Εκλογές στην Ιταλία
Στην Ιταλία εκλογές γίνονται για το κοινοβούλιο. Το Κοινοβούλιο είναι διθάλαμο και αποτελείται από την Βουλή των Αντιπροσώπων (Camera dei Deputati) με 630 μέλη και τη Γερουσία της Δημοκρατίας (Senato della Repubblica) με 315 εκλεγμένα μέλη συν μερικούς ισόβιους γερουσιαστές. Ο Πρόεδρος της Ιταλίας εκλέγεται για θητεία 7 ετών από το Κοινοβούλιο. Ιστορικά η χώρα είχε πολλά πολιτικά κόμματα.
Προεδρικές εκλογές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Πρόσφατη (2022)
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]2013
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η προεδρική εκλογή του 2013 διεξήχθη στο διάστημα 18-20 Απριλίου. Ο Πρόεδρος εξελέγη από το Κοινοβούλιο. Στους 3 πρώτους γύρους η απαιτούμενη πλειοψηφία ήταν 672 ψήφοι. Οι επόμενες ψηφοφορίες απαιτούσαν μια απλή πλειοψηφία εκλεκτόρων, στην περίπτωση εκείνη τις 504 ψήφους, Πρόεδρος επανεξελέγη άνετα ο Τζόρτζιο Ναπολιτάνο, έχοντας την υποστήριξη του κεντροαριστερού ηγέτη Πιέρ Λουίτζι Μπερσάνι, του πρώην πρωθυπουργού και ηγέτη της Κεντροδεξιάς, Σίλβιο Μπερλουσκόνι, και του κεντρώου υπηρεσιακού πρωθυπουργού Μάριο Μόντι.[1]
| Υποψήφιος | Πρώτος γύρος | Δεύτερος γύρος | Τρίτος γύρος | Τέταρτος γύρος | Πέμπτος γύρος | Έκτος γύρος |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Φράνκο Μαρίνι | 521 | 15 | 6 | 3 | 2 | – |
| Στέφανο Ροντότα | 240 | 230 | 250 | 213 | 210 | 217 |
| Σέρτζιο Τσαμπαρίνο | 41 | 90 | 4 | – | – | – |
| Ρομάνο Πρόντι | 14 | 13 | 22 | 395 | – | 2 |
| Έμα Μπονίνο | 13 | 10 | 4 | – | 9 | – |
| Μάσιμο Ντ' Αλέμα | 12 | 38 | 34 | 15 | 2 | 4 |
| Τζόρτζιο Ναπολιτάνο | 10 | 4 | 12 | 2 | 20 | 738 |
| Άννα Φινοκιάρο | 7 | 4 | – | – | – | – |
| Άννα Μαρία Καντσελιέρι | 2 | – | 9 | 78 | 3 | – |
| Μάριο Μόντι | 2 | – | – | – | – | – |
| Αλεσάντρα Μουσολίνι | – | 15 | 5 | – | – | – |
| Σέρτζιο ντε Κάπριο | – | 9 | 7 | – | – | 8 |
| Κόζιμο Σιμπίλια | – | 7 | – | – | – | – |
| Ρόζι Μπίντι | – | 6 | – | – | – | – |
| Πάολα Σεβερίνο | – | 5 | – | – | – | – |
| Σίλβιο Μπερλουσκόνι | – | 4 | – | – | – | – |
| Πιέρ Λουίτζι Μπερσάνι | – | 4 | – | – | – | – |
| Ρικάρντο Αντόνιο Μέρλο | – | 3 | 4 | – | – | – |
| Πιερλουίτζι Καστανιέτι | – | 2 | 2 | – | – | – |
| Μικέλε Κουκούτσα | – | 2 | – | – | – | – |
| Αρνάλντο Φορλάνι | – | 2 | – | – | – | – |
| Πιέτρο Γκράσο | – | 2 | – | – | – | – |
| Μαρία Γκράτσια Μανισκάλκο | – | 2 | – | – | – | – |
| Αντόνιο Παλμιέρι | – | 2 | 5 | – | – | – |
| Κλαούντιο Σαμπέλι Φιορέτι | – | 2 | 8 | – | – | – |
| Ντανιέλα Σανταντσέ | – | 2 | – | – | – | – |
| Σάντο Βερσάτσε | – | 2 | – | – | – | – |
| Ιλάρια Μπορλέτι Μπουιτόνι | – | – | 3 | – | – | – |
| Τζιανρομπέρτο Καζαλέτζιο | – | – | 3 | – | – | – |
