Εδουάρδος Σίμορ, 1ος κόμης του Χέρτφορντ
| Εδουάρδος Σίμορ, 1ος κόμης του Χέρτφορντ | |
|---|---|
.jpg) | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | 22 Μαΐου 1539 |
| Θάνατος | 6 Απριλίου 1621[1][2][3] Σαουθάμπτον |
| Τόπος ταφής | καθεδρικός ναός του Σόλσμπερι |
| Χώρα πολιτογράφησης | Βασίλειο της Αγγλίας |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | πολιτικός |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Λαίδη Αικατερίνη Γκρέυ (1560–1568)[4][5] Frances Howard, Duchess of Richmond (1601–1621)[4][5] Frances Seymour, Countess of Hertford[5] |
| Τέκνα | Εδουάρδος Σίμορ, κύριος Μπόσαμπ[4] unknown Seymour[6] unknown daughter Seymour[6] Thomas Seymour[6] |
| Γονείς | Εδουάρδος Σίμορ, 1ος δούκας του Σόμερσετ[4] και Anne Seymour, Duchess of Somerset[4] |
| Αδέλφια | Εδουάρδος Σίμορ (απεβ. 1593) Anne Dudley, Countess of Warwick[4] Margaret Seymour Λαίδη Ιωάννα Σίμορ |
| Οικογένεια | Οικογένεια Σίμορ |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | μέλος της Βουλής των Λόρδων του Ηνωμένου Βασιλείου (έως άγνωστη τιμή) Lord Lieutenant of Wiltshire (1601–1621) Lord Lieutenant of Somerset (1601–1621) |
| Βραβεύσεις | Τάγμα της Περικνημίδας |
| Θυρεός | |
 | |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Εδουάρδος Σίμορ, 1ος κόμης του Χέρτφορντ, 1ος βαρόνος Μπόσαμπ, ιππότης της Περικνημίδος, αγγλ.: Edward Seymour, 1st Earl of Hertford, 1st Baron Beauchamp KG (22 Μαΐου 1539 – 6 Απριλίου 1621), του Γούλφχολ και της Στοάς Τότναμ στο Γκρέιτ Μπέντγουιν του Γουίλτσιρ, του Χατς Μπόσαμπ στο Σόμερσετ, του αβαείου Νέτλυ στο Χάμσιρ και του Χέρτφορντ Χάουζ, Κάνον Ρόου στο Γουέστμινστερ, είναι περισσότερο γνωστός για το ότι προκάλεσε τη δυσαρέσκεια της Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας, συμμετέχοντας σε περισσότερους από έναν μυστικούς γάμους.
Νεανική ζωή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Σίμορ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Εδουάρδου Σίμορ 1ου δούκα του Σόμερσετ (π. 1500 – 1552) και της 2ης συζύγου του Άννας Στάνχοουπ (π. 1511 – 1587). Ήταν ανιψιός της Τζέιν Σίμορ, 3ης συζύγου του Ερρίκου Η΄, και εξάδελφος του Εδουάρδου ΣΤ΄. Αν και ο πατέρας του είχε γιους από τον 1ο του γάμο με την Αικατερίνη Φιγιόλ, η θέση διαδοχής τους μετακινήθηκε με ειδική απόφαση και μετακινήθηκε μετά από τους γιους του 2ου γάμου του, λόγω υποψίας μοιχείας της Αικατερίνης. Η πρεσβύτερη γραμμή τελικά κληρονόμησε το δουκάτο το 1750, όπως επέτρεπε η ειδική απόφαση διαδοχής, όταν ο 7ος δούκας τού Σόμερσετ του νεότερου κλάδου απεβίωσε χωρίς να αφήσει γιους.
Σταδιοδρομία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Από το 1547, όταν ο πατέρας του χρίστηκε δούκας του Σόμερσετ, ο γιος του Εδουάρδος Σίμουρ έλαβε τον δευτερεύοντα τίτλο του δούκα, αυτόν του κόμη του Χέρτφορντ. Σπούδασε με τον νεαρό πρίγκιπα Εδουάρδο, αργότερα Εδουάρδο ΣΤ΄, και χρίστηκε ιππότης με την ευκαιρία της στέψης του Εδουάρδου.
