Εκλογές στην Ολλανδία
Το Ολλανδικό Κοινοβούλιο αποτελείται από 2 σώματα. Το πρώτο σώμα, που ονομάζεται γερουσία, αποτελείται από 75 αντιπροσώπους όλων των κοινοβουλίων των επαρχιών, οι οποίοι εκλέγονται επίσης κάθε 4 χρόνια. Η δουλειά του πρώτου σώματος είναι να παρακολουθεί και να αξιολογεί τους νόμους τους οποίους έχει επεξεργαστεί το δεύτερο σώμα. Η εκλογή των 150 μελών του δεύτερου σώματος γίνεται κάθε 4 χρόνια. Αυτό το σώμα είναι ουσιαστικά το Κοινοβούλιο, η εκπροσώπηση του λαού στην κυβέρνηση. Εκλογές για το δεύτερο σώμα (Tweedekamer) έγιναν πρόωρα το 2012 και στις 9 Ιουνίου 2010. Δικαίωμα ψήφου στην Ολλανδία έχουν οι πολίτες που είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Τελευταίες γενικές εκλογές (2025)
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Προηγούμενες γενικές εκλογές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Γενικές εκλογές διεξήχθησαν τα έτη 1848, 1850, 1852, 1853, 1854, 1856, 1858, 1860, 1862, 1864, 1866 (Ιούνιος), 1866 (Οκτώβριος), 1868, 1869, 1871, 1873, 1875, 1877, 1879, 1881, 1883, 1884, 1886, 1887, 1888, 1891, 1894, 1897, 1901, 1905, 1909, 1913, 1917, 1918, 1922, 1925, 1929, 1933, 1937, 1946, 1948, 1952, 1956, 1959, 1963, 1967, 1971, 1972, 1977, 1981, 1982, 1986, 1989, 1994, 1998, 2002, 2003, 2006, 2010, 2012, 2017, 2021, 2023 και 2025.
2010
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
2012
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στις εκλογές για την ανάδειξη των μελών του Κοινοβουλίου στις 12 Σεπτεμβρίου 2012, αναδείχθηκαν νικητές τα φιλοευρωπαϊκά κόμματα, με το VVD του Μαρκ Ρούτε να καταλαμβάνει 41 έδρες στο ολλανδικό Κοινοβούλιο και το PvdA του Ντίτερικ Σάμσομ να παίρνει 39 έδρες στη Βουλή επί συνόλου 150 εδρών.[1]
2017
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]2021
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]2023
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Εκλογές Γερουσίας
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Πρόσφατες εκλογές Γερουσίας (2023)
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Οι πιο πρόσφατες εκλογές για Γερουσία διεξήχθησαν στις 30 Μαΐου 2023[2] Τα 75 μέλη της Γερουσίας εκλέχθηκαν από τα μέλη των επαρχιακών συμβουλίων και των εκλεκτορικών σωμάτων, τα οποία είχαν εκλεγεί δύο μήνες νωρίτερα στις επαρχιακές και τις εκλογές εκλεκτορικών σωμάτων.
Τα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού είδαν την κοινή τους εκπροσώπηση να μειώνεται από 32 σε 24 έδρες. Το Κίνημα Αγροτών–Πολιτών (BBB), το οποίο είχε τερματίσει πρώτο στις επαρχιακές εκλογές, εισήλθε στη Γερουσία με 16 έδρες. Το Εργατικό Κόμμα (PvdA) και οι Πράσινοι Αριστεροί (GL), που είχαν ανακοινώσει σχέδια να σχηματίσουν κοινή κοινοβουλευτική ομάδα, κέρδισαν συνολικά 14 έδρες.
Προηγούμενες εκλογές Γερουσίας
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Εκλογές για τη Γερουσία έγιναν για πρώτη φορά το 1983 και εν συνεχεία τα έτη 1987, 1991, 1995, 1999, 2003, 2007, 2011, 2015, 2019 και 2023.
2007
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Οι εκλογές για τη Γερουσία της Ολλανδίας πραγματοποιήθηκαν στις 29 Μαΐου 2007, μετά τις επαρχιακές εκλογές της 7ης Μαρτίου 2007. Τα 564 μέλη των δώδεκα Επαρχιακών Συμβουλίων εξέλεξαν τα 75 μέλη της Γερουσίας. Η νέα Γερουσία εγκαταστάθηκε στις 12 Ιουνίου 2007.
