Εδουάρδος Σίμορ, 1ος δούκας του Σόμερσετ
.jpg)
Ο Εδουάρδος Σίμορ, 1ος δούκας τού Σόμερσετ, 1ος κόμης τού Χέρτφορντ, 1ος υποκόμης Μπόσαμπ του Χέις, Ιππότης τής Περικνημίδος, Ιδιαίτερος Σύμβουλος, αγγλ.: Edward Seymour, 1st Duke of Somerset, 1st Earl of Hertford, 1st Viscount Beauchamp KG , PC (1500 [6] – 22 Ιανουαρίου 1552) ήταν Άγγλος ευγενής και πολιτικός που υπηρέτησε ως λόρδος Προστάτης τής Αγγλίας από το 1547 έως το 1549, κατά τη διάρκεια τής ανηλικιότητας τού ανιψιού του, Εδουάρδου ΣΤ΄ τής Αγγλίας. Ήταν ο μεγαλύτερος επιζών αδελφός τής Τζέιν Σίμορ, τής 3ης συζύγου τού Ερρίκου Η΄ τής Αγγλίας και μητέρας τού Εδουάρδου ΣΤ΄ τής Αγγλίας.
Ο Σίμορ κέρδισε γρήγορα την εύνοια τού Ερρίκου Η΄ μετά τον γάμο τής Τζέιν με τον βασιλιά το 1536, και στη συνέχεια έγινε κόμης τού Χέρτφορντ. Μετά το τέλος τού Ερρίκου το 1547, διορίστηκε προστάτης από το Συμβούλιο τής Αντιβασιλείας κατά την άνοδο στον θρόνο τού εννιάχρονου Εδουάρδου ΣΤ΄. Ανταμειφθείς με τον τίτλο τού δούκα τού Σόμερσετ, ο Σίμορ έγινε ο πραγματικός ηγεμόνας τής Αγγλίας. Ο Σόμερσετ συνέχισε τη στρατιωτική εκστρατεία τού Ερρίκου Η΄ εναντίον των Σκώτων, και επέτυχε μία σταθερή νίκη στη Μάχη τού Πίνκη, αλλά τελικά δεν μπόρεσε να διατηρήσει τη θέση του στη Σκωτία. Στο εσωτερικό, το Σόμερσετ επιδίωξε περαιτέρω μεταρρυθμίσεις ως επέκταση τής Αγγλικής Μεταρρύθμισης, και το 1549 επέβαλε το πρώτο Βιβλίο Κοινής Προσευχής μέσω τού Νόμου τής Ομοιομορφίας, προσφέροντας έναν συμβιβασμό μεταξύ των Προτεσταντικών και των Καθολικών διδασκαλιών. Η έλλειψη δημοτικότητας των θρησκευτικών μέτρων τού Σόμερσετ, μαζί με τα αγροτικά παράπονα, οδήγησαν σε αναταραχή στην Αγγλία, και προκάλεσαν μία σειρά από εξεγέρσεις (συμπεριλαμβανομένης τής Εξέγερσης τού Βιβλίου Προσευχής και τής Εξέγερσης τού Κετ). Οι δαπανηροί πόλεμοι και η οικονομική κακοδιαχείριση, οδήγησαν το Στέμμα σε οικονομική καταστροφή, υπονομεύοντας περαιτέρω την κυβέρνησή του.
Τον Οκτώβριο τού 1549, ο Σόμερσετ αναγκάστηκε να εκδιωχθεί από την εξουσία, και φυλακίστηκε στον Πύργο τού Λονδίνου από τον Ιωάννη Ντάντλεϋ κόμη τού Γουόρικ, και μία ομάδα μυστικών συμβούλων. Αργότερα αφέθηκε ελεύθερος, και συμφιλιώθηκε με τον Γουόρικ (τώρα δούκα τού Νορθάμπερλαντ), αλλά το 1551 ο Νορθάμπερλαντ τον κατηγόρησε για προδοσία, και εκτελέστηκε τον Ιανουάριο τού 1552. Μέχρι τη δεκαετία τού 1970 οι ιστορικοί είχαν μία εξαιρετικά θετική άποψη για τον Σόμερσετ, θεωρώντας τον ως υπέρμαχο τής πολιτικής ελευθερίας και τού απλού λαού, αλλά έκτοτε συχνά απεικονίζεται ως ένας αλαζόνας και ανίκανος ηγεμόνας τού κράτους των Τυδώρ.