Στις 7 Απριλίου 1550, στάλθηκε στη Γαλλία ως όμηρος, επιστρέφοντας τρεις εβδομάδες αργότερα. Μετά την ατίμωση και την εκτέλεση του πατέρα του, ο γιος του αποκλείστηκε από το να κληρονομήσει τους τίτλους του και το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου του. Ορισμένες από τις γαίες και την περιουσία του πατέρα του του επιστράφηκαν από τον Εδουάρδο ΣΤ΄, αλλά φαίνεται ότι εξακολουθούσε να αναγκάζεται να βασίζεται στον σερ Ιωάννη Θάυν για κάποια οικονομική υποστήριξη. Υπό τη Μαίρη Α΄ της Αγγλίας «αποκαταστάθηκε εν αίματι», αλλά δεν του επιστράφηκε ο τίτλος του. Η Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας τον έχρισε κόμη του Χέρτφορντ, κατά την 3η δημιουργία της κομητείας, το 1559. [7]
Μεταξύ Απριλίου και Μαΐου 1605 [8] μετά τη Συνθήκη του Λονδίνου (1604), στάλθηκε σε πρεσβεία από τον Ιάκωβο Α΄ της Αγγλίας στον Αλβέρτο Ζ΄ αρχιδούκα της Αυστρίας, κυρίαρχο των Ισπανικών Κάτω Χωρών μεταξύ 1598 και 1621, στις Βρυξέλλες, για να λάβει τον όρκο ειρήνης του.
Κρυφοί γάμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Αικατερίνη Γκρέυ
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η πρώτη του σύζυγος, η λαίδη Αικατερίνη Γκρέυ, ήταν πιθανή διεκδικήτρια του θρόνου της Ελισάβετ, και ο νόμος όριζε ότι ήταν ποινικό αδίκημα να παντρευτεί, χωρίς να ειδοποιήσει τον ηγεμόνα. Παντρεύτηκαν από έναν ανώνυμο κληρικό στο Χέρτφορντ Χάουζ στο Κάνον Ρόου του Γουέστμινστερ πριν από τις 25 Δεκεμβρίου 1560. Ο γάμος κρατήθηκε μυστικός μέχρι τον Αύγουστο, σχεδόν ένα χρόνο αργότερα, όταν η Κάθριν έμεινε εμφανώς έγκυος, και εμπιστεύτηκε τον λόγο στον λόρδο Ροβέρτο Ντάντλεϋ. Και οι δύο διατάχθηκαν να περιοριστούν στον Πύργο. Η Αικατερίνη περιορίστηκε αμέσως, και ο Σίμορ φυλακίστηκε μετά την επιστροφή του από μια περιοδεία στην ήπειρο με τον σερ Θωμά Σέσιλ. Ενώ βρίσκονταν υπό κράτηση, ανακρίθηκαν για κάθε πτυχή του γάμου τους, αλλά και οι δύο ισχυρίστηκαν ότι είχαν ξεχάσει την ημερομηνία.
Τον Φεβρουάριο του 1562, ξεκίνησε μια επιτροπή, με επικεφαλής τον αρχιεπίσκοπο Πάρκερ. Υπό αυτή την πίεση, η λαίδη Αικατερίνη δήλωσε τελικά ότι περίμεναν την Ελισάβετ να εγκαταλείψει την πρωτεύουσα για το Παλάτι του Έλθαμ. Οι υπηρέτες ανακρίθηκαν και κανένας από αυτούς δεν μπορούσε να θυμηθεί την ακριβή ημερομηνία. Ο Ιωάννης Φόρτεσκιου είπε, ότι ήταν «τον Νοέμβριο». Ο ιερέας δεν μπορούσε να εντοπιστεί, αλλά συμβουλευόμενος τους λογαριασμούς του Ταμείου του Νοικοκυριού, η ημερομηνία του γάμου αποφασίστηκε να είναι η 27η Νοεμβρίου.
