Φθινόπωρο σήμερα. Βρέχει και έχει και μία ψύχρα (19 βαθμούς από 33 δύο μέρες πριν).
Ο αγαπημένος μου καιρός.
Ότι πρέπει για να γιορτάσω την δέκατη επέτειο της…Νέας μου ζωής.

Ας πάμε όμως δέκα χρόνια πριν.

Τον καιρό εκείνο ο Ίνδικτος (που τότε ήταν απλά Κώστας) ήταν ένας επιχειρηματίας της νύχτας. Λίγους μήνες πριν είχε αγοράσει ένα μπαρ και δούλευε σαν τρελός να το ξεχρεώσει.
Επειδή ήμουν (και πιθανόν να είμαι ακόμα) καλό παιδί και σχετικά αγαπητό, ο κόσμος, φίλοι και…λιγότερο φίλοι με στήριξαν και κατάφερα να ξεχρεώσω το μαγαζί σε τέσσερις μόλις μήνες.
120 μέρες λοιπόν μετά, δουλεύοντας, σαν μπάρμαν τότε, για τουλάχιστον 15 ώρες καθημερινά πηγαίνω και πληρώνω την τελευταία μου επιταγή και αποφασίζω να πάρω και το πρώτο μου ρεπώ.
Πάω λοιπόν σε ένα καφενείο, βλέπω τον τελικό του Τσου Λου (αυτό με τα γκόλ του Σόλσκιερ στις καθυστερήσεις) κάνω μιά γύρα από 3-4 μπαρ, τρώω πατσά (φυσικά) και πάω σπίτι μου να κοιμηθώ.
Έλα μου όμως που επειδή ήταν η πρώτη μέρα που δεν είχα πιεί τίποτα (οκ 3-4 ποτάκια=τίποτα για εκείνες τις εποχές) δεν με έπιανε ύπνος.
Πάω λοιπόν αξημέρωτα στο μαγαζί και αρχίζω να ποτίζω τα φυτά του κήπου όπου ξαφνικά αισθάνομαι μεγάλη κούραση. Παίρνω ένα ταξί γυρνάω σπίτι, ανοίγω την πόρτα και..
…και ξυπνάω τέσσερις μέρες μετά, στην εντατική του ΑΧΕΠΑ, με μία ποικιλία από σωληνάκια και μηχανάκια πάνω μου και μία μάσκα οξυγόνου (αυτό είναι σούπερ, είσαι συνέχεια high, όλοι κλαίγαν γύρω μου και εγώ μέσα στην τρελή χαρά, best drug ever) όπου μαθαίνω ότι πέρα των άλλων είχα πεθάνει 2-3 φορές, ότι είχαν έρθει τρία (3!!!) ασθενοφόρα και μία κινητή μονάδα για να με σώσουν, ότι από τα ηλεκτροσόκ (απινιδωτές) έχασα λίγο την μπάλα, ξέρασα τον πατσά σε έναν γιατρό και επειδή αυτός διαμαρτυρήθηκε του είπα να πάει να γαμηθεί, ότι παρόλο μισοπεθαμένος μάλωσα για το φαγητό που μου έφεραν (δεν θυμάμαι τπτ λέμε).
Στις 17 μέρες που έμεινα στην εντατική (που χάρις στην μάσκα οξυγόνου ήταν σούπερ) οι ερωτήσεις που έπρεπε να απαντάω στους γιατρούς και στις νοσοκόμες ήταν δύο.
α) εάν είχα πάρει κοκαΐνη (όχι, εδώ είμαι και ήμουν όλη μέρα στην τσίτα, αν είχα πάρει τπτ θα περνούσα μέσα από τους τοίχους)
β) εάν είδα τπτ όταν ήμουν πεθαμένος (επίσης όχι, ούτε τούνελ, ούτε θεούς, ούτε δαίμονες. Τπτ, ντιπ, νάδα. Το τσέκαρα εις τριπλούν)
(αυτό τους απογοήτευε όλους αλλά μάλλον ο καθένας βλέπει ότι θέλει να δει)

Τι έμαθα από αυτήν την περιπέτεια;
Πρώτον ότι υπάρχουν (πολλοί) άνθρωποι που με αγαπάνε (ΜΟΥ αγαπάνε στα Αθηναϊκά; ) και τους οποίους βέβαια εξακολουθώ να απογοητεύω/παιδεύω.
Δεύτερον ότι έγραψα εντελώς στα αρχίδια μου δουλειές, φράγκα, μαγαζιά κλπ. Όχι ότι ποτέ είχα τα λεφτά σε υπόληψη, αλλά τώρα ακούω κόσμο να μιλάει για χρήμα και μου έρχεται να γελάσω.
Τρίτον δεν έπαιρνα που δεν έπαιρνα τπτ στα σόβαρά (άσχετο αν γκρινιάζω, μαλώνω, αγχώνομαι) τώρα τα έχω ακόμα πιό γραμμένα
Τέταρτο και κυριότερο, άλλαξα μάρκα τσιγάρα. Μετά από 15 χρόνια σταμάτησα να καπνίζω 4 πακέτα Prince (από τότε καπνίζω ότι μαλακία να είναι, αλλά πιό ελαφριά, Ξέρω Νατάσα. Φτου μου).
Αυτά.
Γιατί ανέβασα αυτό το ποστ; Δεν έχω ιδέα, μάλλον λόγω της ημέρας ΜΕ ήρθε ένα κατιτίς.
Το τραγούδι που ακολουθεί το έχω εδώ και δέκα χρόνια κάθε μέρα (Χ2) στο μυαλό μου όποτε παίρνω τα χάπια μου.

.