2011
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Εκλογές για την Γερουσία διεξήχθησαν στις 23 Μαΐου 2011, έπειτα από τις επαρχιακές εκλογές στις 2 Μαρτίου 2011.[3] Οι 566 εκλέκτορες των 12 τοπικών επαρχιών εξέλεξαν τα 75 μέλη της Γερουσίας τον Μάιο. Η νέα Γερουσία ανέλαβε καθήκοντα στις 7 Ιουνίου.
| Κόμμα | 2007 | 2011[4] | διαφορά |
|---|---|---|---|
| Κόμμα του Λαού για Ελευθερία και Δημοκρατία (VVD) | 14 | 16 | +2 |
| Εργατικό Κόμμα (PvdA) | 14 | 14 | 0 |
| Χριστιανοδημοκρατικό Κάλεσμα (CDA) | 21 | 11 | −10 |
| Κόμμα για την Ελευθερία (PVV) | 0 | 10 | +10 |
| Σοσιαλιστικό Κόμμα (SP) | 12 | 8 * | −4 |
| Δημοκράτες 66 (D66) | 2 | 5 * | +3 |
| Πράσινη Αριστερά (GL) | 4 | 5 | +1 |
| Χριστιανική Ένωση (CU) | 4 | 2 | −2 |
| Μεταρρυθμισμένο Πολιτικό Κόμμα (SGP) | 2 | 1 | −1 |
| 50PLUS (50+) | 0 | 1 | +1 |
| Κόμμα για τα Ζώα (PvdD) | 1 | 1 | 0 |
| Ομάδα για Ανεξάρτητη Γερουσία (OSF) | 1 | 1 | 0 |
| Σύνολο | 75 | 75 | 0 |
Τα κόμματα συνασπισμού VVD και CDA και το υποστηριζόμενο από αυτά κόμμα, PVV, κέρδισαν 37 έδρες σε αυτές τις εκλογές, χωρίς να καταφέρουν την απόλυτη πλειοψηφία για μία μόνο έδρα. Ωστόσο το SGP κέρδισε την τελευταία έδρα που χρειαζόταν και είναι φίλα προσκείμενο προς τον συνασπισμό, τον οποίο αναμενόταν να στηρίξει στις περισσότερες αποφάσεις.[5]
2015
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Δημοψηφίσματα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]1797
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Δημοψήφισμα για το σύνταγμα της Βαταβικής Δημοκρατίας διεξήχθη στις 8 Αυγούστου 1797. Το σχέδιο συντάγματος απορρίφθηκε με ποσοστό 79,5%, γεγονός που τελικά οδήγησε σε πραξικόπημα.
Ιστορικό
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, οι Πατριώτες έβαλαν τέλος στην εξουσία του στατχάλντερ Γουλιέλμου Ε΄ στη Ολλανδική Δημοκρατία, με τη στήριξη του γαλλικού στρατού.[6] Ανακήρυξαν τη Βαταβική Δημοκρατία και συγκρότησαν την Εθνοσυνέλευση για να συντάξει ένα σύνταγμα, το οποίο θα υποβαλλόταν σε δημοψήφισμα. Τα μέλη της διαφώνησαν σχετικά με την έκταση του εκλογικού δικαιώματος και το αν η δημοκρατία θα οργανωνόταν ως ομοσπονδία ή ενιαίο κράτος. Οι Πατριώτες αρχικά υποστήριζαν ένα ομοσπονδιακό κράτος με αυτονομία για τις επαρχίες, αλλά ορισμένοι ήθελαν να μιμηθούν το ενιαίο μοντέλο της Πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας με ισχυρή κεντρική κυβέρνηση.[7] Έπειτα από δύο χρόνια συζητήσεων, ένα σχέδιο συντάγματος με συμβιβασμούς ολοκληρώθηκε στις 10 Μαΐου 1797.[8]
1798
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Δημοψήφισμα για το σύνταγμα διεξήχθη στη Βαταβική Δημοκρατία στις 23 Απριλίου 1798, εγκρίνοντας το Σύνταγμα για τον Βαταβικό Λαό.
