
Ο Χαρταετός του Παλαιοκώστα

Ο Χαρταετός του Παλαιοκώστα
Διάβαζα τα πολύ ωραία ποστ του ΑΦΜ και της Νατάσας για τις μάσκες στο Ελληνικό τραγούδι και συνειδητοποίησα για ακόμα μία φορά ότι από την Ελληνική μουσική δεν ξέρω την τύφλα μου (κακώς, αλλά συμβαίνει).
Εγώ το μόνο τραγούδι που σκέφτομαι όταν ακούω για μάσκες είναι το Mask των Bauhaus που η αλήθεια είναι ότι δεν το λες και χαρούμενο (στην πραγματικότητα μπορεί να ΣΕ χαλάσει την μέρα/νύχτα εάν είσαι απροετοίμαστος).
Anw επειδή τα καρναβάλια είναι μιά δύσκολη περίοδος για εμάς τους εναλλακτικούς (χαχαχαχαχα χοχοχοχο χεχεχεχε) DJs εγώ το ακούω κάθε πρωί αυτές τις μέρες και πάει πακέτο με την σκατοδιάθεση που έχω.
Εδώ είναι, κάντε κλικ αλλά με προσοχή μην σας πάρω στον λαιμό μου.
BAUHAUS – MASK
Ακούω συχνά αυτήν την παπαριά με ένα ποτήρι το οποίο είναι άλλοτε «μισογεμάτο» και άλλοτε «μισοάδειο».
Τι θέλει να πεί ο ποιητής;
Ομιλεί κυριολεκτικώς ή μεταφορικώς;
Και γιατί το περιορίζει μόνο σε αυτά τα δύο στάδια και δεν συμπεριλαμβάνει και τα «Άδειο» – «Γεμάτο».
Το λέω γιατί προσωπικά μιλώντας σαν Ίνδικτος και σαν Άνθρωπος (λέμε τώρα) εγώ το βλέπω πάντα άδειο, τόσο κυριολεκτικά (ένα ποτήρι μπροστά μου μένει γεμάτο ή «μισογεμάτο» για ελάχιστο χρόνο), όσο και μεταφορικά.
Είναι προφανές ότι ένας άνθρωπος (λέμε τώρα) σαν και εμένα που εξακολουθεί να θεωρεί σαν αγαπημένο του ανέκδοτο το «Τι Είναι Μαύρο Και Μας Χτυπά Την Πόρτα;……..Το Μέλλον» ΔΕΝ μπορεί να δεί το ποτήρι ούτε μισοάδειο ούτε μισογεμάτο (βία βία να το δεί σπασμένο).
Γιατί λοιπόν ο ποιητής μας αποκλείει από το τσιτάτο αυτό; Από που πηγάζει αυτός ο ρατσισμός απέναντι σε εμάς τους γνήσιους πεσιμιστές;
Να φταίει που έχουμε τους Joy Division γιά χορευτικούς;
Που ακούμε το Death Is Hanging Over Me του (μακαρίτη) Nikki Sudden για να χαλαρώσουμε;
Που θεωρούμε τα ΕΜΟ, χαρωπά προσκοπάκια;
Τις πταίει;
Παρακαλώ όταν ξαναχρησιμοποιήσετε την έκφραση να σκεφτείτε ότι υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν το ποτήρι ΑΔΕΙΟ (άσε που καμιά φορά δεν το βλέπουν και καθόλου δλδ)
Μόλις πριν από λίγο οι δαιμόνιοι ανταποκριτές του Indiblog ανακάλυψαν το τρόπο που σχεδιάστηκε η απόδραση Παλαιοκώστα και τον τρόπο που εκπαιδεύτηκαν οι συνεργάτες του.
Computers Όργανα του διαβόλου!!!
Εναλλακτικός τίτλος 1 : Love Will Tear Us Apart (Αλλά Στο Τέλος Θριαμβεύει).
Εναλλακτικός τίτλος 2 : Το Ινδικό American Dream
Εναλλακτικός τίτλος 3 :Σύγχρονη Σταχτοπούτα Νο 1264
Εναλλακτικός τίτλος 4:Bollywood Attacs.
Είδα το βραβευμένο με 8 Oscar Slumdog Millionaire και πραγματικά μπερδεύτηκα.
Η ταινία είναι μιά ιστορία αγάπης δύο νέων που ξεκινά από τις παραγκουπόλεις της Ινδίας.
Ένα αμόρφωτο χαμίνι λαμβάνει μέρος σε ένα τηλεπαιχνίδι στο οποίο έχουν αποτύχει να φτάσουν μέχρι το τέλος οι πάντες ενώ αυτός έχει φτάσει μέχρι την προτελευταία ερώτηση πράγμα που οδηγεί σε υποψίες για απάτη.
Στην διάρκεια της διακοπής μέχρι την τελευταία ερώτηση τον συλλαμβάνουν τον ανακρίνουν και αυτός εξηγεί μία προς μία τις απαντήσεις που έχει δώσει οι οποίες συμπτωματικά έχουν να κάνουν με στιγμές της (άθλιας) ζωής του.
Αρχικά η ταινία ξεκινά σκληρά. Φτώχεια, διαφθορά, εξαθλίωση δοσμένα ρεαλιστικά αλλά και με μιά δόση χιούμορ. Κάτι σαν το Ο Καιρός των Τσιγγάνων, δίχως τους συμβολισμούς βέβαια.
Ο πρωταγωνιστής/Cinderella έχει να παλέψει εκτός από την κακή του μοίρα, με τον κακό του αδερφό (που λειτουργεί όμως λυτρωτικά στο τέλος), την Κακή Μητριά (στο πρόσωπο ενός Νταβατζή) και τον Κακό Βασιλιά (στο πρόσωπο του σταρ/τηλεπαρουσιαστή).
Στον ρόλο της καλής Νεράιδας ο Μπάτσος/Ανακριτής. Στον ρόλο της Κολοκύθας ο Ινδικός Σιδηρόδρομος.
Στην πορεία της σκληρής ταινίας όλα αρχίζουν να γίνονται (κατα το δυνατόν) ρόδινα. Όλα συνηγορούν στο να επαληθευτεί το γνωστό τσιτάτο του Κοέλιο και να φτάσουμε έτσι στο λυτρωτικό Happy End.
Η ταινία είναι σούπερ. Δεν υπάρχει τίποτα που πραγματικά να με χαλάσει (εκτός από την κλεμμένη από το Zatoichi του Κιτάνο σεκάνς των τίτλων τέλους).
Είναι η καλύτερη ταινία του 2008;
Χλωμό. Είναι όμως αρκούντως «Ακαδημαϊκή» για να σαρώσει τα αγαλματάκια.
Slumdog Millionaire – Trailer
Φύγαμεεε!!!

Ο Παλαιοκώστας έδειξε τον δρόμο.
Ώρα να την κάνουμε από την ΨωροΠαλαιοκώσταινα
…πάμε μιά βόλτα;

να ‘τανε Θεέ μου καλύτερα φάρσα αχ να ‘τανε πρωταπριλιά