| Φαμπρίτσιο Τσικίτο | – | – | 3 | – | – | – |
| Γκεράρντο Κολόμπο | – | – | 3 | – | – | – |
| Ερμάνο Λέο | – | – | 3 | – | – | – |
| Ρομπέρτο ντι Τζοβάν Πάολο | – | – | 2 | – | – | – |
| Αντόνιο Μαρτίνο | – | – | 2 | – | – | – |
| Νικολό Πολάρι | – | – | 2 | – | – | – |
| Ροζάριο Μοντελεόνε | – | – | – | – | 15 | – |
| Κλαούντιο Ζιν | – | – | – | – | 4 | – |
| Λοιποί | 18 | 41 | 44 | 7 | 14 | 6 |
| Λευκά | 104 | 418 | 465 | 15 | 445 | 10 |
| Άκυρα | 15 | 14 | 47 | 4 | 17 | 12 |
| Αποχές | 8 | 59 | 58 | 275 | 266 | 10 |
| Σύνολο | 1.007 | 1.007 | 1.007 | 1.007 | 1.007 | 1.007 |
| Πηγή: Κοινοβούλιο της Ιταλίας | ||||||
2015
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Μετά την παραίτηση του Τζόρτζιο Ναπολιτάνο από την Προεδρία της Ιταλικής Δημοκρατίας, ο πρωθυπουργός και ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος Ματέο Ρέντσι υποστήριξε την υποψηφιότητα του Σέρτζιο Ματαρέλα για τη θέση του νέου Προέδρου της Ιταλίας. Ο Ματαρέλα ανεδείχθη νικητής κατά την τέταρτη ψηφοφορία της 31ης Ιανουαρίου 2015 λαμβάνοντας 665 ψήφους επί συνόλου 1.009.[2] Ανέλαβε επίσημα καθήκοντα στις 3 Φεβρουαρίου 2015.
Γενικές εκλογές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]2018
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]2001
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 13 Μαΐου 2001.Ο ηγέτης του δεξιού κόμματος Οίκος των Ελευθεριών Σίλβιο Μπερλουσκόνι κέρδισε τις εκλογές, νικώντας τον Φραντσέσκο Ρουτέλλι, πρώην δήμαρχο της Ρώμης, και παρθενικό υποψήφιο του αριστερού συνασπισμού της Ελιάς, και επέστρεψε στην εξουσία μετά την πρώτη του νίκη, το 1994.[3]
2008
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στις 13 και 14 Απριλίου 2008, διεξήχθησαν στην Ιταλία πρόωρες εθνικές εκλογές για τη Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων, καθώς επίσης και τοπικές εκλογές στις περιφέρειες του Φρίουλι-Βενετία Τζούλια και στη Σικελία. Οι εκλογές προκηρύχθηκαν στις 6 Φεβρουαρίου 2008, μετά τη διάλυση της Βουλής, έπειτα από την πτώση της κυβέρνησης του Ρομάνο Πρόντι τον Ιανουάριο του 2008, λόγω απώλειας εμπιστοσύνης στο σώμα της Γερουσίας και της αποτυχημένης προσπάθειας του Προέδρου της Δημοκρατίας Φράνκο Μαρίνι να σχηματιστεί προσωρινή κυβέρνηση με στόχο την ψήφιση εκλογικού νόμου. Σύμφωνα με τον ιταλικό νόμο, οι εκλογές πρέπει να διεξαχθούν μέσα σε 70 μέρες από τη διάλυση της Βουλής. Ορίστηκαν για τις 13 και 14 Απριλίου και ανέδειξαν την 63η κυβέρνηση της Ιταλίας μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα αποτελέσματα των εκλογών ανέδειξαν νικητή τον πρώην πρωθυπουργό Σίλβιο Μπερλουσκόνι του κόμματος του Λαού της Ελευθερίας έναντι του πρώην Δημάρχου της Ρώμης Βάλτερ Βελτρόνι του Δημοκρατικού Κόμματος.