Προέλευση και πρώιμη σταδιοδρομία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Εδουάρδος Σίμορ γεννήθηκε π. το 1500, γιος τού σερ Ιωάννη Σίμορ, φεουδάρχη βαρόνου Μπόσαμπ του Χέις στο Σόμερσετ, από τη σύζυγό του Μάρτζερυ Γουέντγουορθ, μεγαλύτερη κόρη τού σερ Ερρίκου Γουέντγουορθ από το Νέτλστεντ τού Σάφολκ, και καταγόταν από τον Εδουάρδο Γ΄. [7] Το 1514, σε ηλικία περίπου 14 ετών, διορίστηκε στο νοικοκυριό τής Μαρίας Τυδώρ βασίλισσας τής Γαλλίας, και ήταν το παιδί τής τιμής στον γάμο της με τον Λουδοβίκο ΙΒ΄.
Ο Σίμορ υπηρέτησε στην εκστρατεία τού Καρόλου Μπράντον 1ου δούκα τού Σάφολκ στη Γαλλία το 1523, χρίστηκε ιππότης από τον δούκα την 1η Νοεμβρίου, και συνόδευσε τον καρδινάλιο Γούλσεϋ στην πρεσβεία του στη Γαλλία το 1527. Διορίστηκε Εντιμότατος (Esquire) τού Σώματος τού Ερρίκου Η΄ το 1529, και κέρδισε την εύνοια τού βασιλιά, ο οποίος επισκέφθηκε το αρχοντικό (manor) του στο Έλβεθαμ στο Χάμσιρ τον Οκτώβριο του 1535. Μέσω τού γάμου του με την Αικατερίνη Φίγιολ έγινε ιδιοκτήτης τού Γούντμανκοτ Πλέις στο Σάσεξ.
Άνοδος υπό τον Ερρίκο Η΄
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Όταν η αδελφή τού Σίμορ, Τζέιν, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Η΄ τής Αγγλία το 1536, ο Εδουάρδος χρίστηκε υποκόμης Μπόσαμπ του Χέις στις 5 Ιουνίου 1536 και κόμης τού Χέρτφορντ στις 15 Οκτωβρίου 1537. Έγινε Επίτροπος των Σκωτικών Συνόρων και συνέχισε να είναι στην βασιλική εύνοια μετά το τέλος τής αδελφής του στις 24 Οκτωβρίου 1537.
Ο Σίμορ γίνεται Προστάτης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Συμβούλιο της Αντιβασιλείας
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Θωμάς Σίμορ
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Πόλεμος
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Επανάσταση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Πτώση από την εξουσία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]_School_-_Sir_Rowland_Hill_(1492%E2%80%931561)_-_1298284_-_National_Trust.jpg)
_(14777491064).jpg)
Ιστοριογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Οικογένεια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ο Εδουάρδος Σίμορ νυμφεύτηκε δύο φορές: αρχικά, το 1518, στην Αικατερίνη Φιγιόλ (Fillol) (απεβ. π. 1535), κόρη και συγκληρονόμο τού σερ Γουλιέλμου Φιγιόλ (1453–1527), τού Φιγιόλ'ς Χολ, Έσσεξ και τού Γούντλαντς, Χόρτον, Ντόρσετ. [6] Η Αικατερίνη γέννησε δύο γιους, των οποίων η πατρότητα αμφισβητήθηκε από τον