Ένα συμβιβαστικό σύνταγμα απορρίφθηκε από το εκλογικό σώμα στο δημοψήφισμα του Αυγούστου 1797.[7]
Στις 22 Ιανουαρίου 1798 πραγματοποιήθηκε πραξικόπημα από εκείνους που υποστήριζαν ένα ενιαίο κράτος με τη στήριξη των Γάλλων, οι οποίοι ήταν δυσαρεστημένοι με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και τις παρατεταμένες συζητήσεις. Τα εναπομείναντα μέλη της Εθνοσυνέλευσης ολοκλήρωσαν τη σύνταξη του Συντάγματος για τον Βαταβικό Λαό δύο μήνες αργότερα.[7] Οι ψηφοφόροι κλήθηκαν στις 21 Απριλίου 1798 να εγκρίνουν το Σύνταγμα για τον Βαταβικό Λαό. Μια συντριπτική πλειοψηφία ψήφισε υπέρ (92,99%), αλλά μόνο όσοι ορκίστηκαν πίστη στο πραξικόπημα επιτράπηκε να ψηφίσουν.[7]
Δημοψήφισμα για το σύνταγμα διεξήχθη στη Βαταβική Δημοκρατία στις 6 Οκτωβρίου 1801. Μετά το προηγούμενο δημοψήφισμα του 1798, το οποίο είχε οδηγήσει στην έγκριση νέου συντάγματος, οι Γάλλοι δεν έμειναν ικανοποιημένοι με αυτό το σύνταγμα και, υπό την επιρροή τους, συντάχθηκε νέο σύνταγμα.
1801
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 1801 διεξήχθη δημοψήφισμα σχετικά με το νέο σύνταγμα. Οι μη ψηφίσαντες υπολογίστηκαν σαν να είχαν συμφωνήσει με το νέο σύνταγμα, και το σύνταγμα εγκρίθηκε με ποσοστό 87,46% υπέρ.[9] Στις 16 Οκτωβρίου 1801 το νέο σύνταγμα τέθηκε σε ισχύ.[10]
1805
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Δημοψήφισμα για το σύνταγμα διεξήχθη στη Βαταβική Δημοκρατία μεταξύ 9 και 16 Απριλίου 1805.[11] Αν και ένα νέο σύνταγμα είχε εγκριθεί στο δημοψήφισμα του 1801, οι γαλλικές αρχές άσκησαν πίεση στο Βαταβικό Κρατικό Συμβούλιο να εγκρίνει νέο σύνταγμα, στο οποίο η εκτελεστική εξουσία ανατίθετο σε ένα μόνο πρόσωπο, τον Μεγάλο Συνταγματάρχη (Grand pensionary), θέση που αρχικά κατέλαβε ο Ρούτγκερ Γιαν Σιμελπένινκ. Το νέο σύνταγμα περιλάμβανε 87 άρθρα, τα οποία προέβλεπαν ένα Κοινοβούλιο 19 εδρών με θητεία τριών ετών, το οποίο μπορούσε να εγκρίνει ή να απορρίπτει νομοσχέδια, αλλά όχι να τα τροποποιεί.[12]
Η ψηφοφορία δεν ήταν μυστική και γινόταν με την υπογραφή μητρώων σε συνελεύσεις, γεγονός που καθιστούσε αδύνατη την ύπαρξη άκυρων ψήφων. Οι ψηφοφόροι είχαν τη δυνατότητα να ψηφίσουν υπέρ, κατά ή αποχή, με τις αποχές να λογίζονται ως ψήφος «υπέρ». Από τους 353.322 που υπέγραψαν το μητρώο, 33.093 ψήφισαν υπέρ, 136 κατά και 353.186 απείχαν. Ως αποτέλεσμα, το σύνταγμα εγκρίθηκε με ποσοστό 99,96%.
2005
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Δημοψήφισμα συμβουλευτικού χαρακτήρα για τη Συνθήκη που θέσπιζε Σύνταγμα για την Ευρώπη διεξήχθη στις Κάτω Χώρες την 1η Ιουνίου 2005, προκειμένου να αποφασιστεί εάν η κυβέρνηση θα έπρεπε να προχωρήσει σε επικύρωση της |προτεινόμενης Συνταγματικής Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το αποτέλεσμα ήταν «Όχι» (61,54%)[13]
Η ψηφοφορία ήταν το πρώτο εθνικό δημοψήφισμα έπειτα από περισσότερα από διακόσια χρόνια και δεν ήταν δεσμευτική για την κυβέρνηση, πράγμα που σήμαινε ότι, παρά την απόρριψη της Συνθήκης από το εκλογικό σώμα, αυτή θα μπορούσε θεωρητικά να επικυρωθεί από το Κοινοβούλιο. Η κυβέρνηση δήλωσε, ωστόσο, ότι θα συμμορφωνόταν με ένα αποφασιστικό αποτέλεσμα, υπό την προϋπόθεση ότι η συμμετοχή θα ξεπερνούσε το 30%. Τα επίσημα αποτελέσματα ανέφεραν ότι το 61,6% των ψηφοφόρων απέρριψε τη Συνταγματική Συνθήκη, με συμμετοχή 63,3%.