2013
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Οι πρόωρες Ιταλικές γενικές εκλογές προκηρύχθηκαν για τις 24-25 Φεβρουαρίου 2013 και αφορούσαν την εκλογή 630 νέων μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων και 315 εκλόγιμων μελών της Γερουσία της Δημοκρατίας, των δύο σωμάτων του ιταλικού κοινοβουλίου.
Ευρωεκλογές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]2009
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Πιο πρόσφατα, ευρωεκλογές έγιναν το 2014 και το 2019.
Δημοψηφίσματα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]2009
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στις 21-22 Ιουνίου του 2009 διεξήχθησαν τρία δημοψηφίσματα για αλλαγή του εκλογικού νόμου. Εξαιτίας χαμηλής συμμετοχής, η οποία ήταν της τάξης του 23,31% 22,31% και 23,84%, τα δημοψηφίσματα δεν επικυρώθηκαν, καθώς δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν το ελάχιστο απαιτούμενο ποσοστό προσέλευσης (50%).[4]
Τα τρία ερωτήματα αφορούσαν το να δοθεί η πλειοψηφία στον κατάλογο με τις περισσότερες ψήφους στη Βουλή των Αντιπροσώπων, στη Γερουσία και σε αντίθεση με τον συνασπισμό με τις περισσότερες ψήφους (σημερινός εκλογικός νόμος), όπως επίσης και για την αποτροπή των πολιτικών να κατέρχονται ως υποψήφιοι σε πολλές εκλογικές περιφέρειες την ίδια στιγμή.[5]
Για το πρώτο ερώτημα, το 77,64% τάχθηκε υπέρ και το 22,36% κατά.[6] Στο δεύτερο ερώτημα το 77,69% ψήφισαν υπέρ έναντι 22,31% κατά[7] και το τρίτο ερώτημα υπερψηφίστηκε από το 87% των ψηφισάντων, έναντι 13%, οι οποίοι ψήφισαν κατά.[8]
2011
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι ηττήθηκε στο δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 12 και στις 13 Ιουνίου 2011, με 4 ερωτήματα. Ειδικότερα, οι πολίτες ρωτήθηκαν για την ιδιωτικοποίηση των εταιρειών ύδρευσης (2 ερωτήματα), την επιστροφή στην πυρηνική ενέργεια, η οποία είχε απαγορευτεί σε προηγούμενο δημοψήφισμα (1987) και τις ποινικές διαδικασίες, ειδικότερα για την εξαίρεση του πρωθυπουργού και των υπουργών από διώξεις. Ο πρώτος στόχος αυτών που έκαναν εκστρατεία για θετική ψήφο ήταν να εξασφαλιστεί το 50% + 1 του εκλογικού σώματος. [9]
Η προσέλευση ήταν υψηλή: στις 12 Ιουνίου 2011, η συμμετοχή είχε φθάσει το 11,64% κατά το μεσημέρι,[10] και το 30,32% στις 7 το απόγευμα.[11]
Η συμμετοχή διαμορφώθηκε τελικά στο 56,9%, με καθαρή πλειοψηφία της τάξης του 94,6% ως 96,1% υπέρ όλων των ερωτημάτων.[12]
Δημοψήφισμα Απριλίου 2016
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 17 Απριλίου 2016 αφορούσε την συνέχιση (σε απόσταση 12 μιλίων από την ακτή) ή μη της εξόρυξης πετρελαίου από τις εταιρείες, μέχρι την εξάντληση των κοιτασμάτων.[13] Παρότι το 86% υπερψήφισαν την απόσυρση του νόμου, η χαμηλή συμμετοχή (31%) είχε ως αποτέλεσμα να ακυρωθεί το αποτέλεσμα.[14]
Ήταν το πρώτο δημοψήφισμα που ζητήθηκε από τουλάχιστον πέντε περιφερειακά συμβούλια στην ιστορία της Ιταλικής Δημοκρατίας. Όλα τα 66 προηγούμενα ερωτήματα τέθηκαν σε δημοψηφίσματα από το 1974 έπειτα από τη συλλογή υπογραφών.