Ο γιος του, Εδουάρδος, κηρύχθηκε νόθος, και ο πατέρας τιμωρήθηκε με πρόστιμο 15.000 λιρών [α] στοΣταρ Τσάμπερ για «αποπλάνηση μιας κόρης βασιλικού αίματος».
Παρά όλα αυτά, ο κόμης προφανώς βρήκε έναν τρόπο να συνεχίσει τις συζυγικές σχέσεις με τη σύζυγό του στον Πύργο. Τον Φεβρουάριο του 1563, γεννήθηκε ο Θωμάς Σίμορ. Η λαίδη Αικατερίνη απεβίωσε το 1568 και ο Σίμορ τελικά έλαβε άδεια να βγει από τον Πύργο, και να εμφανιστεί ξανά στην αυλή. Επισήμως, οι γιοι του παρέμειναν νόθοι. Το 1576 έφερε το σπαθί του κράτους στην πομπή των Ιπποτών της Περικνημίδος της Ελισάβετ Α΄.
Παιδιά από την Αικατερίνη Γκρέυ
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
- Εδουάρδος (1561–1612), μεγαλύτερος γιος και κληρονόμος, γεννήθηκε στον Πύργο του Λονδίνου. Απεβίωσε πριν από τον πατέρα του, έχοντας νυμφευτεί την Ονόρα Ρότζερς, και είχε γιους, συμπεριλαμβανομένου του μεγαλύτερου επιζώντος γιου του, Γουλιέλμου Σίμορ 2ου δούκα του Σόμερσετ (1587–1660), ο οποίος αποκαταστάθηκε το 1660 με την Αποκατάσταση της Μοναρχίας στο δουκάτο που κατασχέθηκε με την απόκτηση του 1ου δούκα το 1552. Ο 2ος δούκας, όπως και ο παππούς του, φυλακίστηκε, επειδή νυμφεύτηκε κρυφά μια σύζυγο με βασιλικό αίμα, συγκεκριμένα την Αρμπέλα Στιούαρτ. Η μνημειώδης ορειχάλκινη επιγραφή του σώζεται στην εκκλησία του Γκρέιτ Μπέντγουιν, χαραγμένη στα λατινικά: Bellocamp[o] eram, Graia genetrice, Semerus. Tres habui natos, est quibus una soror (Ήμουν Μπόσαμπ, ένας Σίμουρ, και μητέρα μου ήταν η Γκρέυ. Ήμασταν τρία παιδιά, το ένα ήταν η αδελφή μου.
- Θωμάς (π. 1563–1600), 2ος γιος, γεννημένος στον Πύργο του Λονδίνου, ο οποίος επίσης απεβίωσε πριν από τον πατέρα του και απεβίωσε άτεκνος, έχοντας νυμφευτεί την Ιζαμπέλ Όνλεϋ (απεβ. 1619), κόρη του Εδουάρδου Όνλεϋ (1522–1582), εντιμοτάτου (esquire) -λατινοποιημένο σε Unleius, γενική Unleii στο μνημείο του πατέρα του στον Καθεδρικό Ναό του Σόλσμπερυ- από το Κέιτσμπυ στο Νορθάμπτονσιρ, βουλευτή του Μπράκλευ το 1563. [9] Το τοιχογραφημένο μνημείο του Θωμά, πιθανώς έργο του γλύπτη Επιφάνιου Έβεσαμ, [10] σώζεται στην εκκλησία της Αγίας Μαργαρίτας στο Γουέστμινστερ (η οικία του πατέρα του, το Χέρτφορντ Χάουζ, βρισκόταν στο Κάνον Ρόου του Γουέστμινστερ), που δείχνει γονατιστά ομοιώματα του ίδιου και της συζύγου του, με την εξής επιγραφή: [10] Εδώ αναπαύονται εν ειρήνη τα σώματα του Θωμά Σίμουρ, 2ου γιου μετά τον αξιότιμο Εδουάρδο κόμη του Χάρτφορντ, και της συζύγου του Έισαμπλε, μεγαλύτερης κόρης του Εδουάρδου Όνλεϋ του Κέιτσμπυ στην κομητεία Νορθάμπτον, ο οποίος είπε ότι: ο Θωμάς απεβίωσε από αυτή τη θνητή ζωή την 8η Αυγούστου 1600 και η Έισαμπλε την 20ή Αυγούστου 1619, με αληθινή πίστη στον Ιησού Χριστό, και με την ευλογημένη ελπίδα μιας χαρούμενης ανάστασης.
