκρέυ, 2ος μαρκήσιος του Ντόρσετ | ||||||||||||||||
| Γουλιέλμος Μπόνβιλ, 6ος βαρόνος Άρλινγκτον | ||||||||||||||||
| Σέσιλυ Μπόνβιλ, 7η βαρόνη Χάρινγκτον | ||||||||||||||||
| Αικατερίνη Νέβιλ, βαρόνη του Χέιστινγκς | ||||||||||||||||
| Ερρίκος Γκρέυ, 1ος δούκας του Σάφολκ | ||||||||||||||||
| Νικόλας Γουότον | ||||||||||||||||
| Ροβέρτος Γουότον | ||||||||||||||||
| Ελισάβετ Μπάμμπουργκ | ||||||||||||||||
| Μάργκαρετ Γουότον, μαρκησία του Ντόρσετ | ||||||||||||||||
| Ερρίκος Μπαλκνάπ | ||||||||||||||||
| Άννα Μπελκνάπ | ||||||||||||||||
| Μαργαρίτα Κνόλυς | ||||||||||||||||
Σημειώσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 3 4 5 «Kindred Britain»
- ↑ p10208.htm#i102072. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2020.
- ↑ Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) The Peerage.
- ↑ Walter George Bell, Unknown London (London: John Lane, 1920), pp. 3–18.
- ↑ Julian Lock, "Fitzalan, Henry, twelfth earl of Arundel (1512–1580)", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004.
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Ρόμπερτ Κ. Μπράντοκ, «Γκρέι, Ερρίκος, δούκας του Σάφολκ (1517–1554)», Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004,
- Έρικ Άιβς, «Λέιντι Τζέιν Γκρέι, Ένα μυστήριο των Τυδώρ», Γουάιλι-Μπλάκγουελ 2009.