Ο πρόεδρος Τζόρτζιο Ναπολιτάνο και ο πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι είχαν καλέσει τους Ιταλούς να μην ψηφίσουν στο δημοψήφισμα.[15]
Δημοψήφισμα Δεκεμβρίου 2016
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Σε δημοψήφισμα για αλλαγές στο σύνταγμα που έγινε στις 4 Δεκεμβρίου 2016 οι ψηφοφόροι καταψήφισαν σε ποσοστό 59,1% τον νέο συνταγματικό νόμο που προέβλεπε τις αλλαγές στη σύνθεση και στις εξουσίες του κοινοβουλίου, όπως και τον διαχωρισμό των εξουσιών Κράτους - περιφερειών - διοικητικών οντοτήτων.[16] [17] Μετά την καταψήφιση, ο πρωθυπουργός Ρέντσι παραιτήθηκε και στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από τον Πάολο Τζεντιλόνι.
2020
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]2022
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]2025
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το Δημοψήφισμα της Ιταλίας του 2025, επίσημα τα Καταργητικά Δημοψηφίσματα στην Ιταλία του 2025 (´´Referendum abrogativi in Italia del 2025´´), διεξήχθη στις 8 και 9 Ιουνίου, ταυτόχρονα με τον δεύτερο γύρο των|τοπικών εκλογών.[18]Στόχος των δημοψηφισμάτων ήταν η κατάργηση τεσσάρων εργατικών νόμων, καθώς και μια τροποποίηση του νόμου για την απόκτηση της ιταλικής ιθαγένειας από αλλοδαπούς κατοίκους.[19]
Το ερώτημα του δημοψηφίσματος σχετικά με την απόκτηση της ιταλικής ιθαγένειας προωθήθηκε αρχικά από τον γραμματέα της Περισσότερη Ευρώπη Ρικάρντο Μάτζι, καθώς και από τα κόμματα Ποσίμπιλε, Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, Ιταλοί Ριζοσπάστες και Κόμμα Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, καθώς και από πολυάριθμες οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, με συλλογή υπογραφών, η οποία πραγματοποιήθηκε και ψηφιακά,[20] Τα ερωτήματα των δημοψηφισμάτων για την εργασία προωθήθηκαν από τη Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας της Ιταλίας (CGIL) με δημόσια συλλογή υπογραφών, η οποία συγκέντρωσε πάνω από τέσσερα εκατομμύρια υπογραφές.[21] Και οι πέντε ερωτήσεις κηρύχθηκαν αποδεκτές από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ιταλίας κατά τη συνεδρίαση σε συμβούλιο της 20ής Ιανουαρίου 2025,[19][22] κατά την οποία, αντιθέτως, η πρόταση για δημοψήφισμα που θα καταργούσε τον Νόμο Καλντερόλι σχετικά με την διαφοροποιημένη αυτονομία απορρίφθηκε και κηρύχθηκε μη παραδεκτή.[23] Για να είναι έγκυρο το αποτέλεσμα, έπρεπε να επιτευχθεί ποσόστωση τουλάχιστον 50% + 1 των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, με τουλάχιστον 50% των συμμετεχόντων να εγκρίνουν.[24][25] Καθώς κανένα από τα δημοψηφίσματα δεν έφτασε την απαιτούμενη συμμετοχή, τα αποτελέσματα ακυρώθηκαν.
| Πρόταση | Ποσοστό υπέρ | Ποσοστό κατά |
|---|---|---|
| Κατάργηση των περιορισμών στην επαναπρόσληψη μετά από παράνομη απόλυση | 87,57% | 12,43% |
| Κατάργηση των περιορισμών στη δικαστική διακριτική ευχέρεια σε περιπτώσεις λύσης της εργασιακής σύμβασης | 86,02% | 13,98% |
| Κατάργηση της απελευθερωμένης χρήσης της προσωρινής απασχόλησης μέσω πρακτορείων | 87,53% | 12,47% |
| Κατάργηση των διατάξεων περί από κοινού ευθύνης για εργατικά ατυχήματα σε υπεργολαβίες | 85,78% | 14,22% |
| Κατάργηση των αυξημένων απαιτήσεων για την απόκτηση της ιταλικής ιθαγένειας | 65,34% | 34,66% |
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Cinelli, Francesca (21 Απριλίου 2013). «Italy President Napolitano Re-Elected in Bid to Resolve Crisis». Bloomberg. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2013.