Το ερώτημα που τέθηκε στους ψηφοφόρους ήταν:
- Bent u voor of tegen instemming door Nederland met het Verdrag tot vaststelling van een grondwet voor Europa?
- «Είστε Υπέρ ή Κατά της έγκρισης από τις Κάτω Χώρες της Συνθήκης για τη θέσπιση Συντάγματος για την Ευρώπη;»
Οι δυνατές απαντήσεις ήταν voor (Υπέρ) ή tegen (Κατά). Σε ορισμένα εκλογικά κέντρα στις μεγαλύτερες πόλεις ήταν επίσης δυνατό να κατατεθεί λευκό ψηφοδέλτιο. Το τελευταίο δεν υπολογιζόταν στο αποτέλεσμα, αλλά επέτρεπε στους ψηφοφόρους να προβούν σε θετική αποχή.
2016
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Οι πολίτες της χώρας ψήφισαν σε ένα μη δεσμευτικό δημοψήφισμα στις 6 Απριλίου 2016. Ειδικότερα, κλήθηκαν να εγκρίνουν την συμφωνία σύνδεσης ΕΕ και Ουκρανίας.[14]
Η συμμετοχή στο δημοψήφισμα ήταν 32,28%, που σημαίνει ότι πληρούσε το όριο για να είναι έγκυρο το δημοψήφισμα. Με ποσοστό 61% καταψηφίστηκε η συνθήκη από το εκλογικό σώμα.[15]
2018
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ «Ολλανδία: Επικράτηση των Φιλελευθέρων του Ρούτε στις εκλογές». Τα Νέα. 12 Σεπτεμβρίου 2012.
- ↑ «Eerste Kamerverkiezingen 2023». Parlement.com (στα Ολλανδικά). Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2023.
- ↑ Electoral Calendar- world elections,US elections,presidential election,world parties
- ↑ Prognose zetelverdeling Eerste Kamer volgens ANP Αρχειοθετήθηκε 2011-03-05 στο Wayback Machine., Nederlands Dagblad
- ↑ «Rutte haalt met SGP meerderheid in Eerste Kamer». Elsevier. 23 Μαΐου 2011.[νεκρός σύνδεσμος]
- ↑ Habben Jansen, Eddy (2021). Nederlandse politiek voor Dummies [Dutch politics for dummies] (στα Ολλανδικά) (2nd έκδοση). Amersfoort: BBNC Uitgevers. σελ. 41. ISBN 978-90-453-5791-1.
- 1 2 3 4 Slotboom, Ruud· Verkuil, Dik (2010). De Nederlandse politiek in een notendop [Dutch politics in a nutshell] (στα Ολλανδικά). Amsterdam: Uitgeverij Bert Bakker. σελίδες 12–13. ISBN 978-90-351-3561-1.
- ↑ Paul Bordewijk (15 Σεπτεμβρίου 2003). «Referendum Europese Grondwet had omineuze voorganger» (στα Ολλανδικά). de Volkskrant. Ανακτήθηκε στις 15 Απριλίου 2008. line feed character in
|title=at position 11 (βοήθεια) - ↑ Batavische Republik (Niederlande), 6. Oktober 1801 : Verfassung Direct Democracy
- ↑ «Uitvoerend Bewind (1798-1801)». Europees parlement, Bureau Nederland en parlementair Documentatie Centrum UL. line feed character in
|title=at position 11 (βοήθεια) - ↑ De Gou, L. De Staatsregeling van 1805 en de Constitutie van 1806. Bronnen voor de totstandkoming. The Hague: Instituut voor Nederlandse Geschiedenis. σελίδες xviii. ISBN 9789052160962.
- ↑ Batavische Republik (Niederlande), 16. April 1805 : Verfassung Αρχειοθετήθηκε 2020-04-12 στο Wayback Machine. Direct Democracy
- ↑ https://www.verkiezingsuitslagen.nl/verkiezingen/detail/NR20050601
- ↑ Σαράντη Μιχαλόπουλου (28 Σεπτεμβρίου 2015). «Δημοψήφισμα στην Ολλανδία για τη συμφωνία σύνδεσης ΕΕ-Ουκρανίας». EurActiv.gr.
- ↑ «Μεγάλη νίκη των Ευρωσκεπτικιστών στο Ολλανδικό δημοψήφισμα». news.gr. 7 Απριλίου 2016.
