Ok κάθε χρόνο το Πάσχα έχω μια αποτυχία, ενδεικτικά ΑΥΤΗΝ.
Φέτος η αποτυχία του Πάσχα ήταν διπλή.
Α. Στο Πασχαλινό/Μεσημεριανό τραπέζι με…Project: Το Κεφάλι.
Παππούδες, γονείς, κοράκλες.
Πάνω που όλα πήγαιναν καλά έχω την ιδέα να βγάλω (κυριλέ κιόλας, πάνω σε ξύλο κοπής, με μπαλταδάκι στο πλάι) το κεφάλι του κατσικιού.
2-3 λεπτά (απόλυτης) σιωπής και…
Πανικός!!!
Η Κατσίκα Έχει Δόντια!!! φώναξε η μία τρέχοντας μακριά από το τραπέζι. Η άλλη παγωτό, από τον τρόμο δεν μπορούσε να κινηθεί.
Το project Κεφάλι έληξε (άδοξα) με συνοπτικές διαδικασίες.
Β. Από Σάββατο μεσημέρι μέχρι σήμερα το πρωί…Project: Κοκορέτσι.
Πάνω στον ενθουσιασμό του ότι ήρθαν φίλοι από την Αθήνα για το Πάσχα πέραν του ολόκληρου (αλλά τεμαχισμένου αυτήν την φορά κατσικιού), αγόρασα και ένα κοκορέτσι μήκους 60 περίπου εκατοστών (βάρος δεν ξέρω, έκανε γύρω στα 40€). (η μαλακία είναι ότι επειδή ΜΕ φάνηκε λίγο πήρα και μία γαρδούμπα 1,5 κιλό ακόμα).
Αποτυχία πλήρης.
Από τα 60 cm δοκίμασε μόνον η μία κόρη μου λίγο αντεράκι.
Οι υπόλοιποι;
Ο ένας συχαινόταν τα έντερα, ο άλλος τα συκώτια, ο τρίτος την μυρωδιά απ’ το κατσίκι, ο τέταρτος, τα έντερα, τα συκώτια, την μυρωδιά και τα κατσίκια γενικώς, ο πέμπτος είχε χοληστερίνη και ο έκτος φοβόταν μην αποκτήσει. Οι υπόλοιποι πάει λέγοντας.
Αποτέλεσμα:
Από το Σάββατο το μεσημέρι που ξεκίνησα το ψήσιμο μέχρι σήμερα (Τρίτη του Πάσχα) τρώω κοκορέτσι πρωί, μεσημέρι, βράδυ!!!
Μία κρύο, μια ζεστό, μια σαν κυρίως πιάτο, μια σαν γαρνιτούρα, την άλλη σε σάντουιτς, την άλλη σαν σαλάτα.
Δεν με χαλάει βέβαια ιδιαίτερα, είμαι ευχαριστημένος και εγώ (και σίγουρα θα είναι και ο τραπεζικός λογαριασμός του καρδιολόγου μου από βδομάδα).
Το κακό είναι ένα μόνο.
Η μυρωδιά.
Παρ’ όλα τα ντούζ, τα τεοντοράν, τα ω ντε κολόν και τα ω ντε τουαλέτ, η μυρωδιά πάνω μου είναι σαν τατουάζ.
Αναγκάζομαι και τρώω τζατζίκι για να καλύπτει η σκορδίλα την κατσικίλα η οποία κατσικίλα είναι όσο να πεις μπρουτάλ, την βαριέσαι εύκολα όμως και καλό θα ήταν όμως να έφευγε από πάνω μου κάποτε.