- ↑ «Italy's Lawmakers Elect Sergio Mattarella as President».
- ↑ «La vittoria di Berlusconi maggioranza al Polo». Repubblica.
- ↑ «Ιταλικό Υπουργείο Εσωτερικών». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2015.
- ↑ «Cosa prevedono i 3 quesiti referendari» (στα Ιταλικά). Il Sole 24 Ore. 11 Απριλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουνίου 2009.
- ↑ «Referendum del 21–22 giugno 2009 — Quesito 1» (στα Ιταλικά). Ιταλικό Υπουργείο Εσωτερικών. 22 Ιουνίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιουνίου 2009. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2009.
- ↑ «Referendum del 21–22 giugno 2009 — Quesito 2» (στα Ιταλικά). Ιταλικό Υπουργείο Εσωτερικών. 22 Ιουνίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιουνίου 2009. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2009.
- ↑ «Referendum del 21–22 giugno 2009 — Quesito 3» (στα Ιταλικά). Υπουργείο Εσωτερικών της Ιταλίας. 22 Ιουνίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιουνίου 2009. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2009.
- ↑ «Italy elections: Berlusconi losing grasp on power». San Francisco Chronicle. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2011.
- ↑ http://www.salernonotizie.it/notizia.asp?ID=17052
- ↑ «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2015.
- ↑ «Referendum popolare 12-13 giugno 2011». Repubblica. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2019.
- ↑ «Cabinet sets drilling referendum Apr 17». ANSA. 11 Φεβρουαρίου 2016.
- ↑ «Boost for Renzi as oil drilling poll fails». Financial Times. 17 Απριλίου 2016.
- ↑ «Άκυρο λόγω συμμετοχής το δημοψήφισμα στην Ιταλία». Αθήνα 9.84. 18 Απριλίου 2016.[νεκρός σύνδεσμος]
- ↑ «Italiani al voto per il referendum costituzionale». Υπουργείο Εσωτερικών της Ιταλίας. 18 Νοεμβρίου 2016.
- ↑ «Scheda / La nuova Costituzione e il nuovo Senato (versione solo testo)». 12 Οκτωβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2016.
- ↑ MacKay, Jamie (5 Ιουνίου 2025). «Italy's citizenship referendum could make the country fairer. It's a miracle it's happening at all». The Guardian.
- 1 2 «AMMISSIBILI 5 REFERENDUM: CITTADINANZA, JOBS ACT, INDENNITÀ DI LICENZIAMENTO NELLE PICCOLE IMPRESE, CONTRATTI DI LAVORO A TERMINE, RESPONSABILITÀ SOLIDALE DEL COMMITTENTE NEGLI APPALTI» (PDF). Corte Costituzionale. 20 Ιανουαρίου 2025.
- ↑ «Cittadinanza, Magi (+Europa): "Al via la raccolta firme online per il referendum"». la Repubblica. 6 Φεβρουαρίου 2024.
- ↑ Riccardo Carlino (20 Ιανουαρίου 2025). «Lavoro e cittadinanza: ecco cosa prevedono i referendum che voteremo quest'anno». www.ilfoglio.it. Il Foglio.
- ↑ «The Constitutional Court rules on the admissibility of five referenda, including the citizenship referendum». unipd-centrodirittiumani.it. Human Rights Center Antonio Papisca. 30 Μαΐου 2025.
- ↑ Giulia Merlo (20 Ιανουαρίου 2025). «La Corte costituzionale boccia il referendum sull'autonomia: «Inammissibile»». www.editorialedomani.it. Domani.
- ↑ «Italy's June Referendums: A Pivotal Vote on Citizenship and Labour Reform». 26 Μαρτίου 2025.
- ↑ «Abrogative Referendums: Voting on Labour and Citizenship Set for June 8 and 9». 5 Μαΐου 2025.
 |
Αυτό το λήμμα σχετικά με την Πολιτική επιστήμη ή την Πολιτική χρειάζεται επέκταση. Μπορείτε να βοηθήσετε την Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το. |