Φραγκίσκη Χάουαρντ
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η Φραγκίσκη Χάουαρντ, κόρη του Γουλιέλμου Χάουαρντ 1ου βαρόνου Χάουαρντ του Έφινγχαμ, ήταν ευγενής του Ιδιαίτερου Θαλάμου. Τον Μάιο του 1573, αυτή και η αδελφή της Ντάγκλα, λαίδη Σέφιλντ, λέγεται ότι ήταν αντίπαλες για την αγάπη του Ροβέρτου Ντάντλεϋ 1ου κόμη του Λέστερ.
Το 1582 νυμφεύτηκε τον Χέρτφορντ. Η ένωσή τους ήταν μυστική, και παρέμεινε έτσι για σχεδόν μια δεκαετία, ενώ η Φραγκίσκη συνέχιζε να είναι στην αυλή. Ο Χέρτφορντ προσπάθησε να ακυρώσει αυτόν τον γάμο το 1595 (ελπίζοντας να εκπληρώσει την αξίωση των ακόμη νόθων γιων του για τον θρόνο). Συνελήφθη ξανά, και η Φραγκίσκη απεβίωσε το 1598. Τάφηκε στο αβαείο του Γουέστμινστερ. [11]
Φραγκίσκη Πράνελ
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Τον Μάιο του 1601 νυμφεύτηκε κρυφά για άλλη μια φορά, την πλούσια χήρα Φραγκίσκη Πράνελ, επίσης γεννημένη Φραγκίσκη Χάουαρντ, κόρη του Θωμά Χάουαρντ 1ου υποκόμη Χάουαρντ του Μπίντον. Ο γάμος τελέστηκε από τον σεβαστό Θωμά Μονφόρ χωρίς απαγορεύσεις ή άδεια, για τον οποίο ο Μονφόρ ανεστάλη για τρία χρόνια από τον αρχιεπίσκοπο Ιωάννη Γουίτγκιφτ.
Κατοικίες και γαιοκτησία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Θυρεός
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το τέλος και η ταφή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Σημειώσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ about £6.300.000 today
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ (Αγγλικά) SNAC. w6n01ck8. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2017.
- ↑ (Αγγλικά) Find A Grave. 11278718. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2017.
- ↑ «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Edward-Seymour-Earl-of-Hertford-Baron-Beauchamp. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2017.
- 1 2 3 4 5 6 «Kindred Britain»
- 1 2 3 p10275.htm#i102750. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2020.
- 1 2 3 Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) The Peerage.
- ↑ Albert Frederick Pollard, "Seymour, Edward (1539?–1621)", Dictionary of National Biography, 1885–1900, Volume 51(1897).
- ↑ «Edward SEYMOUR (2 E. Hertford)».
- ↑ Duerloo, Luc, Dynasty and Piety: Archduke Albert (1598–1621) and Habsburg Political Culture in an Age of Religious Wars (Farnham, 2012), p. 176.
- 1 2 «Thomas Seymour».
- ↑ «Edward SEYMOUR (2 E. Hertford)».
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- "Seymour, Edward (1539?-1621)" . Dictionary of National Biography. London: Smith, Elder & Co. 1885–1900.
- Haynes, Alan. Sex in Elizabethan England. Gloucestershire: Sutton Publishing Limited, 1997. (ISBN 0-905778-35-9)ISBN 0-905778-35-9
- The Earl of Hertford's Lieutenancy Papers, 1603–1612, ed. W. P. D. Murphy, (Wiltshire Record Society vol. 23, 1969)