σύζυγό της όταν ανακαλύφθηκε ότι «είχε την τάση να προσφέρει τις χάρες της πολύ γενναιόδωρα», [10] με αποτέλεσμα να αποκλειστούν και οι δύο το 1540 από την πατρική και μητρική τους κληρονομιά, και όλες οι αξιώσεις τους για τις κυριότητες τού πατέρα τους να περιέλθουν στα παιδιά του από τη 2η σύζυγό του. Κατά ειρωνικό τρόπο, αυτοί οι δύο γιοι παρέμειναν πιστοί στον πατέρα τους κατά τη διάρκεια των ατυχιών του, και και οι δύο φυλακίστηκαν μαζί του στον Πύργο τού Λονδίνου:
- Ιωάννης (1527 – 19 Δεκεμβρίου 1552) στάλθηκε στον Πύργο, όπου απεβίωσε τον Δεκέμβριο τού 1552, [11] έχοντας επιβιώσει τού πατέρα του κατά 11 μήνες. Υπέβαλε με επιτυχία αίτηση στο Κοινοβούλιο για την αποκατάσταση τής μητρικής του κληρονομιάς, αλλά επειδή τα εδάφη της είχαν πωληθεί, τού επιδικάστηκε αποζημίωση με τη μορφή τής περιουσίας τού Μέιντεν Μπράντλεϋ, ενός Αυγουστινιανού μοναστηριού στο Γουίλτσιρ, που παραχωρήθηκε στον πατέρα του κατά τη Διάλυση τού Ερρίκου Η΄, η οποία είχε περάσει στα ετεροθαλή αδέλφια του. Ωστόσο δεν έζησε για να απολαύσει την παραχώρηση, και την κληροδότησε μαζί με όλα τα άλλα εδάφη και αγαθά του στον νεότερο αδελφό του λόρδο Εδουάρδο Σίμορ.
- λόρδος Εδουάρδος (1529–1593) [α] τού Μπέρυ Πόμεροϋ, Ντέβον, σερίφης τού Ντέβον. Στάλθηκε στον Πύργο το 1551, αλλά αργότερα αφέθηκε ελεύθερος, και έγινε κληρονόμος τού μεγαλύτερου αδελφού του, από τον οποίο κληρονόμησε το Μέιντεν Μπράντλυ, όπου σήμερα το Μπράντλυ Χάουζ είναι η έδρα τού απογόνου του, τού νυν δούκα τού Σόμερσετ.
Έπειτα ο Εδουάρδος νυμφεύτηκε για 2η φορά, πριν από τις 9 Μαρτίου 1535, την Άννα Στάνχοουπ (π. 1510–1587), μοναχοκόρη και μοναδική κληρονόμο τού σερ Εδουάρδου Στάνχοουπ (1462–1511) από τη σύζυγό του Ελισάβετ Μπουρσιέ (π. 1473–1557), κόρη τού Φουλκ Μπουρσιέ 10ου βαρόνου ΦιτςΓουόριν (1445–1479). Οι υποψίες τού Σίμορ σχετικά με την πατρότητα των γιων τής Αικατερίνης Φιγιόλ, τον οδήγησαν να επιτύχει μία πράξη τού Κοινοβουλίου το 1540, που αφαιρούσε τις περιουσίες του από τα παιδιά τής 1ης του συζύγου υπέρ των παιδιών τής Άννας Στάνχοουπ. Με την Άννα, απέκτησε δέκα παιδιά:
- Εδουάρδος, υποκόμης Μπόσαμπ τού Χέις (12 Οκτωβρίου 1537 - 1539), γνωστός με τον τίτλο ευγένειας ενός από τούς δευτερεύοντες τίτλους τού πατέρα του. Απεβ. σε ηλικία 2 ετών και προηγήθηκε τού πατέρα του.
- λαίδη Άννα (1538–1588), παντρεύτηκε δύο φορές: (1) τον Ιωάννη Ντάντλυ 2ο κόμη τού Γουόρικ και (2) τον σερ Εδουάρδο Άντον, βουλευτή, με τον οποίο απέκτησε παιδιά.
- Εδουάρδος, 1ος κόμης τού Χέρτφορντ (22 Μαΐου 1539 – 1621), το 1559 διορίστηκε κόμης τού Χέρτφορντ και βαρόνος Μπόσαμπ τού Χέις από τη βασίλισσα Ελισάβετ Α΄, ετεροθαλή αδελφή τού βασιλιά Εδουάρδου ΣΤ΄. Νυμφεύτηκε τρεις φορές: πρώτα τον Νοέμβριο τού 1560, τη λαίδη Κάθριν Γκρέυ, και απέκτησε δύο γιους· δεύτερον το 1582 με τη Φραγκίσκη Χάουαρντ, κόρη τού βαρόνου Χάουαρντ τού Έφινγχαμ· τρίτον το 1601 με τη Φραγκίσκη Πράνελ.
- λόρδος Ερρίκος (γενν. 1540), αντιναύαρχος, νυμφεύτηκε τη λαίδη Ιωάννα Πέρσυ, κόρη τού Θωμά Πέρσυ 7ου κόμη τού Νορθάμπερλαντ.
- λαίδη Μαργαρίτα (γενν. 1540), μία διάσημη συγγραφέας.
- λαίδη Ιωάννα (1541–1561), κουμπάρα τής βασίλισσας Ελισάβετ Α΄, επίσης διάσημη συγγραφέας.
- λαίδη Αικατερίνη.
- λαίδη Μαρία (γενν. 1542), παντρεύτηκε τρεις φορές: (1) τον Φραγκίσκο Κόσμπυ. (2) Τον Ανδρέα Ρότζερς (απεβ. π. 1599), βουλευτή, [12] τού Μπράιανστοουν, Ντόρσετ, δεν είχαν παιδιά. (3) Τον σερ Ερρίκο Πέιτον.
- λόρδος Εδουάρδος (1548–1574), απεβίωσε άγαμος και άτεκνος
- λαίδη Ελισάβετ (1552 – 3 Ιουνίου 1602), παντρεύτηκε τον σερ Ριχάρδο Νάιτλυ, από το Φώσλυ τού Νορθάμπτονσιρ. Το πορτρέτο της φιλοτεχνήθηκε από τον Μάρκους Γκίραερτς τον Νεότερο, συμπεριλαμβανομένης τής ταινίας τού φοίνικα των Σίμορ, και το μνημείο της με το επιτύμβιο ομοίωμά της σώζεται στην εκκλησία των Ωλ Σέιντς, στο Νόρτον τού Νορθάμπτονσιρ.
Η ανδρική γραμμή τού Εδουάρδου Σίμορ και τής Άννας Στάνχοουπ εξαφανίστηκε με τον 7ο δούκα τού Σόμερσετ το 1750, όταν οι απόγονοι τού Εδουάρδου Σίμορ από την 1η του σύζυγο, Αιοκατερίνη Φιγιόλ, κληρονόμησαν το δουκάτο τού Σόμερσετ σύμφωνα με την ιδιωτική πράξη τού 1540. Ωστόσο η γυναικεία γραμμή συνεχίστηκε, και η Ελισάβετ Β' τής Αγγλίας καταγόταν από τούς Σόμερσετ μέσω τού εγγονού του από την αικατερίνη Γκρέυ.
Δείτε επίσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Περίοδος Τυδώρ
Σημειώσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Name 'Lord Edward Seymour' is per Vivian, Herald's Visitations of Devon, 1895, p.702,[χρειάζεται καλύτερη πηγή] and as shown on the inscription on his monument in Berry Pomeroy Church: Here lyeth the bodies of the Honorable Lord Edward Seymour, knight, sonne unto th Right Honorable Edward Seymour Duke of Somerset...
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: «Gemeinsame Normdatei» (Γερμανικά) 1012455653. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2015.
- ↑ www
.oxforddnb ..com /view /10 .1093 /ref:odnb /9780198614128 .001 .0001 /odnb-9780198614128-e-25159;jsessionid=9800F22F38DCA35FA858F135C11B7CA0 - 1 2 p10304.htm#i103032. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2020.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 «Kindred Britain»
- 1 2 3 4 5 6 Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) The Peerage.
- 1 2 Beer 2009.
- ↑ Pollard 1911.
- ↑ MacCulloch 2018.
- ↑ Boutell 1863, σελ. 243.
- ↑ Seymour 1972.
- ↑ Locke, A. Audrey, The Seymour Family: History and Romance, London, 1911, p. 193
- ↑ Beer 2009
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Alford, Stephen (2002), Kingship and Politics in the Reign of Edward VI, Cambridge: Cambridge University Press, ISBN 0-521-03971-1.
- Beer, Barrett L. (January 2009). «Seymour, Edward, duke of Somerset [known as Protector Somerset]». Oxford Dictionary of National Biography (online έκδοση). Oxford University Press. doi:. (Subscription or UK public library membership required.).
- Boutell, Charles (1863), A Manual of Heraldry, Historical and Popular, London: Winsor & Newton, https://archive.org/stream/amanualheraldry00boutgoog#page/n346/mode/2up
- Brigden, Susan (2000), New Worlds, Lost Worlds: The Rule of the Tudors, 1485–1603, London: Allen Lane/Penguin, ISBN 0-7139-9067-8.
- Dickens, A. G. (1967), The English Reformation, London: Fontana, ISBN 0-00-686115-6.
- Elton, G. R. (1962), England Under the Tudors, London: Methuen, OCLC 154186398.
- Elton, G. R. (1977), Reform and Reformation, London: Edward Arnold, ISBN 0-7131-5953-7.
- Erickson, Carolly (1978), Bloody Mary, New York: Doubleday, ISBN 0-385-11663-2, https://archive.org/details/bloodymary00eric.
- Guy, John (1988), Tudor England, Oxford: Oxford University Press, ISBN 0-19-285213-2, https://archive.org/details/tudorengland00john.
- Jordan, W. K. (1968), Edward VI: The Young King. The Protectorship of the Duke of Somerset, London: George Allen & Unwin, OCLC 40403.
- Loach, Jennifer (1999), Bernard, George; Williams, Penry, επιμ., Edward VI, New Haven, CT: Yale University Press, ISBN 0-300-07992-3.
- Loades, David (2004), Intrigue and Treason: The Tudor Court, 1547–1558, London: Pearson Longman, ISBN 0-582-77226-5
- MacCulloch, Diarmaid (2002), The Boy King: Edward VI and the Protestant Reformation, Berkeley: University of California Press, ISBN 0-520-23402-2.
- MacCulloch, Diarmaid (2018), Thomas Cromwell: A Life, London: Allen Lane, ISBN 9780141967660.
- Mackie, J. D. (1952), The Earlier Tudors, 1485–1558, Oxford: Clarendon Press, OCLC 186603282.
- Seymour, William (1972), Ordeal by Ambition: An English Family in the Shadow of the Tudors, London: Sidgwick & Jackson, ISBN 978-0283978661, https://books.google.com/books?id=vpogAAAAMAAJ
- Skidmore, Chris (2007), Edward VI: The Lost King of England, London: Weidenfeld & Nicolson, ISBN 978-0-297-84649-9.
- Somerset, Anne (2003). Elizabeth I
. New York: Anchor Books. ISBN 978-0-307-77399-9. OCLC 697656720. - Starkey, David (2002), The Reign of Henry VIII, London: Vintage, ISBN 0-09-944510-7.
- Vivian, J.L. (1895). The Visitations of the County of Devon, Comprising the Heralds' Visitations of 1531, 1564, to 1620, with additions by J. L. Vivian. Exeter: H.S. Eland..
- Wormald, Jenny (2001), Mary, Queen of Scots: Politics, Passion and a Kingdom Lost, London: Tauris Parke, ISBN 1-86064-588-7.
Ιστοριογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Loades, David. «Η βασιλεία του Εδουάρδου ΣΤ΄: Μια ιστοριογραφική επισκόπηση» Historian 67#1 (2000): 22+ διαδικτυακά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Εδουάρδος Σίμορ, 1ος δούκας του Σόμερσετ στο Wikimedia Commons
